← Κύπρος

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΕΛΕΠΗ κ.α., Αρ. Γενικής Αίτησης: 448/2021, 17/11/2022

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΕΛΕΠΗ κ.α., Αρ. Γενικής Αίτησης: 448/2021, 17/11/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A382 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Γενικής Αίτησης: 448/2021 ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Αιτήτριας -και-

  1. ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΕΛΕΠΗ
  2. ΚΩΣΤΑ ΤΣΙΝΟΝΤΑ
  3. ΑΒΡΑΑΜ ΙΩΑΝΝΟΥ
  4. ΔΗΜΗΤΡΗ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ
  5. ΕΛΕΝΗΣ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ
  6. ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ ΤΣΙΕΛΕΠΗ
  7. ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΣΙΕΛΕΠΗΣ
  8. ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ
  9. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Καθ'ών η Αίτηση Ημερομηνία: 17/11/2022 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτήτρια: Η κα. Α. Λουκαρή Για Καθ'ών η Αίτηση 1 εώς 8: Η κα Μ. Παυλίδου Για Καθ'ού η Αίτηση 9: Ο κ. Γ. Αδαμίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (αίτηση, ημερομηνίας 14.12.21, για εγγραφή Διαιτητικής Απόφασης) Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η αίτηση της αιτήτριας, με την οποία αιτείται από το Δικαστήριο την έκδοση Διατάγματος για εγγραφή της Διαιτητικής απόφασης, ημερομηνίας 28.05.2013 (στο εξής «η Διαιτητική Απόφαση»), για σκοπούς εκτέλεσης της, η οποία εκδόθηκε εναντίον των καθ' ων η αίτηση. Αυτή δε συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Αντρέα Αντρέου, λειτουργού στην εταιρεία Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd (στο εξής «η Altamira»). Είναι η θέση του πιο πάνω ομνύοντα ότι η Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ έχει μετονομαστεί σήμερα με το όνομα της αιτήτριας (Τεκμήρια 1 και 2). Η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Λτδ απορρόφησε, μεταξύ άλλων, όλες τις εργασίες της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Στροβόλου Λτδ, με την οποία ο καθ'ού η αίτηση 1 κατάρτισε έγγραφη συμφωνία δανείου. Ο ίδιος από την 01.02.2018 έχει μεταφερθεί στην εταιρεία Altamira, στη βάση σχετικής συμφωνίας διαχείρισης και ρύθμισης δανείων, που συνήφθη μεταξύ της αιτήτριας και της Altamira. Δυνάμει της εν λόγω συμφωνίας, η Altamira ενεργεί για λογαριασμό της αιτήτριας και έχει αναλάβει τη διαχείριση αριθμού χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων, συμπεριλαμβανομένου και του επίδικου δανείου. Οι καθ' ων η αίτηση διαμένουν στην επαρχία Λευκωσίας. Κατόπιν σχετικής αίτησης του καθ' ου η αίτηση 1 προς την Σ.Π.Ε Στροβόλου Λτδ, συνομολογήθηκε μαζί του έγγραφη συμφωνία δανείου, ημερομηνίας 14.02.2008, για το ποσό των €35.000, (Τεκμήριο 4). Οι καθ' ων η αίτηση 2 εώς 9, στη βάση έγγραφης συμφωνίας εγγύησης που υπογράφηκε στις 18.02.2008 (Τεκμήριο 5), εγγυήθηκαν όλες τις υποχρεώσεις του καθ' ου η αίτηση
  10. Λόγω του ότι οι καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να ανταποκριθούν στις πιο πάνω υποχρεώσεις τους, η αιτήτρια παρέπεμψε την εγερθείσα διαφορά με τους καθ' ων η αίτηση σε Διαιτησία, σύμφωνα με το Άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, Ν. 22/1985 (στο εξής «ο Νόμος»). Στις 28.05.2013 εκδόθηκε Διαιτητική απόφαση, από τον Διαιτητή κ. Αντωνιάδη, υπέρ της αιτήτριας και εναντίον των καθ' ων η αίτηση, για το ποσό των €33.514,49 πλέον τόκο 9% ετησίως, με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των δεδουλευμένων τόκων, 2 φορές τον χρόνο, πλέον έξοδα (Τεκμήριο 6). Ως φαίνεται από το περιεχόμενο της Διαιτητικής απόφασης οι καθ' ων η αίτηση 1, 4 και 7 εμφανίστηκαν, κατά τη διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας, και παραδέχθηκαν το χρέος τους. Ο καθ' ου η αίτηση 1 εκπροσώπησε επίσης την καθ' ης η Αίτηση 6 και ο καθ' ου η αίτηση 4 εκπροσώπησε επίσης την καθ' ης η αίτηση
  11. Οι καθ' ων η αίτηση 2, 3, 8 και 9, παρά το γεγονός ότι τους είχε δεόντως επιδοθεί η ειδοποίηση διεξαγωγής διαιτησίας, ήταν απόντες. Η πιο πάνω Διαιτητική Απόφαση γνωστοποιήθηκε σε όλους τους καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι έλαβαν γνώση αυτής (Τεκμήριο 7). Τα εν λόγω πρόσωπα δεν άσκησαν οποιανδήποτε έφεση εναντίον της πιο πάνω Διαιτητικής Απόφασης, εντός της προθεσμίας των 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης σε αυτούς της εν λόγω απόφασης, αλλά ούτε και έχουν προβεί στην εξόφληση οποιουδήποτε οφειλόμενου ποσού προς την αιτήτρια. Ενόψει των πιο πάνω, ήταν η καταληκτική του θέση, πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για εγγραφή και εκτέλεσης της Διαιτητικής Απόφασης. Όλοι οι καθ' ων η αίτηση αντέδρασαν στην έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, καταχωρώντας προς τούτο σχετικές ενστάσεις. Ειδικότερα, οι καθ' ων η αίτηση 1 εως 8 καταχώρησαν κοινή ένσταση, ενώ ο καθ'ου η αίτηση 9, ο οποίος εκπροσωπείτε από διαφορετικό συνήγορο, καταχώρισε ξεχωριστή δική του ένσταση. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΈΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΚΑΘ'ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ 1-8 Οι καθ'ών η αίτηση 1-8 προέβαλαν συνολικά 24 λόγους ένστασης. Αυτοί μπορούν να συνοψισθούν στο ότι δεν έχουν παραλάβει με διπλοσυστημένη επιστολή τη σχετική ειδοποίηση για την έναρξη διαδικασίας της διαιτησίας, ότι η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε καθυστερημένα, ότι αυτή είναι καταχρηστική, ο διαιτητής διορίστηκε μονομερώς με αποτέλεσμα αυτοί να στερηθούν της πρόσβασης σε ανεξάρτητο και αμερόληπτο Δικαστήριο, η υπαγωγή των καθ' ων η αίτηση σε διαιτησία τους στερεί το δικαίωμα για πρόσβαση στο Δικαστήριο προς διάγνωση της αστικής τους υποχρέωσης, η ειδοποίηση διεξαγωγής διαιτησίας ουδέποτε επιδόθηκε στους καθ' ων η αίτηση, η απόφαση για παραπομπή σε Διαιτησία ουδέποτε κοινοποιήθηκε σε αυτούς, δεν εξηγήθηκαν στους καθ' ων η αίτηση, κατά την παρουσία τους στην διαιτησία, τα νόμιμα τους δικαιώματα με αποτέλεσμα να μην εκπροσωπηθούν δεόντως, δεν είχε υπογραφεί μεταξύ των διαδίκων σχετικό συνυποσχετικό διαιτησίας, η Διαιτητική Απόφαση δεν φέρει τα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας έγκυρης Διαιτητικής Απόφασης, ο διαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά, δεν τηρήθηκαν πρακτικά, ουδέποτε γνωστοποιήθηκε σε αυτούς η Διαιτητική Απόφαση και η αιτήτρια δεν προέβη σε οποιεσδήποτε προσπάθειες αναδιάρθρωσης των πιστωτικών τους διευκολούνσεων. Η πιο πάνω ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση 1 ο οποίος, πέραν του γεγονότος ότι υιοθετεί και επαναλαμβάνει όλους τους προβαλλόμενους λόγους ένστασης, αναφέρει επιπρόσθετα ότι ουδέποτε οι καθ'ών η Αίτηση έχουν ειδοποιηθεί για τη διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας με αποτέλεσμα να μην έχουν ακουστεί. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για την εγγραφή της επίδικης Διαιτητικής Απόφασης. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΈΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΚΑΘ'ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ 9 Ο καθ' ου η αίτηση 9, από την άλλη, στην ένσταση του προβάλλει συνολικά 7 λόγους ένστασης. Αυτοί μπορούν να συνοψισθούν στο ότι η παρούσα αίτηση είναι αβάσιμη, ότι αυτή καταχωρίστηκε με μεγάλη καθυστέρηση, ο καθ' ου η αίτηση 9 ουδέποτε έλαβε ειδοποίηση να παρουσιαστεί στη διαιτησία, στην ειδοποίηση του διαιτητή δεν αναγράφεται το όνομα του και δεν υπάρχει η υπογραφή του, στην ειδοποίηση του διαιτητή ο διαιτητής καλεί τους καθ' ων η αίτηση να παρευρεθούν στη διαιτησία, ημερομηνίας 23.05.2013, ενώ η Διαιτητική Απόφαση είναι ημερομηνίας 28.05.2013, στο έγγραφο γνωστοποίησης της Διαιτητικής Απόφασης δεν αναγράφεται το όνομα του και δεν υπάρχει η υπογραφή του με αποτέλεσμα να παραβιάζονται βασικά του συνταγματικά. Η ένσταση του καθ' ου η αίτηση 9 συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ιδίου, στην οποία επίσης υιοθετεί και επαναλαμβάνει όλους τους λόγους ένστασης. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων αλλά και των γραπτών αγορεύσεων που η κάθε πλευρά προσκόμισε στο Δικαστήριο, επιχειρηματολογώντας έκαστη ως προς τις θέσεις της. Σημειώνω επίσης ότι κανένας εκ των ομνύοντων των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση δεν αντεξετάστηκε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Σύμφωνα με το άρθρο 52

(1)(α) του Νόμου όταν προκύπτει διαφορά μεταξύ Συνεργατικής Εταιρείας και μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους, ως είναι η προκειμένη περίπτωση, η διαφορά αυτή θα παραπέμπεται από την εταιρεία ή από οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Το εδάφιο 2 του ίδιου άρθρου προνοεί τα ακόλουθα: «
(2)Ο Έφορος δύναται, με τη λήψη της δυνάμει του εδαφίου
(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή (β) να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις των Θεσμών που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου
(6).» Σύμφωνα δε με το εδάφιο
(4)του άρθρου 52, οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δύναται να υποβάλει Έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης. Σε περίπτωση δε που η απόφαση δεν εφεσιβληθεί, σύμφωνα με το εδάφιο 5 του άρθρου 52, αυτή καθίσταται τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως οι αποφάσεις του πολιτικού δικαστηρίου. Μέσα από την σταθερή νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει αποκρυσταλλωθεί ως προς το ποιες είναι εξουσίες του Δικαστηρίου αλλά και ποια είναι η ακολουθητέα διαδικασία στα πλαίσια εξέτασης αίτησης για εγγραφή Διαιτητικής Απόφασης. Για παράδειγμα στην υπόθεση Νικολάου Ανδρέας Χατζηγεωργίου ν. Νέα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγλαντζιάς
(2012)1 ΑΑΔ 707 λέχθηκε ότι: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται.» Στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου
(1995)1 Α.Α.Δ. 827 αναφέρθηκε επίσης ότι: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώρηση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή. Δεν έχει εξηγηθεί όμως ποια είναι η σύνδεση της δικαστικής απόφασης, η οποία αφορούσε μόνο στην καταχώρηση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή και συνακόλουθα της παροχής άδειας για εκτέλεση, με το πιο πάνω ζήτημα ουσίας που εγείρεται. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52
(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε οποίον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει.» Επίσης στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη και άλλοι
(2008)1 Α.Α.Δ. 716, επισημάνθηκαν τα ακόλουθα στη σελ.719: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο που εφαρμόζεται σε τέτοιου είδους αιτήσεις, για να μπορεί να επιτραπεί από το Δικαστήριο η εγγραφή μιας Διαιτητικής Απόφασης, θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις: I. Να έχει εκδοθεί Διαιτητική Απόφαση, II. Η Διαιτητική Απόφαση να έχει κοινοποιηθεί/γνωστοποιηθεί στους διαδίκους έτσι ώστε να λάβουν γνώση γι' αυτή και το περιεχόμενο της. Παράλειψη γνωστοποίησης της, συνιστά παραβίαση των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να αρνηθεί την εγγραφή της για σκοπούς εκτέλεσης (Χριστοφόρου
(1999)1Β Α.Α.Δ 980), III. Να έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών, που καθορίζεται από τα εδάφια
(4)και
(5)του Άρθρου 52 του Νόμου, από της γνωστοποιήσεως στους διαδίκους της Διαιτητικής Απόφασης και να μην έχει ασκηθεί οποιαδήποτε έφεση κατά της εν λόγω αποφάσεως, ενώ αν έχει καταχωρηθεί έφεση, αυτή να έχει αποτύχει και IV. Η αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης να γίνει δια κλήσεως (Χριστοφή v. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών, Πολιτική Έφεση Αρ. 87/11 ημερ. 20.06.14). Προκύπτει, λοιπόν, μέσα από την πιο πάνω σχετική επί του θέματος νομολογία ότι το ζήτημα της εγγραφής μιας Διαιτητικής απόφασης είναι ουσιαστικά τυπικό και οποιεσδήποτε εγειρόμενες ενστάσεις πρέπει να έχουν μόνο σχέση με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της. Στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή και εκτέλεση Διαιτητικής Απόφασης δεν παρέχεται η δυνατότητα αναθεώρησης ή ακύρωσης της. Με άλλα λόγια, το Δικαστήριο, εξετάζοντας μια τέτοια αίτηση, όπως είναι η υπό κρίση αίτηση, δεν μπορεί να προχωρήσει σε δικαστικό έλεγχο της ουσίας και της ορθότητας της Διαιτητικής Απόφασης καθώς και ζητήματα που σχετίζονται με την διαδικασία έκδοσης της. Αντικείμενο της αίτησης είναι μόνο η λήψη άδειας για εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης του διαιτητή. Οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή μπορεί, σύμφωνα με το εδάφιο
(4)του Άρθρου 52 του Νόμου, να την εφεσιβάλει στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από της γνωστοποίησης σε αυτόν της αποφάσεως. Σε περίπτωση, όμως, που η εκδοθείσα Διαιτητική Απόφαση δεν εφεσιβληθεί εντός της πιο πάνω χρονικής προθεσμίας, τότε, σύμφωνα με το εδάφιο
(5)του Άρθρου 52 του Νόμου, η Διαιτητική Απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού Δικαστηρίου. Εξετάζοντας στην προκείμενη περίπτωση τις προαναφερθείσες παραμέτρους που θέτει η σχετική νομοθεσία και η επί του προκείμενου νομολογία για την εγγραφή Διαιτητικής απόφασης διαπιστώνω τα ακόλουθα: Καταρχάς αποτελεί κοινό τόπο των μερών ότι έχει εκδοθεί εναντίον των καθ' ων η αίτηση η Διαιτητική Απόφαση. Σχετικό είναι το Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της αίτησης. Η Διαιτητική απόφαση έχει κοινοποιηθεί/γνωστοποιηθεί σε όλους τους καθ'ων η Αίτηση (δια προσωπικής επιδόσεως σ' αυτούς από ιδιώτη δικαστικό επιδότη) με αποτέλεσμα αυτοί να έχουν λάβει γνώση για το περιεχόμενο της. Σχετικό επί τούτου είναι το Τεκμήριο 7 στην ένορκο δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Αίτησης. Ο γενικός και αόριστος ισχυρισμός των Καθών η Αίτηση 2,3,6,7,8 και 9 ότι η Διαιτητική Απόφαση δεν τους επιδόθηκε κανονικά, χωρίς άλλο θετικό ισχυρισμό περί γεγονότων που να τεκμηριώνει τούτη την θέση τους, δεν είναι αρκετός ώστε να θέσει υπό αμφισβήτηση την περί του αντίθετου θέση της αιτήτριας. Όπως έχει τεκμηριωθεί από την τελευταία, η απόφαση του διαιτητή επιδόθηκε προσωπικά στους καθ' ων η αίτηση από τον ιδιώτη δικαστικό επιδότη κ. Νεοφύτου, ο οποίος στις διάφορες ένορκες του δηλώσεις, οι οποίες επίσης αποτελούν μέρος του Τεκμηρίου 7, επιβεβαιώνει τα του γεγονότος αυτού. Μάλιστα, οι πιο πάνω καθ'ών η αίτηση προς επιβεβαίωση παραλαβής της Διαιτητικής Απόφασης, διαπιστώνω ότι έθεσαν και επί του αντιγράφου της σχετικής επιστολής (που επισυνάπτει ως τεκμήριο στην ένορκο δήλωση του ο ιδιώτης δικαστικός επιδότης) και την υπογραφή τους (Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Si Senh Dau και άλλων, Πολιτικές Εφέσεις Αρ. Ε23/2013, Ε24/2013, Ε25/2013, Ε26/2013, Ε27/2013, Ε28/2013 και Ε29/2013, ημερομηνίας 13/09/2013). Η αιτήτρια δεν είχε υποχρέωση να προσκομίσει περαιτέρω μαρτυρία και σε κάθε περίπτωση κρίνεται ότι έχουν ικανοποιήσει το Δικαστήριο σε σχέση με αυτή την προϋπόθεση της γνωστοποίησης της Διαιτητικής Απόφασης. Σε σχέση ειδικά με τους καθ'ών η αίτηση 1,4 και 5 είναι η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου τους ότι ουδέποτε γνωστοποιήθηκε σε αυτούς η Διαιτητική Απόφαση με αποτέλεσμα αυτοί να αποστερηθούν του δικαιώματος να την εφεσιβάλουν. Συνεπώς, ήταν πάντοτε η θέση της, ότι στην προκειμένη δεν πληρείται η μία εκ των προϋποθέσεων που η Νομολογία θέτει για την εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης. Και τούτο γιατί ως προκύπτει, μέσα από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 7, η γνωστοποίηση της εν λόγω Διαιτητικής Απόφασης δεν τους έγινε μέσω προσωπικής επίδοσης σε αυτούς άλλα η επίδοση έγινε στην καθ'ής η αίτηση 6 για λογαριασμό τους. Ειδικότερα, σε σχέση με τους καθ'ών η αίτηση 1 και 5 η γνωστοποίηση επιδόθηκε στην καθ'ής η αίτηση 6, υπό την ιδιότητα της ως μητέρα και συγκάτοικος των πιο πάνω προσώπων ενώ στον καθ'ού η αίτηση 4 η γνωστοποίησή έγινε επίσης με προσωπική επίδοση στην καθ'ής η αίτηση 6, υπό την ιδιότητα της πεθερά και συγκατοίκου του εν λόγω προσώπου. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου μέσω μαρτυρίας και ανατρέχοντας στο περιεχόμενου του Τεκμηρίου 7 αποτελεί διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι πράγματι η γνωστοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης δεν έγινε με προσωπική επίδοση στα πιο πάνω πρόσωπα αλλά έγινε μέσω προσωπικής επίδοσης στην καθ'ής η αίτηση 6. Στην επιστολή, που συνοδεύει την ένορκη δήλωση επίδοσης (μέρος του Τεκμηρίου 7), προκύπτει πράγματι ότι η διεύθυνση των καθ' ών η αίτηση 1, 4 και 5 είναι διαφορετική από την διεύθυνση της καθ'ής η αίτηση 6. Ειδικότερα, ως διεύθυνση του καθ'ού η αίτηση 1 φέρεται να είναι η [ ] 6Β Λακατάμια, για τους καθ' ων η Αίτηση 4 και 5 η διεύθυνση τους φέρεται να είναι η [ ] 11Α Λακατάμια ενώ της καθ'ής η Αίτηση 6 φέρεται να είναι η [ ] 5 Λακατάμια. Οι καθ'ών η Αίτηση 1,4 και 5 παραπονούνται ότι έχει γίνει κακή επίδοση της Διαιτητικής Απόφασης εφόσον δεν διαμένουν στην ίδια οικία με την καθ'ής η Αίτηση 6. Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομολογία αλλά και το λεκτικό και πνεύμα του άρθρου 52 του Νόμου γνωστοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης δεν σημαίνει απαραίτητα, αποκλειστικά και μόνο προσωπική επίδοση. Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να παρακάμψει τις δικονομικές αρχές επίδοσης εγγράφων σε φυσικά πρόσωπα. Όπως διαπιστώνεται η έννοια της 'γνωστοποίησης' μέσα από το Νόμο δεν περιορίζεται στην προσωπική επίδοση της Διαιτητικής Απόφασης. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο ο νομοθέτης θα το διατύπωνε με σαφήνεια. Αυτό που η σχετική νομοθεσία προνοεί είναι ανακοίνωση της διαιτητικής απόφασης προς το πρόσωπο, εναντίον του οποίου στρέφεται (Αναφορικά με την Αίτηση του Σωτήρη Δημοσθένους
(2000)1 Α.Α.Δ. 1699, Πολιτική Έφεση 87/2011, Μανώλης Χριστοφή ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών, ημερομηνίας 20.6.2014.). Επομένως, σχετικά με την επίδοση Διαιτητικής Απόφασης, ως νομικό έγγραφο που είναι, ισχύουν και εφαρμόζονται οι δικονομικοί κανόνες, όπως αυτοί τέθηκαν στον Κανονισμό 2 της Διάταξης 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.5, θ.2
(1)(ιι) των Θεσμών προβλέπει τα εξής: "2.
(1)The service shall, whenever it is practicable, be effected by leaving the copy with the person to be served; but if he is not found at his house or at his usual place of employment, the service shall be deemed to be effected if the copy is left- (ι) with any member of his family of apparently 16 years ..." Σε ελεύθερη μετάφραση: «2.
(1)Η επίδοση πρέπει, όποτε τούτο είναι πρακτικά δυνατό, να πραγματοποιείται με την παράδοση αντιγράφου στο πρόσωπο στο οποίο θα γίνει η επίδοση, αλλά σε περίπτωση που το άτομο δεν βρεθεί στο σπίτι του ή στον χώρο της εργασίας του, η επίδοση θα θεωρείται ότι έχει γίνει εαν αντίγραφο αφεθεί (i) σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας το οποίο είναι 16 χρονών ή άνω..." Με βάση την πιο πάνω Δ.5 Θ.2, δεν είναι αναγκαίο όπως το μέλος της οικογένειας του προσώπου που αφορά το προς επίδοση έγγραφο συγκατοικεί με αυτό. Είναι αρκετό να φαίνεται ότι είναι άνω των 16 ετών και να βρίσκεται στην πόλη ή στο χωριό ή εντός της περιοχής του. Μέσα από διάφορες αποφάσεις και ελληνικά ερμηνευτικά λεξικά, ο όρος 'οικογένεια' επιδέχεται μία ποικιλία ερμηνειών ανάλογα με τα περιστατικά της υπόθεσης. Στην υπόθεση Χαράλαμπος Τουμαζή ν Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπουργού Οικονομικών (β) Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων,
(1997)4 Α.Α.Δ. 745 επιχειρήθηκε να ερμηνευθεί η έννοια της λέξης 'οικογένεια' με βάση το 'Σύντομο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό' του Ελευθερουδάκη και συγκεκριμένα αναφέρονται τα εξής: "Οικογένεια εν τη στενοτέρα εννοία ομάς αποτελούμενη εκ των δια νομίμου γάμου συνδεομένων γονέων και των τέκνων αυτών, εν τη ευρυτέρα εννοία ομάς περιλαμβάνουσα τους δύο γονείς τα τέκνα των και συζύγους των αρρένων τέκνων και τους τούτων απογόνους..." Στην υπόθεση Ανδρέα Γ. Θωμά v Κυπριακής Δημοκρατίας,
(1996)4 Α.Α.Δ. 157 σημειώθηκε πως η έννοια της 'οικογένειας' καλύπτει και τα 'αδέλφια'. Στην υπόθεση Χριστάκης Γεωργίου Θεοδώρου κ.α v Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Μακράσυκας
(2003)1 Α.Α.Δ. 1305 λέχθηκε πως «το κατά πόσο συγκεκριμένο πρόσωπο θεωρείται μέλος μιας οικογένειας εξαρτάται όχι μόνο από τα περιστατικά της υπόθεσης αλλά και από τους σκοπούς της συγκεκριμένης νομικής πρόνοιας στην οποία η λέξη 'οικογένεια' απαντάται.» Στην τελευταία αναφερόμενη υπόθεση η επίδοση που έγινε στη γιαγιά του πρώτου εφεσείοντος και αντίστοιχα μητέρα και πεθερά της τρίτης εφεσείουσας και του δεύτερου εφεσείοντος εκ μέρους και για λογαριασμό των εφεσειόντων θεωρήθηκε ως κανονική και σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διάταξης 5 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών αφού κρίθηκε ως μέλος της οικογένειας των εφεσειόντων επειδή είχε στενή συγγενική σχέση μαζί τους, η οποία ήταν άνω των 16 ετών και διέμενε στον ίδιο χώρο μαζί τους και συγκεκριμένα στα βοηθητικά της οικίας των εφεσειόντων. Περαιτέρω, στην ίδια υπόθεση ειπώθηκε ότι σκοπός του νομοθέτη μέσα από την προαναφερόμενη διάταξη ήταν να διευκολύνει την επίδοση εγγράφων όπου αυτή δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί στον ίδιο το διάδικο προσωπικά, φέρνοντας του όμως ταυτόχρονα το προς επίδοση έγγραφο εις γνώση του μέσω των προϋποθέσεων που θέτει η διάταξη αυτή. Με βάση τις πιο πάνω ερμηνείες αλλά και τα περιστατικά και γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση , κρίνω πως η καθ'ής η αίτηση 6 ως ενήλικας, μητέρα για τους καθ'ών η αίτηση 1 και 5 και ως πεθερά για τον καθ'ού η αίτηση 4, αντιστοίχως, όπου και διαμένει στην ίδια πόλη και Δήμο, γεγονός που είναι κοινά παραδεκτό από τους διαδίκους στην παρούσα υπόθεση, εμπίπτει στην έννοια του 'μέλους της οικογένειας που είναι 16 ετών και άνω' που προνοεί το γράμμα και πνεύμα του Κανονισμού 2 της Διάταξης 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Με βάση τα πιο πάνω η επίδοση της Διαιτητικής Απόφασης στους καθ'ών η αίτηση 1,4 και 5 είναι καλή, νόμιμη και έγκυρη. Ως αποτέλεσμα της νόμιμης και κανονικής επίδοσης του εγγράφου αυτού, κρίνω πως τα εν λόγω πρόσωπα έλαβαν νόμιμα και κανονικά γνώση για το περιεχόμενο της εν λόγω εκδοθείσας Διαιτητικής Απόφασης με βάση την υφιστάμενη νομοθεσία και τους διαδικαστικούς Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας χωρίς να προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια με σκοπό την άσκηση του δικαιώματος καταχώρησης έφεσης επ' αυτής. Ενώ είχαν την ευκαιρία να προβούν στα υπό του νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της εγκυρότητας ή νομιμότητας της δεν το έπραξαν με αποτέλεσμα να εκπνεύσει ο χρόνος εφέσεως που παρέχεται από το νόμο. Εξάλλου, από τη στιγμή που τα πιο πάνω πρόσωπα έλαβαν γνώση για την παρούσα αίτηση, η οποία επιδόθηκε στην καθ'ής η αίτηση 6 με τον ίδιο τρόπο και για λογαριασμό τους, χωρίς οποιοδήποτε παράπονο και/ή πρόβλημα με αποτέλεσμα την απρόσκοπτη εκπροσώπηση τους στην παρούσα διαδικασία, θεωρώ ότι τα πιο πάνω πρόσωπα έλαβαν γνώση και για το περιεχόμενο της εκδοθείσας Διαιτητικής απόφασης, η οποία επιδόθηκε με τον ίδιο τρόπο. Ως εκ των προαναφερθέντων, ο 6ος λόγος ένστασης του καθ'ού η Αίτηση 9 και ο λόγος ένστασης Χ των καθ'ών η αίτηση 1 εώς 8 απορρίπτονται. Περαιτέρω, αποτελεί αναμφισβήτητο από πλευράς καθ'ών η αίτηση το γεγονός ότι, έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών από της γνωστοποιήσεως σ' αυτούς της Διαιτητικής απόφασης και ότι, κατά της εν λόγω αποφάσεως, αυτοί δεν έχουν ασκήσει οποιαδήποτε έφεση. Προκύπτει επίσης μέσω της πιο πάνω αναφερόμενης νομολογίας ότι βασική διαδικαστική προϋπόθεση για παροχή άδειας εκτέλεσης απόφασης ενός Διαιτητή, είναι αυτή να φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης Διαιτητικής απόφασης. Στα πλαίσια αυτά, το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσον η απόφαση εκδόθηκε αρμοδίως από διαιτητή στον οποίο παραπέμφθηκε η διαφορά δυνάμει του άρθρου 52
(2)του Νόμου. Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό το στοιχείο. Το Δικαστήριο θα πρέπει επίσης να εξετάσει και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της απόφασης, αν δηλαδή η διατύπωση της επιλύει με σαφήνεια τα επίδικα θέματα που τέθηκαν στην διαιτησία ούτως ώστε να είναι δεκτική εκτέλεσης όπως μια κανονική δικαστική απόφαση. Σε σχέση με τη θέση των καθ' ών η αίτηση 1 εώς 8, ότι δηλαδή η Διαιτητική Απόφαση δεν έχει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας έγκυρης Διαιτητικής απόφασης (βλέπε λόγο ένστασης Ι) παρατηρείται ότι από την ανάγνωση του κειμένου της Διαιτητικής Απόφασης προκύπτει χωρίς καμία αμφιβολία η πρόθεση του Διαιτητή ως προς την επιδίκαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση του ποσού των €33.514,49 πλέον τόκο προς 9% ετησίως με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των δεδουλευμένων τόκων δύο φορές το χρόνο και συγκεκριμένα την30ην Ιουνίου και 31ην Δεκεμβρίου εκάστου έτους καθώς επίσης και οποιαδήποτε άλλα έξοδα από 28.5.13 μέχρι εξοφλήσεως πλέον €150,00 έξοδα. Καταγράφεται επίσης το όνομα του Διαιτητή, η ημερομηνία έκδοσης της Διαιτητικής απόφασης καθώς και τους διαδίκους. Τα όσα δε καταγράφονται είναι αρκετά ώστε να μπορεί να λεχθεί με ασφάλεια ότι η Διαιτητική Απόφαση έχει τα χαρακτηριστικά μιας έγκυρης διαιτητικής απόφασης, ενώ αξίζει να λεχθεί ότι σύμφωνα με σχετική επί του θέματος νομολογία (Middlemiss & Gould (a firm) v Hartlepool Corporation
(1973)1 Αll ER 172) οι Διαιτητικές αποφάσεις δεν πρέπει να ερμηνεύονται στενά αλλά να αποδίδεται σε αυτές φιλελεύθερη ερμηνεία ώστε να διαπιστώνεται η πραγματική πρόθεση του διαιτητή. Συνεπώς και αυτός ο λόγος ένστασης των καθ'ών η Αίτηση 1 εώς 8 κρίνεται ανεδαφικός και απορρίπτεται. Οι καθ'ών η αίτηση 1 εώς 8 προβάλλουν επίσης τη θέση (βλέπε λόγο ένστασης Ζ) ότι ουδέποτε κοινοποιήθηκε σε αυτούς η απόφαση του Εφόρου Συνεργατικών Εταιρειών για παραπομπή της υπόθεσης σε Διαιτησία. Τέτοιος λόγος ένστασης δεν μπορεί να εξεταστεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας εφόσον ως προκύπτει από την παράθεση της πιο πάνω νομολογίας δεν εμπίπτει στις προϋποθέσεις που το Δικαστήριο εξετάζει ώστε να κάνει αποδεκτή την αίτηση για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης. Συνεπώς ο λόγος ένστασης αυτός απορρίπτεται. Σε κάθε όμως περίπτωση, ως προκύπτει μέσα από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 7, συμπεριλαμβάνεται και δήλωση των καθ'ών η αίτηση 1 εώς 8 με σχετική υπογραφή τους ότι έλαβαν σχετική ειδοποίηση του Διαιτητή όπου τους καλούσε να παρευρεθούν σε Διαιτησία στις 23.5.
  1. Επιπρόσθετα, μέσα από το περιεχόμενο της Διαιτητικής Απόφασης διαπιστώνεται ξεκάθαρα ότι οι καθ' ων η αίτηση 1, 4 και 7 εμφανίστηκαν κατά τη διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας και παραδέχθηκαν το χρέος τους. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 εκπροσώπησε επίσης την Καθ' ης η Αίτηση 6 και ο Καθ' ου η Αίτηση 4 εκπροσώπησε επίσης την Καθ' ης η Αίτηση 5 οι οποίοι εμφανίστηκαν στην Διαιτησία και αποδέχθηκαν το χρέος και την οφειλή τους. Επομένως ο λόγος ένστασης αυτός των καθ'ών η αίτηση κρίνεται ανεδαφικός και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Στην ίδια βάση απορρίπτεται και ο 3ος λόγος ένστασης του καθ'ού η αίτηση
  2. Εάν αυτός έχει παράπονο ότι δεν ειδοποιήθηκε να παραστεί στην Διαιτησία μπορούσε με την γνωστοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης να εφεσιβάλει την απόφαση του Διαιτητή και ενδεχομένως ο λόγος έφεσης του αυτός να πετύχαινε με δεδομένο ότι η αιτήτρια δεν προσκόμισε οτιδήποτε στο Δικαστήριο, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους καθ'ων η Αίτηση, ότι αυτός πράγματι ειδοποιήθηκε να παραστεί στην Διαιτησία. Ο λόγος αυτός όμως δεν μπορεί να προβληθεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας και ως εκ τούτου δεν μπορεί να τύχει εξέτασης από το Δικαστήριο. Η εν λόγω Διαιτητική Απόφαση του γνωστοποιήθηκε μέσω προσωπικής επίδοσης από τον ιδιώτη Δικαστικό επιδότη κ. Νεοφύτου στις 11.11.2021 στην οποία επισυναπτόταν, ως καταμαρτυρά το Τεκμήριο 7, πιστό αντίγραφο της Διαιτητικής Απόφασης καθώς και επιστολή που ενημερωνόταν ότι σε περίπτωση που θεωρούσε τον εαυτό του αδικημένο από την Διαιτητική Απόφαση μπορούσε να υποβάλει έφεση, πράγμα το οποίο βεβαίως δεν έπραξε. Ως εκ των ανωτέρω, κρίνω ότι πληρούνται όλες οι αναγκαίες τυπικές προϋποθέσεις για την εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή, ως απόφαση Δικαστηρίου για σκοπούς εκτέλεσης της σε ότι αφορά τους Καθ' ών η Αίτηση. Με δεδομένη την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου και υπό το φως της νομολογίας που έχει παρατεθεί πιο πάνω σε σχέση με τις αρχές που διέπουν την εκδίκαση τέτοιων αιτήσεων, οι υπόλοιποι ισχυρισμοί που εγείρονται στην ένσταση των καθ'ών η αίτηση 1 εώς 8 και που αφορούν δηλαδή το γεγονός ότι οι καθ'ών η αίτηση δεν έχουν παραλάβει με διπλοσυστημένη επιστολή την σχετική ειδοποίηση για έναρξη της της διαδικασίας διαιτησίας που ακολουθήθηκε, την μη κοινοποίηση σε αυτούς της απόφασης του Εφόρου Συνεργατικών Εταιρειών για παραπομπή σε διαιτησία, ότι ο Διαιτητής διορίστηκε μονομερώς με αποτέλεσμα αυτοί να στερηθούν της πρόσβασης σε ανεξάρτητο και αμερόληπτο Δικαστήριο, ότι η υπαγωγή των καθ' ων η αίτηση σε διαιτησία τους στερεί το δικαίωμα για πρόσβαση στο Δικαστήριο προς διάγνωση της αστικής τους υποχρέωσης, δεν τους εξηγήθηκαν, κατά την παρουσία τους, στην Διαιτησία τα νόμιμα τους δικαιώματα με αποτέλεσμα να μην εκπροσωπηθούν δεόντως, δεν είχε υπογραφεί μεταξύ των διαδίκων σχετικό συνυποσχετικό διαιτησίας, ο διαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά, δεν τηρήθηκαν πρακτικά της διαιτητικής διαδικασίας, και η Αιτήτρια δεν προέβη σε οποιεσδήποτε προσπάθειες αναδιάρθρωσης των πιστωτικών τους διευκολύνσεων και ότι η υπαγωγή των Καθ' ών η Αίτηση σε διαιτησία είναι καταχρηστική και παραβιάζει την Οδηγία 93/13/ΕΟΚ και τον περί Καταχρηστικών Ρητρών σε Καταναλωτικές Συμβάσεις Νόμο Ν. 93(Ι)/96, δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας και ως εκ τούτου όλοι οι πιο πάνω λόγοι ένστασης απορρίπτονται. Όλα τα πιο πάνω εγειρόμενα ζητήματα θα μπορούσαν να τεθούν μόνο στα πλαίσια έφεσης ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 52
(4)του Νόμου και δεν εξετάζονται στο στάδιο αυτό από το Δικαστήριο. Οι καθ' ών η αίτηση είχαν, βάσει του Άρθρου 52
(4)του Νόμου, δικαίωμα να εγείρουν όποια τέτοια θέματα ήθελαν προς αναθεώρηση από το Δικαστήριο της επίδικης Διαιτητικής απόφασης εντός της προθεσμίας των 21 ημερών που τάσσει ο Νόμος, δια εφέσεως, και δεν το έπραξαν. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο, στα πλαίσια της αίτησης αυτής, μπορεί μόνον να ενασχοληθεί με θέματα που άπτονται της προώθησης εκτέλεσης της απόφασης του διαιτητή και όχι με θέματα που άπτονται της ουσίας της. Στην ίδια βάση απορρίπτονται και οι λόγοι ένστασης του καθ'ού η αίτηση 9 που σχετίζονται με το γεγονός ότι η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική (χωρίς εξάλλου να εξειδικεύεται γιατί, πέραν της πιο πάνω αόριστης αναφοράς) δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης σ' αυτή την αίτηση. Παρά την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου σε σχέση με τους πιο πάνω λόγους ένστασης, οι οποίοι δεν μπορούν να τύχουν εξέτασης στην παρούσα διαδικασία, θα πρόσθετα παραμφερώς και τα ακόλουθα: Σε σχέση ειδικά με τον λόγο ένστασης των καθ'ών η αίτηση 1 εώς 8 ότι θα έπρεπε να τους αποσταλεί διπλοσυστημένη επιστολή αναφέρω ότι πέραν του γεγονός ότι ο εν λόγω ισχυρισμός είναι αόριστος και πουθενά οι καθ'ων η αίτηση προβάλλουν οποιοδήποτε θετικό ισχυρισμό επί του ζητήματος αυτού, μελετώντας τις πρόνοιες του Νόμου τέτοια υποχρέωση της Αιτήτριας πουθενά δεν προνοείται. Σε σχέση ειδικά με τον λόγο ένστασης Θ των Καθ'ών η Αίτηση 1 εώς 8, ότι δηλαδή δεν είχε υπογραφτεί από αυτούς οποιοδήποτε συνυποσχετικό διαιτησίας αναφέρω ότι η παρούσα Διαιτητική διαδικασία δεν διεξήχθη με βάση «συνυποσχετικό» και στα πλαίσια Διαιτησίας που προνοεί το Κεφ. 4 αλλά στη βάση της νομοθετικής πρόνοιας του άρθρου 52 του Νόμου (Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντυ Κυριακίδη και άλλων
(2008)1 Α.Α.Δ. 716), Ως προς το ζήτημα ότι η Αιτήτρια καθυστέρησε να καταχωρίσει την υπό κρίση Αίτηση, δηλαδή 9 χρόνια μετά την έκδοση της Διαιτητικής Απόφασης (βλέπε λόγο ένστασης Β, Γ, Ξ και Φ επί της ένστασης των καθ'ών η αίτηση 1 εώς 8 και 2ο λόγο ένστασης επί της ένστασης του καθ'ού η αίτηση 9) αναφέρω ότι η καθυστέρηση από μόνη της δεν είναι αρκετή για να στερήσει το δικαίωμα της αιτήτριας από του να προχωρήσει, έστω και καθυστερημένα, με την εγγραφή και στη συνέχεια με την εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης. Εξάλλου, το ότι η αιτήτρια υποχρεώνεται στο να αιτηθεί από το Δικαστήριο άδεια για εγγραφή και εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης οφείλεται στην παράλειψη των καθ' ών η αίτηση να εξοφλήσουν το χρέος τους, κάτι το οποίο δεν αμφισβητούν. Πουθενά εξάλλου δεν προσδιορίζεται οποιοσδήποτε χρονικός περιορισμός στην καταχώρηση τέτοιας αίτησης από την έκδοσης της Διαιτητικής Απόφασης, χωρίς να αγνοείτε βεβαίως το γεγονός ότι οι καθ'ών αίτηση δεν προβάλλουν οποιοδήποτε ισχυρισμό πως και με ποιό τρόπο έχουν επηρεαστεί από την εν λόγω καθυστέρηση. Σε σχέση με τον λόγο ένστασης των καθ'ών η αίτηση ότι ο διορισμός του διαιτητή έγινε μονομερώς αναφέρω ότι όπως λέχθηκε στην υπόθεση Νικολάου (ανωτέρω) «ο πρωτόδικος δικαστής δεν είχε εξουσία να εξετάσει εξ ιδίας πρωτοβουλίας θέμα νομιμότητας διορισμού του διαιτητή.» Συνεπώς ενόψει των πιο πάνω η αίτηση εγκρίνεται. Δίδεται άδεια όπως η Διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 25.8.2013 καταχωρηθεί και εγγραφεί στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και εκτελεστεί με τον ίδιο τρόπο ως απόφαση του Δικαστηρίου. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον των καθ' ων η αίτηση, αλληλέγγυως και/ή κεχωρισμένως, για το ποσό των €1565 πλέον ΦΠΑ, πλέον €161 έξοδα επίδοσης. Ένα σετ εξόδων να καταβληθεί. (Υπ.) ............. Μ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.