Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Αναφορικά με την εταιρεία PUZZ COFFEE SHOP LTD (σε εκκαθάριση), Αρ. Αίτησης: 689/2012, 29/11/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A427 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Γ. ΛΟΪΖΟΥ Ε.Δ. Αρ. Αίτησης 689/2012 Αναφορικά με την εταιρεία PUZZ COFFEE SHOP LTD (σε εκκαθάριση) (ΗΕ 189916) Και Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 ____________________________ Αίτηση διά κλήσεως της Ελληνικής Τράπεζας Δημόσια Εταιρεία Λτδ, από τη Λευκωσία - Αιτήτρια Ημερομηνία: 29/11/2022 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κος Γ. Χατζησωτηρίου Για Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη: Καμία Εμφάνιση ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Αίτηση ημερ. 23/09/22 για παραχώρηση άδειας για συνέχιση αγωγής) Με την υπό εξέταση αίτηση, η Αιτήτρια αιτείται άδεια του δικαστηρίου που να επιτρέπει τη συνέχιση της αγωγής υπ' αριθμό 194 / 2021 (I-Justice) του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (στο εξής «η Αγωγή») εναντίον της υπό εκκαθάριση εταιρείας PUZZ COFFEE SHOP LTD (στο εξής «η Εταιρεία»). Η αίτηση βασίζεται στον περί Εταιριών Νόμο Κεφ.113, Άρθρα 219, 220, 221, 222 και 233, στους περί Εταιριών Κανονισμούς και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.12 Κ. 1 έως 5., Δ.48, Κ. 1, 2 και 8, στη σχετική νομολογία, στην πρακτική, στη διακριτική ευχέρεια και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση αναφέρονται σε ένορκο δήλωση δικηγορικού υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Αιτήτρια. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, η Αιτήτρια παρείχε στην εκκαθάριση εταιρεία πιστωτικές διευκολύνσεις δυνάμει σχετικών συμφωνιών. Λόγω της μη συμμόρφωσης της τελευταίας με τις συμβατικές της υποχρεώσεις, η Αιτήτρια απέστειλε στις 11/12/13 επιστολή τερματισμού των πιστωτικών διευκολύνσεων απαιτώντας άμεση εξόφληση των οφειλομένων υπολοίπων. Τον Δεκέμβριο του 2021, η Αιτήτρια έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους της να εγείρουν αγωγή για διεκδίκηση των οφειλόμενων. Σύμφωνα με τον ομνύοντα η αγωγή αυτή έπρεπε να καταχωρηθεί εντός του 2021 λόγω πιθανής παραγραφής. Στις 20/12/2021 η Αιτήτρια καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητούσε άδεια του δικαστηρίου για έγερση αγωγής εναντίον της Εταιρείας. Λόγω των στενών περιθωρίων πριν το τέλος του έτους, η αίτηση αποσύρθηκε με επιφύλαξη δικαιωμάτων επειδή δεν κατέστη δυνατή η έγκαιρη λήψη άδειας από το Δικαστήριο. Συνεπώς, η Αιτήτρια, χωρίς να λάβει άδεια από το Δικαστήριο, καταχώρησε στις 29/12/2021 την Αγωγή εναντίον της Εταιρείας. Στην παράγραφο 10 της ενόρκου δηλώσεως, ο ομνύων αναφέρει ότι δυνάμει του άρθρου 220 του κεφαλαίου 113, όταν εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ή έχει διοριστεί προσωρινός εκκαθαριστής, η άδεια του δικαστηρίου είναι απαραίτητη για την έναρξη ή συνέχιση της Αγωγής η διαδικασίας εναντίον της Εταιρείας. Σύμφωνα με παραδοχή του ομνύοντα, στην παρούσα περίπτωση κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό να γίνει πριν από την καταχώρηση της Αγωγής καθώς πίεζε ο χρόνος της παραγραφής. Παρόλο που η Αίτηση επιδόθηκε στον Επίσημο Παραλήπτη ουδεμία εμφάνιση υπήρξε ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την εξέταση της αίτησης. Υπάρχει ισχυρισμός με την γραπτή αγόρευση του συνηγόρου της Αιτήτριας ότι με ηλεκτρονικό μήνυμα εκπροσώπου του Επίσημου Παραλήπτη ενημέρωσε την Αιτήτρια ότι δεν φέρει ένσταση στο αίτημα που υποβάλλεται με την υπό εξέταση αίτηση. Κάτι τέτοιο δεν τέθηκε ενώπιον μου, ωστόσο αυτό ουδόλως διαφοροποιεί την κατάσταση εφόσον αυτό που έχει σημασία είναι ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε ένσταση στην αίτηση. Κατά την εξέταση της Αίτησης, ζητήθηκε τοποθέτηση από τον συνήγορο που εμφανίστηκε για την Αιτήτρια σε δύο θέματα. Το πρώτο, κατά πόσον η απαίτηση στην Αγωγή είναι τέτοια που θα πρέπει να προχωρήσει με τη διαδικασία της επαλήθευσης. Το δεύτερο αφορά το κατά πόσον το άρθρο 220 του Κεφ. 113 επιτρέπει την καταχώρηση της Αγωγής χωρίς προηγούμενη άδεια Δικαστηρίου, ενώ είχε ήδη εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης πριν την καταχώρηση. Με γραπτή του αγόρευση προς υποστήριξη της αίτησης, ως προς το πρώτο ερώτημα ο συνήγορος της αιτήτριας ανέφερε τα ακόλουθα. Α. Ο Επίσημος Παραλήπτης δεν έχει ένσταση στο αίτημα. Συνακόλουθα ισχυρίστηκε ότι δεν υπάρχει κάποιος επιτακτικός λόγος για απόρριψη του αιτήματος. Επικαλέστηκε προς υποστήριξη της θέσης του την πρωτόδικη απόφαση στην αίτηση εκκαθάρισης 245/2001 αναφορικά με την MAXDATA HOLDINGS LTD, ημερομηνίας 30/11/2011, όπου λέχθηκε ότι η ανάμειξη του Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 220 αποσκοπεί στην καλύτερη δυνατή προστασία του εκκαθαριστή και όχι σε υποκατάστασή του από το ίδιο το Δικαστήριο. Β. Η Εταιρεία είναι αναγκαίος διάδικος εφόσον είναι η πρωτοφειλέτρια σε πιστωτικές διευκολύνσεις τις οποίες εγγυήθηκε η Εναγόμενη 2 στην Αγωγή (παρέπεμψε στο Halsbury's laws of England, 3η έκδοση, τόμος 6, σελ. 698, παράγραφος 1389: «Proceedings will also be allowed to continue where the company is a necessary party to an action against it and other persons"). Γ. Γίνεται παραπομπή σε απόσπασμα της MAXDATA (ανωτέρω) όπου αναφέρεται ότι: «Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι σκοπός του αγγλικού άρθρου 231, αλλά και του επίδικου, άρθρο 220, είναι η προστασία της περιουσίας εταιρείας που τελεί υπό εκκαθάριση ούτως ώστε οι πιστωτές τούτης να ικανοποιηθούν εξίσου και ακριβοδίκαια στα πλαίσια μιας συνοπτικής και χαμηλού κόστους διαδικασία, όπως είναι η διαδικασία της επαλήθευσης.» Δ. Ισχυρίστηκε επίσης ότι με την τροποποίηση που επέφερε ο Ν. 63(Ι)/2015 στο άρθρο 251 του Κεφ. 113 (μεταφέρω τον ισχυρισμό αυτούσιο) «Μετά την εν λόγω τροποποίηση του 2015, κατά την επαλήθευση χρέους, είτε γίνεται πριν είτε μετά την έκδοση της απόφασης, ο Επίσημος Παραλήπτης δεν αποδέχεται χρέος που αφορά περίοδο μετά που η εταιρεία τέθηκε υπό εκκαθάριση. Ως εκ τούτου η προώθηση της αγωγής από την Αιτήτρια, δεν θα επιβαρύνει με περαιτέρω έξοδα την εκκαθάριση και δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά στους υπόλοιπους ανεξασφάλιστους πιστωτές.» Περαιτέρω, υποστήριξε ότι μετά πάροδο 9 ετών από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης η σημασία της δικαστικής προστασίας του μέσου της επαλήθευσης χρέους και κατ' επέκταση της περιουσίας της Εταιρείας από δαπανηρές δικαστικές διαμάχες ατονεί. Ως προς το δεύτερο ερώτημα, ο συνήγορος για την Αιτήτρια παρέπεμψε στην πρωτόδικη απόφαση MAXDATA HOLDINGS LTD, ημερομηνίας 30/11/2011, όπου λέχθηκε ότι «η εξουσία του δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 220 δεν περιορίζεται στο στάδιο που προηγείται της καταχώρισης της αγωγής και περαιτέρω, κλητήριο ένταλμα δεν είναι άκυρο για μόνο λόγο ότι ο ενάγων πρώτα καταχώρισε την αγωγή και εκ των υστέρων αποτάθηκε για άδεια συνέχισης της διαδικασίας.» Καταληκτικά ο συνήγορος αναφέρει ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης, στην απουσία οποιασδήποτε ένστασης, θα επιφέρει αποτελέσματα δυσανάλογα άδικα για την Αιτήτρια, αφού η τελευταία θα αποστερηθεί του δικαιώματος της για προώθηση των αξιώσεων της εναντίον της Εταιρείας. Αντιθέτως, η χορήγηση της αιτούμενης άδειας δε θα επιφέρει οποιαδήποτε ζημιά στην Εταιρεία ή στην περιουσία αυτής ή σε οποιουσδήποτε άλλους πιστωτές της Εταιρείας. Νομική πτυχή Σύμφωνα με το άρθρο 220 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, 220: «Όταν έχει εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ή έχει διοριστεί προσωρινός εκκαθαριστής, καμμιά αγωγή ή διαδικασία συνεχίζεται ή αρχίζει εναντίον της εταιρείας εκτός μετά από άδεια του Δικαστηρίου και με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο δυνατό να επιβάλει.» Στην Andreas & Stefanos Cold Stores Trading Ltd. ν. Eταιρείας Aναψυκτικών KEAN Λτδ. (Aρ. 1)
(1998)1 ΑΑΔ 1806), αναφέρθηκαν σχετικά με το άρθρο 220 τα ακόλουθα: «Είναι σαφές πως σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 220 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, όταν έχει εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ή έχει διοριστεί προσωρινός εκκαθαριστής, αυτόματα καμιά αγωγή ή διαδικασία συνεχίζεται ή αρχίζει εναντίον της υπό εκκαθάριση εταιρείας, εκτός μετά από άδεια του Δικαστηρίου και με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο δυνατό να επιβάλει. Σχετικές και βοηθητικές στην ερμηνεία που επιδιώκεται, είναι οι πρόνοιες του άρθρου 215 που αφορούν την εξουσία αναστολής ή περιορισμού διαδικασίας εναντίον εταιρείας στο στάδιο μετά την υποβολή αίτησης για την εκκαθάριση της, αλλά πριν από την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Οι πρόνοιες αυτές είναι οι εξής: "215. At any time after the presentation of a winding-up petition, and before a winding-up order has been made, the company, or any creditor or contributory, may- (
- a)where any action or proceeding against the company is pending in any District Court or the Supreme Court apply to the Court in which the action or proceeding is pending for a stay of proceedings therein; and (
- b)where any other action or proceeding is pending against the company, apply to the Court having jurisdiction to wind up the company to restrain further proceedings in the action or proceeding, and the Court to which application is so made may, as the case may be, stay or restrain the proceedings accordingly on such terms as it thinks fit." Και σε μετάφραση: "215. Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία για αναστολή διαδικασίας σε αυτή, και (β) όταν οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας για παρεμπόδιση της λήψης περαιτέρω επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία, και το Δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή περιορίσει τη διαδικασία με τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει σωστό." Σκοπός των προνοιών αυτών για αναστολή, είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων. (Βλ. Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd [1923] 1 K.B. 160, In re Dynamics Corpn. (Ch. D.), [1973] 1 W.L.R. 63). Τα πιο πάνω άρθρα του δικού μας Νόμου, είναι παρόμοια με τα άρθρα 231 και 226 του αγγλικού Companies Act 1948. Παρόμοιες πρόνοιες που αφήνουν ανεπηρέαστες τις αρχές που διέπουν τα ερωτήματα ενώπιον μας έγιναν και με τα άρθρα 126, 128 και 130
(3)του Insolvency Act 1986. Κατά συνέπεια, αγγλικά συγγράμματα και δικαστικές αποφάσεις μπορούν να είναι καθοδηγητικές πάνω στα θέματα που μας απασχολούν. Στον Palmer's Company Law, 24η έκδοση, τόμος 1, αναφέρονται τα ακόλουθα στις σελ. 1448-1450: "... Section 126 of the Insolvency Act gives the court power on the application of the company or a creditor or a contributory to restrain proceedings against the company. That power may be exercised at any time in the interval between the presentation of the petition and the making of the order. Section 128
(1)provides that where any company is being wound up by the court any attachment, sequestration, distress or execution put in force against the company after the commencement of the winding up is void. Section 130
(2)provides that when a winding-up order has been made or a provisional liquidator appointed, no action or proceeding shall be proceeded with or commenced against the company except by leave of the court and subject to such terms as the court may impose. In this way creditors and others are compelled to come in and prove their claims in the winding up, and a rateable and just distribution of the company's assets is effected. "Proceedings" under section 130
(2)is given a wide meaning, and includes executions and interpleader summonses. The words "any other action or proceeding" in section 126
(1)likewise are general and not limited to actions in England but extend to actions and proceedings in Scotland; Northern Ireland being covered by section 126
(1)(a)................................. Where a winding-up οrder has been made, the combined effect of sections 130
(2)and 128 of the Act is that such order operates automatically as a stay of all actions, executions, distresses, sequestrations, etc., against the company, subject to the discretion of the court to allow such actions, executions, etc., to proceed notwithstanding the winding-up." Ως προς την ερμηνεία των λέξεων "action" και "action or proceeding", που αναφέρονται στα σχετικά προαναφερθέντα άρθρα, τόσο στον αγγλικό νόμο όσο και στο δικό μας, χρήσιμη είναι η απόφαση του Λόρδου Simon of Glaisdale στην υπόθεση Herbert Berry Associates v. IRC [1978] 1 All E.R. 161, στη σελ. 170, όπου αναφέρει τα ακόλουθα: "... The Companies Act 1948 is the statute dealing with technical matters; and one would expect the words therein to be used in their primary sense as terms of legal art. The primary sense of 'action' as a term of legal art is the invocation of the jurisdiction of a court by writ: 'proceeding' the invocation of the jurisdiction of a court by process other than writ. Furthermore, 'action or proceeding' in s. 226(b) must presumably have the same meaning as the same words in s. 226(a), where they undoubtedly refer to the invocation of the jurisdiction of a court." Πέραν των προαναφερθέντων, θα πρέπει να ειπωθεί σε αυτό το στάδιο πως ο δικός μας περί Εταιρειών Νόμος Κεφ. 113, διαφέρει από τον αγγλικό ως προς το θέμα του αρμόδιου για την εκκαθάριση εταιρειών Δικαστηρίου, παρόλο που "το Δικαστήριο" ερμηνεύεται όπως και στο δικό μας νόμο.» Στην Pantrans Nav. Ltd ν. Επίσημου Παραλήπτη
(1992)1 ΑΑΔ 900 (όπου ειρήσθω εν παρόδω κρίθηκε ότι θα έπρεπε να δοθεί άδεια συνέχισης καθώς προμηνύονταν αμφισβητήσεις γεγονότων και έγερση νομικών θεμάτων λόγω της φύσης των απαιτήσεων[1]), λέχθηκαν τα εξής: «Ας σημειωθεί ότι η αγγλική διάταξη είναι ταυτόσημου περιεχομένου με το άρθρ. 215 του Κεφ. 113. Το ίδιο συμβαίνει με το άρθρ. 220. Η αντίστοιχη αγγλική διάταξη του νόμου του 1948 είναι το αρθρ. 231. Οι ίδιες διατάξεις διατηρούνται και στην Insolvency Act του 1985 {βλέπε άρθρ. 130
(2)}. Το άρθρ. 226 (Κυπριακό 215) προβλέπει για την αναστολή αγωγών ή άλλων διαδικασιών στο μεσοδιάστημα από την κατάθεση της αίτησης για διάλυση εταιρείας μέχρι την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης της. Το επιχείρημα είναι ότι η ένορκη δήλωση της αιτήτριας, που συνοδεύει την αίτηση για άδεια, δεν περιέχει κανένα στοιχείο που θα μπορούσε να επιτρέψει στο δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος της αιτήτριας. Ούτε έχει αποδειχθεί πως η διαδικασία επαλήθευσης της απαίτησης της θα παρουσιάσει οποιεσδήποτε δυσκολίες. Επομένως η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Τα άρθρα 215 και 220 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, αποσκοπούν στην προστασία της περιουσίας εταιρείας που βρίσκεται υπό διάλυση με απώτερο στόχο την ίση μεταχείριση των πιστωτών τους. Ο Palmer "Company Law" 24η έκδοση παράγραφο 88-69 στις σελ. 1449 και 1450 παρουσιάζει το θέμα ως εξής: "where a winding-up order has been made, the combined effect of sections 130
(2)and 128 of the Act is that such order operates automatically as a stay of all actions, executions, distresses, sequestrations, etc., against the company, subject to the discretion of the court to allow such actions, executions, etc., to proceed notwithstanding the winding up." Στην παράγραφο 88-75 σελ. 1454 υπό την επικεφαλίδα "Liberty to Proceed" του ίδιου συγγράμματος αναφέρεται ότι η εξουσία χορήγησης άδειας ασκείται συχνά. Και στη συνέχεια εξειδικεύονται περιπτώσεις που κρίθηκε πως ήταν δικαιολογημένη η άδεια για την αποπεράτωση διαδικασιών. Μεταξύ των περιπτώσεων είναι εκείνες δανειστών των οποίων τα χρέη έχουν εξασφαλιστεί. Στην In re Aro Co. Ltd.
(1980)2 W.L.R. 453, τονίστηκε ο χαρακτήρας της εξουσίας του δικαστηρίου ως διακριτικής και η ευχέρεια να παραχωρείται άδεια και σε περιπτώσεις που ο δανειστής δεν έχει ασφάλεια, όπως στην προκείμενη περίπτωση. Στη σύνοψη του σκεπτικού στη σελ. 454 διαβάζουμε: "Whether or not leave to proceed with an action was given under section 231 was a matter for the discretion of the court and was not dependent on a claimant having established the status of a secured creditor and in the circumstances, even if it were wrong to regard the plaintiffs as secured creditors at the time of winding up, the court ought to exercise its discretion in their favour." Βασιζόμενος στην υπόθεση In re Aro, ανωτέρω, ο εκδότης του Palmer παρατηρεί: "....the discretion conferred by the section gives the court freedom to do what is right and fair in the circumstances." To θέμα απασχολεί και τον Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση τόμος 6 σελ. 698, παράγραφος 1389 "Proceedings will also be allowed to continue where the company is a necessary party to an action against it and other persons; or where an action is the most convenient method of trying a question."» Εξουσία για άρση της αναστολής έχει το Δικαστήριο που έχει εξουσία διάλυσης της εταιρείας και ενώπιον του οποίου βρίσκεται ο φάκελος της υπό εκκαθάριση εταιρείας. (βλ. ΚΕΑΝ ανωτέρω και Νικολάου Μιχάλης Σάββα και Άλλη ν. Χριστάκη Ιακωβίδη ως εκκαθαριστή της εταιρείας A & G Property Wise Development Ltd
(2013)1 ΑΑΔ 872). Ο όρος «διαδικασία» ερμηνεύεται με ευρύτητα και περιλαμβάνει ποινική διαδικασία. (βλ. Ταμείο Προνοίας Προσωπικού Βιομηχανιών Συνομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Κύπρου (Σ.Ε.Κ.) ν. Samoa Clothing Ιndustry και Άλλου (Αρ. 1)
(2000)2 ΑΑΔ 289). Η απόφαση για άδεια συνέχισης θεωρείται ενδιάμεση. (Βλ. Cyprus Asbestos Mines Co. Ltd. ν. Εταιρείας Δημητράκης Γ. Συκοπετρίτης Λτδ
(1989)1E ΑΑΔ 832). Ως προς το ισχύον δίκαιο, σύμφωνα με την Fredericou Schools Co Ltd και Άλλοι ν. Αcuac Inc. (Αρ. 1)
(2000)1 ΑΑΔ 580 η εκκαθάριση και διάλυση εταιρείας, ως και οι συνθήκες συνέχισης μιας διαδικασίας, ως επακόλουθο της διάλυσης, αφορούν θέμα ουσίας και όχι δικονομίας. Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν αφορούσε αίτημα για άδεια συνέχισης με βάση το άρθρο 220 του Κεφ. 113, αλλά τη δυνατότητα αλλοδαπής εταιρείας να συνεχίσει να ενεργεί ιδίω δικαιώματι για διεκδίκηση των δικαιωμάτων της παρά τη διάλυσή της. Κρίθηκε ότι, εφόσον το θέμα αφορούσε θέμα ουσίας, το δίκαιο της χώρας σύστασης της εταιρείας (lex domicilii) διέπει όλα τα θέματα που αφορούν τη σύσταση, υπόσταση, ικανότητα και διάλυση της εταιρείας. Σύμφωνα με τα πιο πάνω, κρίνω κατ' αναλογία ότι, το ισχύων δίκαιο που διέπει την αίτηση για άδεια συνέχισης με βάση το άρθρο 220 του Κεφ. 113, είναι το δίκαιο που ίσχυε κατά τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης για έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, αφού πρόκειται για νόμο ουσίας και όχι διαδικαστικό, συνεπώς δεν μπορεί να προσδοθεί αναδρομική ισχύς σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη τροποποίηση του εν λόγω νομοθετήματος (βλ. Παπαχριστοφόρου ν. Τράπεζας Κύπρου, Πολ. 'Εφεση Αρ. 331/2010, 11/11/2015, Χριστοφίδης ν. Παττίχη
(2002)1 ΑΑΔ 245). Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bailey & Groves: Corporate Insolvency - Law & Practice, 5th edition
(2017)παρ. 22.24, φιλοσοφία και σκοπός αυτής της νομοθετικής πρόνοιας είναι η προστασία των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας, αφού οι απαιτήσεις εναντίον της εταιρείας θα αντιμετωπιστούν μέσω υποβολής αιτήματος για επαλήθευση όπου ο απαιτητής θα μπορεί να αμφισβητήσει την απόφαση του εκκαθαριστή, σε περίπτωση που διαφωνεί με αυτή. Ο σκοπός της διαδικασίας επαλήθευσης, είναι να εξασφαλίσει την επίλυση διαφορών με τρόπο συμμαζεμένο, γρήγορο και οικονομικό σε αντιδιαστολή με την υποβολή της εταιρείας στη χρονοβόρα διαδικασία της δίκης. Αίτημα για άδεια συνέχισης ή έναρξης αγωγής πιθανόν να απορριφθεί αν η αγωγή αφορά θέματα που μπορούν να επιλυθούν πρακτικά και οικονομικά μέσω της διαδικασίας της εκκαθάρισης. Εφαρμογή Θα εξετάσω πρώτα τις θέσεις του συνηγόρου υπεράσπισης ως προς το πρώτο ερώτημα. Κατ' αρχάς το γεγονός ότι ο Επίσημος Παραλήπτης δεν εμφανίστηκε ούτε έφερε ένσταση στο αίτημα δεν οδηγεί αυτόματα σε έγκριση του αιτήματος. Όπως έχει ήδη λεχθεί ανωτέρω, το κατά πόσον θα δοθεί ή όχι άδεια για συνέχιση εντάσσεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα υποκατάστασης του εκκαθαριστή, αλλά ορθής άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σύμφωνα με τις αρχές που αναλύονται πιο πάνω στη νομική ανάλυση. Ως προς τον ισχυρισμό ότι η Εταιρεία είναι αναγκαίος διάδικος στην Αγωγή, δεν έχει καταδειχτεί τι είναι αυτό που την καθιστά αναγκαίο διάδικο, εφόσον η Αγωγή μπορεί να προχωρήσει εναντίον της Εναγόμενης 2 ανεξάρτητα από το κατά πόσον θα δοθεί άδεια για συνέχιση εναντίον της Εταιρείας. Το γεγονός ότι η τελευταία είναι πρωτοφειλέτης δεν την καθιστά και αναγκαίο διάδικο. Ως προς την επίκληση της τροποποίησης που επέφερε ο Ν. 63(Ι)/2015 στο άρθρο 251, για τους λόγους που εξηγώ πιο πάνω κατά την παράθεση της νομικής ανάλυσης, η τροποποίηση αυτή δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα αίτηση, αφού το νομικό καθεστώς που διέπει τη διαδικασία της εκκαθάρισης είναι αυτό που ίσχυε κατά την υποβολή της αίτησης για έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, ήτοι δηλαδή στις 5/9/
- Κρίνεται συνεπώς άσκοπο να εξεταστεί το κατά πόσον ισχύει η συγκεκριμένη θέση της Αιτήτριας. Ο δε ισχυρισμός ότι μετά από πάροδο 9 ετών η σημασία του άρθρου 220 ατονεί προβλήθηκε χωρίς παραπομπή σε νομολογία ή αρχή που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Αρκεί να αναφέρω ότι κάτι τέτοιο ουδόλως επάγεται από την φιλοσοφία που διέπει το άρθρο
- Ως προς τη θέση ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης θα αποστερήσει από την Αιτήτρια το δικαίωμα της για προώθηση των αξιώσεων Εταιρείας, χωρίς να εξετάζω το κατά πόσον πράγματι ισχύει κάτι τέτοιο, αρκεί να αναφερθεί ότι η Αιτήτρια από μόνη της βρέθηκε στη θέση που βρίσκεται, αφού σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ομνύοντα, από τον τερματισμό της σύμβασης για παροχή πιστωτικών διευκολύνσεων μέχρι την καταχώρηση της Αγωγής παρήλθαν πέραν των 9 ετών. Δεν έχει τεθεί οποιοσδήποτε πειστικός ισχυρισμός που να δικαιολογεί την ολιγωρία αυτή, έτσι ώστε να μπορεί το Δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να λάβει υπόψη αυτή την πτυχή. Δεν μπορεί η Αιτήτρια να ζητά από το Δικαστήριο να λάβει υπόψη προς όφελος της (και εις βάρος των υπολοίπων πιστωτών και συνεισφορέων), τις συνέπειες της καθυστέρησης στην προώθηση της απαίτησης της, για την οποία η ίδια και μόνο ευθύνεται. Κατάληξη Καταληκτικά, από τα πιο πάνω δεν έχω πειστεί ότι θα πρέπει να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια προς όφελος της έγκρισης του αιτήματος. Έχοντας εξετάσει τα γεγονότα της αίτησης ως επίσης και την φύση της απαίτησης και τις θεραπείες που ζητούνται με την αγωγή (όπως αυτή προκύπτει από το αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος που επισυνάπτεται ως τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) καταλήγω θα πρέπει να απορρίψω το αίτημα, αφού η απαίτηση αφορά ζητήματα που μπορούν να επιλυθούν στα πλαίσια της επαλήθευσης. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης η εξέταση του δεύτερου ερωτήματος καθίσταται αλυσιτελής. Στη βάση όλων των πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται. Καμία διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.).............. Α. Γ. Λοΐζου ΕΔ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ νται ποεκδικοωγροποιο194/202021inst the company"ξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξ [1] Πρωτόδικη απόφαση Ναυτοδικείου. Σε αυτή την απόφαση σύμφωνα με την Andreas & Stefanos Cold Stores Trading Ltd. ν. Eταιρείας Aναψυκτικών KEAN Λτδ. (Aρ. 1)
(1998)1 ΑΑΔ 1806 δεν συζητήθηκε το θέμα της αρμοδιότητας του Ανωτάτου Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα σύμφωνα με το άρθρο 220 του Κεφ. 113. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο