Χαράλαμπος Μιχαηλίδης, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποθανόντος Μιχάλη Μιχαηλίδη κ.α. ν. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 309

Χαράλαμπος Μιχαηλίδης, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποθανόντος Μιχάλη Μιχαηλίδη κ.α. ν. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 3094/2015, 14/12/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A430 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Γ. ΛΟΪΖΟΥ Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3094/2015 Μεταξύ:

1. Χαράλαμπος Μιχαηλίδης, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποθανόντος Μιχάλη Μιχαηλίδη
2. Μαρούλα Μιχαηλίδου Εναγόντων και
3. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd
4. Laiki Financial Services Ltd
5. Omnium Corporate and Trustee Services Ltd
6. Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς
7. Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου
8. Γενικό Εισαγγελέα ως εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας
9. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγομένων Ημερομηνία: 14/12/2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κα. Μ. Οικονομίδου Για Εναγόμενη 4: κος Α. Παναγή Για Εναγόμενη 6: κα. Α. Σάββα Για Εναγόμενη 7: κος Κ. Γιαλλουρίδης (ασκούμενος δικηγόρος) ΑΠΟΦΑΣΗ (Μόνο ως προς τα έξοδα) Σε στάδιο κατά το οποίο η παρούσα υπόθεση είχε προγραμματιστεί για ακρόαση, η πλευρά των Εναγόντων ζήτησε να αποσύρει την αγωγή εναντίον των Εναγομένων 4, 5 και 6 χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη δικαιωμάτων. Υπήρξε όμως διαφωνία ως προς το θέμα των εξόδων. Η θέση των Εναγόντων ήταν ότι κάθε πλευρά θα έπρεπε να επωμιστεί τα δικά της έξοδα, και των Εναγομένων 4, 5 και 6 ότι τα έξοδά τους θα πρέπει να καταβληθούν από τους Ενάγοντες. Οι διάδικοι υποστήριξαν τις θέσεις τους μέσω γραπτών αγορεύσεων χωρίς να προσφέρουν οποιαδήποτε μαρτυρία. Έχω μελετήσει προσεκτικά τις γραπτές αγορεύσεις που έχουν προσκομιστεί και τις λαμβάνω υπόψη μου για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, με αναφορά σε αυτές όπου κριθεί αναγκαίο. Το ιστορικό της υπόθεσης προκύπτει από τον φάκελο του Δικαστηρίου και κρίνω άσκοπο να προβώ σε εκτενή αναφορά για σκοπούς της παρούσης απόφασης. Νομική Πτυχή Το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν. 14/1960) προνοεί ότι: «Τα έξoδα oιασδήπoτε πoλιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμεvα πρoς αυτήv, εvώπιov oιoυδήπoτε δικαστηρίoυ, εκτός εάv άλλως πρoβλέπεται υπό oιoυδήπoτε εκάστoτε ισχύovτoς vόμoυ ή δευτερoγεvoύς voμoθεσίας, θα τελoύv υπό τηv διακριτικήv εξoυσίαv τoυ δικαστηρίoυ και τo δικαστήριov θα έχη πλήρη εξoυσίαv vα απoφασίζη υπό τιvoς και κατά τιvα έκτασιv τα τoιαύτα έξoδα θα πληρωθώσι.» Στην Δ.59 θ. 1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών αναφέρεται ότι: «Subject to the provisions of any law or Rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund.» Σε μετάφραση: «Με την επιφύλαξη των προνοιών οποιουδήποτε Νόμου ή Κανονισμού τα έξοδα που προκύπτουν από και σε σχέση με οποιαδήποτε διαδικασία, εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ή Δικαστή, το οποίο και μπορεί να εξουσιοδοτήσει εκτελεστή, διαχειριστή ή θεματοφύλακα, ο οποίος δεν εκκίνησε ή συνέχισε ή αντιδίκησε αδικαιολόγητα σε οποιαδήποτε διαδικασία, να πληρωθεί τα έξοδά του από συγκεκριμένη περιουσία ή ταμείο.» Παραθέτω πιο κάτω αποσπάσματα από αποφάσεις του Εφετείου στις οποίες παρατίθεται περιεκτική σύνοψη της νομολογίας επί του θέματος: Χρυσοστόμου ν. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 341/2010, 15/10/2015: «Σύμφωνα με το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960, όπως τροποποιήθηκε) και τη Δ.59 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τα έξοδα αστικής διαδικασίας τελούν υπό τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία κατά πάγια νομολογία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και όχι αυθαίρετα. Και αυτό με προσήλωση στο γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής εφόσον δεν είναι αποδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο (βλ. μεταξύ άλλων Glykis v. Ioannides (1959 - 1960) 24 CLR 220, Krashias Shoe Factory v. Adidas