Μενέλαος Παύλου ν. THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED, Αγωγή αρ. 2911/22, 29/12/2022

(1982)1 CLR 557, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263, K.O.T. v. Αλκιβιάδης Θεωρή

(1989)1 A.A.Δ. (E) 255, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 A.Α.Δ. 788, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.st Ltd

(1996)1 A.A.Δ. 799 και PAREKO ALUMINIUM DESIGNS LTD. v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α. Πολ. Εφ. 11156, ημερ. 19.12.02. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι οι εξής: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (β) Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η δεύτερη προϋπόθεση, για την ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας, αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα», στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)του Ν. 14/60, απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.,

(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Η τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Πρέπει να αποδειχθεί ότι ο Αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Άλλη περίπτωση είναι εκείνη στην οποία αν και μπορεί να υπολογιστεί ή αποτιμηθεί η ζημιά του Αιτητή σε χρήμα, εντούτοις δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί λόγω της οικονομικής αδυναμίας του εναγόμενου (βλ. Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited και άλλοι

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1301). Επίσης, ακόμη και εκεί που η ζημιά θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, ο Αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού (βλ. Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co

(1997)1 A.A.Δ. 1791). Περαιτέρω, δεν μου διαφεύγουν και όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α.

(2009)1 Α.Α.Δ. 317, όπου λέχθηκε ότι «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους - ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις και νοουμένου ότι αυτές ικανοποιούνται, το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει, όπως είναι η περίπτωση μας, ή να διατηρήσει το προσωρινό διάταγμα (Bacardi v. Vinco

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788, Ζηντίλης ν. Ανδρέου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Τimberland

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ.1791 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Koukkouris Trading

(1998)1 Α.Α.Δ. 149). Εξέταση της υπό κρίση Αίτησης Έχω αναγνώσει το Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα που καταχωρήθηκε, την υπό κρίση αίτηση, καθώς και το μαρτυρικό υλικό που την υποστηρίζει και έχω ακούσει με προσοχή τα όσα αναφέρθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Αιτητή κατά το στάδιο της αγόρευσης του στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης. Αναφορικά με την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, σημειώνω ότι αυτή είναι ζήτημα δικογράφησης και μόνο, και με δεδομένη τη θέση ότι υπάρχει απόφαση της Κυβέρνησης και/ή της Βουλής (ως αυτό δικογραφείται στο Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα) [1] που αναστέλλει τις εκποιήσεις ενυπόθηκων ακινήτων μέχρι την 31.1.2023, κρίνω ότι έστω και με αυτή την γενική αναφορά, πληρούται η εν λόγω προϋπόθεση ότι δηλαδή εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, στη βάση των δικογραφημένων θέσεων του Ενάγοντα-Αιτητή, ως αυτές προκύπτουν από το Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο. Στρεφόμενη τώρα στη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, εκείνο που προκύπτει αβίαστα από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό είναι ότι το όλο επιχείρημα του Ενάγοντα-Αιτητή ως προς την πιθανότητα επιτυχίας της Αγωγής του, εδράζεται στον ισχυρισμό του ότι η επιδιωκόμενη εκποίηση του ενυπόθηκου του ακινήτου είναι νομικά αβάσιμη καθότι, δυνάμει απόφασης της Βουλής και/ή της Κυβέρνησης, ως ο ίδιος αναφέρει στην παράγραφο 3 της ένορκης του δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση, έχουν ανασταλεί οι διαδικασίες εκποίησης ενυπόθηκων ακινήτων ως η επίδικη. Ως προς τους λοιπούς, άσχετους με το θέμα αυτό, προβαλλόμενους ισχυρισμούς του Αιτητή στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση, με κάθε σεβασμό, αυτοί είναι εντελώς γενικοί, αόριστοι και ατεκμηρίωτοι, εφόσον δεν παρατίθεται καμία μαρτυρία προς υποστήριξη τους. Αναφέρω δε ότι, μολονότι στην ένορκη δήλωση του Αιτητή που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση γίνεται γενική αναφορά περί απόφασης της Βουλής και της Κυβέρνησης για αναστολή εκποιήσεων ακινήτων, εντούτοις, εκλαμβάνω ότι εννοεί την αναστολή του δικαιώματος να διενεργούνται εκποιήσεις ενυπόθηκων ακινήτων δυνάμει του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (Ν. 9/1965), εφόσον πρόκειται, στη βάση της δικής μου έρευνας, για την μόνη νομοθεσία που προβλέπει για σχετική αναστολή και ειδικότερα τα άρθρα 61 και 62 του εν λόγω Νόμου. Σημειώνω ωστόσο ότι η εκεί αναφορά (στα άρθρα 61 και 62 του Ν. 9/1965) σε αναστολή δεν είναι μονοδιάστατη και ούτε τυγχάνει εφαρμογής σε κάθε περίπτωση. Τουναντίον, για να είναι δυνατόν ένα συγκεκριμένο ενυπόθηκο ακίνητο να εμπίπτει εντός κάποιας εκ των εκεί συγκεκριμένων κατηγοριών, για τις οποίες η εφαρμογή των διατάξεων του Μέρους VIA του Ν. 9/1965 αναστέλλεται, πρέπει να πληροί συγκεκριμένα κριτήρια. Δεν θα προχωρήσω να καταγράψω τούτα. Αρκεί μόνο να σημειώσω ότι στο μαρτυρικό υλικό που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση, καμία σχετική αναφορά γίνεται ώστε να διαφανεί αν όντως το επίδικο ενυπόθηκο ακίνητο εμπίπτει σε οποιαδήποτε από τις κατηγορίες που προβλέπονται στο άρθρο 62 του Ν. 9/1965 (όπως αυτός έχει τροποποιηθεί με τον Ν.204(Ι)/2022), έτσι που να μπορούσε να εξεταστεί το όλο ζήτημα στη σφαίρα που θέτει ο Ενάγοντας-Αιτητής. Τυχόν εξέταση του ζητήματος έξω και άσχετα με τις πρόνοιες του πιο πάνω Νόμου, είναι αδύνατη, ενόψει της εντελώς γενικής και αόριστης σχετικής αναφοράς του Ενάγοντα-Αιτητή περί του ότι «Έχει αποφασισθεί από την Βουλή και την Κυβέρνηση να ανασταλούν οι εκποιήσεις ακινήτων μέχρι την 31/1/23» και ότι «Το δάνειο μου καλύπτεται από την εν λόγω απόφαση της Κυβέρνησης» (βλ. παράγραφο 3 και 6 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση). Να αναφέρω ακόμη ότι ελλείπει από τη νομική βάση της παρούσας Αίτησης και η οποιαδήποτε σχετική αναφορά στον σχετικό Νόμο και/ή στο άρθρο του σχετικού Νόμου, στη βάση των προνοιών του οποίου εδράζεται η θέση περί αναστολής της εκποίησης του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου. Κάτι που στη βάση της Δ.48 θ. 2

(1)αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τέτοια αίτηση ως η υπό εξέταση. Παραθέτω για σκοπούς πληρότητας αυτούσια κατωτέρω την Δ.48 θ.2

(1): «Εκτός όπου γίνεται άλλη πρόνοια, κάθε αίτηση προς το Δικαστήριο πρέπει να είναι γραπτή, και να εκθέτει τη φύση του διατάγματος ή οδηγίας που ζητούνται και να αναφέρει το ειδικό άρθρο του Νόμου ή τους ειδικούς κανόνες του Δικαστηρίου στους οποίους στηρίζεται». Στη βάση των όσων έχω αναφέρει ανωτέρω, η παρούσα Αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, αφού, αφενός ελλείπει από τη νομική βάση της Αίτησης η νομοθετική πρόνοια επί της οποίας εδράζεται η θέση περί αναστολής της διαδικασίας εκποίησης του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου, και αφετέρου γιατί το μαρτυρικό υλικό που υποστηρίζει την Αίτηση κρίνεται εντελώς ανεπαρκές για να μπορεί να αποτελέσει τη βάση ώστε να μπορεί να υπάρξει θετική κρίση ως προς την ικανοποίηση της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν. 14/60), ήτοι ως προς την ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Αγωγής του Ενάγοντα. Ενόψει των ανωτέρω, θεωρώ ότι παρέλκει η οποιαδήποτε ανάγκη εξέτασης της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Ν. 14/60 ή του όποιου ισοζυγίου της ευχέρειας για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και ως εκ τούτου αυτή απορρίπτεται, χωρίς οποιαδήποτε διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.) .............. Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] εκλαμβάνω ότι αναφέρεται σε σχετική Νομοθεσία. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο