← Κύπρος

Χαραλάμπους Χαράλαμπος ν. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2922/15, 25/10/2022

Χαραλάμπους Χαράλαμπος ν. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2922/15, 25/10/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A433 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2922/15 Μεταξύ: Χαραλάμπους Χαράλαμπος Ενάγοντας -και-

  1. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd
  2. Σύλβια Οδυσσέως
  3. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ
  4. Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου
  5. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας Εναγόμενοι Ενδιάμεση Απόφαση (σε σχέση με τα έξοδα των Εναγομένων 4 και 5) Ημερομηνία: 25.10.2022 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κα Προδρόμου, για Χ. Μίτσιγγα Για την Εναγόμενη 4: κα Σάββα, για Α. Ευαγγέλου και Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο 5: κ. Καστάνας Εισαγωγή: Η παρούσα αγωγή σχετίζεται με την αγορά εκ μέρους του Ενάγοντα, αξιογράφων που είχε εκδώσει η Εναγόμενη 1 περί τον Μάιο του
  6. Το δικονομικό ιστορικό της παρούσας αγωγής προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης και δεν θεωρώ σκόπιμο όπως τούτο παρατεθεί λεπτομερώς κατωτέρω για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Ό,τι αφορά την παρούσα διαδικασία είναι το ζήτημα των εξόδων της υπόθεσης σε σχέση με τους Εναγόμενους 4 και
  7. Και τούτο γιατί στις 30.9.2022, ημερομηνία κατά την οποία η υπόθεση ήταν ορισμένη για οδηγίες, οι συνήγοροι του Ενάγοντα προχώρησαν στην απόσυρση της παρούσας αγωγής εναντίον των Εναγομένων 2, 4 και 5, χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη δικαιωμάτων. Οι συνήγοροι των Εναγόμενων 2, 4 και 5 δεν έφεραν οποιαδήποτε ένσταση στην ανεπιφύλακτη απόσυρση της πιο πάνω αγωγής εναντίον τους, εντούτοις ήγειραν ζήτημα εξόδων και η υπόθεση ορίστηκε στις 13.10.2022 για σκοπούς αγορεύσεων επί του ζητήματος αυτού. Στις 13.10.2022, η συνήγορος της Εναγόμενης 2 ανέφερε ότι εν τέλει δεν θα επιμείνει στο ζήτημα των εξόδων και ζήτησε όπως η αγωγή αποσυρθεί εναντίον της Εναγόμενης 2 χωρίς οποιαδήποτε διαταγή ως προς τα έξοδα. Επομένως, κατά την εν λόγω ημερομηνία (13.10.2022), αγόρευσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, ως προς το ζήτημα των εξόδων, η συνήγορος του Ενάγοντα και οι συνήγοροι των Εναγομένων 4 και
  8. Σημειώνω στο παρόν στάδιο, για σκοπούς πληρότητας, ότι η αγωγή είχε αποσυρθεί σε προγενέστερο στάδιο (στις 30.11.2018) εναντίον της Εναγόμενης 3 χωρίς έξοδα, ενώ σε ότι αφορά την Εναγόμενη 1, η συνήγορος του Ενάγοντα ανέφερε στις 13.10.2022 ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο Ενάγοντας δεν επιθυμεί να προωθήσει με οποιοδήποτε τρόπο την αγωγή εναντίον της και ως εκ τούτου η αγωγή εναντίον της Εναγόμενης 1 απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης. Οι Αγορεύσεις: Εκ μέρους του Ενάγοντα, υποστηρίζεται η θέση ότι η κάθε πλευρά θα πρέπει να επωμιστεί τα έξοδα της και ως εκ τούτου θεωρεί ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αποκλίνει από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασίας και ότι στην προκειμένη περίπτωση το Δικαστήριο θα πρέπει να διατάξει όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της έξοδα. Προς ενίσχυση της θέσης της, η συνήγορος του Ενάγοντα παρέπεμψε το Δικαστήριο στην πρωτόδικη απόφαση στην υπόθεση
  9. ΧΧΧΧΧ Φειδία κ.α. -και-
  10. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (Αγωγή αρ. 3151/2015, απόφαση ημερ. 8.11.2021), όπου το Δικαστήριο έκρινε ότι, εφόσον υπήρχε αίτημα για απόσυρση της αγωγής και δεν υπήρχε υπόβαθρο γεγονότων ενώπιον του, δεν μπορούσε να προβεί σε πρόγνωση ως προς το ποιος θα αναδύετο ως επιτυχών διάδικος στο τέλος της διαδικασίας και ως εκ τούτου αποφάσισε ότι η κάθε πλευρά θα πρέπει να επωμιστεί τα έξοδα της. Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η θέση των συνηγόρων των Εναγομένων 4 και 5, οι οποίοι ζητούν όπως τα έξοδα επιδικαστούν υπέρ τους και εναντίον του Ενάγοντα. Κάνοντας αναφορά και σε σχετική νομολογία υποστήριξαν καταρχάς ότι τα έξοδα επαφίενται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται κατά κανόνα με γνώμονα το αποτέλεσμα της υπόθεσης, κατά τρόπο που σε περιπτώσεις απόσυρσης της διαδικασίας, ο εναγόμενος δικαιούται στην επιδίκαση εξόδων προς όφελος του. Εφαρμόζοντας δε τις σχετικές αρχές, στα γεγονότα της υπόθεσης εισηγήθηκαν πως στην προκειμένη περίπτωση, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ των Εναγομένων 4 και 5 και εναντίον του Ενάγοντα. Πιο συγκεκριμένα, οι συνήγοροι των Εναγομένων 4 και 5 υποστήριξαν ότι το Δικαστήριο έχει ενώπιον του μία αγωγή στην οποία ο Ενάγων αποφάσισε για τους δικούς του λόγους να την αποσύρει εναντίον τους, μετά την πάροδο πέραν των 7 ετών από την καταχώρηση της και χωρίς να έχει υπάρξει οποιαδήποτε εξώδικη διευθέτηση αυτής. Οι Εναγόμενοι 4 και 5, εφόσον υπήρξαν εναγόμενοι στην εν λόγω αγωγή, κατ' επιλογή του Ενάγοντα, επέλεξαν, ως είχαν δικαίωμα, να υπερασπιστούν την αγωγή εναντίον τους, εκπροσωπούμενοι από δικηγόρο και αρνούμενοι τα όσα τους καταλογίζει ο Ενάγων. Επομένως, θεωρούν οι συνήγοροι των Εναγομένων 4 και 5 ότι θα ήταν άδικο να αποστερηθούν των εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν για την υπεράσπιση τους έναντι των όσων προβάλλει ο Ενάγων εναντίον τους. Ουσιαστικά, οι συνήγοροι των Εναγομένων 4 και 5 εισηγούνται ότι εφόσον γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα στην παρούσα διαδικασία είναι η απόσυρση της αγωγής, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ τους, εφόσον δεν προκύπτει κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Νομική Πτυχή - Συμπεράσματα: Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα σε πολιτική διαδικασία, πηγάζει από το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, καθώς επίσης και από την Δ.59 θ. 1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόµου προβλέπει ως ακολούθως: «Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του δικαστηρίου και το δικαστήριον θα έχη πλήρη εξουσίαν να αποφασίζη υπό τίνος και κατά τινα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι.» Ενώ η Δ.59 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, έχει ως εξής: «Subject to the provisions of any law or rules, the costs of an incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge...» Σε µετάφραση: «Τηρουµένων των προνοιών οιουδήποτε Νόµου ή Κανονισµού τα έξοδα ενός συµβάντος σε οιανδήποτε διαδικασία θα είναι στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ή Δικαστή ...». Συνδυασμός των πιο πάνω προνοιών, δεικνύει ξεκάθαρα ότι το ζήτημα των εξόδων επαφίεται, ουσιαστικά, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία βεβαίως, όπως αναδύεται μέσα από τη σχετική νομολογία, θα πρέπει να ασκείται δικαστικά. Σχετική είναι η υπόθεση Χρυσοστόμου v. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. 341/2010, ημερ. 15/10/2015, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Σύμφωνα με το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν. 14/1960, όπως τροποποιήθηκε) και τη Δ.59 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τα έξοδα αστικής διαδικασίας τελούν υπό τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία κατά πάγια νομολογία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και όχι αυθαίρετα. Και αυτό με προσήλωση στο γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής εφόσον δεν είναι αποδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο (βλ. μεταξύ άλλων Glykis v. Ioannides (1959 - 1960) 24 CLR 220, Krashias Shoe Factory v. Adidas

(1989)1(Ε) A.A.Δ. 750, Φιλίππου ν. Φιλίππου
(1990)1 Α.Α.Δ. 890, Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 12, Ορφανίδης ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 874 και Transmarine Shipping Ltd ν. Ονουφρίου κ.α., Αγωγή Ναυτοδικείου 22/06, ημερ. 24.3.10).» Σχετική αναφορά μπορεί να γίνει επίσης και στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της Εταιρείας P.E. Lithos Stone IT (Natural Stone and Marbles) Ltd v. Δημήτρη Δημητρίου
(2011)1 ΑΑΔ 1985, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η επιδίκαση εξόδων της δίκης και ο επιμερισμός τους, όπως συνάγεται από τη Δ.59, θ. 1, των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και τη νομολογία - ανήκουν στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά. Εάν, βέβαια, υπάρχει σχετική συμφωνία, αυτή λαμβάνεται υπόψη. Σε περιπτώσεις διακοπής της διαδικασίας, ο εναγόμενος, χωρίς η βασική αρχή ότι η επιδίκαση των εξόδων ανήκει στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να καταργείται, δικαιούται στα έξοδα. Όταν το δικαστήριο, κατά την άσκηση της εξουσίας του αυτής, ακολουθεί τον κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται στα έξοδα της δίκης, δε δίδει λόγους γι' αυτό, αφού αυτοί εξυπακούονται, κάτι, όμως, που δεν ισχύει στην αντίθετη περίπτωση». Πληθώρα νομολογίας προσδιορίζει τις παραμέτρους που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Νίτσα Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 12 λέχθηκαν τα εξής, αναφορικά με τις παραμέτρους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στα πλαίσια αυτά: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Όπως τονίστηκε στη Georghios Ε. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides (1959 - 60) 24 C.L.R. 220, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου, δεν συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Επίσης, στην υπόθεση Χαψή κ.α. v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1997)1 Α.Α.Δ. 1403 λέχθηκαν τα εξής: «Είναι παγιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς τα έξοδα, ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα. Η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στην Χάσικος κ.ά. v. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υποδεικνύεται στην Georgios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Διατυπώνεται η θέση ότι, "feelings of kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question of costs". Στην ίδια υπόθεση (Χαψή) γίνεται επίσης αναφορά στο απόσπασμα της Θρασυβούλου (ανωτέρω) και σημειώνεται περαιτέρω ότι απόκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, δικαιολογείται μόνον εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους. Όπως είναι εμφανές από τα ανωτέρω, η νομολογία έχει καταδείξει ότι οι λόγοι που δυνατόν να αποστερήσουν ένα διάδικο από τα έξοδα που κανονικά θα δικαιούτο, είναι μεταξύ άλλων, περιπτώσεις όπου ο ίδιος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αδικαιολόγητη αύξηση των εξόδων της δίκης (βλ. Joseph El Alam v. Χριστόφορου Τουμαζίδη
(1998)1 Α.Α.Δ. 968) ή όταν δεν επιτυγχάνει πλήρως στην αγωγή του (βλ. Παπακόκκινου ν. Δήμου Πάφου
(1998)1 Α.Α.Δ. 634). Στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπήρξε οποιοσδήποτε τέτοιος ισχυρισμός εκ μέρους του Ενάγοντα. Κληθείς η συνήγορος του Ενάγοντα να αναφέρει κατά πόσο στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν οποιεσδήποτε περιστάσεις που δικαιολογούν όπως το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και παρεκκλίνει από τον πιο πάνω γενικό κανόνα, ανέφερε ως τέτοιες περιστάσεις την ιδιαίτερη οικονομική κατάσταση που επικρατούσε κατά το έτος 2013 στον τόπο, ότι ο Ενάγοντας ξεγελάστηκε στην αγορά των επίδικων αξιογράφων και ότι, υπό τις περιστάσεις, θα ήταν δύσκολη η απόδειξη της απαίτησης του Ενάγοντα εναντίον των Εναγομένων. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, εν προκειμένω, το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο θα ήταν, υπό τις περιστάσεις, εύλογο και δίκαιο οι Εναγόµενοι να αποστερηθούν των εξόδων στα οποία αυτοί υποβλήθηκαν υπερασπιζόμενοι την παρούσα αγωγή έναντι των όσων ο Ενάγων τους καταλόγιζε. Δηλαδή, κατά πόσο δικαιολογείται οποιαδήποτε απόκλιση από τον κανόνα που η σχετική νοµολογία καθιέρωσε για το δικαίωμα στον εναγόµενο να του επιδικάζονται τα έξοδα της αγωγής όταν αυτή διακόπτεται ή αποσύρεται. Eξετάζοντας το ζήτημα που εδώ απασχολεί, υπό το φως της ανωτέρω νομολογίας, σημειώνω ότι από τη συνολική θεώρηση των ενώπιον μου δεδομένων, αυτό που προκύπτει στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι ο Ενάγων επέλεξε να καταχωρήσει, ως είχε βεβαίως αναφαίρετο δικαίωμα να πράξει, την αγωγή του εναντίον 5 εναγόμενων, συμπεριλαμβανομένων και των Εναγόμενων 4 και 5, οι οποίοι εξ αρχής αμφισβήτησαν την εναντίον τους αξίωση και προέβησαν σε όλα τα προβλεπόμενα διαβήματα προς υπεράσπιση τους δια δικηγόρου, με αποτέλεσμα να επωμιστούν και όλα τα συναφή δικαστικά έξοδα που προέκυψαν ένεκα των ανωτέρω ενεργειών του Ενάγοντα. Περαιτέρω, ο Ενάγων, αποφάσισε, για λόγους που τον αφορούν, την ανεπιφύλακτη απόσυρση της αγωγής εναντίον, μεταξύ άλλων, των Εναγόμενων 4 και 5 (όρος ο οποίος σύμφωνα και με τις πιο πάνω αρχές περιγράφει το τέλος του συνόλου της αγωγής εναντίον τους σε ότι αφορά τα επίδικα ζητήματα), πριν η εν λόγω αγωγή προχωρήσει σε ακρόαση. Το γεγονός ότι, κατά την συνήγορο του Ενάγοντα, υπήρχαν ιδιαίτερες οικονομικές συνθήκες στον τόπο κατά το έτος 2013, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να καταδείξει ότι αυτό επηρέασε και τον Ενάγοντα, δεν κρίνω ότι συνιστά ικανό λόγο που να δικαιολογεί όπως το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και αποκλίνει από τον γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Όπως αναφέρθηκε στην Χαψής (ανωτέρω), δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Σχετική είναι και η ακόλουθη αναφορά από την Georgios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220: "As regards the costs of the action it is clear that the learned trial Judge was moved by feelings of kindness towards the tenant in not ordering him to pay costs; feelings of kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question of costs". (η υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου). Σε ότι δε αφορά την αναφορά της κας Προδρόμου ότι, στην προκειμένη περίπτωση, δικαιολογείται παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, επειδή «ο Ενάγων παρασύρθηκε στην αγορά αξιογράφων και του είχαν υποσχεθεί ότι θα είχαν άλλη κατάληξη τα αξιόγραφα», θεωρώ ότι, με δεδομένο ότι η παρούσα αγωγή δεν έχει εκδικαστεί, δεν είναι ορθό να γίνεται αναφορά στην ουσία της διαφοράς των μερών κατά τον τρόπο που αυτό επιχειρήθηκε. Αφ' ης στιγμής δεν έχει διεξαχθεί δίκη, δεν υπάρχει, στην προκειμένη περίπτωση, υπόβαθρο γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου για να διαφανεί προς τα που θα έγερνε η πλάστιγγα, ούτε βεβαίως μπορεί το Δικαστήριο να προβεί σε εικασίες και υπολογισμούς σε σχέση με το θέμα αυτό. Κρίνω δε, ότι η παρούσα περίπτωση δεν είναι από εκείνες που το Δικαστήριο θα έπρεπε να ακούσει μαρτυρία για να αποφανθεί ως όπως το ποιος θα ήταν ο επιτυχών διάδικος (βλ. Χρυσοστόμου (ανωτέρω)). Και τούτο διότι, είναι προφανές, στη βάση της δήλωσης (που αφορά την απόσυρση) της συνηγόρου του Ενάγοντα, ότι η απόσυρση της παρούσας αγωγής δεν είναι αποτέλεσμα οποιασδήποτε συνδιαλλαγής ή διευθέτησης μεταξύ των διαδίκων, αλλά στην ουσία η αγωγή αποσύρεται γιατί ο Ενάγων δεν επιθυμεί να επιβαρυνθεί με περαιτέρω έξοδα με σκοπό να αποδείξει την απαίτηση του. Εξετάζοντας τη θέση της συνηγόρου του Ενάγοντα ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αποκλίνει από τον γενικό κανόνα (βλ. ανωτέρω) επειδή θα ήταν δύσκολη, υπό τις περιστάσεις, η απόδειξη της υπόθεσης του εναντίον των Εναγομένων, κρίνω ότι ούτε αυτό συνιστά λόγο ο οποίος μπορεί να δικαιολογήσει την απόσυρση της παρούσας αγωγής χωρίς την έκδοση διαταγής ως προς τα έξοδα των Εναγομένων 4 και 5, οι οποίοι μέσω των υπερασπίσεων που καταχώρησαν αρνούνται εξ αρχής τα όσα τους καταλόγιζε ο Ενάγων. Στην περίπτωση που η αγωγή οδηγείτο σε ακρόαση και ο Ενάγων αποδείκνυε την αξίωση του εναντίον των Εναγομένων 4 και 5, θα δικαιούτο και στα έξοδα της αγωγής. Από τη στιγμή όμως που ο Ενάγων αποφάσισε για δικούς του λόγους να την αποσύρει, θα πρέπει να επωμιστεί και τις συνέπειες της απόφασης του αυτής, που είναι η καταβολή των εξόδων των Εναγομένων 4 και 5. Περαιτέρω, όπως ορθά επισημάνθηκε από τη συνήγορο της Εναγόμενης 4, οι αξιώσεις του Ενάγοντα εναντίον των Εναγομένων, βασίζονται, όπως αυτό εμφαίνεται από τα καταχωρηθέντα δικόγραφα, μεταξύ άλλων, στα αστικά αδικήματα του δόλου και/ή απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή αθέμιτης επιρροής, τα οποία ως βάσεις αγωγής δεν είναι καινοφανείς για τα Κυπριακά Δικαστήρια. Έχοντας κατά νου όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, εν προκειμένω, θεωρώ ότι η ανεπιφύλακτη απόσυρση της αγωγής εναντίον των Εναγομένων 4 και 5, χωρίς για τούτο να δίδεται λόγος, εκ μέρους του Ενάγοντα, που να επιβάλλει την απόσυρση αυτή και χωρίς να δίδεται άλλος ικανός λόγος που να εισηγείται πως οι Εναγόμενοι 4 και 5 ευθύνονται για τα προκληθέντα μέχρι τώρα έξοδα, αποτελεί κατάληξη που δικαιώνει τους τελευταίους, ούτως ώστε να δικαιολογείται η επίδικαση εξόδων υπέρ τους και εναντίον του Ενάγοντα, εφόσον δεν έχει, εκ μέρους του Ενάγοντα, καταδειχθεί κανένας καλός λόγος που να δικαιολογεί όπως το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και παρεκκλίνει από τον γενικό κανόνα (στον οποίο αναφορά γίνεται ανωτέρω). Κατάληξη: Συνεπώς για όλους όπως πιο πάνω λόγους, η αγωγή αποσύρεται και απορρίπτεται ανεπιφύλακτα εναντίον των Εναγομένων 4 και 5, με έξοδα υπέρ τους και εναντίον του Ενάγοντα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............... Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.