← Κύπρος

PAVEL SHISHKIN ν. Ο1 GROUP LIMITED (υπό εκούσια εκκαθάριση πιστωτών) μέσω του Εκκαθαριστή αυτής κου Χριστάκη (Κρις) Ιακωβίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 3180/20

PAVEL SHISHKIN ν. Ο1 GROUP LIMITED (υπό εκούσια εκκαθάριση πιστωτών) μέσω του Εκκαθαριστή αυτής κου Χριστάκη (Κρις) Ιακωβίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 3180/2018, 27/10/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A454 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3180/2018 Μεταξύ: PAVEL SHISHKIN Ενάγοντα -και-

  1. Ο1 GROUP LIMITED
  2. GISORAL HOLDINGS LIMITED
  3. AGDALIA HOLDINGS LIMITED
  4. Boris Mints
  5. Dmitry Mints
  6. Έλενα Ατάμοβιτς Χατζηκωνσταντή
  7. Καρίνα Στολμπόβσκιχ Εναγομένων Και ως τροποποιήθηκε με διάταγμα Δικαστηρίου ημερομηνίας 29/10/2020: Μεταξύ: PAVEL SHISHKIN Ενάγοντα -και-
  8. Ο1 GROUP LIMITED (υπό εκούσια εκκαθάριση πιστωτών) μέσω του Εκκαθαριστή αυτής κου Χριστάκη (Κρις) Ιακωβίδη
  9. GISORAL HOLDINGS LIMITED
  10. AGDALIA HOLDINGS LIMITED (υπό εκούσια εκκαθάριση πιστωτών) μέσω του Εκκαθαριστή αυτής κου Νίκου Νικολάου
  11. Boris Mints
  12. Dmitry Mints
  13. Έλενα Ατάμοβιτς Χατζηκωνσταντή
  14. Καρίνα Στολμπόβσκιχ Εναγομένων Ημερομηνία: 27 Οκτωβρίου 2022 Αίτηση ημερομηνίας 26.2.2021 καταχωρηθείσα από εναγόμενη 2 για παροχή ασφάλειας εξόδων από ενάγοντα Εμφανίσεις: Για Εναγομένη 2 - Αιτήτρια: κ. Χ. Βρακάς για ΛΟΙΖΟΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε. Για Ενάγοντα - Καθ΄ ου η αίτηση: κα Ελίνα Νικολαΐδου για A. G. EROTOCRITOU LLC Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αγωγή, η οποία καταχωρήθηκε με Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, ο ενάγοντας αξιοί από τους εναγομένους 1 και 2 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα ειδικές και/ή γενικές αποζημιώσεις ύψους USD 5.000.000= και/ή το ισόποσο σε Ευρώ, ως ποσό οφειλόμενο και/ή πληρωτέο λόγω παράβασης Συμφωνιών Δανείου και Σύμβασης Εγγύησης. Εναντίον των εναγομένων 1-7, αξιοί την έκδοση, Δηλωτικής Απόφασης ότι αυτοί συνωμότησαν μεταξύ τους, με σκοπό την εξαπάτηση και/ή την καταδολίευση του και ότι προξένησαν σ΄ αυτόν οικονομική ζημιά. Εναντίον των εναγομένων 3-7, αξιοί την έκδοση, Δηλωτικής Απόφασης ότι αυτοί χωρίς επαρκή δικαιολογία και/ή απερίσκεπτα προκάλεσαν τους εναγόμενους 1 και 2 να παραβιάσουν τις Συμβάσεις Δανείου και την Σύμβαση Εγγύησης που συνήφθησαν μεταξύ του ενάγοντα και των εναγομένων 1 και 2, αντίστοιχα. Εναντίον των εναγομένων 1-7, τέλος, αξιοί, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, αποζημιώσεις για δόλο και/ή απάτη και/ή την καταδολίευση και/ή την εξαπάτηση του. Σύμφωνα με τους προβαλλόμενους στην Έκθεση Απαίτησης ισχυρισμούς, ο ενάγοντας παραχώρησε δάνεια σε εταιρείες του ομίλου εταιρειών Ο1 (εναγομένη 1), ο οποίος κατείχε περιουσιακά στοιχεία σημαντικής αξίας. Στην πορεία, κατόπιν παροτρύνσεων και παραστάσεων από τον τελικό δικαιούχο του ομίλου, ήτοι τον εναγόμενο 4, ο ενάγοντας συμφώνησε στην μεταφορά των υποχρεώσεων αποπληρωμής των δανείων, στην εναγομένη 2 (μία εκ των εταιρειών του ομίλου), η οποία δεν είχε εργασίες ή περιουσιακά στοιχεία που να διασφαλίζουν την εξόφληση των δανείων. Ως εκ τούτου, τον Αύγουστο του 2016 η εναγομένη 1 με γραπτή συμφωνία εγγύησης εγγυήθηκε την αποπληρωμή των δανείων. Τον συγκεκριμένο χρόνο, η εναγομένη 1 ήταν η μητρική εταιρεία του ομίλου Ο1, η οποία μέσω θυγατρικών της εταιρειών και στην συνέχεια μέσω της εναγομένης 3, κατείχε την πλειοψηφία των μετοχών της κυπριακής εταιρείας Ο1 Properties Ltd. Η τελευταία κατείχε τα περιουσιακά στοιχεία του ομίλου Ο
  15. Είναι θέση του ενάγοντα πως στην συνέχεια και προτού εξοφληθούν τα δάνεια, οι εναγόμενοι τροχοδρόμησαν την αποξένωση όλων ή των κύριων περιουσιακών στοιχείων του ομίλου Ο1, με αποτέλεσμα η εναγομένη 1 να μην είναι σε θέση να αποπληρώσει τα δάνεια. Με την υπό κρίση Αίτηση, η εναγομένη 2 αιτείται τις ακόλουθες θεραπείες: «
  16. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Ενάγοντα/Καθ΄ου η Αίτηση όπως, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του σχετικού διατάγματος ή εντός άλλου χρόνου που το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο και/ή εύλογο, παράσχει ασφάλεια εξόδων για το ποσό των €55.000 (ως ο προτεινόμενος κατάλογος εξόδων) με την κατάθεση του εν λόγω ποσού στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και/ή οποιοδήποτε άλλο ποσό ήθελε κρίνει το Σεβαστό Δικαστήριο δίκαιο και/ή εύλογο υπό τις περιστάσεις.
  1. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει όπως η περαιτέρω διαδικασία της υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αγωγής και η ενδιάμεση αίτηση ημερ. 20/12/2018 ανασταλούν μέχρι να αποπληρωθεί το ποσό των €2,738 πλέον πραγματικά έξοδα €13,43 πλέον Φ.Π.Α. σύμφωνα με τον ψηφισμένο κατάλογο εξόδων στην αγωγή 2179/2018 που είχε καταχωριστεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και/ή οποιοδήποτε άλλο ποσό ήθελε κρίνει το Σεβαστό Δικαστήριο δίκαιο και/ή εύλογο υπό τις περιστάσεις.
  2. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει όπως η υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αγωγή αυτομάτως απορριφθεί με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα χωρίς να χρειάζεται να γίνει οποιοδήποτε άλλο διάβημα από πλευράς των Εναγομένων σε περίπτωση που δεν παρασχεθεί τυχόν ασφάλεια εξόδων που θα διατάξει το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας αίτησης και εξοφληθεί το ποσό των €2,739 πλέον πραγματικά έξοδα €13,42 πλέον Φ.Π.Α. εντός τριάντα
(30)ημερών από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ως η παράγραφος 1 και/ή 2 πιο πάνω ή εντός άλλου χρόνου που θα εγκρίνει το Δικαστήριο.
  1. Οποιοδήποτε άλλο συναφές διάταγμα ως το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθό, δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει.
  2. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, πλέον Φ.Π.Α. πλέον έξοδα επίδοσης». Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.15 θθ. 3 και 4, Δ.39, Δ.48 θθ. 1-4 και
  3. Δ.59 θθ. 1, 3 και 22, Δ.60 θθ. 1-6 και Δ.64, στην νομολογία, στις συμφυείς εξουσίες, στην γενική πρακτική και στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Βαλεντίνας Χρυσοχόου, μοναδικής διευθύντριας, όπως η ίδια αναφέρει, της εναγομένης 2, γνωρίζουσα τα γεγονότα της υπόθεσης. Η ομνύουσα αναφέρει τα εξής: Την 1.8.2018, οι δικηγόροι του ενάγοντα καταχώρησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, την αγωγή με αριθμό 2179/2018 εναντίον των εταιρειών Ο1 GROUP LIMITED και GISORAL HOLDINGS LIMITED (εναγόμενοι 1 και 2 στην παρούσα αγωγή). Ταυτόχρονα καταχώρησαν, μονομερώς, και αίτηση για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος με το οποίο επιζητείτο, μεταξύ άλλων, η δέσμευση περιουσίας της εναγομένης 1 μέχρι ποσού USD $ 5.000.000=. Στις 17.8.2018, «μετά που απέτυχε η έκδοση, μονομερώς, του διατάγματος», οι δικηγόροι του ενάγοντα απέσυραν την αγωγή με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων του τελευταίου. Ο ενάγοντας καταδικάστηκε στα έξοδα της αγωγής, τα οποία, όπως υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο, ανέρχονται στο ποσό των €2.738=, πλέον €13.42 πραγματικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ. Μέχρι σήμερα, ουδέν ποσό έχει πληρωθεί παρά το ότι οι δικηγόροι του ενάγοντα πληροφορήθηκαν από τις 5.5.2020 για την αξίωση των εναγομένων 1 και 2 (τους εστάλη και «υπενθύμιση» στις 21.10.2020). Διατείνεται πως η αγωγή δεν έχει «καλές» πιθανότητες επιτυχίας καθότι δεν «αποκαλύπτεται καλή και συζητήσιμη υπόθεση εναντίον των εναγομένων». Διευκρινίζει πως παρόλο που οι εναγόμενοι δεν γνωρίζουν «να έχει ο ενάγοντας οποιαδήποτε περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο», η «ασφάλεια εξόδων» δεν επιδιώκεται λόγω του ότι είναι Ρώσσος υπήκοος (είναι παραδεκτό ότι έχει ταυτόχρονα και Κυπριακή υπηκοότητα) αλλά «ένεκα της αποδεδειγμένης πρακτικής, μη συμμόρφωσης του με τις οδηγίες του Δικαστηρίου και/ή του Πρωτοκολλητείου», όσον αφορά την πληρωμή των εξόδων. Κατά την ομνύουσα, το μεγάλο χρονικό διάστημα που διέρρευσε από την γνωστοποίηση της απαίτησης για την πληρωμή τους μέχρι και την καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης, καταδεικνύει ότι ο ενάγοντας αντιμετωπίζει οικονομική αδυναμία, ως προς την αποπληρωμή του ποσού, με συνέπεια, καταλήγει, «τη δημιουργία εύλογης ανησυχίας ότι στην περίπτωση που επιτύχουμε στην υπεράσπιση, τα έξοδα δεν θα επανακτηθούν». Σύμφωνα δε με τους υπολογισμούς των δικηγόρων της εναγομένης 2, οι οποίοι ετοίμασαν ένα προτεινόμενο Κατάλογο Εξόδων (επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση (ως Τεκμήριο 6)) τα έξοδα, σε περίπτωση που η αγωγή απορριφθεί, ανέρχονται στο ποσό των €55.000=, περιλαμβανομένου του ΦΠΑ. Διατείνεται τέλος πως εν προκειμένω δεν υφίστανται εξαιρετικές περιστάσεις που να καθιστούν την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων άδικη και πως εάν αυτά εκδοθούν δεν θα επηρεάσουν το δικαίωμα του ενάγοντα να έχει πρόσβαση στο Δικαστήριο. Ο ενάγοντας έφερε Ένσταση στην Αίτηση προβάλλοντας πως αυτή είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έγκριση της. Πως αυτή υποβάλλεται με μεγάλη και/ή υπέρμετρη και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Πως η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, καθότι ο ενάγοντας είναι Κύπριος υπήκοος, έχει μόνιμη κατοικία στην Κύπρο, έχει περιουσιακά στοιχεία και/ή ακίνητη ιδιοκτησία στην Κύπρο, είναι φερέγγυος, αξιόχρεος και απόλυτα ικανός για καταβολή οποιουδήποτε ποσού εξόδων ήθελε επιδικασθεί. Πως η αίτηση είναι καταχρηστική και/ή προωθείται με αλλότρια κίνητρα και/ή αποσκοπεί στην καθυστέρηση και/ή περιπλοκή της αγωγής. Πως το «προτεινόμενο» ποσό (ως ασφάλεια εξόδων) είναι υπέρογκο και/ή υπερβολικό και/ή αδικαιολόγητο. Η Ένσταση, η οποία στηρίζεται στην ίδια με την Αίτηση νομική βάση, υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Χριστίνας-Ιωάννας Τζαλαβρέτα, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον ενάγοντα. Η ομνύουσα, δεόντως εξουσιοδοτημένη, αναφέρει τα εξής. Ο ενάγοντας, ο οποίος είναι και Κύπριος υπήκοος έχει περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο, μεγάλης αξίας. Συγκεκριμένα, είναι ιδιοκτήτης (από πενταετίας) κατά το ήμισυ, ενός διαμερίσματος στη Λεμεσό (φωτοαντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1). Αν και ταξιδεύει στο εξωτερικό για «εκτεταμένα διαστήματα» λόγω των επαγγελματικών του υποχρεώσεων, έχει την συνήθη διαμονή του στην Κύπρο. Η εναγομένη 2 εταιρεία οφείλει στον ενάγοντα, ποσό εξόδων «πολλαπλάσιο» από τα ποσό εξόδων (€2.738.00=, πλέον €13.43= πραγματικά έξοδα, πλέον Φ.Π.Α.) που οφείλει ο τελευταίος στην πρώτη. Ειδικότερα, στα πλαίσια της παρούσας αγωγής εκδόθηκε στις 24.3.2020, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, Προσωρινό Διάταγμα υπέρ του ενάγοντα. Οι εναγόμενοι καταδικάστηκαν στα έξοδα της αίτησης, τα οποία υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή (εγκρίθηκαν και από το Δικαστήριο) στο ποσό των €12.632.00=, πλέον €207= πραγματικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ. Παρόλο που οι δικηγόροι του ενάγοντα με επιστολή τους ημερομηνίας 1.12.2021, ζήτησαν την καταβολή των επιδικασθέντων εξόδων, αυτά ουδέποτε κατεβλήθησαν. Ο ενάγοντας, σε αντίθεση με τα όσα η εναγομένη 2 διατείνεται, είναι οικονομικά εύρωστος. Απόδειξη τούτου είναι το γεγονός πως εντός έξι
(6)ημερών από την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος, κατέθεσε στο Δικαστήριο ως εγγύηση, το ποσό των €150.000= σε μετρητά. Η ομνύουσα, σε απάντηση της θέσης Χρυσοχόου ότι «δεν στοιχειοθετείται οποιαδήποτε συζητήσιμη υπόθεση εναντίον της εναγομένης 2, με ορατή πιθανότητα επιτυχίας» παραπέμπει στην Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 24.3.2020, όπου το Δικαστήριο κατέληξε, σε σχέση με την αγωγή, ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Υποστηρίζει πως η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση (δυόμιση χρόνια μετά την καταχώρηση Εμφάνισης) χωρίς να προσφέρεται καμμιά εξήγηση για τούτο. Τέλος, διατείνεται πως το αιτούμενο ποσό ως «ασφάλεια εξόδων» είναι υπέρογκο και αδικαιολόγητο. Η Δ.60 κ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επί της οποίας στηρίζεται η Αίτηση έχει ως ακολούθως: «Δ.60.
(1). A plaintiff (and, in respect of a counter-claim which is not merely in the nature of a set-off, a defendant) ordinarily resident out of Cyprus may, at any stage of the action, be ordered to give security for costs, though he may be temporarily resident in Cyprus». Όπως προκύπτει από το λεκτικό της Δ.60, η έκδοση διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά λαμβανομένων υπόψη των περιστατικών της κάθε υπόθεσης. Προϋπόθεση είναι, ο ενάγων να είναι κάτοικος εξωτερικού ή κράτους μή μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην υπόθεση Abdula Ahmad Alahmari v. Alia The Royal Jordanian Airline
(1990)1 Α.Α.Δ. 434, λέχθηκαν τα εξής: «Όταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας με την διαπίστωση ότι ο ενάγων (εφεσείων) έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι κατ΄εξοχήν δύο, η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα) στην Κύπρο και η ισχύς της υπόθεσης του». Στα ευρύτερα κριτήρια για την παροχή ασφάλειας εξόδων, συγκαταλέγεται και η δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα, καθότι αν έχει καλή υπόθεση, η δε υπεράσπιση φαίνεται να μην ευσταθεί, τότε θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα της δικαιοσύνης να διαταχθεί η καταβολή ασφάλειας εξόδων επιβραβεύοντας έτσι ουσιαστικά τον εναγόμενο και καθυστερώντας την όλη διαδικασία [βλ. Genemp Trading Ltd v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1314]. Είναι νομολογημένο πως η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται υπό το πρίσμα των συνταγματικών διατάξεων που κατοχυρώνουν το δικαίωμα πρόσβασης στην Δικαιοσύνη [σχετικό είναι το άρθρο 30
(2)του Συντάγματος και η αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών]. Η διαταγή για ασφάλεια εξόδων δεν πρέπει να λειτουργεί με τρόπο που να στερεί αυτό το δικαίωμα. Βέβαια, η πρόνοια για εξασφάλιση ασφάλειας σε σχέση με τα έξοδα, δεν απολήγει καθεαυτή σε στέρηση ή περιορισμό του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο. Εξαρτάται από τις περιστάσεις. Επίσης η έκδοση τέτοιας διαταγής δεν πρέπει να παραγνωρίζει την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται. Η αδιαμφισβήτητη οικονομική αδυναμία του ενάγοντα εκτός δικαιοδοσίας, η οποία δεν θα του επέτρεπε να συμμορφωθεί με τέτοιο διάταγμα, δεν πρέπει να απολήγει σε στέρηση της πρόσβασης του στο Δικαστήριο. Με άλλα λόγια, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συναρτάται με την δυνατότητα του ενάγοντα, ανάλογα με την οικονομική του ευχέρεια, να παράσχει την αιτούμενη ασφάλεια. Εφόσον δεν διαθέτει τα μέσα, το αίτημα απορρίπτεται αφού ουσιαστικά έγκριση της αίτησης απολήγει σε στέρηση του εν λόγω δικαιώματος. Υπερισχύει δηλαδή το εν λόγω δικαίωμα [Βλ. Conway v. Ηλία
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1653 και Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.ά.
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1698]. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται ισορροπία και το θέμα πρέπει να αντιμετωπίζεται με τρόπο που να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνο η οικονομική αδυναμία του ενάγοντα, όπως και η αντίστοιχη εύλογη ανησυχία του αντίδικου για τα έξοδα του, αλλά και το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του διατάγματος. Το ζήτημα είναι σε κάθε περίσταση κατά πόσο η παροχή ασφάλειας είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη έχοντας υπόψη τις όλες συνθήκες, καθώς και το πιθανό βάρος επί των ώμων του διαδίκου που θα διαταχθεί να καταβάλει αυτή την ασφάλεια (βλ. Genemp Trading Ltd ανωτέρω). Το ποσό δε το οποίο καθορίζεται ως ασφάλεια για τα έξοδα είναι το ποσό το οποίο υπό κανονικές συνθήκες είναι πιθανό να υποστεί το μέρος το οποίο εξαιτείται την έκδοση της διαταγής [βλ. Senior Service Ltd. and Others v. Chrysanthi Shipping Co. Ltd. and Another
(1975)1 C.L.R 316]. Ως θέμα ορθής πρακτικής το ποσό το οποίο επιζητείται ως ασφάλεια πρέπει να υποστηρίζεται με λεπτομέρειες (προκαταρκτικό κατάλογο εξόδων) που να τείνουν να καθορίζουν το ύψος του (βλ. Abdula Ahmad ανωτέρω). Ένας τέτοιος υπολογισμός είναι ορθό να επισυνάπτεται σε αιτήσεις του είδους αυτού. Παρά όμως το βοηθητικό τέτοιου καταλόγου, η επισύναψη του δεν προνοείται από οποιαδήποτε δικονομική πρόνοια, ώστε η αίτηση για ασφάλεια εξόδων να υπόκειται, δίχως άλλο, σε απόρριψη στην απουσία καταλόγου. Η απουσία καταλόγου, στο τέλος της ημέρας, απλώς δεν βοηθά τον αιτητή να υποστηρίξει με την αναγκαία λεπτομέρεια το ύψος του ποσού που ζητά να δοθεί ως ασφάλεια (βλ. Genemp Trading Ltd ανωτέρω). Υπό την Δ.60 Κ.1, η ασφάλεια εξόδων μπορεί να δοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Ο χρόνος όμως υποβολής της αίτησης λαμβάνεται υπόψη και δεν αποκλείεται η περίπτωση, η καθυστέρηση του διαδίκου να αποταθεί εγκαίρως για ασφάλεια εξόδων, σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες, να οδηγήσει το Δικαστήριο στην απόρριψη του αιτήματος [βλ. Union Des Cooperatives Agricoles De Cereales De Semences v. Apak Agro Industries Ltd κ.ά. (Αρ. 2)
(1992)1 Α.Α.Δ. 1170 και Genemp Trading Ltd ανωτέρω]. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Όπως η ίδια η εναγομένη 2 προβάλλει, καταχώρησε την Αίτηση όχι επειδή ο ενάγοντας είναι Ρώσσος υπήκοος (είναι παραδεκτό ότι έχει και Κυπριακή υπηκοότητα) αλλά επειδή, κατά την ίδια, αντιμετωπίζει «οικονομική δυσκολία». Κατέληξε στο εν λόγω συμπέρασμα επειδή ο ενάγοντας δεν κατέβαλε το ποσόν των €2.738=, πλέον πραγματικά έξοδα (€13.43=) και ΦΠΑ που επιδικάστηκαν εναντίον του ως έξοδα στην αγωγή 2179/18 Ε.Δ. Λευκωσίας. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι η συνήθης διαμονή του ενάγοντα εκτός Κύπρου ή κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί δικαιοδοτική προϋπόθεση για να διαταχθεί ενάγοντας να παράσχει ασφάλεια εξόδων. Στην υπόθεση Ιωσήφ Ηλία v. Marfin Popular Bank Public Co Ltd κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 101/2012, ημερομηνίας 20.7.2017, ECLI:CY:AD:2017:A267, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε πρωτόδικη απόφαση, με την οποία Κύπριος υπήκοος διατάχθηκε να παρέχει ασφάλεια εξόδων, τονίζοντας ότι με την συγκεκριμένη διαταγή το πρωτόδικο Δικαστήριο υπερέβη την δικαιοδοσία που του παρέχεται από την Δ.60 θ.1. Το σχετικό απόσπασμα από την υπόθεση Ιωσήφ Ηλία (ανωτέρω) έχει ως ακολούθως: «Τόσο η σχετική δικονομική πρόνοια όσο και η νομολογία επί του θέματος είναι σαφείς. Η συνήθης διαμονή του ενάγοντα εκτός της Κύπρου ή εκτός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να διατάξει την παροχή ασφάλειας εξόδων. Όπως λέχθηκε στην HAMPTON ADVISORY GROUP S.A. V BOST AD κ.ά
(2011)1 Α.Α.Δ. 1416, ακολουθώντας το σκεπτικό της Alahmari v Alia the Royal Jordanian Airline
(1990)1 Α.Α.Δ. 434, θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας τίθεται με τη διαπίστωση ότι ο εφεσείων έχει τη συνήθη διαμονή του σε χώρα εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αφού διαπιστωθεί ότι ο ενάγων έχει τη διαμονή του σε χώρα εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε μόνο είναι που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τους διάφορους παράγοντες με σκοπό την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας προς έγκριση ή απόρριψη της αίτησης, (βλ. επίσης Ανθίτσα Ιωάννου κ.α. ν. Χριστάκη Αντωνίου Σοφιανού, Πολ. Έφ. 155/15 ημερ. 15/7/16). Διατάσσοντας, λοιπόν, τον εφεσείοντα να παράσχει ασφάλεια για τα έξοδα των εφεσιβλήτων, το πρωτόδικο Δικαστήριο υπερέβη τη δικαιοδοσία που του παρέχεται από τη Δ.60, θ.1. Οι λόγοι που επικαλέστηκε για να αιτιολογήσει την απόφαση του, σε καμία περίπτωση δεν παρείχαν έρεισμα για παρέκκλιση από τις διατάξεις της εν λόγω δικονομικής πρόνοιας κατά τρόπο, μάλιστα, θετικό, παρέχοντας ασφάλεια εξόδων εκεί που ο νομοθέτης δεν προέβλεψε.». Συνεπώς μόνο γι΄αυτό τον λόγο και στην βάση της προαναφερομένης υπόθεσης, η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ο κύριος λόγος («οικονομική δυσκολία») για τον οποίο καταχωρήθηκε η Αίτηση, όπως η εναγομένη 2 προβάλλει, παρέμεινε από αρχή μέχρι τέλους, ατεκμηρίωτος. Η εναγομένη 2 είχε το βάρος να αποδείξει τον ισχυρισμό της πλην όμως δεν το απέσεισε από τους ώμους της. Το γεγονός ότι ο ενάγοντας δεν κατέβαλε το ποσό των εξόδων (€2,739+€1324) που επιδικάστηκαν εναντίον του στην αγωγή 2179/2018, δεν μπορεί να θεωρηθεί, κατά την κρίση μου, ότι καταδεικνύει οικονομική δυσπραγία από πλευράς του. Ειδικότερα, όταν οι εναγόμενοι στην παρούσα αγωγή, περιλαμβανομένης της εναγομένης 2, καταδικάστηκαν στα έξοδα της αίτησης για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων, που όπως υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή είναι πενταπλάσια (€12.632=+€207) του προαναφερομένου ποσού, τα οποία, μέχρι και σήμερα, δεν κατέβαλαν στον ενάγοντα. Σημειώνεται επίσης ότι ο ενάγοντας είναι κάτοχος περιουσιακών στοιχείων στην Κύπρο καταλυτικό στοιχείο για την έκβαση της Αίτησης. Συγκεκριμένα είναι ιδιοκτήτης ενός διαμερίσματος (κατά το ½ μερίδιο) του οποίου η αγοραία αξία κατά την 1.1.2013, όπως καταγράφεται στο Πιστοποιητικό Εγγραφής, ανήρχετο στο ποσό των €148.600=. Στην υπόθεση Genemp Trading Ltd (ανωτέρω) λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η κατοχή ακίνητης ιδιοκτησίας, η οποία είναι ουσιαστική και μόνιμη, συνηγορεί εναντίον της έκδοσης διατάγματος για την παροχή ασφάλειας εξόδων. Τέλος, όσον αφορά την θέση της εναγομένης 2 πως η ίδια έχει καλή υπόθεση σε αντίθεση με τον ενάγοντα και πως γι΄ αυτόν τον λόγο, η Αίτηση θα πρέπει να εγκριθεί, δεν έχω να πω πολλά, παρά μόνο ότι στην βάση των δικογραφημένων και μόνο ισχυρισμών των δύο πλευρών, δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη για την έκβαση της αγωγής. Δεν μπορεί να αποκλεισθεί είτε η επιτυχία είτε η αποτυχία, είτε της μίας πλευράς, είτε της άλλης. Συνεπώς ο παράγοντας αυτός, δεν μπορεί να προσμετρήσει στην έγκριση ή όχι της Αίτησης. Για όλους τους λόγους που έχω εκθέσει ανωτέρω, κρίνω πως η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει, αλλά θα πρέπει να απορριφθεί. Διά ταύτα η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής οπόταν και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα-καθ΄ ου η αίτηση και σε βάρος της εναγομένης 2-αιτήτριας. (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.