← Κύπρος

Δώρας Ιωακείμ κ.α. ν. Γιώργου Ιωακείμ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2288/2015, 2412/2015, 4251/2015, 22/9/2022

Δώρας Ιωακείμ κ.α. ν. Γιώργου Ιωακείμ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2288/2015, 2412/2015, 4251/2015, 22/9/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A450 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2288/2015 Μεταξύ:

  1. Δώρας Ιωακείμ
  2. Κυπρούλλα Ιωακείμ
  3. Αλίκης Ιωακείμ Anderson
  4. Ασπασίας Ιωακείμ Λιβανίου Εναγουσών -και-
  5. Γιώργου Ιωακείμ
  6. Ίκαρου Ιωακείμ Εναγομένων Αρ. Αγωγής: 2412/2015 Μεταξύ:
  7. Νίτσας Χριστοφίδη
  8. Δημήτρη Χριστοφίδη
  9. Ρίας Χριστοφίδου
  10. Ελευθερίας Χριστοφίδου
  11. Αντώνη Τζιέπρα Εναγόντων -και-
  12. Γιώργου Ιωακείμ
  13. Ίκαρου Ιωακείμ Εναγομένων Αρ. Αγωγής: 4251/2015 Μεταξύ:
  14. Παγκράτης Λιβέρας Εναγόντων -και-
  15. Γιώργου Ιωακείμ
  16. Ίκαρου Ιωακείμ Εναγομένων Ημερομηνία: 22 Σεπτεμβρίου 2022 Αίτηση ημερομηνίας 23.4.2021 για αποσυνένωση των αγωγών Εμφανίσεις: Για Εναγομένους 1 και 2-Αιτητές: κ. Μ. Βασιλειάδης μαζί με κ. Κ. Νικολαΐδη Για Ενάγοντα (Παγκράτη Λιβέρα)-Καθ΄ ου η αίτηση: κ. Μ. Α Χατζητζιοβάννης, για ΦΟΙΒΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΛΗΡΙΔΗΣ, ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε, και για ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΕΤΟΥΦΑΣ & ΣΙΑ Για Ενάγουσες (Δώρα Ιωακείμ και Κυπρούλλα Ιωακείμ)-Καθ ΄ ων η αίτηση: κ. Γ. Ζαβρός για Michael Kyprianou & Co LLC Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Οδυσσέας Θεοδώρου Ιωακείμ (στη συνέχεια «ο Οδυσσέας») από την Λευκωσία γεννηθείς στις 19.7.1923 απεβίωσε στις 15.2.
  17. Ο θανών είναι άτεκνος ενώ η σύζυγος του Νομική Ιωακείμ, η οποία είχε αποβιώσει προγενέστερα, στις 15.9.2008, άφησε, με διαθήκη, όλα τα περιουσιακά της στοιχεία στον ίδιο. Στις 17.2.2015, δύο ημέρες μετά τον θάνατο του Οδυσσέα, οι κληρονόμοι του Γιώργος και Ίκαρος Ιωακείμ, τέκνα προαποβιωσάντων αδελφών του, υπέβαλαν στο αρμόδιο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, αίτηση για χορήγηση διατάγματος διαχείρισης της περιουσίας του. Η αίτηση, η οποία συνοδεύετο από όλα τα σχετικά έγγραφα, αλλά και από την έγγραφη συγκατάθεση άλλων οκτώ κληρονόμων, καταχωρήθηκε και έλαβε τον αριθμό 101/
  18. Εκκρεμούσης της πιο πάνω αίτησης διαχείρισης, την επόμενη ημέρα, 18.2.2015, υποβλήθηκε νέα αίτηση διαχείρισης από την Κυπρούλλα Ιωακείμ, επίσης κληρονόμο του Οδυσσέα, η οποία έγινε επίσης αποδεκτή και έλαβε τον αριθμό 110/
  19. Ένα μήνα μετά και συγκεκριμένα στις 11.3.2015 υπεβλήθη τρίτη αίτηση διαχείρισης, αυτή την φορά από τον δικηγόρο Παγκράτη Λιβέρα, σε σχέση με ακίνητη ιδιοκτησία του Οδυσσέα στην Ρόδο. Και η συγκεκριμένη έγινε αποδεκτή και έλαβε τον αριθμό 160/
  20. Στις 6.7.2015, το Ανώτατο Δικαστήριο (Ναθαναήλ Δ), σε Αίτηση για έκδοση Προνομιακών Ενταλμάτων τύπου Prohibition και Certiorari, εξέδωσε Διάταγμα με το οποίο ακύρωνε την Απόφαση του Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, με την οποία είχε επιτραπεί η καταχώρηση των Αιτήσεων Διαχείρισης 110/15 και 160/
  21. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί πως υπάρχει αμφισβήτηση ως προς το ποιοί είναι οι νόμιμοι κληρονόμοι του Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας είχε τρία

(3)αδέλφια, τα οποία είχαν προαποβιώσει. Τους Κώστα Ιωακείμ, Χρίστο Ιωακείμ και Δημήτρη Ιωακείμ. Ο Κώστας Ιωακείμ άφησε ως μόνους κληρονόμους τους:
(1)Θαλή Ιωακείμ και
(2)Πλάτωνα Ιωακείμ. Ο Χρίστος Ιωακείμ άφησε ως μόνο κληρονόμο τον Ίκαρο Ιωακείμ. Ο Δημήτρης Ιωακείμ, άφησε ως κληρονόμους έντεκα
(11)τέκνα, ως ακολούθως:
(1)Γιώργο Ιωακείμ
(2)Στέλιο Ιωακείμ
(3)Ανδρέα Ιωακείμ
(4)Αλίκη Ιωακείμ
(5)Αμαλία Ιωακείμ-Λιβανίου
(6)Οδυσσέα Ιωακείμ
(7)Χριστάκη Ιωακείμ
(8)Δώρα Ιωακείμ
(9)Ρολάνδο Ιωακείμ
(10)Κωνσταντίνο Ιωακείμ και
(11)Κυπρούλλα Ιωακείμ. Πέντε
(5)άλλα πρόσωπα ισχυρίζονται ότι είναι νόμιμοι κληρονόμοι του Οδυσσέα και τα οποία, εάν αποδειχθεί ότι είναι όντως κληρονόμοι, θα δικαιούνται και κληρονομικό μερίδιο. Τα πρόσωπα αυτά είναι: (α) Νίτσα Χριστοφίδη, ως σύζυγος του αποβιώσαντος Βάσου Χριστοφίδη, ο οποίος κατ΄ ισχυρισμόν, ήταν ετεροθαλής αδελφός του Οδυσσέα. (β) Δημήτρης Χριστοφίδης, ως υιός του αποβιώσαντος Βάσου Χριστοφίδη, (γ) Ρία Χριστοφίδη, ως θυγατέρα του αποβιώσαντος Βάσου Χριστοφίδη, (δ) Ελευθερία Χριστοφίδη, ως θυγατέρα του αποβιώσαντος Βάσου Χριστοφίδη (ε) Αντώνης Τζιέπρας, ως υιός της αποβιωσάσης Θάλειας Τρυπάνη, η οποία, κατ΄ ισχυρισμόν, ήταν ετεροθαλής αδελφή του Οδυσσέα. Μεταξύ των κληρονόμων του Οδυσσέα προέκυψαν διαφορές, με αποτέλεσμα να καταχωρηθούν τρεις
(3)αγωγές. Η αγωγή 2288/15 (καταχωρήθηκε στις 15.5.2015). Ενάγουσες είναι οι τέσσερεις
(4)θυγατέρες (Δώρα Ιωακείμ, Κυπρούλλα Ιωακείμ, Αλίκη Ιωακείμ Anderson και Ασπασία Ιωακείμ Λιβανίου) από τα έντεκα
(11)τέκνα του αποβιώσαντος Δημήτρη Ιωακείμ. Με την αγωγή επιζητείται η έκδοση Διατάγματος που να απαγορεύει τον διορισμό του Γιώργου Ιωακείμ και Ίκαρου Ιωακείμ (εναγομένων) ως διαχειριστών της περιουσίας του Οδυσσέα. Στις 18.9.2015, η Δώρα Ιωακείμ (ενάγουσα 1) απέσυρε ανεπιφύλακτα την απαίτηση της. Η αγωγή 2412/2015 (καταχωρήθηκε στις 25.5.2015). Ενάγοντες είναι οι Νίτσα Χριστοφίδη, Δημήτρης Χριστοφίδης, Ρία Χριστοφίδου, Ελευθερία Χριστοφίδου και Αντώνης Τζιέπρας, φερόμενοι επίσης ως κληρονόμοι του Οδυσσέα. Η αγωγή στρέφεται εναντίον των Γιώργου Ιωακείμ και Ίκαρου Ιωακείμ και με αυτή επιζητούνται οι ίδιες με την αγωγή 2288/15, θεραπείες. Επιζητείται επίσης η έκδοση αναγνωριστικής απόφασης, ότι οι ενάγοντες συμπεριλαμβάνονται στους νόμιμους κληρονόμους του Οδυσσέα. Η αγωγή 4215/15 (καταχωρήθηκε στις 2.9.2015), με ενάγοντα τον δικηγόρο Παγκράτη Λιβέρα. Στρέφεται εναντίον του
  1. Γιώργου Ιωακείμ και του
  2. Ίκαρου Ιωακείμ. Με την αγωγή επιζητείται ο διορισμός του Παγκράτη Λιβέρα ως διαχειριστή της περιουσίας του Οδυσσέα και περαιτέρω όπως απαγορευθεί στους εναγομένους (Γιώργο και Ίκαρου Ιωακείμ) να διοριστούν ως διαχειριστές της περιουσίας του. Στις 22.2.2018 εκδόθηκε, εκ συμφώνου, Διάταγμα Συνένωσης των αγωγών, αφού επρόκειτο για αγωγές διεκδίκησης κληρονομικών δικαιωμάτων, στις οποίες υπήρχαν πολλοί κληρονόμοι ή άτομα τα οποία ισχυρίζονται ότι είναι κληρονόμοι και δικαιούνται σε μερίδιο της περιουσίας του Οδυσσέα. Σύμφωνα με το Πρακτικό του Δικαστηρίου, χειριστής της διαδικασίας και οδηγός είναι η αγωγή 2288/
  3. Στις 3.4.2018, εκδόθηκε, εκ συμφώνου, Διάταγμα, με το οποίο τα ακόλουθα τρία πρόσωπα ορίστηκαν ως διαχειριστές εν εκκρεμοδικία (Pendente LIte) της περιουσίας του Οδυσσέα Ιωακείμ:
  4. Ανδρέας Μιχαηλίδης, Δικηγόρος.
  5. Επαμεινώνδας Κορακίδης, Δικηγόρος.
  6. Νίκος Μουζούρης, Εγκεκριμένος Λογιστής-Ελεγκτής. Τα καθήκοντα τους, σε πρώτο στάδιο, ήταν η καταγραφή της περιουσίας του αποβιώσαντα Οδυσσέα και η σύνταξη σχετικής Έκθεσης, την οποία όφειλαν να καταθέσουν στο Δικαστήριο μέχρι τις 5.6.
  7. Με την υπό κρίση Αίτηση, οι Γιώργος Ιωακείμ και Ίκαρος Ιωακείμ, εναγόμενοι 1 και 2 και στις τρεις
(3)αγωγές, αιτούνται την αποσυνένωση των αγωγών, οι οποίες, όπως αναφέρεται στην Αίτηση, δεν είναι δυνατόν να συνεκδικαστούν, αφού άλλη είναι η βάση αγωγής των δύο πρώτων και άλλη της τρίτης. Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.13 θθ 1-7, Δ.14 θθ 1-5, Δ.48 θ 1-9, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου ΄και στην ακολουθητέα πρακτική. Η Αίτηση δεν συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση. Αντ΄ αυτού, αναγράφονται στο ίδιο το σώμα της Αίτησης τα εξής, σε σχέση με τα γεγονότα που την υποστηρίζουν: «Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η παρούσα Αίτηση εμφαίνονται στους φακέλους των 3 συνενωμένων Αγωγών των οποίων επιδιώκεται η αποσυνένωση και έχουν ως ακολούθως:
  1. Κατόπιν Αίτησης των Εναγομένων-Αιτητών το 2017 οι 3 Αγωγές που εμφαίνονται στον τίτλο συνενώθηκαν στις 22/02/
  3. Αργότερα στις 23.10.2018 έγινε εισήγηση από το Δικαστήριο (Α. Παναγιώτου ΠΕΔ) όπως οι 3 συνενωμένες Αγωγές αποσυνενωθούν (Ενδεικτικό το ηλεκτρονικό μήνυμα της κας Αναστασίας Παπαμιχαήλ που επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α).
  4. Το 2019 και ενώ οι Αγωγές ήταν συνενωμένες οι Εναγόμενοι-Αιτητές καταχώρησαν Αίτηση για προδικαστική εξέταση νομικού σημείου στην αγωγή 4251/15 ενώ κύρια Αγωγή είναι η Αγωγή 2288/15, οπότε προέκυψε η ανάγκη αποσυνένωσης των τριών Αγωγών γιατί δεν ήταν δυνατό να συνεκδικαστούν και ούτε είναι επιτρεπτό να καταχωρούνται ενδιάμεσες Αιτήσεις εκτός της κύριας Αγωγής.
  5. Οι Αγωγές 2288/15 (Κύρια Αγωγή) και 2412/15 προέρχονται από Κληρονόμους του Αποβιώσαντος Οδυσσέα Ιωακείμ, οι οποίοι αντλούν δικαιώματα παό κληρονομική διαδοχή και οι οποίοι καταχώρησαν caveat (ανακοπή) στην Αίτηση 101/15 και στη συνέχεια καταχώρησαν Αγωγή εναντίον των Εναγομένων-Αιτητών, επιδιώκοντας να διοριστούν Διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Οδυσσέα Ιωακείμ.
  6. Η Αγωγή 4251/15 εναντίον των ιδίων προσώπων (Εναγομένων-Αιτητών) προέρχεται από εκτελεστή ισχυριζόμενης Διαθήκης του αποβιώσαντος, ο οποίος αντλεί δικαιώματα από την εν λόγω διαθήκη για διορισμό του ως Διαχειριστής (Εκτελεστής) της Διαθήκης.
  7. Οι Ενάγοντες στην αγωγή 2288/15 και 2412/15 αντλούν δικαιώματα από κληρονομική διαδοχή, ο δε Ενάγων στην αγωγή 4251/15 αντλεί δικαιώματα από Διαθήκη, κατά συνέπεια οι 3 συνενωμένες Αγωγές που δεν βασίζονται σε κοινά νομικά σημεία και δεν έχουν την ίδια βάση αγωγής, δεν μπορούν να συνεκδικαστούν αφού τα συμφέροντα είναι αντίθετα και/ή συγκρουόμενα και οι επιδιωκόμενες θεραπείες των Εναγόντων στις 3 Αγωγές στηρίζονται σε διαφορετική βάση αγωγής». Ο Παγκράτης Λιβέρας ενάγοντας στην αγωγή 4251/15, έφερε Ένσταση στην Αίτηση προβάλλοντας σωρεία Λόγων, οι οποίοι συνοψίζονται ως εξής: (α) η Αίτηση είναι νομικά και/ή ουσιαστικά αβάσιμη και/ή ελλιπής και/ή παράνομη και/ή παράτυπη και/ή αντικανονική. Παράτυπη, καθότι έχει επισυναφθεί σ΄ αυτήν έγγραφο και/ή αλληλογραφία, ενώ η ίδια δεν συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση, όπως προνοεί η Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ουσιαστικά αβάσιμη, καθότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς έκδοση του αιτουμένου Διατάγματος. (β) η καταχώρηση της Αίτησης «προσλαμβάνει» την μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και/ή κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the Court), καθότι ενώ οι εναγόμενοι-αιτητές το 2017 καταχώρησαν αίτηση για συνένωση των αγωγών (το Διάταγμα εκδόθηκε στις 22.2.2018), «σήμερα» επιδιώκουν την αποσυνένεωση των, χωρίς να εξειδικεύουν τους λόγους για τους οποίους υποβάλλουν το αίτημα. (γ) η Αίτηση καταχωρήθηκε κακόπιστα και με μεγάλη καθυστέρηση, την οποία οι αιτητές δεν δικαιολογούν. Αποσκοπεί στην σπατάλη του δικαστικού χρόνου και όχι στην επίλυση των επίδικων διαφορών. (δ) η αποσυνένωση των αγωγών δεν πρέπει να επιτραπεί, καθότι τούτο θα είναι αντίθετο με τις ΔΔ 13 και 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. (ε) η αποσυνένωση των αγωγών δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων, ούτε και θα είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Και τούτο επειδή η συνένωση έγινε (μετά από αίτημα των εναγομένων) δεδομένης της διαπίστωσης ότι τα ζητήματα που εγείρονται και στις τρεις αγωγές είναι τα ίδια. Τυχόν έγκριση του αιτήματος θα προκαλέσει υπέρμετρη καθυστέρηση στην εκδίκαση των αγωγών, σπατάλη δικαστικού χρόνου και «τεράστια» σπατάλη εξόδων, η οποία θα είναι σε βάρος της διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντος Οδυσσέα Ιωακείμ. Νομική βάση της Ένστασης είναι τα άρθρα 11 και 17 του Περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964 (Ν.33/64), οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.9, Δ.14, θ.2 και 3, θ.1-11, Δ.25 Θ.1-6, Δ.39, Δ.48 Θ.1-9, Δ.64, Θ.1-2, η Νομολογία, το δίκαιο της επιείκειας, οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες, πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Γιώργου Πασιά, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Λιβέρα Παγκράτη, ο οποίος επαναλαμβάνει και υιοθετεί τους Λόγους Ένστασης. Ένσταση καταχώρησαν και οι Κυπρούλλα Ιωακείμ και Αλίκη Ιωακείμ Anderson, ενάγουσες 2 και 3 στην αγωγή 2288/
  8. Η Ένσταση (δεν συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση) στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.13, Δ.14, Δ.48 θθ 1-9, καθώς και στην πρακτική και την σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι Λόγοι της Ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
  9. Δεν είναι εύλογο και/ή δίκαιο υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.
  10. Η αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας διότι θα οδηγήσει σε αποτυχία του σκοπού για τον οποίον διατάχθηκε συνένωση.
  11. Υφίστανται κοινά και/ή όμοια νομικά σημεία η εκδίκαση των οποίων θα έχει ως αποτέλεσμα την εξοικονόμηση χρόνου και χρήματος.
  12. Το όφελος που προκύπτει από τη συνένωση υπερτερεί της αποσυνένωσης τους.
  13. Όχι μόνο δεν θα επηρεαστεί δυσμενώς οποιαδήποτε από τις διάδικες πλευρές αλλά με την συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετηθεί η αποφυγή πολλαπλότητας διαδικασιών, η αποφυγή επανειλημμένης παρουσίας κοινών, για τις περιπτώσεις αυτές, μαρτύρων και η διεκπεραίωση όλων των εν λόγω συναφών διαφορών σε μια διαδικασία.
  14. Η συνένωση των ως ανωτέρω αγωγών η οποία διατάχθηκε στις 22.2.2018, μετά από αίτηση των εδώ Αιτητών, έγινε για εκδίκαση όλων των επίδικων θεμάτων, δεδομένης της διαπίστωσης ότι υπάρχει κοινό νομικό ζήτημα καθώς και υπόβαθρο γεγονότων σε όλες τις αγωγές.
  15. Η ενέργεια των Αιτητών από τη μια να ζητούν συνένωση και μετά αποσυνένωση των αγωγών συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου». Κατά τις αγορεύσεις, η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε της θέσης της. Ο κ. Νικολαΐδης εκ μέρους των εναγομένων-αιτητών (Γιώργου και Ίκαρου Ιωακείμ) υπεστήριξε πως η ανάγκη για αποσυνένωση των αγωγών προέκυψε συνεπεία της αίτησης ημερομηνίας 20.2.2019 (καταχωρήθηκε στα πλαίσια της αγωγής 4251/15, μετά την έκδοση του Διατάγματος συνένεωσης), επειδή «δεν είναι δυνατό να συνεκδικαστούν και ούτε είναι επιτρεπτό να καταχωρούνται ενδιάμεσες αιτήσεις εκτός της κύριας αγωγής». Υπεστήριξε επίσης πως οι αγωγές δεν έχουν την ίδια βάση (οι ενάγοντες στις αγωγές 2288/15 και 2412/15, αντλούν δικαιώματα από κληρονομική διαδοχή ενώ ο ενάγων στην αγωγή 4251/15 από διαθήκη) ούτε στηρίζονται σε κοινά νομικά στοιχεία και γι΄ αυτό δεν μπορούν να συνεκδικαστούν, αφού «αντίθετα είναι τα συμφέροντα και οι επιδιωκόμενες θεραπείες των εναγόντων στις 3 αγωγές». Εισηγήθηκε, τέλος, πως η Αίτηση δεν ήταν απαραίτητο να συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση, αφού τα «γεγονότα εμφαίνονται και/ή εξάγονται από το περιεχόμενο των συνενωμένων φακέλων των 3 αγωγών». Ο κ. Μ. Α. Χατζητζιοβάνης εκ μέρους του Παγκράτη Λιβέρα, αφού αναφέρθηκε στο νομικό πλαίσιο (Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας) που συνιστά το υπόβαθρο για «συνένωση και συνεκδίκαση αγωγών και επίδικων θεμάτων», εισηγήθηκε πως «πουθενά είτε στην Δ.14 είτε στους Αγγλικούς Θεσμούς δεν εντοπίζεται πρόνοια για αποσυνένωση των αγωγών, κάθε φορά που ενδεχομένως ένας διάδικος θα ήθελε να καταχωρήσει κάποια αίτηση ή να προβεί σε κάποιο διάβημα». Κατά τα λοιπά, ο κ. Χατζητζιοβάνης επιχειρηματολόγησε υπέρ της απόρριψης της Αίτησης αναπτύσσοντας τους Λόγους Ένστασης. Στο ίδιο μήκος κύματος με την αγόρευση του κ. Χατζητζιοβάνη, συνέπλευσε και η αγόρευση του κ. Ζαβρού εκ μέρους των Κυπρούλλας και Αλίκης Ιωακείμ. Υιοθετώντας τους Λόγους της Ένστασης, ο κ. Ζαβρός υπεστήριξε πως οι αγωγές θα πρέπει να παραμείνουν συνενωμένες και πως το διάβημα των αιτητών συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, αφού το αίτημα για αποσυνένωση τίθεται χωρίς οποιοδήποτε ουσιαστικό λόγο. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Το πρώτο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσον το γεγονός ότι η Αίτηση δεν συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση, την καθιστά παράτυπη και σε περίπτωση που η απάντηση στο ερώτημα είναι θετική, κατά πόσον η παρατυπία δύναται να διορθωθεί ή όχι. Κάθε ενδιάμεση αίτηση στα πλαίσια της αγωγής πρέπει να καταχωρείται σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και να συνάδει με την μορφή του Εντύπου 46 των ίδιων Θεσμών. Η Δ.48 θ.1 προνοεί τα ακόλουθα: «48.1 Every application to the Registar shall be in writing stating the nature of the request made and referring to the specific section of the Law or to the specific Rule of Court upon which it is founded. If the application relies on any facts which do not appear in the Court books or records, it shall be supported by affidavit». Ο αιτητής έχει την υποχρέωση να διατυπώσει με σαφήνεια το αίτημα του, την νομική βάση επί της οποίας στηρίζεται το συγκεκριμένο αίτημα, καθώς και τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται τη αίτηση, ώστε να πληροφορείται ο καθ΄ου η αίτηση για την φύση του αιτήματος του. Στην περίπτωση που τα γεγονότα δεν προκύπτουν από τον δικογραφικό φάκελο της υπόθεσης, τότε αυτά πρέπει να αποδειχθούν με Ένορκη Δήλωση, η οποία να επισυνάπτεται στην αίτηση. Στην περίπτωση που ο αιτητής δεν έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες της Δ.48, το Δικαστήριο δύναται να τον απαλλάξει από τις συνέπειες του παράτυπου δικονομικού μέτρου που έχει επιλέξει για να προωθήσει το αίτημα του, κατ΄ επίκληση της Δ.64, αλλά όχι εάν η παρατυπία είναι ουσιώδης. Εάν η παρατυπία είναι ουσιώδης, δεν διορθώνεται με επίκληση της Δ.
  16. Το ζήτημα διαπραγματεύθηκε η υπόθεση Wunderlich κ.ά. v. Παναγιώτου
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ.
  1. Λέχθηκαν τα εξής: «Πράγματι σκοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.
  2. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια δάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα α οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (Βλ. Γιάννη v. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.
(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία v. Lion Ins. Agency Ltd
(1995)3 Α.Α.Δ. 338, 340 και Panayiotis Georghiou (Catering Ltd) κ.ά. v. Δημοκρατίας
(1996)3 Α.Α.Δ. 323)». Οι παράγοντες που σύμφωνα με την υπόθεση θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως προς την θεραπεία δικονομικής παρατυπίας, είναι η πιθανότητα δυσμενούς επηρεασμού της άλλης πλευράς, η πρόκληση αδικίας στον διάδικο που ευθύνεται για την παρατυπία και το μέγεθος της παρατυπίας. Εν προκειμένω, παρόλο που στην Αίτηση γίνεται αναφορά σε «Γεγονότα», εντούτοις μία προσεκτική μελέτη των όσων παρατίθενται ως «Γεγονότα» στο σώμα της Αίτησης καταδεικνύει πως αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από την καταγραφή της δικογραφίας των τριών συνενωμένων αγωγών, τα οποία διανθίζονται από τις θέσεις των αιτητών προς υποστήριξη του αιτήματος των. Θεωρώ πως το γεγονός ότι τα ούτω καλούμενα «Γεγονότα», δεν ετέθησαν ενώπιον του Δικαστηρίου με την μορφή Ένορκης Δήλωσης, δεν επηρεάζει την υπό κρίση Αίτηση. Ούτε και έχω διαπιστώσει να επηρεάστηκε δυσμενώς η άλλη πλευρά από την μη ύπαρξη Ένορκης Δήλωσης. Το υπό κρίση αίτημα διατυπώθηκε με σαφήνεια και κατέστη αντιληπτό από τους αντιδίκους. Συνεπώς κρίνω ότι η μη καταχώρηση Ένορκης Δήλωσης δεν καθιστά την Αίτηση παράτυπη. Η επισύναψη όμως στην Αίτηση, της επιστολής ημερομηνίας 8 Νοεμβρίου 2018, ως «Παράρτημα Α», δεν συνάδει με τις πρόνοιες ούτε της Δ.48 ούτε της Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Είναι καλά γνωστό πως στην περίπτωση που ο αιτητής επιθυμεί να παραθέσει με την αίτηση του έγγραφα ενώπιον του Δικαστηρίου, θα πρέπει να τα επισυνάψει σε Ένορκη Δήλωση, στην οποία θα γίνεται αναφορά στα εν λόγω έγγραφα, ώστε να καθίστανται γνωστό για ποιό λόγο έχουν επισυναφθεί και περαιτέρω ποιό γεγονός της Ένορκης Δήλωσης υποστηρίζει το κάθε έγγραφο. Παρόλο που το περιεχόμενο της συγκεκριμένης επιστολής καταγράφεται στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 12.10.2018, αφού αυτό συνιστούσε μέρος των δηλώσεων των μερών, οι οποίες έγιναν στο πλαίσιο προσπάθειας διευθέτησης των αγωγών, εντούτοις το συγκεκριμένο έγγραφο δεν μπορούσε να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, με τον τρόπο που ετέθη. Πέραν τούτου, η συγκεκριμένη αλληλογραφία δεν μπορούσε να αποκαλυφθεί, αφού κατά τον συντάξαντα της επιστολής ήταν προνομιούχα (η επιστολή εστάλη «ΑΝΕΥ ΒΛΑΒΗΣ»). Είναι καλά γνωστό πως ο,τιδήποτε έχει λεχθεί ή έχει καταγραφεί κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων των διαδίκων «ΑΝΕΥ ΒΛΑΒΗΣ», δεν μπορεί να προσφερθεί ως μαρτυρία χωρίς την έγκριση του προσώπου ή του διαδίκου που έκαμε την δήλωση. Εν πάση περιπτώσει, η παράθεση του συγκεκριμένου εγγράφου, που στο τέλος της ημέρας δεν θα ληφθεί υπόψη, δεν επηρέασε την διαδικασία, αφού, όπως έχω προαναφέρει, το περιεχόμενο του είναι μέρος των δηλώσεων των μερών της δικασίμου ημερομηνίας 12.10.
  1. Επί της ουσίας, η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Έρεισμα για την καταχώρηση της συνιστά, κατά τους αιτητές, η αίτηση για εκδίκαση προδικαστικού σημείου ημερομηνίας 20.2.2019, η οποία καταχωρήθηκε στα πλαίσια της αγωγής 4251/
  2. Από τον φάκελο της δικογραφίας προκύπτει πως η συγκεκριμένη αίτηση απεσύρθη προ της καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης. Σύμφωνα με το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 26.11.2020, ο κ. Νικολαΐδης, ο οποίος είχε αναλάβει τότε την Υπεράσπιση των εναγομένων-αιτητών, δήλωσε στο Δικαστήριο πως είχε οδηγίες να αποσύρει την αίτηση. Αποτέλεσμα, η αίτηση απερρίφθη και οι εναγόμενοι καταδικάστηκαν και στα έξοδα. Τέλος θα πρέπει να λεχθεί πως όταν οι εναγόμενοι-αιτητές καταχώρησαν την αίτηση τους για συνένωση των αγωγών στις 16.12.2016, στήριξαν το αίτημα τους στο ότι με τις αγωγές «αξιούνται παρόμοιες θεραπείες και βασίζονται σε κοινά ή και σχετικά πραγματικά νομικά σημεία». Όπως καταγράφεται περαιτέρω στο σώμα της αίτησης ημερομηνίας 16.12.2016: «Α) Με τις ως άνω Αγωγές ζητείται η απαγόρευση του διορισμού των εναγομένων 1 και 2 ως διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντα Οδυσσέα Ιωακείμ στα πλαίσια της αίτησης διαχείρισης με αριθμό 101/2015 και ο διορισμός άλλου προσώπου, αιτήματα βασισμένα σε κοινούς ή και σχετικούς λόγους ακύρωσης καθώς και σε κοινό υπόβαθρο γεγονότων. Β. Τα κοινά ή και τα σχετικά νομικά σημεία τα οποία εγείρονται στις πιο πάνω αγωγές αλλά και τα κοινά πραγματικά δεδομένα είναι τέτοιας σημασίας, ώστε να στοιχειοθετείται η ουσιώδης συνάφεια μεταξύ των επίδικων θεμάτων και να καθίσταται αναγκαία και επιθυμητή η συνένωση ή και συνεκδίκασή τους, ειδικότερα προς αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών και προς αναλυτικότερη παρουσίαση των επίδικων θεμάτων. Γ) Με την αιτούμενη συνένωση ή και συνεκδίκαση σκοπείται η ομοιόμορφη και ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης». Το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι τι μεσολάβησε από την καταχώρηση της αίτησης συνένωσης μέχρι την καταχώρηση της υπό κρίση, εκτός του ότι οι αιτητές Γιώργος και Ίκαρος Ιωακείμ άλλαξαν τον δικηγόρο τους. Με την υπό κρίση Αίτηση δεν έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε που να συνηγορεί υπέρ της θέσης τους πως «άλλη είναι η βάση της αγωγής των δύο πρώτων Αγωγών και άλλη της τρίτης Αγωγής». Ούτε και έθεσαν στοιχεία που να υποστηρίζουν το αίτημα τους. Η αλλαγή της νομικής εκπροσώπησης ενός διαδίκου, σίγουρα δεν δικαιολογεί την διαφορετική «ανάγνωση» από τον νέο δικηγόρο, των όσων δικαστικών διαβημάτων προηγήθηκαν. Δια ταύτα η Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν βρίσκω κανένα καλό λόγο ώστε να αποστώ από τον κανόνα πως αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου, τα έξοδα της Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής οπόταν και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται σε βάρος των εναγομένων και προς όφελος των εναγόντων. (Υπ.) Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.