← Κύπρος

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΟΥΖΟΥΡΗ κ.α. ν. LOVE ISLAND TRAVEL & TOURS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 750/2013, 5/10/2022

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΟΥΖΟΥΡΗ κ.α. ν. LOVE ISLAND TRAVEL & TOURS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 750/2013, 5/10/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Β. Α. Λοΐζου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 750/2013 Μεταξύ:

  1. ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΟΥΖΟΥΡΗ
  2. ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΟΥΜΠΑ
  3. ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΟΥΜΠΑ Εναγόντων και
  4. LOVE ISLAND TRAVEL & TOURS LIMITED
  5. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑ Εναγομένων Ημερομηνία: 5 Οκτωβρίου, 2022 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Α. Παπαλοΐζου για Κρίτων Α. Παπαλοΐζου Για τους Εναγόμενους: κ. Η. Κονναρής για Georgios E. Konnaris & Co. LLC ΑΠΟΦΑΣΗ Η πλειοψηφία των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα διαφορά προκύπτουν, τόσο διά της ανταλλαχθείσας δικογραφίας[1], όσο και από τον χειρισμό κατά την ακρόαση[2], ως παραδεκτά μεταξύ των διαδίκων. Τα παραδεκτά αυτά γεγονότα, όπως προκύπτουν από την δικογραφία, παρατίθενται κατωτέρω, ως εξής: Οι Ενάγοντες, κατά τον ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο, ήταν οι ιδιοκτήτες του επίδικου καταστήματος (στο εξής το «κατάστημα») το οποίο βρίσκεται στον Στρόβολο της επαρχίας Λευκωσίας. Η Εναγόμενη 1 (στο εξής η «Εναγόμενη») είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη σύμφωνα με τον περί Εταιρειών Νόμο. Δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 1/12/2005 (στο εξής το «ενοικιαστήριο») οι Ενάγοντες ενοικίασαν στην Εναγόμενη το εν λόγω κατάστημα για περίοδο 5 ετών, ήτοι από την 1/1/2006 μέχρι την 31/12/
  6. Το ενοίκιο συμφωνήθηκε ως εξής: 10.800 Λ.Κ. ανά έτος για την πρώτη διετία, δηλαδή από 1/1/2006 μέχρι και 31/12/
  7. Για το τρίτο έτος, δηλαδή για την περίοδο από 1/1/2008 μέχρι 31/12/2008, το ενοίκιο καθορίστηκε στο ποσό των 11.400 Λ.Κ. και από την 1/1/2009 το ενοίκιο θα αυξάνετο κατά 5% ανά έτος. Αποτελούσε επίσης όρο του ενοικιαστηρίου εγγράφου ότι το ενοίκιο θα πληρωνόταν προκαταβολικά την πρώτη ημέρα του ενοικιαστικού έτους. Περαιτέρω, σύμφωνα με τον όρο 4 του ενοικιαστηρίου, μετά την 31/12/2010: « ... η ενοικίαση θα ανανεώνεται από χρόνο σε χρόνο αλλά τόσο οι ενοικιαστές όσο και οι ιδιοκτήτες έχουν το δικαίωμα να τερματίσουν την ενοικίαση αν, δύο μήνες πριν τη λήξη οποιασδήποτε ενοικιαστικής περιόδου, δόσουν γραπτή προειδοποίηση τερματισμού της ενοικίασης στο άλλο ενδιαφερόμενο μέρος.» Ο Εναγόμενος 2 (στο εξής ο «Εναγόμενος»), εγγυήθηκε την πιστή τήρηση των όρων του ενοικιαστηρίου. Αποτελεί επίσης κοινό τόπο μεταξύ των διαδίκων ότι η Εναγόμενη ενοικίασε το κατάστημα και για την περίοδο 1/1/2011 μέχρι 31/12/2011 και πλήρωσε προκαταβολικά το ενοίκιο για το εν λόγω έτος. Παραδεκτό είναι επίσης το γεγονός ότι για την περίοδο από 1/1/2012 μέχρι και την 30/9/2012 το ενοίκιο καταβάλλετο μηνιαίως. Είναι, τέλος, παραδεκτό ότι με ειδοποίηση ημερομηνίας 1/8/2012, η Εναγόμενη ενημέρωσε τους Ενάγοντες ότι την 30/9/2012 θα παρέδιδε την κατοχή του καταστήματος στους Ενάγοντες, κάτι που όντως έπραξε κατά την εν λόγω ημερομηνία. Για τα πιο πάνω κοινώς αποδεκτά και αδιαμφισβήτητα γεγονότα προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Η ουσιαστική διαφωνία των διαδίκων έγκειται στο κατά πόσο η Εναγόμενη ενήργησε κατά παράβαση των όρων του ενοικιαστηρίου εγγράφου αποστέλλοντας την ειδοποίηση ημερομηνίας 1/8/2012 και παραδίδοντας την κατοχή του καταστήματος την 30/9/
  8. Περαιτέρω διαφωνία εντοπίζεται και στο κατά πόσο επήλθε τροποποίηση των όρων του ενοικιαστηρίου, κατόπιν προφορικής συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, ούτως ώστε η ενοικίαση για το 2012 καταστεί από μήνα σε μήνα, ως οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται, ή εάν η συμφωνία αφορούσε μόνο στην τμηματική καταβολή του ετήσιου ενοικίου, μηνιαίως, ως είναι η θέση των Εναγόντων. Παραθέτω αμέσως πιο κάτω τις εκατέρωθεν εκδοχές των διαδίκων σε σχέση με τα πιο πάνω επίδικα ζητήματα, όπως αυτές καθορίστηκαν μέσω των δικογράφων τους. Αποτελεί ισχυρισμό των Εναγόντων ότι, η Εναγόμενη περί τον Ιανουάριο του 2012, επικαλούμενη την οικονομική κρίση, είχε ζητήσει και οι Ενάγοντες αποδέχθηκαν, όπως για το έτος 2012 καταβάλλει το ενοίκιο μηνιαίως αντί ετησίως και προκαταβολικά την 1/1/2012 και ότι ουδέποτε συμφωνήθηκε να μετατραπεί η ενοικίαση από μήνα σε μήνα. Το πιο πάνω γεγονός, αντανακλάται, κατά τους Ενάγοντες, στις εκδοθείσες αποδείξεις που εξέδωσαν έναντι των ενοικίων για την περίοδο 1/1/2012 μέχρι και 30/9/
  9. Η Εναγόμενη, κατά παράβαση των όρων του ενοικιαστηρίου, εγκατέλειψε την κατοχή του εν λόγω υποστατικού στις 30/9/2012 και οι Ενάγοντες από την πιο πάνω ημερομηνία, παρά τις προσπάθειες τους για εξεύρεση άλλου ενοικιαστή, δεν κατέστη δυνατό να εξεύρουν νέο ενοικιαστή μέχρι την λήξη της ενοικιαστικής περιόδου, δηλαδή μέχρι και την 31/12/
  10. Σε σχέση δε με την εγγύηση του Εναγόμενου, οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι αυτή ήτο συνεχής και παρέμενε σε ισχύ με κάθε ανανέωση της ενοικιαστικής περιόδου. Κατά συνέπεια, οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των Εναγόμενων αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα το ποσό των €5.940 ως αποζημίωση για την περίοδο μεταξύ 1/10/2012 και 31/12/2012, δηλαδή το ενοίκιο για τους μήνες Οκτώβριο, Νοέμβριο και Δεκέμβριο του
  11. Στην αντίπερα όχθη, οι Εναγόμενοι, παρά την κοινή τους εκπροσώπηση, καταχώρησαν ξεχωριστές υπερασπίσεις και ισχυρίζονται τα εξής. Η Εναγόμενη αρνείται ότι η επιστολή ημερομηνίας 1/8/2012 παραδόθηκε στους Ενάγοντες κατά παράβαση του επίδικου ενοικιαστηρίου. Ισχυρίζεται δε ότι, αφού ενοικίασε το επίδικο υποστατικό περί την 1/12/2005 και για περίοδο 5 ετών, με το πέρας των 5 ετών, η Εναγόμενη εξέφρασε την προς τούτο πρόθεση και ενοικίασε το υποστατικό για ακόμη ένα έτος, το ενοίκιο του οποίου και προπλήρωσε. Με το πέρας του εν λόγω έτους, η Εναγόμενη εξέφρασε την πρόθεσή της όπως ενοικιάσει το υποστατικό από μήνα σε μήνα, καθότι αγόρασε γραφεία για την μεταστέγασή της. Ως εκ τούτου, και με την αποδοχή των Εναγόντων, η Εναγόμενη κατέβαλλε από την 1/1/2012, μηνιαίο ενοίκιο. Αποτελεί ισχυρισμό της Εναγόμενης ότι η ενοικίαση, με την συγκατάθεση των Εναγόντων, μετατράπηκε από την 1/1/2012 σε ενοικίαση από μήνα σε μήνα. Ακολούθως, η Εναγόμενη, περί την 1/8/2012 απέστειλε επιστολή τερματίζοντας την ενοικίαση και πληροφορώντας τους Ενάγοντες ότι στις 30/9/2012 θα παρέδιδε την κατοχή του υποστατικού όπως και, εν τέλει, έπραξε. Ισχυρίζεται επίσης ότι δεν εγκατέλειψε το κατάστημα, αλλά αντίθετα, νόμιμα το παρέδωσε στους Ενάγοντες και οι τελευταίοι δεν δικαιούνται οποιεσδήποτε αποζημιώσεις για την περίοδο 1/10/2012 μέχρι 31/12/
  12. Διαζευκτικά, ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες δεν έλαβαν όλα τα δέοντα μέτρα για τον μετριασμό της ζημιάς τους. Καταληκτικά, αποτελεί θέση της ότι καμία υποχρέωση έχει να καταβάλει οποιονδήποτε ποσό προς τους Ενάγοντες, θέση την οποία επίσης εξέφρασε και με επιστολή των δικηγόρων της ημερομηνίας 30/1/
  13. Με την υπεράσπισή του, ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι έπαυσε να είναι εγγυητής των υποχρεώσεων της Εναγόμενης αφ' ης στιγμής υπήρξαν τροποποιήσεις και αλλαγές στους ουσιώδεις όρους της ενοικίασης του επίδικου καταστήματος. Είναι συνεπώς η θέση του ότι υπήρξε εγγυητής της Εναγόμενης μόνο για την περίοδο ενοικιάσεως από 1/12/2005 μέχρι 30/12/
  14. Επιπλέον ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι, εάν ήθελε φανεί ότι είναι εγγυητής της Εναγόμενης και ότι η εγγύησή του ήταν συνεχής, η Εναγόμενη ουδέν ποσό οφείλει και νομίμως τερμάτισε την ενοικίαση και παρέδωσε την κατοχή, αφού το ενοίκιο ήταν μηνιαίως καταβλητέο και η ενοικίαση ήταν από μήνα σε μήνα. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι τα επίδικα θέματα περιορίζονται σε εκείνα που προσδιορίζονται στη δικογραφία, με σκοπό την διασφάλιση του δικαιώματος ενός διαδίκου να απαντήσει στις θέσεις και τους ισχυρισμούς του αντιδίκου του (βλ. Παπαγεωργίου ν Κλάππα

(1991)1 ΑΑΔ 24). Το Δικαστήριο, συνεπώς, δεν επεκτείνεται στην εξέταση θεμάτων πέραν από τα επίδικα θέματα όπως αυτά προσδιορίζονται από τα δικόγραφα (βλ. A.A. Pilottos Ltd v Cyprus Petroleum Refinery Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 90/2013, απόφαση ημερομηνίας 19 Οκτωβρίου 2021, ECLI:CY:AD:2021:A468). Ο προσδιορισμός των επιδίκων θεμάτων, μέσω των δικογράφων, είναι απαραίτητος προκειμένου να γίνει αποδεκτή μαρτυρία προς απόδειξή τους και μαρτυρία η οποία έχει προσκομισθεί η οποία δεν καλύπτεται από τα δικόγραφα αγνοείται (βλ. Federal Bank of Lebanon (SAL) v Σιακόλα
(2011)1(Β) ΑΑΔ 1422, Πούρικος ν Σάββα κ.α.
(1991)1 ΑΑΔ 507). Τέλος, σύμφωνα με την σχετική Νομολογία, ακόμη και μαρτυρία η οποία κατατίθεται χωρίς ένσταση, αγνοείται, εάν τελικά κριθεί ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή (βλ. Μελάς ν Κυριάκου
(2003)1 ΑΑΔ 826). Για τους Ενάγοντες δόθηκε μαρτυρία από τον Ενάγοντα 1 (στο εξής ο «Ενάγοντας»), ο οποίος κατέθεσε Γραπτή Δήλωση (Έγγραφο Α), ως μέρος της κυρίως εξέτασής του και 10 τεκμήρια. Σύμφωνα με την γραπτή του δήλωση, ο ίδιος και οι Ενάγοντες 2 και 3 ήταν συνιδιοκτήτες του καταστήματος και δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 1/12/2005 ενοικίασαν το κατάστημα στην Εναγόμενη με τους όρους που αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης (βλ. ανωτέρω). Το πρωτότυπο, χαρτοσημασμένο Ενοικιαστήριο κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  1. Ο δε Εναγόμενος, ο οποίος παραμένει μέχρι και σήμερα ο μοναδικός αξιωματούχος της Εναγόμενης, εγγυήθηκε την πιστή τήρηση των όρων του ενοικιαστηρίου. Το σχετικό αποτέλεσμα έρευνας στην ιστοσελίδα του Εφόρου Εταιρειών αναφορικά με την Εναγόμενη και τους αξιωματούχους της κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  2. Αποτέλεσε ισχυρισμό του Ενάγοντα ότι, περί το τέλος του 2011, ο Εναγόμενος επικοινώνησε μαζί του αναφέροντας ότι λόγω οικονομικών δυσκολιών θα ήταν αδύνατο να καταβάλλουν προκαταβολικά όλο το ενοίκιο για το έτος 2012 και πρότεινε όπως το ενοίκιο καταβάλλεται μηνιαίως προς €1.
  3. Ο Ενάγοντας, λαμβάνοντας υπόψη ότι η συνεργασία των διαδίκων από το 2005 ήταν καλή, αποφάσισε, κατόπιν συζήτησης με τους υπόλοιπους Ενάγοντες, να συναινέσει στο εν λόγω αίτημα. Στη βάση των πιο πάνω, η Εναγόμενη προέβη στην έκδοση 2 επιταγών κάθε μήνα για €990 έκαστη, μια από τις οποίες δίδετο στον Ενάγοντα και η άλλη στον Ενάγοντα 2 και ο Ενάγοντας εξέδιδε σχετικές αποδείξεις. Δέσμη 9 αντιγράφων αποδείξεων αρ. 70 - 78, κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  4. Στις 30/9/2012, κατόπιν σχετικής ειδοποίησης ημερομηνίας 1/8/2012, η Εναγόμενη, κατά παράβαση των όρων του ενοικιαστηρίου εγγράφου, παρέδωσε την κατοχή του καταστήματος στους Ενάγοντες ισχυριζόμενη ότι θα μετακομίσουν σε ιδιόκτητο υποστατικό. Αντίγραφο της επιστολής ημερομηνίας 1/8/2012 κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  5. Ο Ενάγοντας ανέφερε ότι επικοινώνησε με τον Εναγόμενο 2 διαμαρτυρόμενος για την εν λόγω εξέλιξη αναφέροντας του ότι έπρεπε να πληρωθούν και τα υπόλοιπα ενοίκια της ενοικιαστικής περιόδου μέχρι και το τέλος του έτους, εκτός εάν οι Ενάγοντες κατάφερναν να ενοικιάσουν άμεσα το κατάστημα ή, τέλος πάντων, οι Εναγόμενοι θα όφειλαν να τους πληρώσουν για τους μήνες που θα παρέμενε χωρίς ενοικιαστές το κατάστημα. Πάρα τις προσπάθειες τους για εξεύρεση άλλου ενοικιαστή διά της ανάρτησης πινακίδας επί του καταστήματος αλλά και ανάθεσης της ενοικίασης σε κτηματομεσιτικά γραφεία, δεν κατέστη δυνατό να εξευρεθεί ενοικιαστής μέχρι και την 31/12/
  6. Ταυτόχρονα η Εναγόμενη μεταφέρθηκε σε γραφεία απέναντι από το κατάστημα τα οποία και διατηρεί μέχρι σήμερα. Αντίγραφο σχετικού αποτελέσματος της ιστοσελίδας της Εναγόμενης κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  7. Στο εσωτερικό όμως του υποστατικού η Εναγόμενη είχε αφήσει τις πινακίδες της οι οποίες έφεραν σημείωση «μεταφερθήκαμε απέναντι», εκμεταλλευόμενη την περιουσία των Εναγόντων για τους επόμενους μήνες. Άφησε δε και διάφορα άλλα αντικείμενα τα οποία εν τέλει μετακίνησε αρχές Ιανουαρίου
  8. Δέσμη αποτελούμενη από 6 φωτογραφίες του καταστήματος κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  9. Στις αρχές του 2013, η Εναγόμενη παρέδωσε τελικά και τα κλειδιά τα οποία είχε στην κατοχή της. Με επιστολή των Εναγόντων ημερομηνίας 2/1/2013 ενημερώθηκε η Εναγόμενη ότι, πάρα τις προσπάθειες των Εναγόντων, δεν κατέστη δυνατή η ενοικίαση και δεδομένης της παράβασης των όρων του ενοικιαστηρίου από τους Εναγόμενους, οι τελευταίοι όφειλαν το υπόλοιπο του ενοικίου για το έτος 2012 ανερχόμενο στο ποσό των €5.
  10. Αντίγραφο της επιστολής των Εναγόντων ημερομηνίας 2/1/2013 κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  11. Απεστάλη περαιτέρω και επιστολή από τους δικηγόρους των Εναγόντων ημερομηνίας 8/1/2013 με την οποία καλούντο οι Εναγόμενοι να καταβάλουν το εν λόγω οφειλόμενο υπόλοιπο. Αντίγραφο της επιστολής των δικηγόρων των Εναγόντων κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  12. Οι Εναγόμενοι απάντησαν με επιστολή των δικηγόρων τους 30/1/2013 προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι η ενοικίαση, με την καταβολή του ενοικίου μηνιαίως, είχε μετατραπεί από μήνα σε μήνα, και αυτό έγινε καθότι, όπως οι Ενάγοντες είχαν ενημερωθεί, η Εναγόμενη προτίθετο να μετακομίσει σε ιδιόκτητο υποστατικό. Αντίγραφο της επιστολής ημερομηνίας 30/1/2013 κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  13. Το περιεχόμενο της επιστολής 30/1/2013 απορρίφθηκε με επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων ημερομηνίας 31/1/
  14. Αντίγραφο της επιστολής ημερομηνίας 31/1/2013 κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  15. Ο Ενάγοντας αρνήθηκε ότι η ενοικίαση μετατράπηκε από μήνα σε μήνα, αντίθετα αποτέλεσε θέση του ότι, σύμφωνα και με τις αποδείξεις που παρουσίασε, το τι οι Ενάγοντες είχαν αποδεχθεί ήταν την καταβολή του ετήσιου ενοικίου για το 2012, τμηματικά, ήτοι μηνιαίως. Ανέφερε δε ότι θα ήταν παράλογο να συναινούσαν οι Ενάγοντες σε μια τέτοια πρόταση ενώ υπήρχε ρητή πρόνοια στο ενοικιαστήριο έγγραφο ότι η ενοικιαστική περίοδος έληγε με το τέλος κάθε, ημερολογιακού, έτους. Σε σχέση δε με τον Εναγόμενο ανέφερε ότι, ως ο μοναδικός διευθυντής των Εναγόμενων, ο οποίος προσωπικά χειριζόταν το όλο θέμα, δεν δύναται να απαλλαχθεί από την εγγύηση. Δηλαδή η εγγύησή του ήτο συνεχής μέχρι και το τέλος του
  16. Ερωτηθείς σχετικά κατά την κυρίως εξέτασή του, ανέφερε ότι οι συνομιλίες του ήταν κυρίως με την διευθύντρια της Εναγόμενης στην Λευκωσία, την κυρία Χαραλαμπία, η οποία εκπροσωπούσε την Εναγόμενη. Αντεξεταζόμενος, ο Ενάγοντας ανέφερε ότι εργαζόταν ως εκτιμητής ακινήτων. Όταν δε έλαβε την επιστολή ημερομηνίας 1/8/2012 (Τεκμήριο 4) είχε αποφασίσει ότι εάν δεν έβρισκε άλλο ενοικιαστή θα ζητούσε τα ενοίκια του και ότι ανακοίνωσε την πρόθεσή του αυτή στην Χαραλαμπία αμέσως μετά την παραλαβή της ειδοποίησης. Ζήτησε συγκεκριμένα να του επιτραπεί να τοποθετήσει πινακίδα ότι το κατάστημα ενοικιάζεται για να βρεθεί ενοικιαστής και να μπορούν οι ενοικιαστές να απαλλαγούν από τις υποχρεώσεις τους. Περί τα τέλη Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου 2012, όταν και πήγε στην Χαραλαμπία για να εισπράξει το ενοίκιο του Οκτωβρίου, η τελευταία του ανέφερε ότι επειδή τερμάτισαν την ενοικίαση δεν επρόκειτο να συνεχίσουν να πληρώνουν. Ο Ενάγοντας της απάντησε ότι θα συνέχιζε τις προσπάθειες του για ενοικίαση, αναθέτοντας την σε κτηματομεσίτες και προχωρώντας με δημοσιεύσεις, πλην όμως, δεν κατέστη δυνατό τελικά να το ενοικιάσει. Το κατάστημα έμεινε ξενοικίαστο όχι μόνο μέχρι το τέλος του 2012, αλλά και για τα δύο επόμενα χρόνια. Ήταν κατά την εν λόγω συνάντηση που του παραδόθηκαν και τα κλειδιά του καταστήματος. Ο Ενάγοντας αρνήθηκε ότι άφησε να νοηθεί ότι αποδέχθηκε τον τερματισμό και τήρησε στάση σιωπής μέχρι και την 2/1/2013, οπότε και έστειλε την επιστολή Τεκμήριο
  17. Περαιτέρω δε, ανέφερε ότι εφόσον, κατά τη συνάντηση στο γραφείο της Χαραλαμπίας, προέκυψε ότι η Εναγόμενη δεν θα συνέχιζε να πληρώνει λόγω του τερματισμού, ήταν πλέον δεδομένο για τον ίδιο ότι έπρεπε να περιμένει μέχρι το τέλος του χρόνου για να μπορεί να κινηθεί δικαστικά. Ερωτηθείς δε γιατί δεν απάντησε στην επιστολή Τεκμήριο 4 λέγοντας ότι ο τερματισμός δεν ήταν αποδεκτός, ο Ενάγοντας απάντησε ότι δεν είχε καμία υποχρέωση να το κάνει. Τους ενημέρωσε όμως, προφορικά, ότι θα συνέχιζε τις προσπάθειες του για εξεύρεση ενοικιαστή αλλά σε περίπτωση που δεν θα ενοικιαζόταν το κατάστημα, οι Εναγόμενοι θα ήταν υπεύθυνοι για την καταβολή των ενοικίων για την υπόλοιπη περίοδο της ενοικίασης. Διευκρίνισε περαιτέρω ότι, ενώ κατά την κυρίως εξέτασή του ανέφερε ότι ήταν με τον Εναγόμενο που συνομίλησε και σε αυτόν διαμαρτυρήθηκε για το περιεχόμενο της επιστολής της Εναγόμενης, Τεκμήριο 4, στην πραγματικότητα ήταν με την Χαραλαμπία που είχε μιλήσει και ήταν «μέσω της Χαραλαμπίας» που μίλησε με τον Εναγόμενο. Ανέφερε επίσης ότι ουδέποτε ήρθε σε επικοινωνία με τον ίδιο τον Εναγόμενο προσωπικά. Σε σχέση με το πώς εγνώριζε αν η Χαραλαμπία εκπροσωπούσε την Εναγόμενη, ο Ενάγοντας ανέφερε ότι έτσι του είχε παρουσιαστεί αφού ήταν η Χαραλαμπία η οποία υπέγραφε τις επιταγές ή εν πάση περιπτώσει του τις παρέδιδε και σε αυτήν έδιδε τις αποδείξεις πληρωμής του ενοικίου. Δεν είχε ενημερωθεί από το 2011 ότι το 2012 η Εναγόμενη θα μετακόμιζε σε ιδιόκτητο γραφείο. Πρώτη φορά το έμαθε από την Χαραλαμπία περί τον Ιούλιο του
  18. Συγκεκριμένα, ανέφερε τα εξής: «Η κυρία Χαραλαμπία τον Ιούλιο του 2012, μου τηλεφώνησε και μου ανέφερε ότι θα μετακόμιζαν. Εγώ της είπα κοίταξε, για να μπορώ να το ενοικιάσω, είναι ανάγκη να μου στείλετε μία ειδοποίηση τερματισμού, για να δικαιούμαι να κάνω τα διαβήματά μου προς ενοικίαση. Μάλιστα να μου στείλετε αυτήν την ειδοποίηση να μπορέσω να τοιχοκολλήσω πινακίδα στο κατάστημα ότι ενοικιάζεται και να μπορέσω να δημοσιεύσω σε εφημερίδες να αναθέσω σε κτηματομεσίτες, για να μπορέσω να το ενοικιάσω.» Αντεξετασθείς σε σχέση με τις προσπάθειες του για ενοικίαση του καταστήματος, ο Ενάγοντας ανέφερε ότι προχώρησε με δημοσιεύσεις στις Χρυσές Ευκαιρίες και στον Φιλελεύθερο και ανέθεσε την ενοικίαση στους κτηματομεσίτες Land Tourist, Λοΐζου και Μαρκίδη. Αντεξεταζόμενος σε σχέση με το Τεκμήριο 6, δηλαδή την δέσμη φωτογραφιών του καταστήματος που κατέθεσε, ανέφερε ότι φωτογράφησε το κατάστημα στις 8/10/2012 διότι οι ενοικιαστές άφησαν μέσα στο κατάστημα πράγματα τα οποία δεν μετακίνησαν. Φωτογράφισε συνεπώς το κατάστημα για να έχει μια κατάσταση αναφορικά με το πότε θα μετακινούντο τελικά τα αντικείμενα και για να έχει αποδείξεις ότι οι ενοικιαστές συνέχιζαν να χρησιμοποιούν το κατάστημα, χωρίς να γνωρίζει τον σκοπό. Σε υποβολή ότι τα όσα ανέφερε καταδεικνύουν ότι ενήργησε εκ του πονηρού, ο Ενάγοντας ανέφερε ότι ενήργησε κατ' αυτόν τον τρόπο για να μπορεί να αποδείξει αυτά που λέει. Σε σχέση δε με τις φωτογραφίες που λήφθηκαν από το εσωτερικό του καταστήματος ανέφερε ότι αυτές λήφθηκαν γιατί φαίνονται αντικείμενα και διαχωριστικά εντός του καταστήματος, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι ενοικιαστές δεν το είχαν εκκενώσει. Δεν έβγαλε τα αυτοκόλλητα, τα οποία η Εναγόμενη τοποθέτησε στη βιτρίνα του καταστήματος στα οποία αναφερόταν ότι η Εναγόμενη μετακινήθηκε απέναντι διότι θεωρούσε την Εναγόμενη δικαιούχο του καταστήματος μέχρι το τέλος του χρόνου και γι' αυτόν τον λόγο δεν μετακινήθηκαν μέχρι το τέλος του χρόνου. Αρνήθηκε την υποβολή του συνηγόρου ότι ο Εναγόμενος τον είχε ενημερώσει από το 2011 ότι η Εναγόμενη είχε αγοράσει ιδιόκτητο γραφείο και θα παρέδιδε την κατοχή εντός του 2012, αλλά και ότι θα κατέβαλλε το ενοίκιο μηνιαίως και θα έδιδε προειδοποίηση 2 μηνών προτού αποχωρήσει. Ερωτηθείς δε γιατί οι Ενάγοντες αποδέχθηκαν να πληρώνονται το ενοίκιο με τον μήνα, απάντησε τα εξής: «Είπαμε ότι με αυτήν την εταιρεία, για 6 χρόνια, είχαμε μία άριστη συνεργασία. Πλήρωναν κανονικά τα ενοίκιά τους προκαταβολικά, από έτος σε έτος. Και μόνο το 2012 και πράγματι το 2012 ήταν ένας χρόνος κρίσης, οπότε μου ζήτησαν αυτήν την ευκολία, δηλαδή αντί να πληρώσουν το ενοίκιο προκαταβολικά για ολόκληρο το έτος να το πληρώνουν τμηματικά, σε δόσεις μηνιαίες, ως το τέλος του χρόνου.» Όταν δε του υποβλήθηκε η πιο πάνω θέση, ο Ενάγοντας παρέπεμψε στο λεκτικό των αποδείξεων, Τεκμήριο 3, αναφέροντας ότι η συμφωνία ήταν για το ενοίκιο, για να πληρώνεται σε μηνιαίες δόσεις γεγονός το οποίο καθίσταται ξεκάθαρο από το σχετικό λεκτικό των αποδείξεων. Ανέφερε δε προς τούτο ότι κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε για το περιεχόμενο των αποδείξεων. Όταν του υποβλήθηκε ότι το λεκτικό των αποδείξεων σχολιάστηκε από την λογίστρια της Εναγόμενης, την κυρία Γεωργιάδου, ο Ενάγοντας απάντησε ότι τίποτε δεν σχολιάστηκε. Επέμεινε ότι η μόνη συζήτηση που έγινε ήταν για την πληρωμή του ενοικίου με τον μήνα, πρόταση η οποία έγινε αποδεκτή από τους Ενάγοντες. Η πρόταση αυτή υποβλήθηκε από την Χαραλαμπία η οποία λάμβανε οδηγίες από τον Εναγόμενο. Από πλευράς Εναγόμενων παρουσιάστηκε ως μάρτυρας ο Εναγόμενος, ο οποίος κατέθεσε γραπτή δήλωση (Έγγραφο Β) ως μέρος της κυρίως εξέτασής του και 1 τεκμήριο, το Πωλητήριο Έγγραφο για την αγορά των ιδιόκτητων γραφείων της Εναγόμενης. Σύμφωνα με την Γραπτή του Δήλωση, η Εναγόμενη είναι εταιρεία εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών και ασχολείται με τουριστικές υπηρεσίες. Τα γραφεία της είναι στη Λεμεσό αλλά διατηρεί ταυτόχρονα και γραφείο στη Λευκωσία. Αφού αναφέρθηκε στην ενοικίαση, η οποία υπογράφηκε με τους Ενάγοντες τον Δεκέμβριο του 2005, ανέφερε ότι τον Σεπτέμβριο του 2011 η Εναγόμενη αγόρασε διαμέρισμα για να το λειτουργήσει ως γραφείο στην ίδια οδό, ακριβώς απέναντι από το κατάστημα. Η παράδοση του γραφείου θα γινόταν μέχρι την 31/10/
  19. Ο λόγος που τέθηκε ο όρος για την παράδοση του γραφείου ήταν ούτως ώστε να δοθεί στους Ενάγοντες η προειδοποίηση των δυο μηνών ως προνοούσε η συμφωνία ενοικίασης. Τελικά όμως, λόγω καθυστέρησης στην παράδοση του διαμερίσματος, η παράδοσή του θα γινόταν εντός του
  20. Είναι γι' αυτόν τον λόγο που ειδοποίησε τους Ενάγοντες προφορικά εντός του 2012 ότι η Εναγόμενη θα μετακόμιζε στο ιδιόκτητο της γραφείο και επιθυμούσε όπως η ενοικίαση γίνει από μήνα σε μήνα μέχρι να ετοιμαστεί και να παραδοθεί το γραφείο. Σε κάθε περίπτωση οι Ενάγοντες θα ειδοποιούντο δυο μήνες προηγουμένως για να έχουν τον απαραίτητο χρόνο να ψάξουν για ενοικιαστή. Η πρόταση του Εναγόμενου έγινε αποδεκτή και ξεκίνησε η καταβολή του ενοικίου μηνιαίως. Ήταν ξεκάθαρο κατά τον Εναγόμενο ότι η Εναγόμενη δεν θα ενοικίαζε το κατάστημα των Εναγόντων για όλο το 2012, γεγονός το οποίο οι τελευταίοι αποδέχτηκαν. Στη βάση των όσων συμφωνήθηκαν, ότι δηλαδή η παράδοση της κατοχής θα γινόταν με προειδοποίηση τερματισμού 2 μηνών, η Εναγόμενη ενημέρωσε τους Ενάγοντες με επιστολή της ημερομηνίας 1/8/2012 ότι στις 30/9/2012 θα παρέδιδε το υποστατικό. Από τον Αύγουστο του 2012 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2013 δεν υπήρξε καμία αντίδραση από πλευρά των Εναγόντων, πλην του ότι παρευρέθηκαν και παρέλαβαν το ακίνητο περί τα τέλη Σεπτεμβρίου 2012 χωρίς οποιαδήποτε ένσταση, άρνηση, απαίτηση ή επιφύλαξη. Την 8/1/2013 απεστάλη, στο γραφείο της Εναγόμενης, επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων με την οποία απαιτούντο τα ενοίκια για τους μήνες Οκτώβριο μέχρι και Δεκέμβριο του
  21. Η Εναγόμενη απάντησε με επιστολή των δικηγόρων της ημερομηνίας 30/1/2012 επαναλαμβάνοντας ότι ο λόγος μετατροπής της ενοικίασης από μήνα σε μήνα και τερματισμού της ήταν ακριβώς λόγω της αγοράς ιδιόκτητου γραφείου, γεγονός το οποίο οι Ενάγοντες γνώριζαν. Ουδέποτε είχε τεθεί θέμα οικονομικής δυσκολίας της Εναγόμενης να καταβάλλει τα ενοίκια, ούτε και αναφέρθηκε κάτι τέτοιο στους Ενάγοντες. Εάν η Εναγόμενη είχε οικονομικές δυσκολίες δεν θα κατέβαλλε €125.000 τοις μετρητοίς τον Σεπτέμβριο του 2011 για την αγορά του νέου της γραφείου. Σε σχέση δε με την έκδοση των αποδείξεων από τους Ενάγοντες στις οποίες αναγράφεται «έναντι ενοικίου 2012», ο Εναγόμενος ανέφερε ότι ουδέποτε είχε παραλάβει ή δει τις εν λόγω αποδείξεις τις οποίες οι Ενάγοντες εξέδιδαν και άφηναν στο γραφείο της Εναγόμενης στη Λευκωσία όπου και καταχωρούνταν στα λογιστικά. Αντίγραφο του πωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 15/9/2011 για την αγορά του νέου γραφείου της Εναγόμενης κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  22. Περαιτέρω, στο πλαίσιο της κυρίως εξέτασής του ανέφερε ότι μόνο ο ίδιος είναι εξουσιοδοτημένος από την Εναγόμενη για να εκδίδει και να υπογράφει τις επιταγές και αυτός ήταν που υπέγραφε τις επιταγές για την πληρωμή των ενοικίων. Αντεξεταζόμενος, ο Εναγόμενος ανέφερε ότι η πρόθεση των Εναγομένων ήταν να παρέδιδαν το κατάστημα τον Δεκέμβριο του 2012 όταν και θα μετακόμιζαν στο νέο γραφείο και ότι ειδοποίησε σχετικά τον Ενάγοντα στο πλαίσιο προσωπικής τους συνομιλίας. Ως προς το τι ακριβώς ανέφερε στον Ενάγοντα, ο Εναγόμενος απάντησε τα εξής: «Ότι αγοράσαμε ιδιόκτητα γραφεία. Μετά που πληροφορήθηκα ότι δεν θα μπορούσε να παραδώσει ο εργολάβος το διαμέρισμα στις 31.10, τον πήρα τηλέφωνο και μιλήσαμε και του είπα ότι αγοράσαμε κτίριο απέναντι, αλλά λόγω του ότι δεν ξέρω πότε θα μας το παραδώσει, θα είναι κάπου εντός του 2012, παρακαλώ να πληρώνουμε με τον μήνα το ενοίκιο και όταν θα είμαι σίγουρος την ημερομηνία που θα μετακόμιζα, θα του έδινα 2 μήνες προειδοποίηση.» Ανέφερε περαιτέρω ότι η συνομιλία αυτή έλαβε χώρα εντός Δεκεμβρίου 2011, δηλαδή μετά που παρήλθε η προθεσμία για την παράδοση των νέων γραφείων από τον εργολάβο, βάσει του Τεκμηρίου 11 που παρουσίασε. Ο Εναγόμενος αναγνώρισε ότι, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Τεκμηρίου 1 εάν οποιοσδήποτε από τους συμβαλλόμενους προτίθετο να τερματίσει την ενοικίαση, απαιτείτο προειδοποίηση 2 μηνών πριν την λήξη του έτους, κάτι το οποίο οι Εναγόμενοι δεν είχαν κάνει εν προκειμένω. Ακολούθησε δε η εξής στιχομυθία μεταξύ του ευπαίδευτου συνηγόρου και του Εναγόμενου: «E. Δηλαδή μας λέτε κύριε Παπά ότι ενώ το συμβόλαιο βάσει των όρων, είχε ανανεωθεί, ήσασταν υπόχρεος μετά από λίγες εβδομάδες, αφού μιλούμε για τον Δεκέμβρη του 2011 ήσασταν υποχρεωμένος μετά από 2 ‑ 3 εβδομάδες να πληρώσετε προκαταβολικά όλο το ενοίκιο του 2012, ο κύριος Μουζούρης σας είπε ευχαριστώ θα σας κάνω το χατίρι να μου πληρώνετε με τον μήνα να κάτσετε 4‑ 5 μήνες και να πάτε στο καλό; Αυτό μας λέτε; .... (Επαναλαμβάνεται η ερώτηση από τη στενοτυπίστρια) Μάρτυρας: Μάλιστα, η συμφωνία που είχα κάνει με τον κύριο Μουζούρη του είχα εξηγήσει ότι λήγει και το συμβόλαιο στις 31.12, αγοράσαμε τα ιδιόκτητα κτίρια και υπό κανονικές συνθήκες θα σας έδινα προειδοποίηση στους 2 μήνες, αλλά λόγω του ότι μας πληροφόρησε ο εργολάβος ότι δεν μπορεί να μας παραδώσει το ακίνητο, παρακαλώ από 01.01.12 το ενοίκιο θα το πληρώνουμε μηνιαίως και όταν έρθει η ώρα που θα μας παραδώσει το ακίνητο, θα σας δώσω 2 μήνες προειδοποίηση για τερματισμό της ενοικίασης.» Ερωτηθείς περαιτέρω γιατί η Εναγόμενη δεν έστειλε γραπτώς το αίτημά της για μετατροπή της ενοικίασης από μήνα σε μήνα το 2011, ο Εναγόμενος απάντησε ότι δεν ειδοποίησε γραπτώς λόγω των καλών σχέσεων μεταξύ τους. Είχαν, ανέφερε, εξαιρετικές σχέσεις και οι Ενάγοντες δεν έχασαν ποτέ ούτε ένα ευρώ και πίστευε ότι ο Ενάγοντας ήταν άνθρωπος με τον οποίο μπορούσε να συνεννοηθεί. Εάν βέβαια γνώριζε τι θα ακολουθούσε θα έστελνε επιστολή. Ανέφερε περαιτέρω ότι τις αποδείξεις, Τεκμήριο 3, τις είδε πρώτη φορά την προηγούμενη της ακρόασης της υπόθεσης. Αποτέλεσε δε θέση του ότι εσκεμμένα κατέγραψε σε αυτές ο Ενάγοντας ότι πρόκειται για πληρωμές έναντι του ετήσιου ενοικίου. Ουδέποτε ενημερώθηκε για τις σχετικές καταγραφές επί των αποδείξεων από τις υπαλλήλους της Εναγόμενης στην Λευκωσία. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε επίσης ότι υπεύθυνη του παραρτήματος της Εναγόμενης στην Λευκωσία ήταν η Χαραλαμπία και η Γεωργιάδου ήταν η λογίστρια. Ο ίδιος ήταν στην Λεμεσό. Οι επιταγές του ενοικίου παραδίδονταν κάποτε από την Χαραλαμπία αλλά συνήθως από την Γεωργιάδου. Ερωτηθείς πώς ήξερε ότι τις περισσότερες φορές τις παρέδιδε η Γεωργιάδου, ο Εναγόμενος ανέφερε ότι τον πληροφορούσε η ίδια όποτε ο Εναγόμενος ερχόταν και παραλάμβανε το ενοίκιο. Αναφορικά με την θέση του ότι από τον Σεπτέμβριο του 2012 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2013 οι Ενάγοντες ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν, ο Εναγόμενος απάντησε ότι είχε τύχει σχετικής ενημέρωσης από τις υπεύθυνες του γραφείου της Λευκωσίας. Αρνήθηκε περαιτέρω ότι συνέχιζαν να κρατούν τα κλειδιά του καταστήματος εμμένοντας στην θέση του ότι αυτά παραδόθηκαν κατά την 30/9/2012 όταν και παρέδωσαν την κατοχή του υποστατικού. Τέλος, σε σχέση με τα αυτοκόλλητα στα οποία αναγράφετο ότι η Εναγόμενη μετακινήθηκε, ο Εναγόμενος ανέφερε ότι από την στιγμή που ο Ενάγοντας είχε την κατοχή πλέον του καταστήματος, μπορούσε να τα αφαιρέσει. Σημειώνω επίσης στο σημείο αυτό ότι μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας, ο κ. Κονναρής δήλωσε ότι δέχεται ότι η εγγύηση του Εναγόμενου, σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση εναντίον της Εναγόμενης είναι δεσμευτική και για τον Εναγόμενο. Διευκρίνισε ότι δεν επιμένει στην ξεχωριστή υπεράσπιση που καταχώρησε για τον Εναγόμενο και ότι η υπεράσπιση της Εναγόμενης είναι κοινή και για τους δύο Εναγόμενους και εάν εκδοθεί απόφαση εναντίον της Εναγόμενης αυτή δεσμεύει και τον Εναγόμενο. Η ακρόαση ολοκληρώθηκε με τις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων οι οποίοι επιχειρηματολόγησαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεών τους. Αφενός, ο κ. Παπαλοΐζου εισηγήθηκε ότι εφόσον η ενοικίαση δεν τερματίστηκε έγκαιρα και σύμφωνα με τον όρο 4 του Τεκμηρίου 1, είχε ανανεωθεί για ολόκληρο το
  23. Κατά συνέπεια, θα ήταν εντελώς παράλογο για τους Ενάγοντες, ενώ η σύμβαση ήταν ήδη ανανεωμένη και θα εισέπρατταν ένα σοβαρό ποσό προκαταβολικά για το 2012, να συναινέσουν όπως η σύμβαση να μετατραπεί από μήνα σε μήνα. Το τι αποδέχτηκαν οι Ενάγοντες, κατά την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου, ήταν ότι, το ετήσιο ενοίκιο θα καταβάλλετο μηνιαίως, παραπέμποντας σχετικά στις αποδείξεις Τεκμήριο 3 και στα όσα εκεί καταγράφονται. Αναφορικά δε με τον Εναγόμενο, ήταν η θέση του κυρίου Παπαλοΐζου ότι, ως ο μοναδικός αξιωματούχος της Εναγόμενης, ήταν ενήμερος για τις ανανεώσεις και κατά συνέπεια είναι υπόλογος ως εγγυητής για το αξιούμενο ποσό. Στον αντίποδα, ο κ. Κονναρής εισηγήθηκε ότι ο Ενάγοντας περιέπεσε σε τέτοιες αντιφάσεις οι οποίες δεν μπορούν να αγνοηθούν. Ανέφερε δε ότι έστω και εάν υπήρξε αυτόματη ανανέωση της συμφωνίας για το 2012 εφόσον δεν τερματίστηκε, η θέση του Εναγόμενου, ότι δηλαδή άλλαξαν οι όροι της συμφωνίας δεν επηρεάζεται ως προς την αλήθειά της. Κάλεσε συνεπώς το Δικαστήριο να δεχθεί ότι, το τι είχε συμφωνηθεί ήταν ότι η Εναγόμενη θα έμενε στο κατάστημα για όσο χρόνο χρειαστεί μέχρι να ετοιμαστούν τα νέα της γραφεία και θα πλήρωνε τους Ενάγοντες με τον μήνα. Εισηγήθηκε δε ότι οι ισχυρισμοί των Εναγόντων περί οικονομικών δυσκολιών της Εναγόμενης καταρρίπτονται από το ίδιο το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 11, βάσει του οποίου η τελευταία αγόρασε δικά της γραφεία. Στάθηκε επίσης στις ενέργειες του Ενάγοντα και εισηγήθηκε ότι ο τελευταίος άφησε να νοηθεί ότι οι ενέργειες των Εναγόμενων ήταν αποδεκτές από τους Ενάγοντες. Παρακολούθησα τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιόν μου με προσοχή, διατηρώντας κατά νου τις καθιερωμένες αρχές της νομολογίας που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας για σκοπούς αξιοπιστίας γίνεται ούτως ώστε να μπορέσει το Δικαστήριο να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα και ακολούθως να εξετάσει κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του, το έχει αποσείσει, στο βαθμό που απαιτείται (βλ. Barry Wynne v David Costaki Mavronicola
(2009)1 ΑΑΔ 1138). Η αξιολόγηση γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα και πειστικότητά της και σε σύγκριση με την υπόλοιπη μαρτυρία (βλ. Ομήρου ν Δημοκρατίας
(2001)2 ΑΑΔ 506) και η μαρτυρία υπόκειται στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης εμπειρίας (βλ. Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.
(2008)1 ΑΑΔ 676, Χριστοφίνης ν Φραντζή, Πολιτική Έφεση αρ. 328/2011, απόφαση ημερομηνίας 31 Μαΐου 2017, ECLI:CY:AD:2017:A202). Σημειώνω επίσης ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται σε συνάρτηση και με τα τεκμήρια και τις δικογραφημένες θέσεις (βλ. Ιωαννίδης v. Στυλιανός & Γεώργιος Εργοληπτική Εταιρεία Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. 369/14, απόφαση ημερομηνίας 25 Μαΐου 2022, ECLI:CY:AD:2022:A214, Νεοφύτου v. Γερακιώτη
(2010)1 ΑΑΔ 25). Κατά την αξιολόγηση, το Δικαστήριο διατηρεί την ευχέρεια να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας ενός, κατά τα άλλα, αξιόπιστου μάρτυρα και να απορρίψει το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του εάν κρίνει ότι έρχεται σε αντίθεση ή ότι δεν συνάδει με άλλη αξιόπιστη μαρτυρία (βλ. Χριστοφίδου ν Παπαχρυσοστόμου, ως Διαχειριστή της περιουσίας της Θεοφίλης Παπαδοπούλου
(2009)1 ΑΑΔ 1360, Theomaria Estates Ltd v Samuel Mason κ.α.
(2005)1 ΑΑΔ 256). Οι μάρτυρες συνεπώς, μπορούν να γίνουν πιστευτοί μερικώς ή ολικώς και η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Χρίστου ν Khoreva
(2002)1 ΑΑΔ 45). Η αξιοπιστία εξετάζεται ανεξάρτητα από το επίπεδο απόδειξης, το οποίο, σε αστικές υποθέσεις, όπως η παρούσα, είναι στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων το οποίο επιτάσσει ότι ο διάδικος που φέρει το βάρος απόδειξης πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, με επαρκή στοιχεία, ότι η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (more probable than not) (βλ. Μπούλος Μαρσέλ κ.ά. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1 ΑΑΔ 1858, Demil Imports Exports v Κωνσταντινίδης
(2011)1(Α) ΑΑΔ 462). Όπως θα διαφανεί και στην συνέχεια, για σκοπούς εξέτασης της ουσίας της διαφοράς των διαδίκων, δεν είναι απαραίτητη η αξιολόγηση όλων ανεξαιρέτως των πτυχών της προσκομισθείσας μαρτυρίας, υπό τις περιστάσεις. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τα δικόγραφα και την προσκομισθείσα μαρτυρία, η πλειοψηφία των γεγονότων είναι στην ουσία της παραδεκτή. Ως εκ τούτου, η αξιολόγηση της μαρτυρίας θα περιοριστεί στα επίδικα θέματα που απομένουν (βλ. Ιωάννου κ.α. ν Αληφαντή κ.α., Ποινικές Εφέσεις αρ. 163/2017, 164/2017, 165/2017, απόφαση ημερομηνίας 7 Οκτωβρίου 2019). Των πιο πάνω λεχθέντων, προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιόν μου προσαχθείσας μαρτυρίας. Καταρχάς, σημειώνω ότι από τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε και από τις δύο πλευρές, προκύπτει ως μη αμφισβητούμενο γεγονός και καθίσταται συνεπώς περαιτέρω εύρημά μου, ότι κανένα από τα συμβαλλόμενα μέρη δεν έδωσε γραπτή ειδοποίηση δυο μήνες πριν την λήξη της ενοικιαστικής περιόδου 1/1/2011 - 31/12/2011, για σκοπούς τερματισμού της ενοικίασης. Αμφότερες οι εκδοχές που προωθήθηκαν ενώπιον μου, συνέκλιναν ως προς το ότι η Εναγόμενη δεν ετερμάτισε σύμφωνα με τον πιο πάνω όρο, αποστέλλοντας δηλαδή σχετική ειδοποίηση 2 μήνες πριν την λήξη του ενοικιαστικού έτους
  1. Σημειώνω επίσης ότι ούτε το γεγονός ότι ανταλλάχθηκε η μεταξύ των διαδίκων αλληλογραφία (βλ. Τεκμήρια 7, 8, 9, 10) αμφιβσητήθηκε. Στρέφομαι τώρα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας η οποία άπτεται των αμφισβητούμενων, μεταξύ των διαδίκων, γεγονότων σημειώνοντας ότι, πάρα το γεγονός ότι αμφότεροι οι μάρτυρες με την μαρτυρία τους αποδέχονται ότι περί τον Δεκέμβριο του 2011 κατόπιν προφορικής συνεννόησης μεταξύ των διαδίκων τα δυο μέρη κατέληξαν σε διαφοροποίηση της ενοικίασης, οι εκδοχές που παρουσιάστηκαν ενώπιόν μου ως προς το τι ακριβώς διελάμβανε η συνεννόηση αυτή είναι αντικρουόμενες. Το επίδικο ζήτημα το οποίο το Δικαστήριο καλείται εν προκειμένω να αποφασίσει είναι ποια ακριβώς ήταν η συνεννόηση μεταξύ των συμβαλλόμενων για την ενοικίαση του καταστήματος για το έτος 2012, με τον Ενάγοντα, στο πλαίσιο της μαρτυρίας του, να ισχυρίζεται ότι συμφωνήθηκε μόνο ότι το ετήσιο ενοίκιο θα καταβάλετο μηνιαίως αντί ετησίως και αφετέρου τον Εναγόμενο να ισχυρίζεται ότι ήταν η ίδια η ενοικίαση που άλλαξε, από ετήσια, σε ενοικίαση από μήνα σε μήνα με δικαίωμα τερματισμού της με δυο μήνες προειδοποίηση. Η εκδοχή του Ενάγοντα ότι η προφορική συνεννόηση των μερών περιορίστηκε και αφορούσε μόνο στην καταβολή του ενοικίου για το 2012 μηνιαίως αντί ετησίως παρέμεινε ακλόνητη, ήταν σαφής και γίνεται αποδεκτή. Υποστηρίζεται δε και από την έγγραφη μαρτυρία που ο Ενάγοντας παρουσίασε και συγκεκριμένα το Τεκμήριο
  2. Στις 9 αποδείξεις που συναποτελούν το Τεκμήριο 3 ως δέσμη, καταγράφεται, σε καθεμιά από αυτές, ότι εκδόθηκαν και αφορούσαν πληρωμές «έναντι ενοικίου 2012». Στον αντίποδα, ο Εναγόμενος, όταν ερωτήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Εναγόντων σε σχέση με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3, περιορίστηκε απλά να αναφέρει ότι ουδέποτε ενημερώθηκε για το περιεχόμενο των εν λόγω αποδείξεων και τα όσα εκεί καταγράφονται, πάρα μόνο μια μέρα πριν την ακρόαση της παρούσας υπόθεσης. Τα πιο πάνω μάλιστα τα ανέφερε ενώ ο ίδιος κατ' επανάληψη ισχυρίστηκε ότι γνώριζε και ενημερωνόταν τακτικά για τα όσα λάμβαναν χώρα στο γραφείο της Εναγόμενης στη Λευκωσία, περιλαμβανομένου, μεταξύ άλλων, πότε ο Ενάγοντας ερχόταν για να παραλάβει τις επιταγές των ενοικίων του, αλλά και ότι όντως τις ελάμβανε. Σχετικά δε με την υποβολή του ευπαίδευτου συνηγόρου των Εναγομένων στον Ενάγοντα ότι το περιεχόμενο των εν λόγω αποδείξεων σχολιάστηκε από την Γεωργιάδου, σημειώνω ότι οι υποβολές των συνηγόρων από μόνες τους δεν έχουν οποιαδήποτε αποδεικτική αξία στην απουσία προσκόμισης σχετικής μαρτυρίας (βλ. Α.Ι. κ.α. ν Π.Φ. κ.α., Πολιτική Έφεση 283/2012, απόφαση ημερομηνίας 27 Σεπτεμβρίου 2019, ECLI:CY:AD:2019:D402). Εξάλλου, ο ίδιος ο Εναγόμενος, ως ο μόνος μάρτυρας των Εναγομένων, ανέφερε ότι δεν ήταν προσωπικά ενήμερος για τις αποδείξεις και δεν ήταν συνεπώς σε θέση να αναφέρει οτιδήποτε ουσιαστικό σχετικά με τα όποια σχόλια για το περιεχόμενο των αποδείξεων από τα πρόσωπα που στελέχωναν το γραφείο της Εναγόμενης στη Λευκωσία. Ακόμη όμως και εάν όντως σχολιάζονταν οι εν λόγω αποδείξεις και το περιεχόμενό τους, θα αναμένετο ότι ο Εναγόμενος, ως ο μοναδικός διευθυντής της Εναγόμενης θα ενημερωνόταν σχετικά και ότι θα υπήρχε κάποια αντίδραση από πλευράς Εναγόμενης εφόσον η θέση της ήταν ότι οι αποδείξεις αυτές δεν αντικατόπτριζαν την μεταξύ των διαδίκων συνεννόηση για το έτος
  3. Ειδικότερα λαμβανομένου υπόψη ότι η υπεράσπιση των Εναγόμενων βασίστηκε εξ ολοκλήρου στην εκδοχή ότι η ενοικίαση κατέστη από μήνα σε μήνα με δικαίωμα τερματισμού με προειδοποίηση δυο μηνών, εύλογα θα αναμενόταν συνεπώς να υπήρχε κάποια αντίδραση κατά τον χρόνο έκδοσης και παράδοσης των αποδείξεων που συναποτελούν το Τεκμήριο
  4. Αντίθετα, οι Ενάγοντες εξέδωσαν και παρέδωσαν στην Εναγόμενη εννέα συνολικά αποδείξεις στις οποίες αναφέρεται ότι εκδίδονται έναντι του ενοικίου του 2012, με την πρώτη να εκδίδεται στις 4/12/2011 και την τελευταία στις 4/9/
  5. Εφόσον δε η ενοικίαση δεν τερματίστηκε έγκαιρα και σύμφωνα με τους όρους του ενοικιαστηρίου, δεν θα ήταν λογικό αλλά, αντίθετα μάλιστα, θα ήταν παράλογο να συγκατατίθεντο οι Ενάγοντες στην μετατροπή της ενοικίασης σε ενοικίαση από μήνα σε μήνα με δικαίωμα τερματισμού με προειδοποίηση 2 μηνών. Ειδικότερα αφ' ης στιγμής οι Ενάγοντες ήταν σε θέση να διεκδικήσουν την καταβολή ολόκληρου του ετήσιου ενοικίου για το 2012 προκαταβολικά. Η επί του προκειμένου λοιπόν θέση των Εναγόντων γίνεται αποδεκτή, σε αντίθεση με την θέση των Εναγομένων η οποία απορρίπτεται. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι οι αναφορές του ευπαίδευτου συνηγόρου των Εναγομένων, οι σχετικές υποβολές του και η μαρτυρία γενικότερα που αφορούσε στην σιωπηρή στάση που ο Ενάγοντας τήρησε σε σχέση με τις ενέργειες των Εναγομένων, αποστέλλοντας τελικά την επιστολή του προς αυτούς και αξιώνοντας τα ενοίκια στις 2/1/2013, δεν καλύπτονται από τα δικόγραφα εφόσον δεν δικογραφείται οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί παραίτησης δικαιώματος ή κωλύματος των Εναγόντων. Παραπέμπω προς τούτο στην απόφαση Πιττάλης κ.α. ν Ianira Enterprises Ltd κ.α.
(1997)1 ΑΑΔ 814 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Η τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης τρία χρόνια μετά την καταχώρηση της αγωγής δεν περιέχει κανένα ισχυρισμό για απεμπόληση του δικαιώματος του τερματισμού της σύμβασης είτε ευθέως, είτε διά της συμπεριφοράς των εφεσειόντων (waiver or estoppel by conduct). Είναι καλά εμπεδωμένη αρχή ότι η δίκη διεξάγεται με βάση τις έγγραφες προτάσεις των διαδίκων οι οποίες είναι δυνατό παραστατικά να χαρακτηρισθούν σαν οι ράγες στις οποίες κινείται ο σιδηροδρομικός συρμός. Έτσι, κάθε παρέκκλιση από τις ράγες, συνιστά εκτροχιασμό της δίκης. (Βλέπε: Homeros Th. Courtis v. Panos K. Iasonides
(1970)1 C.L.R. 180, Christakis Loucaides v. C.D. Hay and Sons
(1971)1 C.L.R. 134 και Βραχίμη v. Κουλουμπρή
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 836).» Το ίδιο ισχύει και για τα διάφορα ζητήματα που εγέρθηκαν κατά την ακρόαση αναφορικά με την κατοχή και την παράδοση του καταστήματος εφόσον ήταν ήδη παραδεκτό από την δικογραφία ότι το κατάστημα παραδόθηκε στους Ενάγοντες την 30/9/2012. Στον βαθμό συνεπώς που η μαρτυρία επεκτάθηκε σε θέματα που δεν καλύπτονται από τη δικογραφία ή που αφορούσε σε παραδεκτά γεγονότα, αυτή η μαρτυρία δεν θα με απασχολήσει. (βλ. μεταξύ άλλων Stargel Co. Ltd v Lutkin, Πολιτική Έφεση αρ. 407/2011, απόφαση ημερομηνίας 21 Ιουνίου 2018, ECLI:CY:AD:2018:A300, Χρίστου ν. Khoreva
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1874 και Μελάς ν Κυριάκου (ανωτέρω)). Αναφορικά τέλος με τη θέση του Ενάγοντα ότι η ενοικίαση του καταστήματος διαφημίστηκε σε εφημερίδες και ανατέθηκε σε κτηματομεσίτες, σημειώνω ότι αυτή δεν αμφισβητήθηκε κατά τρόπο ουσιαστικό στο πλαίσιο της αντεξέτασης. Επιβεβαιώνεται περαιτέρω από τις φωτογραφίες που συναποτελούν το Τεκμήριο 6 ότι όντως τοποθετήθηκε και πινακίδα στη βιτρίνα του καταστήματος σύμφωνα με την οποία το κατάστημα ήταν διαθέσιμο προς ενοικίαση. Σημειώνω επίσης ότι οι ενέργειες στις οποίες ο Ενάγοντας ανέφερε ότι προέβη για σκοπούς εξεύρεσης ενοικιαστών, επιβαιώνονται περαιτέρω από τα όσα καταγράφονται και στην επιστολή του ημερομηνίας 2/1/2013, Τεκμήριο
  1. Το δε γεγονός ότι το κατάστημα παρέμεινε χωρίς ενοικιαστή μέχρι και την 31/12/2012 επίσης δεν αμφισβητήθηκε. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης προβαίνω στα ακόλουθα περαιτέρω ευρήματα. Με την λήξη της ενοικιαστικής περιόδου 1/1/2011 ‑ 31/12/2011, η ενοικίαση ανανεώθηκε αυτόματα για ακόμη ένα χρόνο ήτοι από την 1/1/2012 μέχρι και την 31/12/2012 ως ο όρος 4 του ενοικιαστηρίου, Τεκμήριο
  2. Περί τον Δεκέμβριο του 2011 ο Εναγόμενος επικοινώνησε με τον Ενάγοντα προτείνοντας όπως το ποσό του ενοικίου για το 2012 καταβάλλεται στους Ενάγοντες μηνιαίως αντί ετησίως, ως ο όρος 5 του ενοικιαστηρίου. Οι Ενάγοντες αποδέχτηκαν την πρόταση του Εναγόμενου. Οι Ενάγοντες τοποθέτησαν πινακίδα επί της βιτρίνας του καταστήματος την 1/8/2012 με την οποία διαφήμιζαν ότι το κατάστημα ήταν διαθέσιμο προς ενοικίαση. Περαιτέρω η ενοικίαση του καταστήματος διαφημίστηκε σε δυο εφημερίδες, ήτοι στις Χρυσές Ευκαιρίες και τον Φιλελεύθερο και η εξεύρεση ενοικιαστή ανατέθηκε σε 3 κτηματομεσίτες, Land Tourist, Α. Λοΐζου και Μαρκίδη. Το κατάστημα δεν ενοικιάστηκε τουλάχιστον μέχρι και την 31/12/
  3. Το επίπεδο απόδειξης, σε αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, είναι αυτό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων το οποίο επιτάσσει ότι ο διάδικος που φέρει το βάρος απόδειξης πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (βλ. Μπούλος Μαρσέλ κ.ά. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (ανωτέρω), Demil Imports Exports v Κωνσταντινίδης (ανωτέρω)). Για σκοπούς επιτυχίας μιας αγωγής, απαιτείται από τον Ενάγοντα να προσκομίσει, επαρκή και αξιόπιστη μαρτυρία η οποία να έχει την αναγκαία αποδεικτική βαρύτητα ώστε να ικανοποιείται το εφαρμοζόμενο βάρος απόδειξης (βλ. Το Δίκαιο της Απόδειξης, Τ. Ηλιάδη και Ν. Γ. Σάντη, Β' Έκδοση, 2016, Λευκωσία, σελ. 196). Είναι η υποχρέωση κάθε ενάγοντα να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία τα βασικά γεγονότα πάνω στα οποία βασίζει την απαίτηση του, όπως αυτή καθορίστηκε στα δικόγραφα του (βλ. Πούρικος ν Σάββα κ.α.
(1991)1 ΑΑΔ 507). Μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων (βλ. Αθανασίου ν. Κουνούνη
(1997)1 ΑΑΔ 614). Αποτυχία του διάδικου να αποδείξει την υπόθεση του στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων συνεπάγεται και αποτυχία απόσεισης του βάρους απόδειξης που ο διάδικος φέρει, έστω και αν η εκδοχή του είναι πιο πιθανή από αυτή της άλλης πλευράς (βλ. Μπούλος Μαρσέλ (ανωτέρω), Αθανασίου ν. Κουνούνη (ανωτέρω) και Χρυσάνθου κ.ά. ν. Φραντζή
(2010)1 ΑΑΔ 1295). Στην υπό κρίση υπόθεση, οι Ενάγοντες αξιώνουν αποζημιώσεις για τα απολεσθέντα ενοίκια. Το ζήτημα που θα πρέπει συνεπώς να αποφασιστεί είναι κατά πόσο η Εναγόμενη παρέδωσε το κατάστημα έχοντας δώσει την δέουσα ειδοποίηση προς τους Ενάγοντες. Στην προκειμένη περίπτωση, για σκοπούς τερματισμού της ενοικίασης υπήρχε ειδικός όρος, ήτοι ο όρος 4 του ενοικιαστηρίου, ο οποίος έδιδε δικαίωμα και στις δυο πλευρές να τερματίσουν την επίδικη ενοικίαση εάν έδιδαν γραπτή ειδοποίηση προς τούτο στον αντισυμβαλλόμενο δυο μήνες πριν την λήξη της εκάστοτε περιόδου ενοικίασης. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να παραθέσω τα όσα καταγράφονται στο Τεκμήριο 4, δηλαδή στην επιστολή της Εναγόμενης ημερομηνίας 1/08/2012, με την οποία ενημέρωσε ότι στις 30/9/2012 θα αποχωρούσε: «Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το γραφείο μας το αργότερο μέχρι 30/9/2012 θα μεταφερθεί σε ιδιόκτητο οίκημα. Ευχαριστούμε για την πολύχρονη συνεργασία μας». Από την ενώπιόν μου αξιόπιστη και παραδεκτή μαρτυρία προκύπτει ότι η επιστολή αυτή (Τεκμήριο 4) παραδόθηκε στους Ενάγοντες την 1/8/2012 και αποτελεί επίσης εύρημά μου ότι η κατοχή του υποστατικού παραδόθηκαν στις 30/9/
  1. Στη βάση δε των πιο πάνω ευρημάτων μου, εφόσον ουδείς εκ των συμβαλλομένων τερμάτισε το ενοικιαστήριο, Τεκμήριο 1, δύο μήνες πριν την 31/12/2011, η ενοικίαση ανανεώθηκε αυτόματα, ως ο σχετικός όρος 4 του Τεκμηρίου 1,για την ενοικιαστική περίοδο 1/1/2012 μέχρι και την 31/12/
  2. Υπό το φως των πιο πάνω, βρίσκω ότι η Εναγόμενη δεν έδωσε, με το Τεκμήριο 4, την δέουσα ειδοποίηση τερματισμού και κατά συνέπεια, η ενοικίαση δεν τερματίστηκε δεόντως. Η Εναγόμενη όμως, παρά το γεγονός ότι δεν τερμάτισε την ενοικίαση, κατά παράβαση του ενοικιαστηρίου, παρέδωσε το κατάστημα στις 30/9/
  3. Εφόσον λοιπόν η Εναγόμενη παρέδωσε το κατάστημα χωρίς να δώσει την δέουσα ειδοποίηση, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο οι Ενάγοντες δικαιούνται στην προς όφελος τους επιδίκαση του ποσού που αξιώνουν ως απολεσθέντα ενοίκια. Στην Παντζιαρή ν Container Lines Ltd κ.α.
(1993)1 ΑΑΔ 748, λέχθηκε ότι για να δικαιούται ο ιδιοκτήτης αποζημιώσεις για την απώλεια ενοικίων για την υπολειπόμενη περίοδο ενοικίασης, οφείλει να αποδείξει ότι κατέβαλε λογικές προσπάθειες για την εξεύρεση άλλου ενοικιαστή. Στρεφόμενος τώρα στα γεγονότα της παρούσας και στη βάση των ευρημάτων μου σε σχέση με τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν από πλευράς Εναγόντων για την ενοικίαση του καταστήματος, δηλαδή την τοποθέτηση πινακίδας, την διαφήμιση σε εφημερίδες και την ανάθεση σε κτηματομεσίτες, θέσεις οι οποίες παρέμειναν ουσιαστικά αναντίλεκτες, έχω ικανοποιηθεί ότι οι Ενάγοντες κατέβαλαν λογικές προσπάθειες για την ενοικίαση του. Ενόψει των ανωτέρω, καταλήγω ότι οι Ενάγοντες δικαιούνται να αποζημιωθούν από την Εναγόμενη για την περίοδο ενοικίασης από 1/10/2012 μέχρι 31/12/12. Τέλος, σε σχέση τώρα με την ευθύνη του Εναγόμενου υπό την ιδιότητά του ως εγγυητής, σημειώνω τα εξής. Όπως έχει ήδη αναφερθεί ανωτέρω, το γεγονός ότι ο Εναγόμενος εγγυήθηκε την πιστή τήρηση των όρων του ενοικιαστηρίου, προκύπτει ως παραδεκτό γεγονός από την δικογραφία. Ούτε και είχε καθ' οιονδήποτε τρόπο αμφισβητηθεί η ιδιότητά του αυτή στο πλαίσιο της ακρόασης της παρούσας. Στην βάση των πιο πάνω αλλά και δεδομένου ότι ο συνήγορος των Εναγομένων δήλωσε ότι η Υπεράσπιση των Εναγομένων είναι κοινή και «εάν εκδοθεί απόφαση εναντίον των Εναγομένων 1 δεσμεύει και τον Εναγόμενο 2» (βλ. μεταξύ άλλων Πιττάλης (ανωτέρω), Stargel (ανωτέρω), Χρίστου ν. Khoreva
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1874 ), καταλήγω ότι οι Ενάγοντες έχουν επιτύχει να αποδείξουν την απαίτησή τους και εναντίον του Εναγόμενου ως εγγυητή της Εναγόμενης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι οι Ενάγοντες έχουν επιτύχει να αποδείξουν την υπόθεσή τους εναντίον των Εναγόμενων. Συνεπακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για το ποσό των €5.940 πλέον νόμιμο τόκο από την καταχώρηση της αγωγής, πλέον έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............................. Β. A. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Παρλάτα ν Δημητρίου, Πολιτική Έφεση αρ. 387/2009, απόφαση ημερομηνίας 21/5/2014 [2] Κυριακίδης ν Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. 185/2012, απόφαση ημερομηνίας 19/4/2018, ECLI:CY:AD:2018:A179 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.