MARIOS & SAVVAS GEORGIOU CONSTRUCTIONS LTD ν. ΣΚΕΥΟΥΛΛΑ ΜΙΣΣΟΥΡΗ, Αρ. Αγωγής: 3679/2019, 14/11/2022

(1)και 5

(2)των Διαδικαστικών Κανονισμών, το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για την καταχώρηση έγγραφης μαρτυρίας. Η εκδοχή της Ενάγουσας, όπως αυτή καθορίστηκε στα δικόγραφά της και παρουσιάστηκε με τη μαρτυρία που προσκόμιστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, μέσω της ένορκης δήλωσης του Μ.Γ., διευθυντή της (στο εξής ο «ΜΕ1»), μπορεί να συνοψιστεί ως εξής. Η Ενάγουσα είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, δεόντως εγγεγραμμένη και ασχολείται με εργολαβικές και οικοδομικές εργασίες. Στο πλαίσιο αυτό, η Ενάγουσα προσέφερε τις υπηρεσίες της στην Εναγόμενη για σκοπούς ανέγερσης οικοδομής στην Αγλαντζιά. Μεταξύ των διαδίκων προέκυψαν διαφορές οι οποίες τους οδήγησαν ενώπιον διαιτητή. Η Εναγόμενη προχώρησε με την καταχώρηση της Αίτησης αρ. 316/2016 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η οποία εκκρεμεί, και με την αίτησή της αυτή ζήτησε, μεταξύ άλλων, την παύση του διαιτητή, ενώπιον του οποίου η διαφορά των διαδίκων παραπέμφθηκε. Στο πλαίσιο της πιο πάνω αίτησης, καταχωρήθηκε, από την Εναγόμενη, ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 24/3/2017, η οποία, με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 11/9/2019, απορρίφθηκε με έξοδα €1.000 εναντίον της. Η εν λόγω ενδιάμεση αίτηση είναι η δεύτερη η οποία απορρίπτεται, τα έξοδα της οποίας επιδικάστηκαν εναντίον της Εναγόμενης και πάρα το γεγονός ότι η τελευταία οχλήθηκε, διά επιστολής ημερομηνίας 16/9/2019, για να καταβάλει το ποσό των εξόδων, ουδέν ποσό κατέβαλε και δεν εφεσίβαλε την ενδιάμεση απόφαση η οποία κατά συνέπεια κατέστη τελεσίδικη. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι, σύμφωνα με τα όσα ο ΜΕ1 αναφέρει, η εδώ Ενάγουσα και η εταιρεία Μάριος & Σάββας Γεωργίου Κατασκευαί Λτδ, η οποία είναι η καθ' ης η αίτηση στην Αίτηση αρ. 316/2016, αποτελούν το ίδιο νομικό πρόσωπο και η ονομασία Μάριος & Σάββας Γεωργίου Κατασκευαί Λτδ είναι η μετάφραση του ονόματος της Ενάγουσας στα ελληνικά. Η Εναγόμενη με την Υπεράσπισή της και τη μαρτυρία που προσκόμισε μέσω ένορκης δήλωσής της, αναφέρει ότι ήταν η εταιρεία Μάριος & Σάββας Γεωργίου Κατασκευαί Λτδ που προσέφυγε σε διαιτησία και όχι η Ενάγουσα. Στο πλαίσιο δε της γενικής Αίτησης αρ. 316/2016, εκδόθηκε εκ συμφώνου Διάταγμα ημερομηνίας 26/4/2017, σύμφωνα με το οποίο η εταιρεία Μάριος & Σάββας Γεωργίου Κατασκευαί Λτδ είναι ανύπαρκτη. Ταυτόχρονα, επιδικάστηκαν έξοδα υπέρ της Μάριος & Σάββας Γεωργίου Κατασκευαί Λτδ, δηλαδή της ανύπαρκτης αυτής εταιρείας. Αναφέρεται περαιτέρω στην απόφαση ημερομηνίας 11/9/2019 με την οποία απορρίφθηκε ενδιάμεση αίτησή της, και πάλι με έξοδα υπέρ της Μάριος & Σάββας Γεωργίου Κατασκευαί Λτδ, η οποία σύμφωνα με τη θέση της Εναγόμενης αποτελεί πρόσωπο ανύπαρκτο και σε κάθε περίπτωση δεν αποτελεί το ίδιο πρόσωπο με την εδώ Ενάγουσα. Καταληκτικά, αναφέρει ότι, η εδώ Ενάγουσα αξιώνει επιδικασθέντα έξοδα άλλης διαδικασίας τα οποία επιδικάστηκαν υπέρ ανύπαρκτης εταιρείας και όχι υπέρ της. Είναι σε αυτήν τη βάση που η Εναγόμενη απορρίπτει την αξίωση της Ενάγουσας στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής. Έχοντας λοιπόν, αδρομερώς, παραθέσει τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς των διαδίκων, σημειώνω ότι, αν και αμφότεροι είχαν τη δυνατότητα να ζητήσουν όπως αντεξετάσουν τον μάρτυρα της άλλης πλευράς, εντούτοις ουδέποτε ζητήθηκε να γίνει κάτι τέτοιο και η ακρόαση της παρούσας υπόθεσης ολοκληρώθηκε με την κατάθεση των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων των διαδίκων, μέσω των οποίων επιχειρηματολόγησαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεών τους. Έχω διεξέλθει του περιεχομένου όλων όσων έχουν τεθεί ενώπιόν μου και προχωρώ να εξετάσω την ουσία της παρούσας υπόθεσης, δεδομένου ότι το πραγματικό υπόβαθρο γεγονότων είναι παραδεκτό και ειδικότερα η έκδοση της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 11/9/2019 και τα όσα σε αυτήν καταγράφονται (βλ. Τεκμήριο Β της Ε/Δ του ΜΕ1). Σημειώνω τα εξής. Αντικείμενο της παρούσας υπόθεσης είναι το ποσό εξόδων ενδιάμεσης δικαστικής διαδικασίας το οποίο έχει ήδη επιδικαστεί από το εκεί εκδικάζον Δικαστήριο. Από τα όσα έχω συμπεράνει, καθίσταται αντιληπτό ότι η εδώ Ενάγουσα επιδιώκει την έκδοση απόφασης για το επιδικασθέν ποσό, ώστε να το εισπράξει ή να προβεί σε μέτρα εκτέλεσης για την είσπραξή του από την Εναγόμενη. Τούτο διότι, η Εναγόμενη αμφισβητεί ότι η Ενάγουσα δικαιούται στα εν λόγω έξοδα και ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τη Μάριος & Σάββας Γεωργίου Κατασκευαί Λτδ, προς όφελος της οποίας επιδικάστηκαν τα εν λόγω έξοδα. Τα πιο πάνω όμως δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να λεχθεί ότι συνθέτουν οποιαδήποτε αναγνωρισμένη βάση αγωγής επί της οποίας να δύναται η Ενάγουσα να βασιστεί και να διεκδικήσει τη θεραπεία που διεκδικεί. Το ποσό των εξόδων αυτών έχει ήδη επιδικαστεί από το αρμόδιο Δικαστήριο που εκδίκασε την ενδιάμεση αίτηση, ως αναφέρεται στην απόφασή του. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να παραπέμψω στην πρόσφατη απόφαση του αδελφού μου δικαστή Λ. Πασχαλίδη, E.Δ., ημερομηνίας 21/7/2021, η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 991/2019, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και αφορούσε στους ίδιους διάδικους και αντικείμενό της ήταν επιδικασθέν ποσό εξόδων άλλης ενδιάμεσης διαδικασίας που εκδικάστηκε στο πλαίσιο της Αίτησης αρ. 316/2016. Συμφωνώ πλήρως με τα εκεί λεχθέντα, τα οποία παραθέτω αμέσως πιο κάτω και θεωρώ ότι καλύπτουν πλήρως τα, πανομοιότυπα, ζητήματα που εγείρονται στην παρούσα. Υιοθετώ, συνεπώς, πλήρως και επαναλαμβάνω για τους σκοπούς της παρούσας απόφασής μου, το ακόλουθο σκεπτικό: «Εφόσον το επίδικο χρέος αφορά καθαρά σε ποσό που ήδη επιδικάστηκε με δικαστική απόφαση υπέρ και εναντίον συγκεκριμένων προσώπων, δεν νοείται να επιχειρείται όπως αυτό επιδικαστεί εκ νέου με αγωγή ή με κάποια άλλη δικαστική διαδικασία και αυτό πολύ απλά διότι η είσπραξη του ως εξ' αποφάσεως χρέος που παρουσιάζεται να είναι, επιτυγχάνεται πλέον μόνο μέσω των διαθέσιμων μέτρων εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων που προβλέπονται από τους Θεσμούς και το Κεφ.6. Μάλιστα δε, αυτό είναι κάτι που φαίνεται να το αναγνωρίζει και η ίδια η ενάγουσα, αφού, σύμφωνα με τους δικούς της ισχυρισμούς, αυτή έχει ήδη λάβει μέτρα εκτέλεσης της απόφασης της 26/04/17 εξ' ου και με την παρούσα αγωγή αξιώνει και τα έξοδα που δαπάνησε για να λάβει τα εν λόγω μέτρα. Σε κάθε περίπτωση όμως, η όποια προσπάθεια να δικαστεί εκ νέου το δικαίωμα στην είσπραξη ενός ποσού που ήδη αποφασίστηκε από το Δικαστήριο ποιος είναι που δικαιούται να το εισπράξει, και δη ενός ποσού που στην ουσία συνιστά πλέον χρέος που προκύπτει από δικαστική απόφαση, ενέχει τεράστιο κίνδυνο να οδηγήσει στην έκδοση αντιφατικών δικαστικών αποφάσεων σε σχέση με το ίδιο θέμα, κάτι το οποίο «..αποτελεί κάποιας μορφής υπέρβαση εξουσίας, που εξουδετερώνει την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης.» (βλ. Μεταξύ άλλων Ritchie Russell και Άλλοι,

(2008)1 Α.Α.Δ. 639 καθώς και τη νομολογία στην οποία η εν λόγω απόφαση παραπέμπει όπως η Γεώργιος Χατζηαλεξάνδρου (Αρ. 2)

(2000)1 Α.Α.Δ. 1366 καθώς επίσης και την ΚΟΝΝΑΡΗ ν. ΛΟΥΚΑΙΔΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, ECLI:CY:AD:2018:A405, ECLI:CY:AD:2018:A405, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 35/2014, 18/9/2018), ECLI:CY:AD:2018:A405. Το αναφέρω τούτο βέβαια, πέραν και ανεξάρτητα του ότι πουθενά στη νομοθεσία ή νομολογία δεν εντοπίζεται οτιδήποτε που να υποδηλοί ότι συνιστά καλή και νόμιμη βάση αγωγής η αξίωση εξόδων που ήδη επιδικάστηκαν στα πλαίσια δικαστικής απόφασης. Των πιο πάνω λεχθέντων, κρίνω ότι όχι μόνο τα πιο πάνω είναι αρκετά για να σφραγίσουν από τώρα την τύχη της παρούσας αγωγής και χωρίς να χρειάζεται το Δικαστήριο να ασχοληθεί με οποιοδήποτε άλλο θέμα εγείρεται στην υπόθεση, αλλά και ότι οποιαδήποτε τέτοια ενασχόληση θα συνεπάγετο κίνδυνο έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων ως αναφέρω ανωτέρω. Επισημαίνω και πάλι εδώ ότι είναι η ίδια η ενάγουσα που, ισχυρίζεται, για να υποστηρίξει την αγωγή της, ότι η επίδικη αξίωσή αφορά σε έξοδα που το Δικαστήριο ήδη επιδίκασε υπέρ της σε άλλη δικαστική διαδικασία και σε καμία περίπτωση δεν αποτέλεσε ισχυρισμό της ενάγουσας ότι η παρούσα αγωγή εγείρεται με σκοπό την ανάκτηση εξόδων που επιδικάστηκαν προς όφελος άλλου προσώπου. Ακόμη όμως και αυτή να ήταν η περίπτωση, πολύ αμφιβάλλω αν κάτι τέτοιο θα συνιστούσε νόμιμη και καλή βάση αγωγής (βλ. Π.χ. διαδικασία εκτέλεσης από τρίτο πρόσωπο δυνάμει της Δ.40 Θ.8). Εφόσον λοιπόν η ενάγουσα θεωρεί ότι η εναγόμενη οφείλει, δυνάμει της δικαστικής απόφασης της 26/04/2017, να της καταβάλει τα εκεί επιδικασθέντα έξοδα, τότε τα εν λόγω έξοδα δεν είναι με νέα αγωγή που θα μπορέσει η ενάγουσα να τ' ανακτήσει αλλά με τα διαθέσιμα από τον Νόμο και τους Θεσμούς μέτρα εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων, ήτοι μέτρα ως αυτά που η τελευταία έχει ήδη λάβει.» Στη βάση των πιο πάνω διαπιστώσεών μου, καταλήγω ότι, δεν εντοπίζεται ούτε και προκύπτει οποιαδήποτε, αναγνωρισμένη από τον Νόμο, βάση αγωγής επί της οποίας να δύναται η Ενάγουσα να βασιστεί και να επιτύχει την έκδοση της απόφασης που διεκδικεί με την παρούσα αγωγή. Δεν είναι δυνατό, ένα ήδη επιδικασθέν ποσό εξόδων να επιδικαστεί, ουσιαστικά εκ νέου, αφού αυτό είναι που εν προκειμένω ζητείται, από άλλο Δικαστήριο, στο πλαίσιο άλλης διαδικασίας. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, κρίνω ότι η παρούσα αγωγή είναι παντελώς νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και αστήρικτη και, ως τέτοια, δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου δεν βρίσκω λόγο γιατί να μην ακολουθήσω τον γενικό κανόνα, ότι δηλαδή τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Τα έξοδα, συνεπώς, επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης και εναντίον της Ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............................. Β. A. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο