Σωκράτους ν. Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, Αίτηση-Έφεση αρ. 174/2018, 24/1/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A16 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ-Α Στυλιανού, Ε.Δ. Αίτηση-Έφεση αρ. 174/2018 Αναφορικά με τον Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224 και τους Τροποποιητικούς Νόμου 3/60 μέχρι 45(I)/12, άρθρα 11Α ,80 & 85 Μεταξύ: XXXXXX (XXXX) Σωκράτους Εφεσείουσα/Αιτήτρια και Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, από Λευκωσία Εφεσιβλήτου /Καθ' ου η Αίτηση Ημερομηνία: 24 Ιανουαρίου 2022 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κος Στέλιος Χαραλάμπους για κ.κ. Karapatakis Pavlides LLC Για Καθ'ών η Αίτηση: κος Μάρκος Οικονόμου για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ΑΠΟΦΑΣΗ (Λόγω των υγειονομικών μέτρων που είναι σε ισχύ για την αντιμετώπιση του Covid-19, αλλά και με βάση τον Κανονισμό 6(β) του περί της Ηλεκτρονικής Δικαιοσύνης (Ηλεκτρονική Επικοινωνία) Διαδικαστικού Κανονισμού του 2021,η απόφαση δίδεται χωρίς τη φυσική παρουσία των συνηγόρων των διαδίκων και διαβιβάζεται σε αυτούς ηλεκτρονικά, με τη συγκατάθεσή τους, και θεωρείται δημόσια απαγγελθείσα.) Εισαγωγή Η κα XXXXX Σωκράτους (στο εξής «η Εφεσείουσα») είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του κτήματος με αρ. Εγγραφής XXXX, Φ/Σχ. XX/56, τεμάχιο XX56, έκτασης 742 τ.μ. Η Εφεσείουσα καταχώρησε την επίδικη Αίτηση-Έφεση περί την 01/06/2018 (στο εξής «ως η Έφεση») εναντίον της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας (στο εξής ως «ο Διευθυντής») ημερομηνίας 26/03/2018 με αρ. Φακ. ΑΕ XXX/
- Ο Διευθυντής απέρριψε την αίτηση της για απόκτηση δικαιώματος διάβασης επειδή το κτήμα της Εφεσείουσας δε θεωρείται περίκλειστο σύμφωνα με το άρθρο 11 Α του Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κεφ. 224 (στο εξής «ο Νόμος»). Αίτηση-Έφεσης Οι λόγοι της Έφεσης συνοπτικά στρέφονται κατά της νομιμότητας της απόφασης του Διευθυντή. Είναι η θέση της Εφεσείουσας ότι ο Διευθυντής ενήργησε καθ'υπέρβαση των εξουσιών του και/ή πήρε την εν λόγω απόφαση καθ' υπέρβαση των προνοιών που του παρέχει ο Νόμος, ότι η απόφαση είναι λανθασμένη αναιτιολόγητη, προιόν μη δέουσας έρευνας και ότι στηρίχθηκε σε πλάνη περί τα πράγματα. Επίσης υπάρχει ισχυρισμός ότι ο Διευθυντής ενήργησε αυθαίρετα, παράνομα και αντισυνταγματικά και ότι δεν ακολούθησε τη νενομισμένη διαδικασία. Η Έφεση υποστηρίζεται από την ένορκη του κ. Βαλανίδη αδερφού της Εφεσείουσας. Σύμφωνα με τον κο Βαλανίδη το κτήμα της Εφεσείουσας έχει εγγεγραμμένο προς όφελος του δικαίωμα διάβασης πλάτους 1.83 μ. κατά μήκος της νότιας πλευράς του τεμαχίου XXXXX ως το Τεκμήριο Γ που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Η Εφεσείουσα αρχικά κατάθεσε την αίτηση ΑΕΔ XXX/
- Η αίτηση αυτή όμως απορρίφθηκε και καταχωρήθηκε νέα αίτηση για απόκτηση δικαιώματος διάβασης σύμφωνα με το άρθρο 11Α του Κεφ. 224 με αρ. ΑΕΔ 163/
- Για το σκοπό αυτό έγινε επιτόπια εξέταση του ακινήτου. Στις 16/10/2017 η Εφεσείουσα με επιστολή της απάντησε στην επιστολή του Διευθυντή εξηγώντας το λόγο που ζητούσε την εγγραφή δικαιώματος διάβασης. Μετά τη διεξαγωγή της επιτόπιας έρευνας και αναμένοντας να καθοριστεί το δικαίωμα διάβασης καθώς και το ποσό αποζημίωσης ο Διευθυντής αντί να καθορίσει την κατεύθυνση του δικαιώματος διάβασης απέρριψε την αίτηση γιατί το κτήμα δε θεωρείται περίκλειστο. Επίσης ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι το υφιστάμενο δικαίωμα διάβασης δεν είναι ικανοποιητικό και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει σήμερα τις ανάγκες της Εφεσείουσας και της οικογένειας της. Μεταξύ άλλων ισχυρίζεται ότι η απόφαση του Διευθυντή είναι λανθασμένη επειδή αγνόησε τα πραγματικά και νομικά χαρακτηριστικά και ιδιαίτερες περιστάσεις και ότι η απόφαση είναι αποτέλεσμα μη δέουσας έρευνας και αναιτιολόγητη. Περί την 24/05/2019 καταχωρήθηκε συμπληρωματική ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της Αίτησης από τον κο Χαράλαμπο Μιχαήλ ο οποίος δήλωσε μέσω της ενόρκου δηλώσεως του ότι ενεργεί ως εμπειρογνώμονας επί θεμάτων Κτηματολογίου. Ο κος Μιχαήλ παραθέτει στην ουσία το ιστορικό τόσο της αίτησης αρ. 619/04 όσο και της αίτησης με αρ. 163/2013 με βάση το περιεχόμενο των φακέλων που τηρούνται στο Κτηματολόγιο. Ως αναφέρει ο κος Μιχαήλ η Αιτήτρια προσπαθεί να διευρύνει το δικαίωμα διάβασης που έχει εγγεγραμμένο προς όφελος της. Είναι η γνώμη του ότι η απόφαση του Διευθυντή είναι λανθασμένη. Στην ένορκο δήλωση του ως αναφέρει παραθέτει αυτούσια την έκθεση του κτηματολόγου κ. Παναγή. Δε θεωρώ ότι στο παρόν στάδιο χρειάζεται να παρατεθεί στην παρούσα το κείμενο. Απλώς να σημειωθεί ότι κατά τη γνώμη του κου Μιχαήλ ο κτηματολόγος θεώρησε ότι το δικαίωμα διάβασης δεν ήταν επαρκές και είχε εισηγηθεί και προχώρησε σε επιλογή και καθορισμό άλλου δικαιώματος διάβασης το οποίο θεώρησε ως καταλληλότερο. Στις 26/05/2015 ο κτηματολογικός λειτουργός έκανε επιτόπια έρευνα και είχαν ειδοποιηθεί όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη για ποιο σκοπό έγινε η Αίτηση από μέρους της Αιτήτριας για να εξασφαλίσει άδεια για προσθηκομετατροπές στην κατοικία της και για να μπορεί να μεταβαίνει στο κτήμα της με αυτοκίνητο. Ένσταση Στην εν λόγω Έφεση καταχωρήθηκε ειδοποίηση περί προθέσεως ένσταση περί την 14/02/2019 (στο εξής "ως η Ένσταση") με την οποία προβάλλονται 14 λόγοι ένστασης οι οποίοι συνοψίζονται στους εξής λόγους:
- Η προσβαλλόμενη απόφαση του Διευθυντή στηρίζεται στο Νόμο, είναι ορθή αιτιολογημένη, έχουν ληφθεί υπόψη όλα τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, είναι προιόν ενδελεχούς έρευνας. Ενήργησε δίκαια σύμφωνα με το Νόμο και η απόφαση του δε λήφθηκε καθ'υπέρβαση των εξουσιών του.
- Το ακίνητο της Εφεσείουσας δεν είναι περίκλειστο καθώς διαθέτει προς όφελος του εγγεγραμμένο δικαίωμα διάβασης το οποίο ενεγράφηκε με το φάκελο ΑXXX/1999 και το οποίο ασκείται μέχρι σήμερα αλλά πεζή.
- Η αίτηση αρ/XXX/2013 δεν είναι σύμφωνη με τους περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμούς δυνάμει του άρθρου 11 Α
- Δεν υπήρξε συμμόρφωση από την Αιτήτρια με την ειδοποίηση ημερ. 27/08/2014 του Εφεσίβλητου. Επίσης εγείρονται και 2 προδικαστικές ενστάσεις: α) Σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανονισμούς η παρούσα διαδικασία δεν μπορεί να προχωρήσει εναντίον του εφεσίβλητου και/ή δεν μπορεί να είναι διάδικος στη διαδικασία β) Δε συμπεριλήφθηκαν στη διαδικασία όλοι οι απαραίτητοι και/ή αναγκαίοι διάδικοι και/ή πρόσωπα τα δικαιώματα και/ή συμφέροντα των οποίων επηρεάζονται από την τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κου Ανδρέα Παναγή, Κτηματολογικού γραφέα οποίος στην ουσία παραθέτει το ιστορικό της παρούσας υπόθεσης από την υποβολή αίτησης μέχρι την έκδοση της απόφασης του Διευθυντή. Γεγονότα που γίνονται αποδεκτά από το Δικαστήριο Από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό και έγγραφα-τεκμήρια που έχουν κατατεθεί μέσω των ενόρκων δηλώσεων απορρέουν τα πιο κάτω γεγονότα τα οποία γίνονται αποδεκτά από το δικαστήριο και αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: Η Εφεσείουσα κατέθεσε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού την 16.01.2013 την αίτηση με αριθμό φακέλου ΑΕΔ XXX/2013 για αναγκαστική απόκτηση διόδου προς όφελος του κτήματος της με αρ. Εγγραφής XXX8, Φ/Σχ. XX/56, τεμ. XX56 της κοινότητας Αγριδίων (στο εξής "ως το κτήμα") με βάση το άρθρο 11Α του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμου Κεφ
- Στην Αίτηση της ως φαίνεται στον τύπο Ν.283 (Τεκμήριο Β) της ένορκης δήλωσης του κ. Παναγή η Αιτήτρια απαιτεί την απόκτηση διόδου και ότι αυτή είναι αναγκαία για να μεταβαίνει στο κτήμα της που είναι περίκλειστο. Ως πλήρη στοιχεία για το δικαίωμα που απαιτείται να αποκτηθεί είναι δικαίωμα διαβάσεως πλάτους 3.66μ. με όλα τα μέσα προς έξοδο στο δημόσιο δρόμο καθ' όλας τας εποχάς του έτους. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η αίτηση της Εφεσείουσας προς το Κτηματολόγιο έγινε επί τη βάση του ότι το ακίνητο της είναι περίκλειστο. Αυτή η ειδοποίηση τύπος Ν.283 επιδόθηκε προς τους ιδιοκτήτες των δουλεύοντων ακινήτων με αρ. Τεμ. XXXX30, XXXXX47, XXXXX40, XXXXX81,XXXXX76 και XXXXX81 του Φ/Σχ. XX/
- Να σημειωθεί ότι δεν αμφισβητείται σε καμία περίπτωση το γεγονός ότι προς όφελος του κτήματος της Εφεσείουσας έχει εγγραφεί δικαίωμα διάβασης με το φάκελο Α XXX/1995 και το οποίο ασκεί μέχρι σήμερα πεζή, από το γειτονικό τεμάχιο αρ. XX55 του ίδιου Φύλλου/Σχεδίου. Στις 05/05/2014 έγινε επιτόπια εξέταση, αφού πρώτα ειδοποιήθηκαν με συστημένο ταχυδρομείο όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου. Κατά την επιτόπια εξέταση διαπιστώθηκε από τον κτηματολογικό λειτουργό ότι το υφιστάμενο δικαίωμα διαβάσεως της Εφεσείουσας την εξυπηρετεί για να μεταβαίνει στο ακίνητο της μόνο πεζή. Κατά την επιτόπια εξέταση επίσης η Εφεσείουσα ενημέρωσε τον κτηματολογικό λειτουργό προφορικά ότι οι κύριοι λόγοι της αίτησης της είναι για να εξασφαλίσει πολεοδομική άδεια για προσθηκομετατροπές για το σπίτι και να μπορεί να μεταβαίνει σ'αυτό με μηχανοκίνητο όχημα. Αυτοί οι λόγοι δεν αναφέρθηκαν στην αίτηση της αλλά διαπιστώνω ότι ούτε μέσα από την αίτηση της ή οποιαδήποτε επιστολή της φαίνεται η Αιτήτρια να ζήτησε διεύρυνση του υφιστάμενου δικαιώματος διάβασης που εγγράφηκε προς όφελος του κτήματος της ή να ζήτησε αναγκαστική δίοδο με τον ισχυρισμό ότι η υφιστάμενη δίοδος είναι ανεπαρκής για χρήση και εκμετάλλευση της ακίνητης ιδιοκτησίας της. Το αίτημα της ήταν να της παραχωρηθεί αναγκαστική δίοδος πλάτους 3.66 μ. με όλα τα μέσα προς έξοδο στον δημόσιο δρόμο για να μεταβαίνει στο περίκλειστο κτήμα της. Ο κτηματολογικός λειτουργός διερευνώντας την περιοχή κατέληξε ότι υπήρχαν δύο πιθανές λύσεις για καθορισμό της διόδου. Να σημειωθεί ότι από τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν ενώπιον μου δε φαίνεται από πουθενά ότι ο κτηματολογικός λειτουργός εισηγήθηκε άλλη δίοδο επειδή έκρινε ανεπαρκές το πλάτος του εγγεγραμμένου δικαιώματος διάβασης ως ισχυρίζεται ο κος Μιχαήλ αλλά ως ο κος Παναγή αναφέρει κατά την επιτόπια εξέταση διαπιστώθηκε ότι το δικαίωμα διαβάσεως που έχει προς όφελος του το αποκτών μέρος την εξυπηρετεί για να μεταβαίνει στο ακίνητο της μόνο πεζή. Είναι προφανές οτι η Εφεσείουσα ζήτησε διάβαση για να μεταβαίνει στο ακίνητο της το οποίο θεωρεί περίκλειστο με όλα τα μέσα όχι μόνο πεζή. Προχώρησε ο κτηματολογικός λειτουργός και εξέτασε την αίτηση με δεδομένο ότι ζητείτο αναγκαστική δίοδος για να μεταβαίνει στο περίκλειστο ακίνητο της με όλα τα μέσα και επέλεξε 2 πιθανές λύσεις. Ζητήθηκαν επίσης οι απόψεις του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως για το ποια από τις δύο θέσεις θα επιλεγεί. Στις 13/05/2014 στάλθηκε σχετική επιστολή. Το τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως έκρινε ως προτιμότερη την Α'λύση με επιστολή του ημερ. 25/07/
- Το Τμήμα Πολεοδομίας αναφέρει μεταξύ άλλων στην επιστολή του το υφιστάμενο εγγεγραμμένο δικαίωμα διάβασης δεν κρίνεται ικανοποιητικό. Για να μπορούσε να δοθεί η δίοδος αυτή ως η Α' λύση ως εξηγεί ο κος Παναγή θέση που δεν αμφισβητείται και γίνεται αποδεκτή, θα έπρεπε η Εφεσείουσα να συμπεριλάβει στην αίτηση της και τα τεμάχια με αρ. XXXXX και XXXXX του Φ/Σχ. 37/56 και να επιδόσει στους ιδιοκτήτες τους την ειδοποίηση που προνοεί ο Κανονισμός 3 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (παροχή διόδου) Κανονισμών. Της στάλθηκε στις 27.08.2014 σχετική ειδοποίηση. Η Εφεσείουσα δεν επέδωσε την ειδοποίηση ως της ζητήθηκε περί την 27.08.2014 αλλά στις 28.04.2015 προσκόμισε τις γραπτές συγκαταθέσεις των ιδιοκτητών των τεμαχίων με αρ. XX53 και XX15 του Φ/Σχ. XX/56 για παραχώρηση δωρεάν διόδου προς αυτήν. Σχετικά είναι τα Τεκμήρια Στ και Ζ του κου Παναγή που επισυνάπτονται στην υποστηρικτική του ένορκη δήλωση στην Ένσταση. Στις 26.05.2015 έγινε δεύτερη επιτόπια εξέταση αφού ειδοποιήθηκαν όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα με συστημένο ταχυδρομείο και ο φάκελος συμπληρώθηκε με εισήγηση για καθορισμό της διόδου. Να σημειωθεί ότι ως φαίνεται από το Τεκμήριο Γ που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του κ. Μιχαήλ τα ενδιαφερόμενα μέρη ειδοποιήθηκαν ότι ο κτηματολόγος εκείνη τη μέρα θα επιθεωρούσε τα ακίνητα που επηρεάζονται για να καθορίσει την κατεύθυνση της διόδου, την έκταση του δικαιώματος χρησιμοποίησης και το δικαίωμα αποζημίωσης. Δεν προκύπτει από κάπου ότι ο κος Παναγή ή οποιοσδήποτε άλλος από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού ενημέρωσε τα ενδιαφερόμενα μέρη ότι η Εφεσείουσα επιθυμούσε να προβεί σε προσθηκομετατροπές στην κατοικία της και ότι ήθελε να μεταβαίνει εκεί με το αυτοκίνητο. Επίσης στις 27.09.2017 στάλθηκε στην Εφεσείουσα επιστολή από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας και της ζητήθηκε να παραθέσει γραπτώς τον λόγο για τον οποίο ζητούσε να εγγραφεί δίοδος προς όφελος του κτήματος της αφού δεν προέκυπτε από την Αίτηση της. Στις 16.10.2017 η Εφεσείουσα απάντησε γραπτώς στην επιστολή. Με την επιστολή αυτή η Εφεσείουσα εξηγεί ότι ζητά την αναγκαστική δίοδο κυρίως για την έκδοση πολεοδομικής άδειας. Η προτεινόμενη δίοδος επειδή διαμοιράζει τα δουλεύοντα ακίνητα μεταξύ αυτών και το κρατικό κτήμα με αρ. XXXXX ο φάκελος στάλθηκε στο Διευθυντή για μελέτη και περαιτέρω οδηγίες. Ο Διευθυντής εν τέλει με επιστολή που απέστειλε στην Αιτήτρια στις 26/03/2018 ανάφερε ότι η Αίτηση θα απορριφθεί και θα παραμεριστεί εκτός εάν εντός 30 ημερών υποβληθεί έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού επειδή: α) Η Αιτήτρια έχει επιδώσει σχετική ειδοποίηση ως προβλέπεται στον Κανονισμό 3 περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (παροχή διόδου) Κανονισμών δυνάμει του άρθρου 11Α του Νόμου Κεφ. 224 αναφέροντας σ'αυτήν ότι αιτείται δίοδο για να μεταβαίνει στο κτήμα της με όλα τα μέσα το οποίο είναι περίκλειστο. β) Το ακίνητο της Αιτήτριας έχει εγγεγραμμένο δικαίωμα διόδου προς όφελος του πλάτους 1.83 μ μέχρι 2,75 μ. από το γειτονικό τεμάχιο αρ. XXXXX και δε θεωρείται περίκλειστο. Να σημειωθεί ότι περί την 01/12/2021 οι ευπαίδευτοι συνήγοροι που εκπροσωπούν τους διαδίκους παράδοσαν στο δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις επί των επίδικων θεμάτων. Οι Αιτήσεις - Εφέσεις υπό το άρθρο 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ 224(στο εξής ως «ο Νόμος») διέπονται από τους Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς του 1956 (στο εξής "κανονισμοί του 1956). Το άρθρο 10 των κανονισμών του 1956 προνοεί ότι η ακρόαση της Έφεσης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις με δικαίωμα αντεξέτασης ως προνοείται από τη Διαταγή 39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Στην υπό κρίση υπόθεση καταχωρήθηκε περί την 15/06/2018, σύμφωνα με τις πρόνοιες των κανονισμών 6
(2)και
(3), Κανονισμών του 1956, η αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή. Η ακρόαση της Αίτησης-Έφεσης έγινε την 01/12/
- Ουδείς των ενόρκων δηλούντων δεν έχει αντεξεταστεί. Ειδικότερη αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει σε μεταγενέστερο στάδιο και εάν τούτο κρίνεται αναγκαίο για τις ανάγκες της παρούσας απόφασης. Προχωρώ λοιπόν στην εξέταση των λόγων Έφεσης με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων. Νομική Πτυχή Νομικό βάση της Αίτησης είναι το άρθρο 80 του Νόμου όπου προνοεί τη δυνατότητα καταχώρησης Αίτησης-Έφεσης κατά αποφάσεως του Διευθυντή η οποία λαμβάνεται κατ'εφαρμογή του Νόμου. Οι αρχές της ακολουθητέας διαδικασίας κατά την εξέταση τέτοιας αίτησης έχουν τεθεί μεταξύ άλλων στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Ανδρέου Πολ.΄Εφέσεις 474/12και 474Α/12 ημερ. 05/12/
- «Αποφασίζοντας κατά τον τρόπο αυτό κάθε απόφαση του Διευθυντή υπόκειται, κατά το άρθρο 80, σε έφεση στο Δικαστήριο εντός τριάντα ημερών, η δε διαδικασία που ακολουθείται ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου υπέχει θέση αναθεώρησης απόφασης διοικητικού οργάνου που επενεργεί όμως στον τομέα του ιδιωτικού δικαίου, (Κάκουλλου ν. Ποχουζούρη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1503 και Κουντουρίδη κ.ά. ν. Νικολάου
(2008)1 Α.Α.Δ. 412). Το Δικαστήριο δύναται σε αυτές τις αιτήσεις-εφέσεις να αναψηλαφίσει την απόφαση του Διευθυντή ακολουθώντας συναφείς προς την αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αρχές (πλέον το Διοικητικό Δικαστήριο), με τη διαφοροποίηση ότι δικαιούται να υποκαταστήσει την απόφαση του Διευθυντή με δική του, (Καφιέρος ν. Θεοχάρους
(1978)1 Α.Α.Δ. 619). Ως αναφέρθηκε στην απόφαση Λουκία Μιχαλάκη Αντωνίου v Μιχαλάκη Αριστοκλή ECLI:CY:AD:2016:D315, Π.Ε. 213/2011 ημερ. 29.06.2016 "Η παραχώρηση δικαιώματος διόδου διέπεται από το άρθρο 11Α του Κεφ.224, το οποίο προνοεί την παραχώρηση δικαιώματος παροχής διόδου έναντι πληρωμής εύλογης αποζημίωσης τόσο στην περίπτωση όπου το κτήμα είναι περίκλειστο όσο και στην περίπτωση όπου η υφιστάμενη δίοδος είναι ανεπαρκής για την κατάλληλη χρήση, ανάπτυξη ή εκμετάλλευση ακίνητης ιδιοκτησίας. Η παραχώρηση δηλαδή δικαιώματος διόδου μπορεί να δοθεί μόνο εάν συντρέχει κάποια εκ των δύο περιπτώσεων που καθορίζει το άρθρο 11Α του Νόμου". Ο Διευθυντής προβαίνει στην παραχώρηση διόδου ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει το άρθρο 11Α του Κεφ.224, όπως επίσης οι περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Παροχή Διόδου) Κανονισμοί 1967. Στην προκείμενη περίπτωση ο Διευθυντής αποφάσισε να απορρίψει την Αίτηση και δεν προχώρησε στον καθορισμό της διόδου. Το Δικαστήριο κατά την αναθεώρηση της απόφασης του Διευθυντή μπορεί να εκδόσει οποιασδήποτε απόφαση κρίνει δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Κατά την εξέταση αίτησης-έφεσης υπάρχει η δυνατότητα ο έλεγχος του Δικαστηρίου να μην περιοριστεί στον έλεγχο νομιμότητας μιας απόφασης αλλά να επεκταθεί στην ορθότητα αυτής και γενικότερα να προβεί σε ρυθμίσεις δικαιωμάτων των διαδίκων. Ωστόσο, όπως είναι νομολογημένο, το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν υποκαθιστά εύκολα τη δική του διακριτική ευχέρεια με αυτή του Διευθυντή εκτός εάν αποδειχθούν ισχυροί λόγοι περί του αντιθέτου. Το βάρος δε απόδειξης του εσφαλμένου της απόφασης του Διευθυντή το φέρει ο εφεσείων. (Βλ. Παύλου κ.ά. ν. Νεοφύτου
(1995)1 Α.Α.Δ. 973, Αθανάση κ.ά. ν. Χ''Μάμα κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 208, Πατσαλίδης ν. Δαμασκηνού κ.ά.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1248, Koυντουρίδη κ.ά. ν. Νικολάου
(2008)1Α Α.Α.Δ. 412. Το Δικαστήριο εξετάζει την αιτιολογία που δίνεται από τον Διευθυντή υπό το φως της μαρτυρίας που είχε ενώπιον του ο Διευθυντής, αλλά και της μαρτυρίας που δίδεται ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Σωφρονίου Χρίστου Χατζησωφρονίου αντιπρόσωπος των Αντώνη και Χρυσήλιου Χρήστου Χατζησωφρονίου v. Δημοσθένους,
(2011)Α.Α.Δ. 885) αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την προσέγγιση του Δικαστηρίου να ακυρώσει απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου: «Λόγοι ακύρωσης που λαμβάνονται υπόψη από το Ανώτατο Δικαστήριο για ακύρωση μιας διοικητικής πράξης, όπως για παράδειγμα παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, έλλειψη δέουσας έρευνας, έλλειψη αιτιολογίας, πλάνη περί το νόμο ή τα πράγματα, τυγχάνουν ανάλογης εφαρμογής και σε υποθέσεις όπως την παρούσα. Αναφορικά με την αιτιολογία αυτή επιβάλλεται και από τον Καν. 6 των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Διαδικαστικών Κανονισμών του 1956». Το βάρος απόδειξης του εσφαλμένου της απόφασης του Διευθυντή το φέρει ο εφεσείοντας (βλ. Αριστοτέλους v. Χ'' Κυριάκου και άλλου
(2001)1Α Α.Α.Δ. 100). Επιπρόσθετα, η απόφαση του Διευθυντή πρέπει να είναι αιτιολογημένη. Εκτίμηση του Δικαστηρίου Προτού προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας της Έφεσης κρίνω ορθό να εξετάσω πρώτα τις προδικαστικές ενστάσεις που έχουν τεθεί. α) Σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανονισμούς η παρούσα διαδικασία δεν μπορεί να προχωρήσει εναντίον του εφεσίβλητου δηλαδή του Διευθυντή και/ή δεν μπορεί να είναι διάδικος στη διαδικασία Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ών η Αίτηση παραπέμπει το Δικαστήριο στον Κανονισμό 5 παράγραφος 2 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 (στο εξής "Κανονισμοί του 1956"), για τις Εφέσεις επί πράξεων του Διευθυντή και λέει δεν χρειάζεται η συνένωση του Διευθυντή σαν διάδικος παρά μόνο μπορεί να επιδοθεί σε αυτόν η Έφεση και να προμηθεύσει το Δικαστήριο με την αιτιολογημένη απόφασή του εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας ή να αιτηθεί επέκταση της σχετικής προθεσμίας. Ως προκύπτει από τον εν λόγω Κανονισμό εάν το Δικαστήριο το κρίνει αναγκαίο μπορεί να επιτρέψει την προσθήκη του Διευθυντή ως διαδίκου. Στην προκειμένη περίπτωση δε ζητήθηκε η προσθήκη του αλλά αυτό δε σημαίνει ότι επειδή προστέθηκε ως διάδικος ότι προκαλεί κάποια ακυρότητα στη διαδικασία. Η εν λόγω προδικαστική ένσταση θεωρείται αβάσιμη και απορρίπτεται. β) Δε συμπεριλήφθηκαν στη διαδικασία όλοι οι απαραίτητοι και/ή αναγκαίοι διάδικοι και/ή πρόσωπα τα δικαιώματα και/ή συμφέροντα των οποίων επηρεάζονται από την τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Σύμφωνα με τη νομολογία ως αναπτύσσεται ανωτέρω το Δικαστήριο δύναται σε αιτήσεις-εφέσεις να αναψηλαφίσει την απόφαση του Διευθυντή ακολουθώντας συναφείς προς την αναθεωρητική δικαιοδοσία αρχές με τη διαφοροποίηση ότι δικαιούται να υποκαταστήσει την απόφαση του Διευθυντή με δική του. Δηλαδή το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει μια απόφαση η οποία να έχει ως αποτέλεσμα τον επηρεασμό δικαιωμάτων τρίτων προσώπων όπως για παράδειγμα την παροχή διόδου μέσα από ακίνητη περιουσία τρίτων προσώπων. Στην προκείμενη περίπτωση οι ιδιοκτήτες των προσώπων που θα μπορούσε να παραχωρηθεί το δικαίωμα παροχής διόδου μέσω της ακίνητης περιουσίας τους είναι ενδιαφερόμενα πρόσωπα κατά την άποψη μου και αναγκαίοι διάδικοι εν τη εννοία του Κανονισμού 5
(2)των Κανονισμών 1956. Έχω τη θέση ότι η μη συμπερίληψη τους έχει σαν αποτέλεσμα της στέρησης του δικαιώματος ακρόασης και/ή της φυσικής δικαιοσύνης με αποτέλεσμα η επίδικη αίτηση να θεωρείται θνησιγενής και να συμπαρασύρεται σε ακυρότητα. Σχετική προς τούτο είναι η απόφαση στην υπόθεση Γεωργιάδου ν. Γεωργιάδου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1210. Σε εκείνη την υπόθεση το Ανώτατο Δικαστήριο ανάφερε μεταξύ άλλων ότι όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι σε αγωγή με αντικείμενο ακίνητη ιδιοκτησία διαφορετικά η όλη διαδικασία θα είναι θνησιγενής και άκυρη. Από τη στιγμή που στην προκείμενη η αίτηση αφορούσε παραχώρηση αναγκαστικής διόδου με βάση το άρθρο 11Α και ζητείτο ακύρωση της απορριπτικής απόφασης οι ιδιοκτήτες των ακινήτων από τα οποία θα μπορούσε να δωθεί η δίοδος έχουν ενδιαφέρον στη διαδικασία ακόμη κι αν είχαν συναινέσει στην παραχώρηση διόδου κατά το στάδιο της εξέτασης από τον Κτηματολογικό λειτουργό. Βλ. Επίσης και απόφαση στην υπόθεση Kωνσταντίνου v Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας
(2012)I ΑΑΔ 1990. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εφεσείουσας ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να διατάξει την προσθήκη των προσώπων που θεωρεί ότι πρέπει να συνενωθούν ως αναγκαίοι διάδικοι στην περίπτωση που διαπιστώνει ότι επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Δε συμφωνώ με τη θέση αυτή. Αφή ς στιγμής θεωρούνται αναγκαίοι διάδικοι και εφόσον είχε εγερθεί το ζήτημα σε πρώιμο στάδιο και δη μέσω της Ένστασης του Καθ'ού η Αίτηση και δεν έλαβε η Αιτήτρια οποιοδήποτε μέτρο δε σημαίνει ότι κάποιος διάδικος πρέπει να επαναπάυεται και να περιμένει το Δικαστήριο να λάβει μέτρα εκ μέρους του. Στην απόφαση Παναγιώτα Νικολάου Χατζηθεοδοσίου v Μαρούλλα Ιωάννου Π.Ε. 8652/15.7.96 κρίθηκε ότι η προσθήκη της ιδιοκτήτριας του κτήματος από το οποίο η εφεσείουσα ζήτησε δικαίωμα διάβασης, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για εξέταση της αξίωσής της και ότι η εφεσείουσα ήταν ενήμερη όλων των επιπτώσεων της μη προσθήκης της και σκόπιμα αδράνησε. Στην υπόθεση εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο είπε ότι ορθά το δικάσαν Δικαστήριο έκρινε πως στην απουσία της ιδιοκτήτριας δεν μπορούσε έγκυρα να προχωρήσει στη διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων και απέρριψε την αγωγή. Με βάση τα πιο πάνω η προδικαστική ένσταση γίνεται αποδεκτή και η υπό εξέταση Έφεση καθίσταται άκυρη. Πέραν όμως της πιο πάνω κατάληξης μου για σκοπούς πληρότητας προχωρώ να εξετάσω την ουσία της Έφεσης και δη των λόγων απόρριψης της αίτησης της Εφεσείουσας αρ. 163/2013 από το Διευθυντή Κτηματολογίου λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές σε συνάρτηση με τους λόγους έφεσης και ένστασης με σκοπό να κρίνω εάν η απόφαση του Διευθυντή είναι κατ' ουσίαν ορθή και εύλογη. Η κυρίως θέση της Αιτήτριας είναι ότι η απόφαση του Διευθυντή είναι αναιτιολόγητη και /ή δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη ότι είναι προιόν έλλειψης δέουσας έρευνας, ότι ενήργησε με πλάνη περί τα πράγματα, και ότι ο Διευθυντής ενήργησε λανθασμένα και καθ'υπέρβαση της εξουσίας του. Καταρχάς να αναφερθεί ότι η υποχρέωση του Διευθυντή για αιτιολόγηση της απόφασης του απορρέει από τη φύση της διαδικασίας που είναι οιονεί δικαστική. Στο φάκελο του Δικαστηρίου υπάρχει κατατεθειμένη η αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή στην οποία καταγράφεται η κτηματολογική εργασία, οι λόγοι και τα δεδομένα στα οποία βασίστηκε ο Διευθυντής για την έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης. Ο Διευθυντής παραθέτει με σαφήνεια τη διαδικασία που ακολουθήθηκε η οποία δεν αμφισβητήθηκε. Υπενθυμίζω ότι αντικείμενο της Αίτησης ήταν να παραχωρηθεί δικαίωμα διάβασης πλάτους 3.66μ. για να μεταβαίνει η Αιτήτρια στο κτήμα της με όλα τα μέσα καθότι το κτήμα της είναι περίκλειστο. Από την εξέταση στην οποία προέβηκε ο κτηματολογικός λειτουργός διαπιστώθηκε ότι υπήρχε προς όφελος της Αιτήτριας εγγεγραμμένο δικαίωμα διάβασης μικρότερου πλάτους το οποίο ασκείτο πεζή. Παρατηρώ ότι ο κτηματολογικός λειτουργός δεν ασχολήθηκε με το εάν το κτήμα της Αιτήτριας ήταν περίκλειστο αλλά προχώρησε και εξέτασε εάν μπορούσε να παραχωρηθεί δικαίωμα διόδου 3.66 μ πλάτους και πρότεινε συγκεκριμένη δίοδο. Η προτεινόμενη δίοδος διαμοίραζε σχεδόν όλα τα δουλεύοντα ακίνητα μεταξύ και ενός κρατικού κτήματος και ο φάκελος στάλθηκε στο Διευθυντή. Ο Διευθυντής εξετάζοντας το αίτημα της Αιτήτριας όπως ήταν αναμενόμενο εξέτασε πρωτίστως με βάση τα στοιχεία του φακέλου κατά πόσο το κτήμα για το οποίο ζητείτο η αναγκαστική δίοδος ήταν περίκλειστο. Δεν αμφισβητείται ότι η αίτηση 163/13 στηρίχθηκε στο γεγονός ότι η Αιτήτρια δεν μπορεί να μεταβαίνει στο κτήμα της γιατί είναι περίκλειστο. Δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι ο κτηματολογικός λειτουργός προχώρησε και εξέτασε εάν μπορούσε να παραχωρηθεί δίοδος στο ακίνητο αλλά αυτό δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι η αίτηση της Αιτήτριας έγινε στη βάση του ότι το κτήμα είναι περίκλειστο. Το εάν ήταν ή όχι περίκλειστο το κτήμα έπρεπε να εξεταστεί προτού αποφασιστεί εάν θα παραχωρηθεί η δίοδος και αυτό φαίνεται να έπραξε ο Διευθυντής. Μέσα από το φάκελο της κτηματολογικής διαδικασίας διαπιστώθηκε από τον Διευθυντή ότι και οι σχετικές ειδοποιήσεις που προβλέπονται στον Κανονισμό 3 των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Κανονισμούς 1967 δυνάμει του άρθρου 11 Α επιδόθηκαν επί τη βάση του ότι το κτήμα της Αιτήτριας είναι περίκλειστο. Επομένως και τα ενδιαφερόμενα μέρη έλαβαν ειδοποίηση στη βάση του ότι το κτήμα είναι περίκλειστο και ότι γι'αυτό το λόγο ζητείτο η αναγκαστική δίοδος. Συνεπώς ο Διευθυντής έκρινε ότι η αίτηση τελεί υπό απόρριψη αφού υπήρχε εγγεγραμμένο δικαίωμα διάβασης προς όφελος του κτήματος της Αιτήτριας και αυτό δεν είναι περίκλειστο. Σε καμία περίπτωση ο Διευθυντής δε φαίνεται να αποφάσισε αντινομικά και/ή λανθασμένα αφού προέβηκε σε αυτή την απόφαση με βάση τα πραγματικά δεδομένα που είχε ενώπιον του. Παρατηρώ επίσης ότι σε καμία περίπτωση ο Διευθυντής δεν αποφάνθηκε ως διατείνεται η Αιτήτρια ότι το εγγεγραμμένο δικαίωμα διάβασης που έχει είναι επαρκές προς χρήση. Δεν τέθηκε αυτό το θέμα ενώπιον του προς εξέταση. Το γεγονός ότι είχε εγγεγραμμένο δικαίωμα διάβασης προς όφελος του κτήματος της η Αιτήτριας έχει σαν αποτέλεσμα το κτήμα της να μη θεωρείται περίκλειστο. Βλ. Απόφαση Νεόφυτος Αγαπίου Κουμής v Aδουλα Κούντουρου
(1992)Ι ΑΑΔ 1312. Στην πιο πάνω υπόθεση με αίτησή της δυνάμει του άρθρου 11 Α
(1)του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Νόμου, Κεφ. 224, η εφεσίβλητη ζήτησε την παραχώρηση διόδου προς το κτήμα της από το δημόσιο δρόμο. Ο διευθυντής του κτηματολογίου Πάφου, αφού εξέτασε την υπόθεση, παραχώρησε δικαίωμα διαβάσεως δια μέσου του κτήματος του εφεσείοντα και κατά μήκος των συνόρων αυτού με άλλα κτήματα. Ο εφεσείων, με έφεσή του στο Επαρχιακό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 80 του Νόμου, ισχυρίσθηκε ότι λανθασμένα ο Διευθυντής του Κτηματολογίου είχε θεωρήσει το κτήμα της εφεσίβλητης σαν περίκλειστο, διότι επί του εδάφους υπήρχε χωματόδρομος ο οποίος παρείχε πρόσβαση από το κτήμα της εφεσίβλητης προς τον δημόσιο δρόμο, διερχόμενος μέσα από διάφορα κτήματα. Ο χωματόδρομος δεν ήταν εγγεγραμμένος στο Κτηματολογικό Μητρώο σαν δρόμος, ή οτιδήποτε άλλο. Αποφασίστηκε μεταξύ άλλων ότι εφόσον ο υφιστάμενος χωματόδρομος δεν ήταν εγγεγραμμένος ούτε σαν δημόσιος δρόμος ούτε σαν δικαίωμα διαβάσεως ή οτιδήποτε άλλο, ορθά ο Διευθυντής και το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησαν ότι το κτήμα της εφεσίβλητης ήταν περίκλειστο. Στην προκείμενη περίπτωση αφού υπήρχε εγγεγραμμένο δικαίωμα διάβασης προς όφελος του κτήματος της Αιτήτριας ορθά εξάχθηκε το συμπέρασμα ότι αυτό δεν ήταν περίκλειστο. Θεωρώ ότι η αιτιολογία λοιπόν η οποία προκύπτει μέσα από τα στοιχεία του φακέλου. Βλ. Παντελούρης κ.α. v Υπουργικού Συμβουλίου
(1991)3 Α.Α.Δ. 78 δεν είναι ανεπαρκής και ότι ο Διευθυντής αποφάσισε με βάση τα πραγματικά γεγονότα που είχε ενώπιον του. Ο Διευθυντής έχει εξηγήσει γιατί θεώρησε το κτήμα της Αιτήτριας περίκλειστο. Δε φαίνεται να ενήργησε με πλάνη περί τα πράγματα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας μεταξύ άλλων εισηγείται ότι ο Διευθυντής ενήργησε με πλάνη περί το νόμο και τα πράγματα σε σχέση με την ερμηνεία που έδωσε ότι η υφιστάμενη δίοδος είναι επαρκής. Δεν έχω διαπιστώσει να αποφάσισε κάτι τέτοιο ο Διευθυντής ούτε αποφάσισε ότι το υφιστάμενο δικαίωμα διάβασης έχει ικανοποιητική πρόσβαση. Εκείνο το οποίο επίσης παρατηρεί το Δικαστήριο είναι ότι η Αιτήτρια ενώ προσπαθεί ως ισχυρίζεται τόσα χρόνια να αποκτήσει δίοδο στο ακίνητο της με όλα τα μέσα δεν έκανε άλλη αίτηση ούτε ζήτησε να τροποποιήσει την αίτηση της με αρ. XXX/2013 και να τη θέσει στην ορθή της διάσταση. Να σημειώσω ότι ως προκύπτει μέσα από τη νομολογία όταν ζητείται αναγκαστική δίοδος με βάση το άρθρο 11 Α του Νόμου τίθενται διαζευκτικά 2 ξεχωριστές περιπτώσεις. Η πρώτη περίπτωση είναι η ακίνητη ιδιοκτησία να είναι περίκλειστη ώστε να στερείται της αναγκαίας διόδου και η άλλη περίπτωση όταν υπάρχει δίοδος αλλά αυτή είναι ανεπαρκής για την κατάλληλη χρήση προς ανάπτυξη και εκμετάλλευση. Βλ. Απόφαση Λουκία Μιχαλάκη Αντωνίου v Μιχαλάκη Αριστοκλή ECLI:CY:AD:2016:D315, Π.Ε. 213/2011 ημερ. 29.06.2016 και Ε. Κορακίδης κ.α. v Christofer Brondie Π.Ε. 8575 ημερ. 19.09.96. Στην υπόθεση Ε. Κορακίδης το Ανώτατο Δικαστήριο ξεκαθαρίζει ότι οι δύο προυποθέσεις του άρθρου 11Α του Νόμου για παραχώρηση διόδου τίθενται διαζευκτικά. Στην υπόθεση Ε.Κορακίδης επίσης το ακίνητο δε θεωρήθηκε περίκλειστο αφού υπήρχε δικαίωμα διάβασης και το αίτημα εξετάστηκε στη βάση του ότι η δίοδος ήταν ανεπαρκής προς χρήση. Στην υπό εξέταση περίπτωση το αίτημα ήταν ότι το ακίνητο ήταν περίκλειστο και ως εκ τούτου ζητούσε δικαίωμα διάβασης. Κατά την άποψη μου δεν είχε υποχρέωση ο Διευθυντής να εξετάσει κατά πόσο η Αιτήτρια είχε ικανοποιητική πρόσβαση από το εγγεγραμμένο δικαίωμα διάβασης αφού δεν ήταν αυτό που ζητήθηκε. Επίσης τα όσα αναφέρονται σε σχέση με την αρ. ΑΕΔ XXX/04 δεν έχουν κάποια σχέση με τα επίδικα θέματα και ήτοι με την αίτηση αρ. XXX/2013, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο. Κατα ακολουθία κρίνω ότι δεν έχουν παρατεθεί ισχυροί λόγοι ώστε να μπορώ να κρίνω ότι η απόφαση του Διευθυντή πάσχει για οποιοδήποτε λόγο ώστε να πρέπει να ακυρωθεί. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι δε χρειάζεται να ασχοληθώ με τους υπόλοιπους λόγους ένστασης. Κατάληξη Καταληκτικά, το Δικαστήριο κρίνει ότι πέραν του ότι η επίμαχη Έφεση θεωρείται θνησιγενής η Αιτήτρια απέτυχε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που της αναλογεί για να καταδείξει ότι η απόφαση του Διευθυντή είναι λανθασμένη και ούτε έχει εντοπίσει το Δικαστήριο οποιονδήποτε ισχυρό λόγο που να του δίνει του έναυσμα να υποκαταστήσει την κρίση του Διευθυντή, για την οποία το Δικαστήριο έχει πειστεί ότι η απόφαση του είναι ορθή, αιτιολογημένη και δικαιολογημένη. Συνεπώς η υπό κρίση Αίτηση/Έφεση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δε θεωρώ ότι συντρέχει κάποιος λόγος για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης. Συνεπώς τα έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του Εφεσιβλήτου- Καθ'ού η Αίτηση. (Υπ.) ............ Μ-Α Στυλιανού, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο