← Κύπρος

Χριστοδούλου ν. Ιωαννίδης κ.α., Αγωγή Αρ. 2490/2018, 26/1/2022

Χριστοδούλου ν. Ιωαννίδης κ.α., Αγωγή Αρ. 2490/2018, 26/1/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A28 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 2490/2018 Μεταξύ: ΧΧΧΧ Χριστοδούλου, εκ Λεμεσού Ενάγοντα Και

  1. ΧΧΧΧ Ιωαννίδης, εκ Λεμεσού
  2. Ser Criso Apartotels Ltd, εκ Λεμεσού Εναγομένων ------------------------------- Αίτηση ημερ. 20.11.2020 Ημερομηνία: 26 Ιανουαρίου 2022 Για τον Εναγόμενο 1 - Αιτητή: κ. Σπ. Βασιλείου για Κώστας Τσιρίδης & Σία ΔΕΠΕ Για τον Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση: κ. Π. Μπενάκης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση, ο Αιτητής αιτείται τη διαγραφή παραγράφων και φράσεων τόσο από την Έκθεση Απαίτησης, όσο και από το Παρακλητικό αυτής. Είναι η θέση του ότι ενώ η παρούσα αγωγή εγείρεται ως παράγωγη αγωγή οι παραγράφοι και οι θεραπείες των οποίων ζητά τη διαγραφή, αφορούν προσωπικές αξιώσεις του Ενάγοντα και ή τρίτου προσώπου εναντίον του Εναγόμενου 1 και ή δεν αφορούν αξιώσεις της Εναγόμενης 2 εναντίον του Εναγόμενου
  3. Προβάλλουν επίσης τη θέση ότι είναι σκανδαλώδεις, επιπόλαιες και ενοχλητικές και τείνουν να καθυστερήσουν τη δίκαιη διεξαγωγή της διαδικασίας. Επιπρόσθετα, η συμπερίληψη των πιο πάνω παραγράφων και θεραπειών συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και παραβιάζει τον κανόνα του δεδικασμένου. Η Αίτηση εδράζεται στη Δ.19 θ.θ.1 -27 και στη Δ.27 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του ΧΧΧΧ Ιωαννίδη, Εναγομένου
  4. Ο Ενάγοντας καταχώρισε ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση. Προβάλλει τη θέση ότι η Αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και είναι πρόωρος καθότι το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του επαρκή μαρτυρία, με βάση την οποία θα μπορέσει να αξιολογήσει τα θέματα που εγείρονται. Απορρίπτει και τη θέση περί κατάχρησης της διαδικασίας και δεδικασμένου και εισηγείται ότι δεν μπορεί να εγείρεται ισχυρισμός περί δεδικασμένου για ενοίκια που οφείλονται μετά την καταχώριση της πρώτης αγωγής. Η ένσταση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση της ΧΧΧΧ Στυλιανού, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Ενάγοντα. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ, εν συντομία, στην Έκθεση Απαίτησης για να γίνουν πιο κατανοητά τα θέματα προς εξέταση στα πλαίσια της υπό κρίση Αίτησης. Με την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή, εγείρονται διάφορες αξιώσεις για την καταβολή εννέα διαφορετικών ποσών, τα οποία κυμαίνονται από €7.000 μέχρι €256.
  5. Συγκεκριμένα αξιώνονται τα πιο κάτω ποσά:
  6. Το ποσό των €37.601,19 που ισοδυναμεί με το ποσό που θα έπρεπε να είχε καταβάλει ο Εναγόμενος 1 για την αγορά του μετοχικού κεφαλαίου του στην Εναγόμενη
  7. Με βάση τις λεπτομέρειες των παραγράφων 5 - 7 της Έκθεσης Απαίτησης προκύπτει ότι ο Ενάγοντας δάνεισε το πιο πάνω ποσό στον Εναγόμενο
  9. Το ποσό των €95.686,24 που ισοδυναμεί με το ποσό που ανέλαβε ο Εναγόμενος 1 να εξοφλήσει για τις οφειλές της Εναγόμενης 2 στον Φόρο Εισοδήματος και διάφορα άλλα έξοδα σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της παραγράφου 8 της Έκθεσης Απαίτησης. Το ποσό αυτό καταβλήθηκε από τον Ενάγοντα.
  10. Το ποσό των €81.416,56 που αποτελεί το ποσό που κατέβαλε ο Ενάγοντας και ή η εταιρεία του, Marack Ltd, για οικοδομικές εργασίες που αφορούσαν ακίνητο, ιδιοκτησία της Εναγομένης
  11. Σχετικές είναι οι παραγράφοι 9 -
  13. Το ποσό των €8.543 που αποτελεί το ποσό που διεκδίκησε ο Εναγόμενος 1 από τον Ενάγοντα ως ενοίκιο εστιατορίου ιδιοκτησία της Εναγομένης
  14. Ο Ενάγοντας ενοικίαζε το εν λόγω εστιατόριο από την Εναγόμενη 2 και για κάποια χρονική περίοδο το εστιατόριο παρέμεινε κλειστό. Κατά παράβαση απόφασης και ή συμφωνίας που είχε ληφθεί ο Εναγόμενος 1 διεκδίκησε τα ενοίκια, ενώ το εστιατόριο βρισκόταν κλειστό. Σχετική είναι η παράγραφος 14 της Έκθεσης Απαίτησης.
  15. Το ποσό των €35.880,63 που αποτελεί το ποσό που θα έπρεπε να επιστραφεί στον Ενάγοντα καθότι το εμβαδόν του εστιατορίου που είχε ενοικιάσει από την Εναγόμενη 2, εκ των υστέρων, μειώθηκε. Σχετικές είναι οι λεπτομέρειες της παραγράφου 15 της Έκθεσης Απαίτησης.
  16. Το ποσό των €7.000 που αποτελεί το ποσό που παράνομα έλαβε ο Εναγόμενος 1 ως μηνιαία ενοίκια για λογαριασμό της Εναγόμενης
  17. Σχετική είναι η παράγραφος 16 της Έκθεσης Απαίτησης.
  18. Το ποσό των €21.904,27, σχετική είναι η παράγραφος 17 της Έκθεσης Απαίτησης την οποία θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια: «Ο Εναγόμενος αρ.1 έλαβε από την Εταιρεία με ψευδείς παραστάσεις και/ή άνευ λόγου και/ή αιτίας το ποσό των ΛΚ12.820 ή €21.904,27) ισχυριζόμενος ότι κατέβαλε επιπλέον χρηματικά ποσά από τον Ενάγοντα, γεγονός το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα καθ' ότι ο Ενάγοντας κατέβαλε το αντίστοιχο ποσό και ο Εναγόμενος αρ.1, οφείλει να επιστρέψει το ποσό των ΛΚ12.820 ή €21.904,27 στην Εταιρεία. Συγκεκριμένα ο Ενάγοντας κατέβαλε για την αγορά των μετοχών το συνολικό ποσό των 197.888 Στερλίνες ενώ ο Εναγόμενος αρ.1 κατέβαλε 160.000 Στερλίνες. Ο Ενάγοντας δικαιούται την εν λόγω διαφορά ήτοι €21.904,27.»
  19. Το ποσό των €140.737,50 που αποτελεί το ποσό που οφείλεται από τρίτους που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα διαδικασία στην Εναγόμενη 2 και αφορά ενοικίαση ακινήτου της τελευταίας. Με βάση τις λεπτομέρειες των παραγράφων 18 - 22 της Έκθεσης Απαίτησης παρά το γεγονός ότι το ποσό αυτό νόμιμα οφείλεται στην Εναγόμενη 2, ο Εναγόμενος 1 αρνείται να λάβει δικαστικά μέτρα εναντίον της πιο πάνω εταιρείας.
  20. Το ποσό των €256.000 που αποτελεί τον αέρα της επιχείρησης του εστιατορίου της Εναγόμενης
  21. Λόγω της άρνησης του Εναγόμενου 1 να λάβει δικαστικά μέτρα εναντίον των τρίτων προσώπων, στους οποίους γίνεται αναφορά στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο, «ο Ενάγοντας δεν μπορεί να προχωρήσει στην πώληση του αέρα της επιχείρησης του εστιατορίου και υφίσταται ζημιά και/ή απώλεια εισοδημάτων €256.000». Σχετικές είναι οι λεπτομέρειες της παραγράφου 24 της Έκθεσης Απαίτησης. Εξέτασα με μεγάλη προσοχή τις λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης και συμφωνώ πλήρως με τη θέση των Εναγόμενων ότι με τον τρόπο που είναι διατυπωμένες οι λεπτομέρειες προκαλείται πολύ μεγάλη σύγχυση ως προς το ποιος αξιοί το κάθε ποσό και από ποίον. Δεν διευκρινίζεται και ή δεν αποσαφηνίζεται με τον δέοντα τρόπο κατά πόσο οι αξιώσεις αποτελούν προσωπικές αξιώσεις του Ενάγοντα εναντίον της Εναγόμενης 2, ή του Εναγόμενου 1, προσωπικά, ή κατά πόσο πρόκειται για αξιώσεις της Εναγόμενης 2 εναντίον του Εναγόμενου
  22. Σε κάποιες περιπτώσεις, με τον τρόπο που είναι διατυπωμένο το δικόγραφο, αφήνεται να εννοηθεί ότι πρόκειται για αξιώσεις και των δύο, ήτοι του Ενάγοντα προσωπικά και της Εναγόμενης 2, εναντίον του Εναγόμενου
  23. Αποτελεί βασική αρχή ότι το Δικαστήριο και ή ένας διάδικος δεν δύναται να υπαγορεύσει στον άλλο διάδικο πώς θα διατυπώσει το δικόγραφο του. Ο διάδικος μπορεί να διατυπώσει το δικόγραφο του με τον τρόπο που εκείνος θεωρεί ορθό. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο σύγγραμμα Odgers on Pleadings and Practice, Έκδοση 1957, σελ. 151: «Pleadings are no longer cast all in one mould; there is full scope for individuality. No one is entitled to dictate to his opponent how he shall plead. "No technical objection shall be raised to any pleading on the ground of any alleged want of form» O πιο πάνω κανόνας υπόκειται όμως σε εξαιρέσεις. Το δικόγραφο πρέπει να είναι διατυπωμένο σύμφωνα με τους Θεσμούς. Αν ένας διάδικος περιλαμβάνει στο δικόγραφο του μη αναγκαία στοιχεία, που τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς και να καθυστερήσουν τη δίκη, τότε η διατύπωση του δικογράφου με το συγκεκριμένο τρόπο δεν αποτελεί πλέον δικαίωμα του. Σχετική είναι η αναφορά του Bowen L.J. στην υπόθεση Knowles v Robert

(1888)38 Ch.D σελ. 270 που επαναλαμβάνεται συχνά σε τέτοιου είδους υποθέσεις. «It seems to me that the rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right.» Το πιο πάνω απόσπασμα παρατίθεται και στο σύγγραμμα Odgers on Pleadings and Practice (ανωτέρω) σελ.151 και 152. Η διαγραφή δικογράφου αποτελεί μέτρο που εφαρμόζεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις (Nur Calik Sanayi v Tiaret και Πλοίου Marwa, Αγ. Ναυτοδικείου 15/2003, 11.09.2003, Fasili v Sun Boat
(1984)1 C.L.R. 679). H διαγραφή επιτρέπεται στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποίηση που μπορεί το Δικαστήριο να επιτρέψει. (Λουκά Λτδ ν Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας, Π.Ε.95/12, 10.09.1999). Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Buttes Gas & Oil Co v Hammer
(1975)2 W.L.R. 425: «First, in considering any application to strike out, the Court will not go outside the pleadings themselves. Secondly the Court will only exercise their undoubted right to strike out all or part of the pleadings in a very clear case.» Η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται στη Δ.19, θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην Αίτηση γίνεται επίκληση και άλλων νομοθετημάτων και Θεσμών συμπεριλαμβανομένης της Δ.27 θ.3, στο στάδιο των αγορεύσεων όμως η Αίτηση περιορίσθηκε στη πιο πάνω Διάταξη, ήτοι Δ.19 θ.26. Η Δ.19 θ.26 προβλέπει τα πιο κάτω: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να επισημάνω ότι η Δ.19 θ. 26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αντιστοιχεί, κατ' ακρίβεια είναι πανομοιότυπη με το O.19 r.27 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών. Επιπρόσθετα το Δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία να αναστείλει οποιαδήποτε διαδικασία που συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Reichel v Magrath
(1889)14 App. Cas. 665, MacDougal v Knight
(1890)25 Q.B.D. 1, Remmington v Scoles [1897] 2 Ch.1 και το σύγγραμμα Odger's on Pleadings and Practice (ανωτέρω) σελ.153. Η εξουσία του Δικαστηρίου με βάση τη Δ.19 θ.26 είναι διακριτικής μορφής και κάθε υπόθεση θα πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της ιδιαίτερα γεγονότα. (Vector Omega A.G. v Πλοίου Μ/V Grivas κ.ά (Αρ.1)
(2000)1 Α.Α.Δ. 16). Ένας διάδικος μπορεί να συμπεριλάβει στο δικόγραφο δύο ή περισσότερες εκδοχές γεγονότων που είναι ανακόλουθες μεταξύ τους, δεν δύναται όμως να συμπεριλάβει αξιώσεις για θεραπεία από εναλλακτικούς Ενάγοντες. Σχετικό είναι το απόσπασμα από το Annual Practice του 1953, σελ.338: «Either party may in a proper case include in his pleading two or more inconsistent sets of material facts and claim relief thereunder in the alternative . A plaintiff may rely upon several different rights "alternatively, although they may be inconsistent" . but in Smith v. Richardson, 4 C.P.D. 112 claims for inconsistent alternative relief by different plaintiffs were held to be embarrassing.» Ως ανέφερα και πιο πάνω, στην υπό κρίση Έκθεση Απαίτησης δεν καθορίζεται ή τουλάχιστο δεν καθορίζεται με κατανοητό τρόπο, ποιος αξιώνει από ποιόν τα αξιούμενα ποσά. Επιπρόσθετα όμως, όπως πολύ ορθά έχει επισημάνει και ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων - Αιτητών, η παράγωγη αγωγή δεν μπορεί να συνδυαστεί με αξίωση του ιδίου του Ενάγοντα. Στην υπό κρίση υπόθεση, ο ίδιος ο Ενάγοντας, στην Έκθεση Απαίτησης του, αναγνωρίζει ότι συνδύασε αυτά τα δύο διαφορετικά είδη αγωγών. Στις παραγράφους 1 και 2 της Έκθεσης Απαίτησης διαβάζουμε τα πιο κάτω: «
  1. Ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι η παρούσα αγωγή είναι συνδυασμός προσωπικής αγωγής και παράγωγης και/ή αντιπροσωπευτικής αγωγής. Η προσωπική αγωγή εγείρεται για να θεραπεύσει την παραβίαση των νομικών και/ή συμβατικών και/ή άλλων δικαιωμάτων του Ενάγοντα ως μετόχου της Εναγόμενης Εταιρείας αρ.
  3. Η παράγωγη ή αντιπροσωπευτική αγωγή εγείρεται υπό του Ενάγοντα αλλά και προς όφελος της Εναγόμενης εταιρείας αρ.2 και/ή προς προστασία των συμφερόντων της και/ή αποσκοπεί στην θεραπεία των παραβιάσεων των νόμιμων και/ή συμβατικών δικαιωμάτων τους και/ή άλλως πως, που ο Εναγόμενος αρ. 1 εξετέλεσε υπό την ιδιότητα του ως διευθυντής και ως μετόχου του 50% της Εναγόμενης εταιρείας αρ.21, εις βάρος αυτής και/ή των συμφερόντων της και/ή των περιουσιακών της στοιχείων και/ή κατάχρηση της θέση του και/ή κατά παράβαση των αποφάσεων που λήφθησαν και/ή του καταστατικού της Εναγόμενης εταιρείας αρ.2.» Παρόμοιο θέμα προέκυψε στη Χρίστου και Μηλιού
(2013)1 Α.Α.Δ.
  1. Παραθέτω την αναφορά αυτούσια: «Επίσης θα πρέπει να λεχθεί ότι σε παράγωγη αγωγή δεν μπορεί να συνδυαστεί με αξίωση προς όφελος του ιδίου του ενάγοντα (μέτοχος ή μειοψηφίας ανάλογα (βλ. gore - Browne on Companies, 44η Έκδοση, τόμος 2 στις 28.24 παρ. 28.8.2, Stroud v Lawson [1898] 2 Q.B. 44).» Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου κρίνω ότι η εκδίκαση της αγωγής δεν μπορεί να προχωρήσει ως έχει. Ο Ενάγοντας θα έπρεπε να επιλέξει κατά πόσο οι αξιώσεις που περιλαμβάνονται στο δικόγραφο του είναι αξιώσεις που προβάλλονται από τον ίδιο ή εκ μέρους της εταιρείας, Εναγόμενης
  2. Στο στάδιο αυτό κρίνω ότι θα ήταν πολύ δραστικό μέτρο να διαγράψω τις παραγράφους που εισηγείται η άλλη πλευρά, χωρίς να δοθεί στον Ενάγοντα μια τελευταία ευκαιρία να καθορίσει με τρόπο σαφή και κατανοητό κατά πόσο οι αξιώσεις που περιλαμβάνονται στο δικόγραφο αφορούν τον ίδιο προσωπικά ή την Εναγόμενη 2 εταιρεία. Σε σχέση με το θέμα του δεδικασμένου κρίνω ότι είναι πρόωρο να το αποφασίσω προτού διευκρινισθεί κατά πόσο η αγωγή είναι παράγωγη ή καταχωρήθηκε από τον Ενάγοντα υπό την προσωπική του ιδιότητα. Επισημαίνω ότι μια από τις προϋποθέσεις για στοιχειοθέτηση του δεδικασμένου είναι όπως υπάρχει ταύτιση διαδίκων. Προβληματίστηκα σε μεγάλο βαθμό ποια θα ήταν η ορθή διαδικασία από τη στιγμή που έχω καταλήξει ότι το δικόγραφο δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει. Ως ανέφερα επανειλημμένα υπάρχει μεγάλη σύγχυση ποιος αξιώνει και από ποιόν, σύγχυση η οποία δεν θα οδηγήσει μόνο σε καθυστέρηση της δίκης αλλά και σε κακοδικία. Η Δ.19 θ.27 των Θεσμών δίδει στο Δικαστήριο εξουσία στο Δικαστήριο να ζητήσει από τους διαδίκους να καθορίσουν τα θέματα της δίκης. Παραθέτω τις πρόνοιες της αυτούσιες: «Where in any cause or matter it appears to the Court or a Judge that the issues of fact in dispute are not sufficiently defined by the pleadings, the parties may be directed to prepare issues, and such issues shall, if the parties differ, be settled by the Court or a Judge.» Δεν κατέστη δυνατό να εντοπίσω οποιαδήποτε νομολογία επί του θέματος από την οποία θα μπορούσα να αντλήσω καθοδήγηση ως προς τον τρόπο εφαρμογής της, κρίνω όμως ότι το λεκτικό του θεσμού είναι σαφές σε σχέση με τις εξουσίες του Δικαστηρίου. Ασκώντας τις πιο πάνω εξουσίες, δίδονται οδηγίες στον Ενάγοντα να καθορίσει εντός 40 ημερών, από σήμερα, με γραπτό σημείωμα κατά πόσο η αγωγή αποτελεί παράγωγη αγωγή ή αγωγή που καταχωρήθηκε υπό την προσωπική του ιδιότητα και να διευκρινίσει εναντίον ποίου ή ποίων στρέφεται η κάθε αξίωση. Σε περίπτωση που παραλείψει να το πράξει τότε οι παραγράφοι και οι αναφορές της Έκθεσης Απαίτησης, που αποτελούν και το αντικείμενο της Αίτησης, παράγραφοι Α και Β, θα θεωρούνται διαγραμμένες. Τα έξοδα της Αίτησης ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου 1-Αιτητή και εναντίον του Ενάγοντα-Καθ' ου η Αίτηση. Η υπόθεση ορίζεται για οδηγίες την 15.03.2022, η ώρα 09:
  3. (Υπ.) .................. Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.