← Κύπρος

ODYSSEY MANUFACTURING LTD ν. Ν. PAVLOU PLAYLAND LIMITED κ.α., Αγωγή Αρ. 2737/2019, 12/1/2022

ODYSSEY MANUFACTURING LTD ν. Ν. PAVLOU PLAYLAND LIMITED κ.α., Αγωγή Αρ. 2737/2019, 12/1/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A23 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 2737/2019 Μεταξύ: ODYSSEY MANUFACTURING LTD Αιτήτριας -Και-

  1. Ν. PAVLOU PLAYLAND LIMITED
  2. FINOLAND PROPERTIES LIMITED
  3. XXXX ΠΑΥΛΟΥ
  4. XXXX ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Κτηματολογικός Λειτουργός
  5. XXXX ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ, Διευθύντρια Κτηματολογίου Λεμεσού
  6. XXXX ΧΡΙΣΤΟΥ
  7. GORDIAN HOLDINGS LTD Καθ' ων η Αίτηση ------------------------------ Αίτηση Παρακοής ημερ. 28.1.2020 Ημερ.: 12 Iανουαρίου 2022 Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Μ. Γαβριηλίδης για Γαβριηλίδης & Τιμοθέου ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους 4 και 5 - Καθ' ων η Αίτηση: κ. Α. Μελάς για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Για τους Εναγόμενους 6 και 7 - Καθ' ων η Αίτηση: κ. Π. Πανάγος για Πανάγος & Πανάγος ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η υπό κρίση διαδικασία αφορά αίτηση παρακοής που στρέφεται εναντίον επτά προσώπων, ήτοι των N. Pavlou Palyland Limited, Finoland Properties Limited, XXXX Παύλου, XXXX Δημητρίου, Κτηματολογικού Λειτουργού, XXXX Χριστοφίδου, Διευθύντριας του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λεμεσού, XXXX Χρίστου και Gordian Holdings Ltd. Προτού εξετάσω την ουσία της Αίτησης κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ εν συντομία στο ιστορικό της υπόθεσης, για να γίνουν πιο κατανοητές οι θέσεις που προβλήθηκαν από τους διαδίκους. Η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή καταχωρίστηκε την 25.11.2019 και στρέφεται εναντίον τριών Εναγομένων, των N. Pavlou Palyland Limited, Finoland Properties Limited και XXXX Παύλου. Την ίδια ημέρα, ήτοι την 25.11.2019 καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση η οποία στρεφόταν και αυτή εναντίον των τριών πιο πάνω προσώπων, Εναγομένων 1, 2 και
  8. Την 26.11.2019 εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα εναντίον των πιο πάνω Εναγομένων. Το προσωρινό διάταγμα απαγόρευε και ή εμπόδιζε τους Εναγόμενους 1, 2 και 3 και ή τους εκδοχείς τους και ή οποιοδήποτε πρόσωπο έλκει δικαίωμα από αυτούς και ή οποιοδήποτε πρόσωπο ενεργεί προς όφελος και/ή δια λογαριασμό τους να αποξενώσουν και ή να μεταβιβάσουν σε οποιοδήποτε πρόσωπο έξι ακίνητα τα οποία βρίσκονται στην Eπαρχία Λεμεσού, μέχρι αποπερατώσεως της αγωγής και ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Την 3.12.2019 το προσωρινό διάταγμα κατέστη απόλυτο. Την 28.1.2020 καταχωρήθηκε η υπό κρίση Αίτηση με την οποία οι Αιτητές ζητούν τις πιο κάτω θεραπείες: «
  9. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάζει τους Καθ' ων η Αίτηση όπως παρουσιασθούν και δείξουν λόγο γιατί να μην φυλακισθούν ή καταβάλουν πρόστιμο όπως ήθελε το σεβαστό Δικαστήριο διατάξει, επειδή παρέλειψαν να συμμορφωθούν με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 26/11/19 και/ή αγνόησαν και/ή περιφρόνησαν το ως άνω διάταγμα στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή.
  10. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάττει τους Καθ' ων η Αίτηση 4 και 5 όπως ακυρώσουν οποιανδήποτε μεταβίβαση των επιδίκων ακινήτων έγινε μετά την έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 26.11.2019 και επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση.» Η Aίτηση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του XXXXX Λυσάνδρου, πληρεξουσίου αντιπροσώπου της Αιτήτριας. Ο ομνύοντας στην Ένορκη Δήλωση του αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι την 28.11.2019 το προσωρινό διάταγμα επιδόθηκε και κατατέθηκε δεόντως στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού. Στο πιο πάνω Κτηματολόγιο κατατέθηκε στη συνέχεια και το απόλυτο διάταγμα. Η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ και στη συνέχεια η Gordian Holdings Ltd ήταν ενυπόθηκοι δανειστές των επιδίκων ακινήτων. Οι πιο πάνω εταιρείες είχαν προχωρήσει σε διαδικασία εκποίησης των επιδίκων ακινήτων η οποία απέτυχε. Μετά από πάροδο έξι μηνών πώλησαν τα ακίνητα «με τον τρόπο που προβλέπει η σχετική νομοθεσία». Η Αιτήτρια δεν είχε γνώση των πιο πάνω γεγονότων και ως εκ τούτου δεν επέδωσε το εκδοθέν διάταγμα σε αυτούς. Ο ομνύοντας ισχυρίζεται ότι η εταιρεία Gordian Holdings Ltd, Καθ' ης η Αίτηση 7 στην παρούσα διαδικασία και ο Καθ' ου η Αίτηση 6 που είναι «ο αρμόδιος λειτουργός και χειρίζεται το θέμα για λογαριασμό της Καθ' ης η Αίτηση 7» γνώριζαν και ή όφειλαν να γνωρίζουν την ύπαρξη του εκδοθέντος υπό του Δικαστηρίου διατάγματος. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσια τη σχετική αναφορά: «. Εγνώριζαν και ή όφειλαν να γνωρίζουν την ύπαρξη του εκδοθέντος υπό του Δικαστηρίου διατάγματος και ή όφειλαν να το γνωρίζουν κατά το χρόνο μεταβίβασης των ακινήτων από το Κτηματολόγιο λογικά αλλά πάντα υποθετικά ομιλούντες.» Ο ομνύοντας ισχυρίζεται επίσης ότι ενώ το διάταγμα επιδόθηκε και στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού και συγκεκριμένα στη XXXXX Δημητρίου, Κτηματολογικό Λειτουργό, Καθ' ης η Αίτηση 4 στην παρούσα διαδικασία, τόσο εκείνη όσο και η διευθύντρια του Κτηματολογίου, XXXXX Χριστοφίδου, Καθ' ης η Αίτηση 5, παρέλειψαν να προβούν σε όλες τις δέουσες ενέργειες για την εφαρμογή του διατάγματος. Στις παραγράφους 10 και 13 της Ένορκης Δήλωσης του ο ομνύοντας αναφέρει τα πιο κάτω σε σχέση με δυο πιο πάνω πρόσωπα: «
  11. Δυστυχώς όμως στις 30/12/2019 όπως πληροφορήθηκα εκ των υστέρων η Διευθύντρια του Κτηματολογίου Λεμεσού κ. XXXXX Χριστοφίδου, καθ' ης η αίτηση 5, παρά τη γνώση, λήψη και αντίληψη του διατάγματος, επέτρεψε την μεταβίβαση των ακινήτων σε τρίτα πρόσωπα χωρίς μάλιστα να ενημερώσει την αιτήτρια και αγνοώντας περιφρονητικά το εν ισχύει διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 26/11/
  12. Επίσης η καθ' ης η αίτηση 4, κ. XXXXX Δημητρίου, Κτηματολογική Λειτουργός, είναι το άτομο στο οποίο επεδόθη το ως άνω διάταγμα αλλά παρέλειψαν τόσο η καθ' ης η αίτηση 4 όσο και η καθ' ης η αίτηση 5 να προβούν, ως όφειλαν, σε όλες τις δέουσες ενέργειες για την εφαρμογή του ως άνω διατάγματος.
  13. Ειδικότερα οι Καθ' ων η Αίτηση 4 και 5 είχαν τον έλεγχο, την ευθύνη αλλά και την υποχρέωση ως εκ της θέσης τους να πράξουν ότι είναι δυνατό για τη συμμόρφωση και/ή εφαρμογή των πιο πάνω διαταγμάτων κάτι που εντελώς αδικαιολόγητα, προκλητικά, ηθελημένα και με πλήρη περιφρόνηση προς το Δικαστήριο, επέτρεψαν την παραβίαση των πιο πάνω διαταγμάτων κατά τρόπο περιφρονητικό, ασεβή, εκδηλώνοντας πρωτοφανή ανυπακοή σε διάταγμα Δικαστηρίου. Η συμπεριφορά τους μπορεί ακόμα και να προσδώσει το στοιχείο του δόλου, της πρόθεσης ή ακόμα και της λήψης ανταλλάγματος, γιατί μόνο έτσι δικαιολογείται η παράνομη συμπεριφορά τους.» Σε σχέση με τους Καθ' ων η αίτηση 1, 2 και 3 διαπιστώνω ότι η μόνη αναφορά σε αυτούς γίνεται στην παράγραφο 12 όπου ο ομνύοντας απλά αναφέρει ότι αυτοί « . δεν συμμορφώθηκαν με τα πιο πάνω διατάγματα του Δικαστηρίου». Στην Αίτηση επισυνάπτονται αντίγραφα της αγωγής του προσωρινού διατάγματος και του απολύτου διατάγματος. Αντίγραφο της Ένορκης Δήλωσης επίδοσης του προσωρινού διατάγματος στην XXXX Τσιόλου του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λεμεσού, μια απόδειξη είσπραξης του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας για ποσό €25, ημερομηνίας 28.11.2019 και πιστοποιητικό κατάθεσης του προσωρινού διατάγματος, ημερομηνίας 28.11.
  14. Όλοι οι Εναγόμενοι καταχώρισαν ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση. Συνοψίζω το περιεχόμενο τους. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3 ισχυρίζονται ότι δεν είναι ένοχοι στο αδίκημα της παρακοής καθότι δεν έχουν προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια και ούτε ήταν εξ αντικειμένου ικανοί να το πράξουν καθότι τα επίδικα ακίνητα ήταν υποθηκευμένα προς όφελος της Καθ' ης η Αίτηση
  15. Η διαδικασία πλειστηριασμού για εκποίηση των επιδίκων ακινήτων προωθήθηκε από την τελευταία και όχι από τους ιδίους. Η Ένσταση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του XXXX Παύλου, Καθ' ου η Αίτηση 3 και διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση 1 και
  16. Ο ομνύοντας αναφέρει μεταξύ άλλων ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3 έχουν υποστεί τεράστια ζημιά λόγω της μεταβίβασης καθότι οι ίδιοι είχαν πωλήσει τα επίδικα ενυπόθηκα ακίνητα στην Αιτήτρια έναντι του συμφωνηθέντος ποσού των €7.200.000, ποσό πολύ μεγαλύτερο από το ποσό που εισπράχθηκε από την εκποίηση των ακινήτων. Το ποσό που εισπράχθηκε ήταν μόλις €3.000.
  17. Στις παραγράφους 5 και 6 της Ένορκης Δήλωσης του αναφέρει τα πιο κάτω τα οποία θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια: «
  18. Θεωρώ ορθό να αναφέρω ότι από την πιο πάνω μεταβίβαση οι καθ' ων η αίτηση 1,2 και 3 έχουν υποστεί τεράστια οικονομική ζημιά και απώλεια αφού πώλησαν στους αιτητές την πιο πάνω περιουσία έναντι του συμφωνηθέντος ποσού των €7,200,
  19. Στο τέλος όπως πληροφορήθηκα πωλήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση 6 έναντι του ποσού των €3,000,000.- ενώ εμείς τους προτείναμε πολύ μεγαλύτερο ποσό με την προϋπόθεση να μας απαλλάξουν από τις οφειλές μας και ενώ αναμέναμε να μας απαντήσουν αν αποδέχονταν την προσφορά μας προχώρησαν εν αγνοία μας στην πώληση.
  20. Τόσο εγώ όσο και οι καθ' ων η αίτηση 1 και 2 δεν παραβήκαμε το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 26/11/19, δεν είχαμε λόγο να το πράξουμε και η παράβαση του πιο πάνω διατάγματος πλήττει ανεπανόρθωτα τα συμφέροντα μας.» Oι Καθ' ων η Αίτηση 4 και 5 ισχυρίζονται ότι το προσωρινό διάταγμα δεν αναφέρεται με οποιοδήποτε τρόπο στις ίδιες και ούτε επιβάλλει σε αυτές οποιαδήποτε απαγόρευση. Αυτές δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αγωγή και δεν έγινε οποιοδήποτε διάβημα για να προστεθούν. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι η διαδικασία εκποίησης των επιδίκων ακινήτων κινήθηκε απευθείας από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ και ή από την Καθ' ης η Αίτηση 7, χωρίς τη συμμετοχή των Καθ' ων η Αίτηση 4 και 5 και ή της Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Λεμεσού. Οι Καθ' ων η Αίτηση 4 και 5 και ή η Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός Λεμεσού δεν είχαν εξουσία να εμποδίσουν την μεταβίβαση των επιδίκων ακινήτων στα πρόσωπα που τα αγόρασαν. Οι Καθ' ων η Αίτηση 6 και 7 προβάλλουν και αυτοί τη θέση ότι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα διαδικασία και ότι το διάταγμα, ημερομηνίας 26.11.2019, δεν τούς έχει επιδοθεί και ουδέποτε τούς έχει γνωστοποιηθεί. Η ένσταση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του XXXX Χρίστου, Καθ' ου η Αίτηση
  21. Ο ομνύοντας είναι εργοδοτούμενος της Καθ' ης η Αίτηση 7 και υπηρετεί στο Τμήμα Πλειστηριασμών. Στην Ένορκη Δήλωση περιγράφονται με λεπτομέρεια οι διαδικασίες που έγιναν για εκποίηση των επιδίκων ακινήτων, οι οποίες χρονολογούνται από τις αρχές του
  22. Συγκεκριμένα την 26.2.2019 η Τράπεζα διεξήγαγε τον πρώτο πλειστηριασμό των ενυπόθηκων ακινήτων τα οποία ήταν ιδιοκτησία των Καθ' ων η Αίτηση 1 και
  23. Ο επιτυχών πλειοδότης εξέδωσε προσωπικές επιταγές για την αγορά του επιδίκου ακινήτου. Οι εν λόγω επιταγές όμως επιστράφηκαν με την ένδειξη ότι η πληρωμή είχε ανακληθεί από τον εκδότη των επιταγών. Την 29.11.2019 διεξήχθη πώληση με υποβολή προσφορών των επιδίκων ενυπόθηκων ακινήτων δυνάμει των προνοιών του Νόμου 9/65, ως έχει τροποποιηθεί. Κατά την εν λόγω διαδικασία πωλήθηκαν τα πέντε επίδικα ακίνητα στην εταιρεία M. L. Unique Services Ltd, έναντι του συνολικού ποσού των €550.
  24. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3 δεν αμφισβήτησαν με οποιοδήποτε τρόπο τη διαδικασία πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Ο ομνύοντας αναφέρει επίσης ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 6 και 7 δεν ήταν διάδικοι στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή και δεν ήταν ενήμεροι αναφορικά με την καταχώριση της αγωγής ή τα διαβήματα που ακολούθησαν την καταχώριση αυτής. Αυτές ήταν συνοπτικά οι θέσεις που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τους διαδίκους. Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να επισημάνω ότι δεν ζητήθηκε άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ούτε υποβλήθηκε οποιοδήποτε αίτημα για αντεξέταση των Ενόρκως Δηλούντων. Το ουσιαστικό Δίκαιο επί αιτήσεων παρακοής εδράζεται στο άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου το οποίο έχει ως εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον θα έχη εξουσίαν να εξαναγκάζη εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγμα εκδοθέν υπ΄ αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιοασδήποτε πράξεως, διά προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Και το δικαστήριον δύναται επιπροσθέτως να επιδικάση εις το πρόσωπον προς το συμφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγμα τοιούτον ποσόν υπό μορφή αποζημιώσεως ως το δικαστήριο δύναται να θεωρήση πρέπον. Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιμωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασμού σε υπακοή σ' οποιοδήποτε διάταγμα του στις περιπτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική διαδικασία αλλά και στις περιπτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουμένου ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί στη μη υπακοή διατάγματος.» Η δικονομική διάταξη που διέπει την παρούσα διαδικασία είναι το άρθρο 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας το οποίο έχει ως εξής: «
  25. Όπου οιονδήποτε Διάταγμα εξεδόθη υπό οιουδήποτε Δικαστηρίου και δίδει οδηγίες να γίνει κάτι ή απαγορεύει να γίνει κάτι, θα πρέπει να οπισθογραφηθεί από τον Πρωτοκολλητή στο αντίγραφο που θα επιδοθεί στο πρόσωπο από το οποίο ζητείται να υπακούσει σε αυτό με μία σημείωση ως εξής: - Εάν εσείς ο κατονομαζόμενος Α.Β. παραλείψετε να υπακούσετε στο Διάταγμα αυτό εντός του χρόνου που καθορίζεται σε αυτό, θα υπόκεισθε σε σύλληψη (προσαγωγή ενώπιον του Δικαστηρίου) και η περιουσία σας σε κατάσχεση.
  26. Επίσημο αντίγραφο Διατάγματος θα πρέπει να επιδοθεί στο πρόσωπο που καθορίζει το Διάταγμα. Η επίδοση πρέπει, εκτός αν άλλες οδηγίες δίδονται από το Δικαστήριο ή Δικαστή, να είναι προσωπική. ...........................
  27. Αν ο καθ' ου η αίτηση δεν αποδείξει ικανοποιητική δικαιολογία για την μη παρουσία του κατά την ορισθείσα ημερομηνία της κλήσεως ή αν παρουσιαστεί και δεν δείξει καλή βάση που να ικανοποιήσει το Δικαστήριο γιατί να μη τιμωρηθεί για ανυπακοή, το Δικαστήριο μπορεί να τον καταδικάσει σε τέτοιο πρόστιμο ή σε φυλάκιση για τέτοιο χρόνο που το Δικαστήριο θα διατάξει .» Προκύπτει από τα πιο πάνω και από την συναφή νομολογία ότι οι πιο κάτω προϋποθέσεις πρέπει να υφίστανται: (α) Η ύπαρξη σαφούς διατάγματος, (β) Ύπαρξη αναγκαίας οπισθογράφησης, (γ) Προσωπική επίδοση του διατάγματος, (δ) Προσωπική επίδοση της αίτησης παρακοής. (ε) Αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης. Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η απόφαση Δρόσος Μιχαηλίδης v. Margita Μιχαηλίδου Poliakova Π.Ε. 22/2009 ημερ.24.2.2011, στην οποία αναλύονται οι προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση. "Για να καταδειχθεί παρακοή, όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Λάζαρος Μαύρος ν. Θεόδωρου Στυλιανού

(1998)1 Α.Α.Δ. 2389, πρέπει να ικανοποιείται και η αντικειμενική υπόσταση («actus reus»), αλλά και η υποκειμενική υπόσταση («mens rea»), του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης όπως προδιαγράφεται στο άρθρο 42 του Νόμου αρ. 14/60. Στη δε υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, λέχθηκε με αναφορά στη Μουζούρης ν. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287, ότι: «.. για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί η ηθελημένη ανυπακοή του καθ' ου η αίτηση προς την απόφαση του δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το διάταγμα του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ' εαυτού δεν αρκεί. πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου.» Τυχόν παράβαση των όρων ενός διατάγματος χωρίς πρόθεση ή κατά τυχαίο τρόπο δεν επιφέρει βεβαίως την καταδίκη του καθ' ου, εφόσον η συμπεριφορά του δεν κατέδειξε είτε αδιαφορία προς το διάταγμα, είτε εκ προθέσεως καταστρατήγηση των όρων του. (δέστε Fairclough & Sons v. Manchester Ship Canal Co. (No. 2)
(1897)Sol Jo 225 και Borrie & Lowe 2η έκδ. σελ. 400-1)". Όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αρχές για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση σε διάταγμα του Δικαστηρίου απαιτείται να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής από μόνο του δεν αρκεί. Θα πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου. (Βλ. Antonis Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287). Στην Yugos Finance BV κ.α. ν. Halebay Holdings Ltd, Π.Ε. 180/2009, ημερ. 8.3.2013, γίνεται αναφορά στο βάρος απόδειξης και παρατίθενται σχετικά τα ακόλουθα: «Το βάρος απόδειξης το φέρει ο αιτητής, ο οποίος και έχει την υποχρέωση να αποδείξει τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση του (Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas
(1989)1Ε Α.Α.Δ. 750). Όπως τονίστηκε ιδιαιτέρως στην πιο πάνω απόφαση, η έλλειψη μαρτυρίας που να αποδεικνύει τα αμφισβητούμενα γεγονότα, καθιστά την ετυμηγορία του Δικαστηρίου ακροσφαλή και την όποια απόφασή του υποκείμενη σε ακύρωση. Η διαδικασία της αστικής παρακοής προσομοιάζει με την ποινική διαδικασία, στην έννοια ότι όλα τα τυπικά και ουσιαστικά εχέγγυα του ποινικού δικαίου πρέπει να ικανοποιούνται (Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Margita Μιχαηλίδου Poliakova, Π.Ε. 22/2009, ημερ. 24.2.2011 και In re Bramblevale Ltd
(1970)Ch. 18 και Savings and Investment Bank Ltd v. Gasco (No 2)
(1988)1 All E.R. 975). Το αποδεικτικό βάρος το φέρει ο αιτητής, ο οποίος πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, στον απαιτούμενο βαθμό και στη διαπίστωση της βεβαιότητας της ενοχής του καθ' ου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (David Bean Injunctions, 8η έκδοση, παρ. 618 και 619). Για να είναι δυνατή, κατά συνέπεια, η τιμωρία του καθ' ου, τα διατάγματα θα πρέπει να διατυπώνονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, ώστε να μην εμφιλοχωρεί οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ποιές πράξεις απαγορεύονται και κάτω υπό ποια ιδιότητα. Το Δικαστήριο, για να προχωρήσει σε καταδίκη, θα πρέπει να έχει ενώπιον του ικανοποιητική μαρτυρία επί των ακολούθων σημείων: (α) ότι οι όροι του διατάγματος είναι ξεκάθαροι και αδιαμφισβήτητοι, (β) να έχει τεκμηριωθεί ότι ο καθ' ου η αίτηση έχει λάβει γνώση των όρων του διατάγματος, ζήτημα που άπτεται της νομότυπης γνωστοποίησης του διατάγματος και των όρων του στον καθ' ου και (γ) να υπάρχει ξεκάθαρη απόδειξη ότι ο καθ' ου έχει παραβιάσει τους όρους του διατάγματος (Borris & Lowe: The Law of Contempt, 2η έκδοση, σελ. 395).» Στρεφόμενη στα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης, διαπιστώνω ότι το επίδικο προσωρινό διάταγμα δεν περιλαμβάνει την απαιτούμενη οπισθογράφηση σε σχέση με τους Καθ' ων η Αίτηση 4, 5, 6 και 7 και δεν έχει καν επιδοθεί σε αυτούς. Τα στοιχεία αυτά αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις οι οποίες ορίζονται με σαφή και ρητό τρόπο από το άρθρο 42 (Α) των Θεσμών, τα οποία είναι καθοριστικά για την έκβαση της Αίτησης. Πέραν τούτου όμως, με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιο μου δεν έχω ικανοποιηθεί ότι τα πιο πάνω πρόσωπα είχαν πρόθεση να καταστρατηγήσουν το επίδικο διάταγμα από τη στιγμή που δεν γνώριζαν καν την ύπαρξη του. Το βάρος ήταν στους ώμους του Αιτητή να αποδείξει στο Δικαστήριο ότι αυτοί γνώριζαν για την ύπαρξη του και ότι ηθελημένα συνέβαλαν στην παρακοή του, πράγμα που απέτυχε να πράξει στην παρούσα υπόθεση. Σε σχέση με τους Καθ' ων η αίτηση 1, 2 και 3 διαπιστώνω, με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιο μου, ότι αυτοί δεν έχουν προβεί σε οποιαδήποτε πράξη που συνέβαλε στην παρακοή του διατάγματος. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το επίδικο ακίνητο ήταν υποθηκευμένο σε τρίτους και η εκποίηση έγινε από τους τρίτους και όχι από τους Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3. Το μόνο που αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωση σε σχέση με τους τρεις αυτούς διαδίκους είναι ότι αυτοί, « . δεν συμμορφώθηκαν με τα πιο πάνω διατάγματα του Δικαστηρίου». Πρόκειται για μια γενική αναφορά που με κανένα τρόπο δεν στοιχειοθετεί παρακοή, ήτοι την αντικειμενική υπόσταση («actus reus») αλλά και την υποκειμενική υπόσταση («mens rea»), του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης, όπως προδιαγράφεται στο άρθρο 42 του Νόμου 14/60. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον των Αιτητών. Τα έξοδα είναι άμεσα καταβλητέα. (Υπ.) ..................... Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.