← Κύπρος

Αριστείδου κ.α. ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 766 /2021, 11/3/2022

Αριστείδου κ.α. ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 766 /2021, 11/3/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A73 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ-Α ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 766 /2021 Μεταξύ:

  1. ΧΧΧΧ Αριστείδου
  2. ΧΧΧΧ Αριστείδου
  3. Hawick Trading Ltd Ενάγοντες/ Αιτητές και ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Εναγόμενων/ Καθ'ών η Αίτηση Ημερομηνία: 11 Μαρτίου, 2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κος Χρ. Χατζηστερκώτης με κα Άννα Προδρόμου για κ.κ. Χριστόφορο Χατζηστερκωτη & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενους-Καθ' ών η Αίτηση: κα Παπακώστα για κ.κ. Πανάγος & Παναγος Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Α. Εισαγωγή Οι Αιτητές περί την 05/05/2021 καταχώρησαν Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα εναντίον των Καθ'ών η Αίτηση και αξιώνουν μεταξύ άλλων αναγνωριστικές αποφάσεις ότι, α) η συμφωνία δανείου και τραπεζική διευκόλυνση με αρ. Λογαριασμού ΧΧΧΧΧ-ΧΧΧΧΧΧΧ-Χ (στο εξής "η επίδικη συμφωνία δανείου") καθώς και η Υποθήκη με αρ. Χ/Χ/ΧΧΧΧ/2011 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού (στο εξής " ως η Υποθήκη") και οι συμφωνίες εγγύησης είναι άκυρες και/ή ακυρώσιμες εξαιτίας καταχρηστικών ρητρών και/ή αθέμιτων πρακτικών και/ή ότι αποτελούν προϊόν οικονομικού εξαναγκασμού και πίεσης β) ότι δεν έχουν συναφθεί καθόλου και/ή έγκυρα από την Ενάγουσα αρ. 3, ότι η Ενάγουσα αρ. 3 δεν έχει λάβει το δάνειο και/ή τα χρήματα δανείου, γ) ότι η συμφωνία δανείου έχει εξοφληθεί και αντικατασταθεί από άλλη συμφωνία δανείου και ότι οι Εναγόμενοι κωλύονται να διεκδικήσουν οποιαδήποτε δικαιώματα με βάση τη συμφωνία δανείου κατόπιν εγγράφων, συμπεριφοράς, δ) αναγνωριστική απόφαση ως προς την αξία του ενυπόθηκου ακινήτου, ε) διάταγμα που να απαγορεύει την εκποίηση της Υποθήκης, στ) αποζημιώσεις λόγω δόλου, απάτης, ψευδών παραστάσεων, ψυχικής πίεσης, οικονομικού καταναγκασμού, ζ) αποζημιώσεις λόγω παράβασης συμφωνίας, η) απόφαση ότι οι Εναγόμενοι δεν οφείλουν κάποιο ποσό δυνάμει της επίδικης συμφωνίας δανείου εξαιτίας διευθέτησης που έγινε στο Δικαστήριο ημερ. 17/02/
  4. Την ίδια μέρα οι Αιτητές καταχώρησαν μονομερή αίτηση με την οποία αιτήθηκαν προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα που να απαγορεύει στους Εναγόμενους/Καθ΄ων η αίτηση και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή υπηρέτες τους από του να προχωρήσουν και/ή να συνεχίσουν τη διαδικασία εκποίησης της Υποθήκης με αρ. Χ/Χ/ΧΧΧΧ/ΧΧΧΧ του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού αναφορικά με το επίδικο ακίνητο ιδιοκτησίας της Ενάγουσας 3/Αιτήτριας 3 με αρ. Εγγραφής Χ/ΧΧ60, Φύλλο/Σχέδιο/Τμήμα ΧΧ/ΧΧ/Χ, Τεμάχιο 294, είδος ακινήτου: χωράφι αμπέλι/αγροτεμάχιο, μερίδιο 1/1 στο Δήμο/Ενορία/Κοινότητα Λεμεσός, Κάτω Πλάτρες (Τορνάρηδες) και/ή να αναστείλει τη διαδικασία εκποίησης της Υποθήκης με αρ. Χ/Χ/ΧΧΧΧ/ΧΧΧΧ του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού του επίδικου ακινήτου μέχρι τη πλήρη εκδίκαση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρων οδηγιών του Σεβαστού Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο με άλλη σύνθεση στις 05/05/2021 εξέδωσε διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην Εναγόμενη και/ή στους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή υπηρέτες της Εναγόμενης ή πρόσωπα που δέχονται οδηγίες ή εντολές από την Εναγόμενη να εκποιήσουν το ακίνητο της Ενάγουσας αρ. 3 με αριθμό εγγραφής Χ/ΧΧΧΧ Φ/Σχ./Τμ. ΧΧ/ΧΧ/Χ Τεμάχιο 294, στις Κάτω Πλάτρες στη Λεμεσό που εξασφαλίζεται με την υποθήκη με αρ. /Χ/Χ/ΧΧΧΧ/ΧΧΧΧ του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού με οποιονδήποτε τρόπο μέχρι την εκδίκαση της παρούσης αγωγής της Ενάγουσας αρ. 3 ή μέχρι νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου. Η Αίτηση και το διάταγμα ορίστηκαν για Επίδοση στην Εναγόμενη την 12/05/2021 ώρα 08:30 π.μ., ημερομηνία μέχρι την οποία το προσωρινό διάταγμα ισχύει και δεσμεύει την Εναγόμενη. H Αίτηση εναντίον των Εναγόντων 1 και 2 απορρίφθηκε επειδή ως αναφέρεται στο πρακτικό του Δικαστηρίου δε φαίνεται να έχουν οποιαδήποτε σχέση με το επίδικο ακίνητο το οποίο ανήκει στην Ενάγουσα
  5. Β. Αίτηση Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κου XXXXX Αριστείδου διευθυντή της Ενάγουσας αρ.
  6. Συνοπτικά τα γεγονότα έχουν ως ακολούθως: H Υποθήκη με αρ Χ/Χ/ΧΧΧΧ/ΧΧΧΧ συνιστά εξασφάλιση του επίδικου δανείου και έχει συμφωνηθεί στη Λεμεσό. Οι Ενάγοντες με αρ. 1 και 2 είναι εγγυητές του επίδικου δανείου. Οι Εναγόμενοι προώθησαν διαδικασία εκποίησης της Υποθήκης και την 10/05/2021 ήταν ορισμένος ηλεκτρονικός πλειστηριασμός με σκοπό την εκποίηση της Υποθήκης με βάση το μέρος VIA του περι Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (Ν. 9/65). Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλών είχε καταχωρηθεί αίτηση έφεση για ακύρωση του πλειστηριασμού. Το επίδικο δάνειο συνάφθηκε το 2011 με το τότε Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ και είχε υποθηκεύσει το επίδικο ακίνητο της Ενάγουσας 3 κατ΄ απαίτηση της τράπεζας. Σκοπός του δανείου ήταν για να εξοφληθούν άλλα δάνεια του ενόρκως δηλούντα με τα οποία δεν είχε κάποια σχέση η Ενάγουσα αρ.
  7. Στο μεταξύ ως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες είχαν εισηγηθεί να υποθηκευθεί άλλο ακίνητο και όχι το ενυπόθηκο ακίνητο αλλά δε δέχθηκαν οι Εναγόμενοι/Καθ' ών η Αίτηση. Ισχυρίζονται επίσης ότι τους εξαπάτησαν και παρουσίασαν την επίδικη συμφωνία ως χρέος της Ενάγουσας αρ. 3 και υποθήκευσαν το ακίνητο της ενώ η Ενάγουσα δεν είχε καμία σχέση ούτε έλαβε τα χρήματα και αναγκάστηκαν να υπογράψουν ως εγγυητές οι Ενάγοντες αρ. 1 και αρ.
  8. Δεν έχει εκδοθεί δικαστική ή διαιτητική απόφαση εναντίον τους. Ως αναφέρουν την 21/07/2014 είχαν κληθεί για να παραστούν στη διαδικασία Διαιτησίας που είχε εγείρει τότε το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού. Σύμφωνα με τις θέσεις των Εναγόντων μετά που παράθεσαν στους Εναγόμενους τις θέσεις τους για δόλο, απάτη και συνωμοσία αυτοί απέσυραν την Αίτηση/ διαδικασία Διαιτησίας. Οι Ενάγοντες είχαν καταχωρήσει τη Γενική Αίτηση αρ. ΧΧΧ/2014 η οποία αποσύρθηκε την 17/02/2015 ως διευθετηθείσα. Είχε γίνει σύμφωνα με τον ενόρκως δηλών συμφωνία όπως προχωρήσουν ξανά οι διαπραγματεύσεις και να καταρτιστούν και υπογραφούν νέες συμφωνίες με βάση τα αληθή γεγονότα και να ακυρωθούν οι συμφωνίες που έθεταν την Ενάγουσα 3 ως Πρωτοφειλέτρια ενώ δεν είχε καμία σχέση και δεν έλαβε τα χρήματα. Ουδέποτε έχει καταστεί απαιτητό το οφειλόμενο ποσό και η διαδικασία εκποίησης είναι καταχρηστική. Εισηγούνται ότι τα όσα μεσολάβησαν πριν και μετά την απόσυρση της γενικής αίτησης αρ. ΧΧΧ/2014 δημιουργούν κώλυμα και δεν μπορούν να ζητούν σήμερα οφειλόμενο ποσό, το οποίο κατά τη θέση τους δε υφίσταται. Σε σχέση με την ειδοποίηση τύπου ΙΑ αναφέρει ότι μόλις έλαβε γνώση ο ενόρκως δηλών έδωσε εντολή στους δικηγόρους τους και καταχώρησαν την Έφεση αρ. ΧΧ/2021 για λόγους που αφορoύν την επίδοση της Ειδοποίησης τύπου ΙΑ. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει επίσης ότι είχε επαφές με τους Εναγόμενους όπου είχε λάβει διαβεβαιώσεις ότι δε θα γίνει ο πλειστηριασμός γιατί θα ψηφιζόταν νέος νόμος για τα αγροτεμάχια όπως το επίδικο και του είχαν πει να μην προβεί σε άλλες ενέργειες και ότι θα ανακαλείτο ο πλειστηριασμός. Είναι ο ισχυρισμός τους ότι άργησαν να καταχωρήσουν την αγωγή αφού οι Εναγόμενοι τους διαβεβαίωναν συνεχώς ακόμη και τρεις-τέσσερις μέρες πριν τον πλειστηριασμό ότι θα ακυρωθεί ή ανασταλεί και να μην καταχωρήσουν δικαστική διαδικασία. Πέραν των πιο πάνω θέσεων η θέση της Ενάγουσας αρ. 3 είναι ότι το επίδικο δάνειο είναι άκυρο και/ή ακυρώσιμο εξαιτίας καταχρηστικών ρητρών και/ή αθέμιτων πρακτικών και είναι ιδιαίτερα επαχθείς. Ως σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση επίσης θέτει ότι με βάση το Νόμο 212(Ι) 2020 και την τελευταία τροποποίηση ημερ. 22/04/2021 ο οποίος προνοεί αναστολή των πλειστηριασμών μέχρι την 31/07/2021 καθότι ως ισχυρίζεται η Ενάγουσα αρ. 3 αποτελεί την επαγγελματική της στέγη και ότι αποτελεί αγροτεμάχιο μικρότερης αξίας από €250.
  9. Εάν δεν εκδοθεί διάταγμα ως ισχυρίστηκε η Ενάγουσα αρ. 3 θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να απονεμηθεί πλήρη δικαιοσύνη. Παρατηρώ επίσης ότι περί την 14.01.2022 καταχωρήθηκε η Έκθεση Απαίτησης μεταξύ άλλων και εκ μέρους της Ενάγουσας αρ.
  10. Στην Έκθεση Απαίτησης εγείρεται η θέση ότι η επίδικη συμφωνία δανείου είναι άκυρη και/ή ακυρώσιμη και/ή μη παράγουσα έννομα αποτελέσματα εναντίον των Εναγόντων και/ή ότι υπήρξε εικονική συμφωνία η οποία δεν ανταποκρινόταν στη βούληση των μερών και τα πραγματικά γεγονότα και ότι υπογράφηκε κατόπιν πίεσης των Εναγόμενων και/ή των υπαλλήλων τους. Υπάρχει ισχυρισμός ότι τόσο η επίδικη συμφωνία δανείου όσο και η Υποθήκη συνάφθηκαν κατόπιν ψευδών παραστάσεων και/ή υποσχέσεων και/ή ψυχικής πίεσης και ότι υπήρξε εξαναγκασμός στην υπογραφή των συμφωνιών, ότι οι συμφωνίες δεν ήταν προϊόν ελεύθερης βούλησης και περιέχουν καταχρηστικούς όρους και ρήτρες, ότι οι Εναγόμενοι ενήργησαν αμελώς και κατά παράβαση καθήκοντος και ότι εν πάση περιπτώσει έγινε άλλη συμφωνία μεταξύ των μερών και το χρέος έχει εξοφληθεί. Να σημειωθεί ότι μέσω της Έκθεσης Απαιτήσεως δεν προωθείται η θεραπεία αρ. 1 που αναφέρεται στο Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα σε σχέση με τη θέση των Εναγόντων ότι το αγροτεμάχιο που αφορά την Υποθήκη αποτελεί την επαγγελματική στέγη της Ενάγουσας αρ. 3 και ότι είχαν ανασταλεί οι διαδικασίες εκποίησης. Γ. Ένσταση Η ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση (στο εξής «ως η Ένσταση») έχει καταχωρηθεί την 04/06/2021 και εγείρονται 30 λόγοι ένστασης οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι α) το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού υπερέβηκε της δικαιοδοσίας του με την έκδοση του διατάγματος καθότι έκδωσε διάταγμα το οποίο συγκρούεται με την απόφαση που εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης/έφεσης με αρ. ΧΧ/2021, β) ότι ενήργησε το Δικαστήριο - σαν Εφετείο, γ) ότι δεν έχει δικαιοδοσία το παρόν Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα αναστολής του πλειστηριασμού, ότι δ) ο Νόμος 98(Ι)/2021 δεν εφαρμόζεται για αναστολή των πλειστηριασμών διότι το επίδικο τεμάχιο δεν είναι αγροτεμάχιο και δεν ήταν σε ισχύ τη μέρα έκδοσης του διατάγματος ο νόμος, ε) ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική αφού οι Αιτητές προώθησαν παράλληλες διαδικασίες για την επίτευξη του ιδίου σκοπού, στ) ότι κωλύονται οι Αιτητές να προωθούν την έκδοση των αιτούμενων θεραπειών λόγω έκδοσης απόφασης του Δικαστηρίου στην αίτηση έφεση αρ. ΧΧ/2021, ζ) ότι οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο την αλήθεια και/ή παραπλάνησαν το Δικαστήριο κατά την έκδοση του διατάγματος, η) ότι δεν πληρείται το στοιχείο του κατεπείγοντος, θ) ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος, ι) ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης, κ) ότι οι Καθ' ων η Αίτηση θα επηρεαστούν δυσμενώς από την οριστικοποίηση του διατάγματος, λ) ότι οι Καθ' ων η Αίτηση είναι φερέγγυοι και/ή δεν έχει καταδειχθεί το αντίθετο, μ) ότι ο νόμος περί αναστολής των πλειστηριασμών δεν εφαρμόζεται και ν) ότι στην προκείμενη περίπτωση δεν εφαρμόζονται οι αρχές του κωλύματος. H Ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας XXXXX Αγά (στο εξής "ένορκη Δήλωση Αγά"). Η κα Αγά είναι υπάλληλος στην εταιρεία Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd. Οι Ενάγοντες 1 -3 κατά τον επίδικο χρόνο ήταν πελάτες των Καθ' ων η Αίτηση και τους παρείχαν πιστωτικές διευκολύνσεις. Στις 20/06/2011 οι Καθ' ων η Αίτηση κατόπιν παρακλήσεως της Ενάγουσας 3/Αιτήτριας 3 με βάση γραπτή συμφωνία δανείου ίδιας ημερομηνίας παρείχαν δάνειο για το ποσό των € 130.
  11. Οι Καθ' ων η Αίτηση άνοιξαν λογαριασμό και εκτέλεσαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Τα ισόποσα των συναλλαγών χρεώνονταν και πιστώνονταν οι διάφορες πληρωμές της Αιτήτριας 3 έναντι του υπολοίπου αυτού καθώς και οιεσδήποτε δαπάνες ή τόκοι και έξοδα. Η Αιτήτρια 3 ενημερωνόταν γραπτώς και αποδέχθηκε το υπόλοιπο και δεν το αμφισβήτησε. Μέχρι σήμερα δεν έχει εξοφληθεί. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 υπέγραψαν συμβάσεις εγγύησης. Επίσης η Αιτήτρια αρ. 3 προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων της προσέφερε και υποθήκευσε το μερίδιο που κατέχει στο ακίνητο με αρ. Εγγραφής Χ/ΧΧΧΧ, φ/σχ ΧΧ/ΧΧ, τεμάχιο ΧΧΧ στις Κάτω Πλάτρες της Επαρχίας Λεμεσού. Η επίδικη Υποθήκη είναι το Τεκμήριο Ε της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Ένσταση. Η συμφωνία δανείου τερματίστηκε περί την 06/12/2012 λόγω μη συμμόρφωσης των Εναγόντων 1-3 με τις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Οι Καθ' ών η Αίτηση προχώρησαν με διαδικασία διαιτησίας εναντίον των Εναγόντων 1-3 μεταξύ άλλων και της Ενάγουσας αρ.
  12. Οι Ενάγοντες 1-3 καταχώρησαν Γενική Αίτηση με αρ. ΧΧΧ/2014 με σκοπό την ακύρωση της προαναφερθείσας διαδικασίας διαιτησίας. Η Γενική Αίτηση αποσύρθηκε επειδή αποσύρθηκε και η Διαιτησία. Οι Ενάγοντες υποσχέθηκαν όπως διευθετήσουν το χρέος τους και να καταβάλουν τα οφειλόμενα ποσά. Ουδέποτε δεσμεύτηκαν οι Καθ' ων όπως μη προχωρήσουν άλλη διαδικασία προς είσπραξη του χρέους τους. Η Υποθήκη συνέχιζε να εξασφαλίζει το χρέος. Οι Ενάγοντες παρά τις υποσχέσεις τους ουδέποτε κατέβαλαν οποιοδήποτε ποσό έναντι του χρέους τους προς εξόφληση. Οι Καθ' ων προχώρησαν με τη διαδικασία εκποίησης ως προβλέπεται στο μέρος VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/65 και επέδωσαν ειδοποιήσεις Τύπου Ι, ΙΒ και ΙΑ. Στις 26/03/2021 οι Ενάγοντες προχώρησαν στην καταχώρηση Αίτησης Έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού η οποία έλαβε τον αριθμό 57/2021 με σκοπό τον παραμερισμό της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ και την ακύρωση του πλειστηριασμού. Ως Τεκμήριο Μ επισυνάφθηκε η σχετική Αίτηση-Έφεση. Στις 20/04/2021 οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση και στις 28/04/2021 ακολούθησε η ακρόαση της Αίτησης-Έφεσης και η απόφαση είχε επιφυλαχθεί για τις 07/05/
  13. Ως Τεκμήριο Ν επισυνάφθηκε η Ένσταση και ως Τεκμήριο Ξ η απόφαση επί της Αίτησης-Έφεσης. Η υπό την ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή ως και η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκαν στις 05/05/
  14. Σύμφωνα με τη θέση των Καθ' ων η Αίτηση δεν αναφέρθηκε στο Δικαστήριο που εξέταζε την Αίτηση-Έφεση η ύπαρξη του Διατάγματος. Δ. Νομικές Αρχές Το άρθρο 32 του Ν.14/1960 παρέχει στο Δικαστήριο εξουσία να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Ως είναι γνωστό για την επιτυχή κατάληξη της Αίτησης δυνάμει του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (Βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά

(1982)1 CLR 557). (Α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) Ορατή πιθανότητα επιτυχίας Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής (βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά
(1982)1 CLR 557 και Μαργαρίτα Χρίστου Πουργουρίδη κ.ά. v. Θέμιδος Βάσου Μέζου κ.ά.
(1994)1 ΑΑΔ 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ.ά. v. Άννα Χρυσάνθου κ.ά
(1996)1 ΑΑΔ 253, 257-8). (Γ) Δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο χρόνο εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/1960 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν' απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο Ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του Εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον Ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1(Α) ΑΑΔ 317, 324, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις το δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο είναι δίκαιο και ευχερές να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 132 και Πολιτική Έφεση αρ. Ε7/2018, Εκδόσεις «Αρκτίνος «Λιμιτεδ κ.α. v. Λοιζίδου ημερ. 21/03/2019). Το άρθρο 32 του Ν. 14/1960 ερμηνέυθηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το βάρος απόδειξης ανήκει στον αιτητή να ικανοποιήσει τις πιο πάνω αναφερόμενες προϋποθέσεις.( βλ. Μαίρη Σεβαστού v. Εμανουήλ Σεβαστού 2002 1 ΑΑΔ 1980). Η Αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων και στο άρθρο 4 του Κεφ. 6. το οποίο παρέχει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εκδίδει παρεμπίπτον διάταγμα με σκοπό την προστασία της περιουσίας που είναι αντικείμενο της αγωγής (Βλ. ABP Holdings Ltd κ.α v. Ανδρέα Κιταλίδη κ.α (Αρ.2)
(1994)1 ΑΑΔ
  1. Στην προκείμενη περίπτωση εφαρμόζεται το άρθρο 4 του Κεφ. 6 σε σχέση με την επίδικη Υποθήκη. Η Αίτηση θα εξεταστεί ταυτόχρονα, στα πλαίσια του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Ν.14/
  2. Βλ. S.A. Constantinou Ltd κ.α. v Marfin Popular Bank Public Co Ltd
(2009)1 ΑΑΔ
  1. Επίσης στη νομική βάση της επίμαχης Αίτησης παρατίθενται μεταξύ άλλων και τα άρθρα 44Β και 44Γ, 44ΙΑΑ, 44Ζ κ.α. του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμος (Ν.9/1965) στο εξής "ως ο Νόμος") όπου στα εν λόγω άρθρα καθορίζεται η διαδικασία εκποίησης/πώλησης ενός ενυπόθηκου ακινήτου. Ε. Μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων Μέσω της Ένστασης των Καθ' ών η Αίτηση εγείρεται ως λόγος ένστασης ότι οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο την αλήθεια και/ή ότι παραπλάνησαν το Δικαστήριο και/ή ότι δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Είναι επίσης ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση ότι η συμπεριφορά των Αιτητών δε συμβαδίζει με τις αρχές της επιείκειας διότι ουδέποτε αναφέρθηκε στο Δικαστήριο που εκδίκαζε την έφεση αρ. ΧΧ/21 ότι εκκρεμούσε η παρούσα διαδικασία αλλά ούτε το παρόν Δικαστήριο γνώριζε ότι εκκρεμούσε η έκδοση απόφασης στα πλαίσια της αίτησης-έφεσης αρ. ΧΧ/
  2. Κρίνεται ορθό στο παρόν στάδιο να εξετάσω αυτούς τους λόγους Ένστασης. Σ' αυτό το σημείο συνοψίζεται η σχετική νομολογία. i) Διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας και ασφαλέστατα να μην παραπλανήσει το Δικαστήριο. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του διαδίκου. Το δε στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. Ότι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 597). ii) Το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται με αναφορά στα επίδικα θέματα (βλ. M & Ch. Mitsingas Trading Ltd και άλλοι v. The Timberland Co.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791). Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία. (βλ. Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου και άλλοι v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου και άλλων
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην προκείμενη περίπτωση στις 05/05/2021 όταν καταχωρήθηκε η υπό κρίση Αίτηση και εκδόθηκε μονομερώς απαγορευτικό διάταγμα οι Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν στο Δικαστήριο ότι η διαδικασία της Αίτησης Έφεσης είχε προχωρήσει σε τέτοιο σημείο όπου 2 μέρες μετά θα εκδιδόταν απόφαση. Στην ένορκη δήλωση της υπό κρίση Αίτησης αναφέρθηκε μόνο ότι είχε καταχωρηθεί αίτηση-έφεση σε σχέση με λόγους που αφορούσαν την ειδοποίηση τύπου ΙΑ χωρίς να παραπεμφθεί το Δικαστήριο στα σχετικά δικόγραφα που καταχωρήθηκαν. Επίσης δεν αναφέρθηκε κάτι άλλο μέσω της ένορκης δήλωσης, αφήνοντας να νοηθεί ότι δεν έγινε κάτι άλλο για την προώθηση της έφεσης. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση γίνεται αναφορά σε συζητήσεις που είχαν οι Ενάγοντες με τους Καθ'ών η Αίτηση οι οποίοι ως ισχυρίζονται τους έλεγαν ότι δε θα προχωρούσε η διαδικασία πλειστηριασμού και να μην προέβαιναν σε διαδικασίες. Με αυτά τα δεδομένα το Δικαστήριο δε μπορούσε να γνώριζε ότι οι Αιτητές είχαν επιμείνει στην εκδίκαση της Αίτησης-Έφεσης και ότι ανάμεναν την απόφαση επί αυτής, η οποία απόφαση θα ήταν καθοριστική ως προς τη διενέργεια του πλειστηριασμού ο οποίος ήταν προγραμματισμένος για τις 10/05/
  1. Επίσης το Δικαστήριο δε θα μπορούσε να γνωρίζει ότι 2 μέρες μετά την καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης θα εκδιδόταν απόφαση επί της αίτησης έφεσης και ότι με την απόφαση υπήρχε ενδεχόμενο να ακυρωθεί ο πλειστηριασμός. Στο Δικαστήριο ανάφεραν μόνο ότι τους ενημέρωσαν οι Καθ' ων η Αίτηση τρεις μέρες πριν ότι θα γινόταν ο πλειστηριασμός αλλά δεν αποκάλυψαν την αλήθεια ότι η διενέργεια ή μη του πλειστηριασμού θα εξαρτείτο από την έκβαση της απόφασης που αναμένετο να εκδοθεί στις 07/05/
  2. -Δεν αποκαλύφθηκε λοιπόν στο Δικαστήριο ότι στις 20/04/2021 οι Εναγόμενοι καταχωρήσαν ένσταση στην αίτηση-έφεσης και ότι στις 28/04/2021 εκδικάστηκε η αίτηση-έφεσης και η απόφαση επιφυλάχθηκε για να απαγγελθεί στις 07/05/
  3. - Παραλείφθηκε να αποκαλυφθεί στο Δικαστήριο ότι προχώρησε και εκδικάστηκε η αίτηση- έφεση και ανάμεναν το αποτέλεσμα της, η οποία σε περίπτωση επιτυχίας της θα είχε σαν αποτέλεσμα την ακύρωση του πλειστηριασμού που ήταν προγραμματισμένος στις 10/05/
  4. Είχε καθήκον η Ενάγουσα αρ. 3 δε να ενημερώσει το Δικαστήριο ειδικότερα όταν 5 μέρες πριν τον πλειστηριασμό καταχωρήθηκε η υπό κρίση Αίτηση με την οποία επιδιωκόταν η αναστολή του πλειστηριασμού. Η ουσία έγκειται στο ότι και τα δύο ένδικα μέσα τα οποία προώθησαν παράλληλα οι Αιτητές είχαν ουσιαστικά τον ίδιο στόχο ήτοι να σταματήσει ο πλειστηριασμός του ενυπόθηκου ακινήτου. Η ουσία είναι ότι οι Αιτητές δεν αποκαλύψαν κατά την έκδοση του διατάγματος μονομερώς στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα που αφορούσαν τα επίδικα θέματα. Βλ. Απόφαση στην υπόθεση Δήμος Πάφου v Βοσκού, Π.Ε. 10808/ 23/08/2001,
(2001)1 Α.Α.Δ. 1168, Rybolovlev v Rybolovleva
(2010)AA ΑΑΔ 82, Θεοδώρου v Alpha Bank Ltd κ.α.
(2005)ΙΑ ΑΑΔ 296. Ως εκ του αποτελέσματος το δικαστήριο άσκησε τη διακριτική εξουσία του έχοντας άγνοια ουσιώδους γεγονότος. Στην απόφαση Δήμος Πάφου ανωτέρω αναφέρθηκαν αυτολεξεί τα ακόλουθα: "Πλήρης και ειλικρινής αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων, που είναι σε γνώση του αιτητή, απαιτείται πάντοτε σε αιτήσεις εξπάρτε. Διαφορετικά το διάταγμα που δόθηκε χωρίς να τηρηθεί η υποχρέωση αυτή του αιτητή θα πρέπει να ακυρωθεί κατά την inter partes ακρόαση της αίτησης. Είναι δε άσχετο αν η παράλειψη τέτοιας αποκάλυψης ήταν εσκεμμένη ή όχι. Ο κανόνας αναπτύχθηκε σε σχέση με τη χορήγηση διαταγμάτων του τύπου mareva, αλλά είναι καθολικής ισχύος σε υποθέσεις προσωρινής δικαστικής προστασίας. Η πρώτη υπόθεση που κωδικοποίησε τις αρχές για τη χορήγηση διαταγμάτων mareva ήταν η Third Chandris Shipping Corporation ν. Unimarine S.A. [1979] 1 Q.B. 645 (εφετειακή απόφαση). Η υποχρέωση αποκάλυψης ήταν η πρώτη προϋπόθεση που έθεσε. Και εναπόκειται στο δικαστή, κατά την ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, να εκτιμήσει τη σημασία τέτοιων στοιχείων. Είναι χρήσιμη, στο σημείο αυτό, η αναφορά σε σύντομο απόσπασμα από το βιβλίο του Mark S. W. Hoyle "The Mareva Injunction and Related Orders"
(1997)3η έκδοση, στη σελ. 71 υπό τον τίτλο "Lack of full disclosure": "There is a powerful argument in the view that if full and frank disclosure has not been made in the ex parte application, the order will be discharged because of the seriousness of the omission. This is because it is up to the judge to consider the importance of the relevant facts, so that he can exercise his discretion in the light of as much information as possible. Consequently, a lack of full and frank disclosure need not be deliberate before the injunction is discharged for that reason, but merely has to be pertinent to the issues involved, even if it does not affect the merits of the claim. At the ex parte stage the only evidence before the court is that provided by the applicant for the injunction. It is an established part of the practice in applications for exparte orders that the applicant gives as fair a description of the case as possible. The judge should be alerted to any particular defences or problems so that his assessment of the situation is as objective as it can be at the early stage of the matter." Επίσης μέσω της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Ένσταση προκύπτει μεταξύ άλλων η θέση ότι σύμφωνα με τους όρους της επίδικης Υποθήκης πρόκυπτε το δικαίωμα των Εναγόμενων να προβούν σε πώληση του ακινήτου σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τους όρους των πιστωτικών διευκολύνσεων, γεγονός που δεν επισημάνθηκε στο Δικαστήριο από την Αιτήτρια 3/Ενάγουσα 3. Αφ ής στιγμής η Ενάγουσα 3 επιδίωκε να σταματήσει την εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου της όφειλε δε να επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου σε όλους τους ουσιώδεις όρους και ο όρος αυτός ήταν σε άμεση σύνδεση με τα επίδικα θέματα. Στην Demstar (πιο πάνω) κρίθηκε ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες όφειλαν να είχαν επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου σε συγκεκριμένο όρο φορτωτικής, την οποία είχαν επισυνάψει με την ένορκη δήλωση που συνόδευε τη μονομερή αίτηση. Επίσης στην απόφαση που δόθηκε στην υπόθεση AK INTERNATIONAL UK LIMITED v του Πλοιου "Naime s" (αρ. 1),
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1447Τ, έγινε αναφορά σε απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Bingham στη Sipoert Trade v Comdel
(1986)L loyd's L.R. Vol. 2 σελ.
  1. "The scope of the duty of disclosure of a party applying ex parte for injunctive relief is, in broad terms, agreed between the parties. Such an applicant must show the utmost good faith and disclose his case fully and fairly. He must, for the protection and information of the defendant, summarize his case and the evidence in support of it by an affidavit or affidavits sworn before or immediately after the application. He must identify the crucial points for and against the application and not rely on general statements and the mere exhibiting of numerous documents. He must investigate the nature of the cause of action asserted and the facts relied on before applying and identify any likely defences. He must disclose all facts which reasonably could or would be taken into account by the Judge in deciding whether to grant the application. It is no excuse for an application to say that he was not aware of the importance of matters he has omitted to state. If the duty of full and fair disclosure is not observed the Court may discharge the injunction even if after full enquiry the view is taken that the order made was just and convenient and would probably have been made even if there had been full disclosure." Συνεπώς οι Αιτητές/Ενάγοντες 3 όφειλαν στη μονομερή αίτηση να είχαν επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου στα θέματα που είχαν θέσει οι Καθ' ων η Αίτηση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση. Με βάση τα πιο πάνω το απαγορευτικό διάταγμα ακυρώνεται. Σημειώνεται όμως ότι ακόμα και αν δεν υπήρχε θέμα μη αποκάλυψης, και πάλι το προσωρινό διάταγμα θα ακυρωνόταν και η επίδικη αίτηση θα απορριπτόταν για ανεξάρτητους λόγους. Για σκοπούς πληρότητας προχωρώ να εξετάσω τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/
  2. Στ. Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 Ι. Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και Ορατή Πιθανότητα επιτυχίας Στην παρούσα υπόθεση θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο υφίσταται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση με βάση το Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα και με βάση το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση. Ως αναφέρεται ανωτέρω η αγωγή στηρίζεται σε διάφορες βάσεις αγωγής. Μέσω της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση γίνεται αναφορά στο ότι το 2011 η Ενάγουσα αρ. 3 σύναψε δάνειο με το τότε Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ, με σκοπό να εξοφληθεί άλλο δάνειο του Ενάγοντα αρ.
  3. Το επίδικο ακίνητο υποθηκεύθηκε ως εξασφάλιση του επίδικου δανείου αλλά δεν ήταν πρόθεση των Εναγόντων να υποθηκευθεί το ακίνητο της Ενάγουσας αρ. 3 αλλά άλλο ακίνητο. Η εισήγηση αυτή για υποθήκευση άλλου ακινήτου δεν έγινε αποδεκτή από τους Καθ' ων η Αίτηση. Η Ενάγουσα αρ. 3 δεν αρνείται τη σύναψη της συμφωνίας δανείου αλλά αρνείται ότι έλαβε τα χρήματα. Επίσης ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα αρ. 3 εξαπατήθηκε και εξαναγκάστηκε στην υπογραφή της συμφωνίας δανείου και στην παραχώρηση του ενυπόθηκου ακινήτου και συνακόλουθα στην υπογραφή της Υποθήκης. Ισχυρίζονται δε οι εν λόγω συμφωνίες είναι άκυρες και/ή ακυρώσιμες εξαιτίας καταχρηστικών ρητρών, αθέμιτων πρακτικών, είναι ετεροβαρείς και εξαιρετικά επαχθείς, και αποτελούν προϊόν εξαναγκασμού και αθέμιτης πίεσης. Παραθέτουν δε γενικά όρους που κατά τη θέση τους είναι καταχρηστικοί αλλά δεν παραθέτουν έστω σε επίπεδο ισχυρισμών για τις αθέμιτες πρακτικές, ετεροβαρείς και επαχθείς όρους. Να σημειωθεί δεν έχει επισυναφθεί η επίδικη συμφωνία δανείου. Πέραν τούτου στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση υπάρχει και η θέση ότι έχει εξοφληθεί το ποσό του δανείου και/ή ότι έγιναν κάπoιες συμφωνίες με τα μέρη και διευθετήθηκε η υπόθεση. Ως σοβαρό ζήτημα επίσης τίθεται μέσω της ενόρκου δηλώσεως ότι με βάση το νόμο 212 (Ι) 2020 ο οποίος είχε ψηφιστεί την 22/04/2021 είχαν ανασταλεί οι εκποιήσεις για συγκεκριμένες κατηγορίες ακινήτων μέχρι την 31/07/2021 κατηγορία στην οποία σύμφωνα με τη θέση της Ενάγουσας αρ. 3 ανήκε και η κρινόμενη περίπτωση. Ως αναφέρθηκε ανωτέρω αποκαλύπτονται μέσω του Γενικά Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος διάφοροι διαζευκτικοί ισχυρισμοί από τους οποίους προκύπτουν διαζευκτικές βάσεις αγωγής, ήτοι ότι η συμφωνία δανείου και η Υποθήκη είναι άκυρη και/ή ακυρώσιμη, ότι η συμφωνία δανείου και η Υποθήκη δεν έχουν συναφθεί καθόλου και/ή δεν έχουν υπογραφεί από τους Ενάγοντες, ότι η σύμβαση δανείου έχει εξοφληθεί και/ή ότι δεν οφείλεται οποιοδήποτε ποσό με βάση τη συμφωνία δανείου με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μην μπορεί με ευκολία να διαπιστώσει σε ποια συγκεκριμένη νομική και πραγματική βάση εδράζονται οι αξιώσεις των Εναγόντων αρ. 3 βλ. Cyboston Ltd κ.α. v Νικολαίδου κ.α. Π.Ε. ΑΡ. 90/2011, 28/08/2018 και EL Fath Co v E.D.T. Shipping κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ.
  1. Δεν είναι επιτρεπτό να επιλέξω στο πλαίσιο εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης για έκδοση διατάγματος ή οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος τους ισχυρισμούς και τη βάση της αγωγής που θα είχαν εκ πρώτης όψεως τις καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας. Ως εξηγώ επίσης κατωτέρω οι διαζευκτικοί ισχυρισμοί ως τέθηκαν κρίνονται ανεπαρκείς στο να καταδείξουν στο ενδιάμεσο στάδιο και στα πλαίσια εξέτασης της παρούσης την ύπαρξη συγκεκριμένου σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά την ακρόαση και την πιθανότητα να δικαιούνται οι Ενάγοντες αρ. 3 σε κάποια θεραπεία. Και εξηγώ. Σε σχέση με τη θέση ότι η συμφωνία δανείου είναι άκυρη και/ή ακυρώσιμη καθότι υπογράφηκε κατόπιν εξαναγκασμού και/ή διότι περιέχει καταχρηστικές και επαχθείς ρήτρες αυτή προβάλλεται γενικά και αόριστα. Αντίγραφο της Συμφωνίας Δανείου δεν παρουσίασε η Αιτήτρια αρ.
  2. Επίσης δεν προσκομίστηκαν στοιχεία ως προς τη θέση ότι υπήρξε εξαναγκασμός αλλά ούτε σε επίπεδο ισχυρισμών παρατέθηκαν λεπτομέρειες για τις καταχρηστικές ρήτρες αλλά ούτε προκύπτει ποιοι όροι είναι επαχθείς και ετεροβαρείς. Επίσης η Αιτήτρια/Ενάγουσα αρ. 3 δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό πως ουδέν ποσό οφείλεται από την επίδικη συμφωνία δανείου. Στον αντίποδα οι καθ' ων η Αίτηση αναφέρουν ότι οι Ενάγοντες ήταν πελάτες τους και η επίδικη συμφωνία δανείου συνάφθηκε κατόπιν παρακλήσεως της. Η παραχώρηση του ενυπόθηκου ακινήτου ως εξασφάλιση και συνακόλουθα η υπογραφή της Υποθήκης έγινε με ελευθέρα βουλήσει. Με την παραχώρηση του δανείου ανοίχθηκε δε και λογαριασμός και χρεώνονταν και πιστώνονταν οι διάφορες πληρωμές της Αιτήτριας 3 και ουδέποτε το αμφισβήτησε. Έγινε διαδικασία Διαιτησίας η οποία αποσύρθηκε με συνέπεια αποσύρθηκε και η Γενική Αίτηση αρ. ΧΧΧ/
  3. Αναφέρουν δε επίσης οι Καθ'ών η γεγονός ότι η Υποθήκη συνέχιζε κανονικά να εξασφαλίζει το χρέος το οποίο μέχρι σήμερα οφείλεται και γι'αυτό προχώρησαν σε επίδοση τύπων Ι, ΙΑ με σκοπό να προχωρήσει η διαδικασία εκποίησης και πλειστηριασμού. Στην προκείμενη περίπτωση λοιπόν όχι μόνο δεν μπορεί να προκριθεί σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση λόγω των διαφορετικών και διαζευκτικών βάσεων που προωθούνται στην αγωγή δεν έχουν παρουσιαστεί ούτε επαρκή στοιχεία και γεγονότα, ώστε να διαφαίνεται η δύναμη της υπόθεσης και η πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Δεν έχω υπεισέλθει σε θέματα ουσίας της αγωγής αλλά οι θέσεις είναι πολύ γενικά διατυπωμένες μέσω της ενόρκου δηλώσεως και εκ πρώτης όψεως θα έλεγα αποδυναμώνονται από τα γεγονότα που έθεσαν οι Καθ'ών η Αίτηση. Ως προς τον ισχυρισμό για εξόφληση επισυνάπτεται μέσω της ενόρκου δηλώσεως το Τεκμήριο 3 που δείχνει ότι η Γενική Αίτηση με αρ. XXXXX/2014 η οποία είχε καταχωρηθεί σε σχέση με τη διαδικασία διαιτησίας αποσύρθηκε ως εξωδίκως διευθετηθείσα και ως εκ των πραγμάτων εισηγούνται ότι δεν κατέστη απαιτητό το οφειλόμενο ποσό και ότι δεν οφείλεται ποσό. Και αυτή η θέση αποτελεί κατά την άποψη μου μια γενική διατύπωση της προβαλλόμενης εκδοχής ότι δεν οφείλεται κάποιο ποσό. Προβληματίζει επίσης το Δικαστήριο το γεγονός ότι μετά την απόσυρση της Γενικής Αίτησης η υποθήκη συνέχιζε να εξασφαλίζει το επίδικο χρέος. Στο Σύγγραμμα 'Διατάγματα' των κ.κ. Ερωτοκρίτου και Αρτέμη
(2016), αν και το επίπεδο απόδειξης δεν είναι πολύ ψηλό εντούτοις εξηγείται ότι: «αυτό δεν σημαίνει ότι η προβολή και μόνο ενός ισχυρισμού θα θεωρηθεί αρκετή. Η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία. Γι' αυτό και είναι επάναγκες όπως η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια στα γεγονότα από τα οποία καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Στην ένορκη δήλωση πρέπει να αποφεύγονται οι γενικότητες». Ως επίσης έχει νομολογηθεί η αξιολόγηση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με αναφορά στις ένορκες δηλώσεις, και αναμένεται η εκεί μαρτυρία να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Γενικές αναφορές δεν επαρκούν για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Σχετική είναι η απόφαση Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ.
  1. Με βάση τα πιο πάνω δεν πληρείται ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη προυπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/
  2. Πέραν των πιο πάνω για σκοπούς πληρότητας προχωρώ να εξετάσω και την τρίτη προυπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/
  3. ΙΙ. Δυσκολία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο/Ανεπανόρθωτη βλάβη Μια περίπτωση που λαμβάνεται υπόψη για τη δυσκολία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο είναι εάν ο Ενάγοντας δε θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός της αποζημίωσης ή εάν ο Εναγόμενος είναι αφερέγγυο πρόσωπο. Όταν η ζημιά όμως μπορεί να υπολογιστεί έστω και με κάποια δυσκολία τότε δε θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και έτσι δε μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι δε θα αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Περαιτέρω στην υπόθεση Ανδρέου v. Colossos Signs Ltd (Αρ 2)
(2008)1 ΑΑΔ 662, 630 λήφθηκε υπόψη στα πλαίσια εξέτασης της τρίτης προϋπόθεσης από το Δικαστήριο ότι ο ενάγων δεν προέβαλε κανένα ισχυρισμό ότι η οικονομική κατάσταση των εναγομένων ήταν τέτοια που θα στερούσε τον ενάγοντα καταβολής αποζημιώσεων, εάν επιτύγχανε στην αγωγή του, με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να καταλήξει ότι δεν ικανοποιείτο η τρίτη προϋπόθεση. Στην ίδια απόφαση, λέχθηκε ότι για να ικανοποιηθεί η τρίτη προϋπόθεση, γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί του ενάγοντα ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη δεν αρκούν και ο ενάγων με την ένορκη του δήλωση θα πρέπει να επεξηγεί και αιτιολογεί τέτοιους ισχυρισμούς με σαφή και θετική μαρτυρία, ώστε να γίνουν δεχτοί από το Δικαστήριο. Στην προκείμενη περίπτωση όμως, όπως προκύπτει από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση γενικά και αόριστα προβάλλονται ισχυρισμοί περί της πρόκλησης ανεπανόρθωτης βλάβης. Η Αιτήτρια/Ενάγουσα αρ. 3 ισχυρίζεται ότι υπάρχει ορατός κίνδυνος ή καλύτερα βάσιμος φόβος ότι με τον πλειστηριασμό που ήταν προγραμματισμένος στις 10/05/2021 θα πωληθεί το επίδικο ακίνητο σε χαμηλή τιμή και ότι το δικαίωμα της Αιτήτριας αρ. 3 σε ιδιοκτησία και κατοχή του επίδικου ακινήτου για να το χρησιμοποιεί ως επαγγελματική στέγη παραμένει και είναι ισχυρό και δεν μετατράπηκε σε καθορισθείσες αποζημιώσεις. Επίσης υπάρχει η θέση ότι έχει ανασταλεί ο νόμος εκποίησης μέχρι την 31/07/
  1. Γενικά οι θέσεις στηρίζονται στο ότι εάν εκποιηθεί η Υποθήκη θα απωλέσει την περιουσία της η Ενάγουσα αρ. 3 και ότι το ακίνητο αποτελεί την επαγγελματική στέγη της Ενάγουσας αρ.
  2. Σε σχέση με τη θέση ότι το επίδικο ακίνητο αποτελεί την επαγγελματική κατοικία της Ενάγουσας αρ. 3 παρατηρώ ότι δεν παρουσιάστηκε κάποια μαρτυρία σχετική. Επισυνάφθηκε δε το Τεκμήριο 5 μέσω της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την Αίτηση που είναι απλώς ένα έγγραφο που δείχνει ότι η Ενάγουσα 3 πληρώνει κοινοτικούς φόρους. Επαγγελματική στέγη είναι ο χώρος που δραστηριοποιείται κάποιος. Δεν έχουν παρασχεθεί στοιχεία ότι η Ενάγουσα αρ. 3 δραστηριοποιείται στο συγκεκριμένο ακίνητο και με τι ακριβώς δραστηριοποιείται. Δεν έχω ενώπιον μου ικανά στοιχεία για να το διαπιστώσω. Επίσης σε σχέση με τη θέση ότι ίσχυε νόμος αναστολής εκποίησης δεν κρίνω σκόπιμο να αναλωθώ στην εξέταση του κατά πόσο ήταν σε ισχύ αφού και να ίσχυε η εφαρμογή του ήταν μέχρι την 31/07/
  3. Συνεπώς στο παρόν χρονικό σημείο δεν μπορεί να επιδράσει στη κρίση του Δικαστηρίου. Δεν έχει λοιπόν τεθεί ενώπιον μου μαρτυρία με τυχόν επιπτώσεις που θα έχει η Ενάγουσα αρ. 3 από την εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου αλλά αντιθέτως με την προσκομισθείσα μαρτυρία ήτοι τη συμφωνία υποθήκης φαίνεται ότι με βάση τους όρους της συμφωνίας υποθήκης η Ενάγουσα αρ. 3 γνώριζε το εν δυνάμει κίνδυνο εκποίησης και πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου και επέτρεψε όπως η υποθήκη να εξασφαλίζει το χρέος μέχρι σήμερα παρόλο που ισχυρίστηκε ότι δεν οφειλόταν κάποιο ποσό ή ότι έγινε κάποια άλλη διευθέτηση. Ήταν εν γνώση της Ενάγουσας αρ. 3 ή όφειλε να γνωρίζει ότι μπορούσε κάποια στιγμή να διαταχθεί η πώληση της εν λόγω περιουσίας τους για το σκοπό που την είχε υποθηκεύσει και δεν έδρασε πιο νωρίς παρόλο που είχαν αρχίζει να αποστέλλουν τις ειδοποιήσεις που απαιτεί ο Νόμος 9/65 για εκποίηση. Το ακίνητο ως φαίνεται υποθηκεύθηκε από το 2011 και έκτοτε ακόμη και μετά που έγινε η διευθέτηση στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης αρ. XXXXX/2014 που είχε ως αποτέλεσμα την απόσυρση της διαιτητικής διαδικασίας ως αναφέρει η Ενάγουσα 3/Αιτήτρια δε φαίνεται να έγινε κάτι για αντικατάσταση του ενυπόθηκου ακινήτου με άλλο παραμένοντας λοιπόν ο εν δυνάμει κίνδυνος να προχωρήσει η εκποίηση. Όπως επίσης διαφαίνεται από τα καταχωρησθέν δικόγραφα διεκδικούνται μεταξύ άλλων αποζημιώσεις λόγω δόλου, απάτης, ψευδών παραστάσεων, ψυχικής πίεσης, οικονομικού καταναγκασμού, αποζημιώσεις λόγω παράβασης συμφωνίας και αποζημιώσεις λόγω αδικαιολόγητου πλουτισμού. Έχοντας κατά νου αυτό, κρίνω ότι ακόμη και στην περίπτωση που η Αιτήτρια/Ενάγουσα 3 επιτύχει στην αγωγή της και αποδειχθεί κάποια εκ των βάσεων που προβάλλονται στην αγωγή η χρηματική ζημιά είναι εύκολα υπολογίσιμη και θα είναι αρκετή η κατοχύρωση των δικαιωμάτων της με επιδίκαση αποζημιώσεων, γεγονός που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Η όποια ζημιά ήθελε υποστεί η Αιτήτρια 3 σε περίπτωση που πετύχει στην Αγωγή θα μπορεί εύκολα να υπολογιστεί και να αποζημιωθεί με την καταβολή αποζημίωσης. Ως προς την δυνατότητα αποζημίωσης της Αιτήτριας/Ενάγουσας αρ. 3 από τους Καθ' ών η Αίτηση δεν έχει αμφισβητηθεί η ικανότητα των Καθ' ών η Αίτηση να καταβάλουν τυχόν αποζημιώσεις σε αυτόν σε περίπτωση επιτυχίας της Αγωγής. Ως επίσης έχει αναφερθεί από την κα Αγά δεν έχει αμφισβητηθεί ότι οι καθ' ων η Αίτηση είναι φερέγγυοι και αξιόχρεοι. Δεν υπάρχει μαρτυρία που να αποδεικνύει το αντίθετο. Τούτων δοθέντων δεν επιτρέπουν την υιοθέτηση της θέσης πως η μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα προκαλέσει στην Αιτήτρια αρ. 3 ανεπανόρθωτη ζημιά με την έννοια που αποδίδεται στον όρο σε περιπτώσεις ως η υπό συζήτηση. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι δεν πληρείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση ως προς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Με δεδομένη την κατάληξη του δικαστηρίου παρέλκει η αναγκαιότητα απασχόλησης του Δικαστηρίου με το αν θα ήταν δίκαιο και πρόσφορο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι δεν χρειάζεται η περαιτέρω εξέταση των λόγων Ένστασης. Και κάτι τελευταίο, όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση DOLEGO ESTATES LTD. κ.α. ν.
  4. Θεόδωρου Φιλίππου κ.α.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1217, «Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι η έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος μονομερώς δεν μεταθέτει το βάρος της απόδειξης κατά την ακρόαση και επομένως οι εφεσείοντες είχαν το βάρος να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα έπρεπε να παραμείνει σε ισχύ». Στην προκειμένη περίπτωση οι Αιτητές/ Ενάγοντες δεν έπεισαν το Δικαστήριο είτε ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ είτε ότι θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Ζ. Κατάληξη Κατ' ακολουθία όλων όσων έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται και το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα ακυρώνεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής. Συνεπώς, οι καθ' ων η Αίτηση δικαιούνται στα έξοδα τους. Οι Αιτητές αρ. 3 να καταβάλουν τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............ Μ-Α Στυλιανού, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.