ΧΡΙΣΤΟΥ ΒΛΑΧΟΥ κ.α. ν. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 2281/2021, 27/5/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A135 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Αγιομαμίτη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2281/2021 Μεταξύ:
- ΑXXXXXX ΧΡΙΣΤΟΥ ΒΛΑΧΟΥ
- ΣXXXXX ΑΝΔΡΕΑ ΚΥΡΚΟΥ Εναγόντων - Αιτητών και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Eναγόμενη - Καθ' ης η αίτηση -------------------------- Αίτηση ημερ. 20.01.2022 Ημερομηνία: 27.05.2022 Για Ενάγοντες - Αιτητές: κα Ττοφή Ν. Για Καθ' ης η αίτηση- Εναγόμενη: κος Οικονόμου Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Ενάγοντες 1 και 2 (στο εξής «Αιτητές») με ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα αξιώνουν την έκδοση διαταγμάτων με τα οποία να αναγνωρίζεται η ακυρότητα της συμφωνίας δανείου ημερ.14.03.08, ως επίσης της Δήλωσης υποθήκης με αρ.Υxxxx/08 ημερ.14.03.08 και του εγγράφου υποθήκης ίδιας ημερομηνίας (στο εξής θα καλούνται μαζί ως «υποθήκη»). Περαιτέρω, η Αιτήτρια 1 αξιώνει την έκδοση απόφασης υπέρ της για το ποσό των €95.560,95 και διαζευκτικά, σε περίπτωση που η συμφωνία δανείου διατηρηθεί σε ισχύ, την έκδοση απόφασης για το ποσό των €36.046,
- Με την υπό κρίση αίτηση, οι Αιτητές ζητούν την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να διατάσσεται η αναστολή της διαδικασίας, με βάση τις διατάξεις τους Μέρους VIA του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Ν.9/65, εκποίησης του ακινήτου με αρ. εγγραφής xxxxx, Φ/ΣΧ xx/xxxx, μερίδιο όλο στην περιοχή xx. xxxxxx στη Λεμεσό (στο εξής το «ακίνητο»). Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 1, στην οποία αναφέρει ότι στις 14.03.08 κατάρτισε την επίδικη συμφωνία δανείου. Ως εξασφάλιση για την προαναφερόμενη πιστωτική διευκόλυνση εκτελέστηκε η υποθήκη με την οποία οι Αιτητές υποθήκευσαν το ακίνητο. Μέχρι τον Ιούνιο του 2021 κατέβαλλε κανονικά τις δόσεις του δανείου της, οπότε οι δικηγόροι της απέστειλαν στην Εναγόμενη (στο εξής «Καθ' ης η αίτηση») επιστολή (Τεκμήριο 4) υποστηρίζοντας ότι η συμφωνία δανείου περιέχει πληθώρα καταχρηστικών ρητρών. Στις 28.06.21 υπέβαλε, μαζί με τον Αιτητή 2, παράπονο στην Υπηρεσία Προστασίας Καταναλωτή (στο εξής «ΥΠΚ») του Υπουργείου Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας (Τεκμήριο 6). Η ΥΠΚ, κατόπιν μελέτης του παραπόνου των Αιτητών, αποφάνθηκε ότι όλες σχεδόν οι ρήτρες της συμφωνίας δανείου είναι καταχρηστικές (Τεκμήριο 7). Παράλληλα, οι Αιτητές, μέσω του δικηγόρου τους, απευθύνθηκαν σε εταιρεία από την οποία ζήτησαν την εξέταση των καταστάσεων λογαριασμού του επίδικου δανείου και την ετοιμασία αναδομημένης κατάστασης. Η αναδομημένη κατάσταση στάλθηκε στην Καθ' ης η αίτηση με επιστολή των δικηγόρων της (Τεκμήριο 10). Στο μεταξύ, η Καθ' ης η αίτηση απέστειλε ειδοποίηση τύπου «Θ» (Τεκμήριο 9) ημερ.11.10.
- Μετά την εν λόγω ειδοποίηση, τόσο η ίδια, όσο και ο Αιτητής 2 έλαβαν επιστολές τελικής ζήτησης ημερ.11.11.21 (Τεκμήριο 12). Στη βάση συμβουλής που έλαβε από τους δικηγόρους των Αιτητών, υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας. Περαιτέρω, το ζήτημα είναι επείγον, καθώς σε περίπτωση που προχωρήσει η διαδικασία πώλησης του ακινήτου υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χάσει την ιδιοκτησία της λόγω μίας ακυρώσιμης συμφωνίας. Η Καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης. Με αυτήν εγείρονται 10 λόγοι ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στους ακόλουθους τρείς πυλώνες: Η υπό κρίση αίτηση είναι πρόωρη, καθώς δεν έχει ξεκινήσει η διαδικασία εκποίησης του ακινήτου. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
- Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση υπαλλήλου της Καθ' ης η αίτηση και σε αυτήν αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι στις 11.10.21 στάλθηκε στους Αιτητές προειδοποιητική επιστολή ενόψει του ότι ο λογαριασμός που συνδέεται με την επίδικη συμφωνία δανείου παρουσίαζε καθυστερήσεις. Οι πιο πάνω επιστολές συνοδεύονταν και από την ειδοποίηση τύπου «Θ» σύμφωνα με το Δεύτερο Παράρτημα του Ν.9/
- Οι Αιτητές δεν ανταποκρίθηκαν, με αποτέλεσμα η Καθ' ης η αίτηση με νέες επιστολές ημερ.11.11.21 να τερματίσει την επίδικη συμφωνία δάνειου. Η επίδικη συμφωνία δανείου είναι καθ' όλα νόμιμη και δεν υφίσταται οποιοσδήποτε λόγος για ακύρωση της. Στη βάση δε νομικής συμβουλής που έλαβε, οι Αιτητές κωλύονται να αμφισβητούν την εγκυρότητα της επίδικης συμφωνίας, αφού υπέγραψαν και αποδέχθηκαν το περιεχόμενο της με ελεύθερη βούληση. Όσον αφορά την απόφαση της ΥΠΚ, εξ όσων συμβουλεύεται από τους συνηγόρους της Καθ' ης η αίτηση, δεν έχει οποιαδήποτε νομική ισχύ και σε κάθε περίπτωση δεν δεσμεύει το Δικαστήριο. Σε σχέση με τη θέση των Αιτητών, ότι ο επίδικος λογαριασμός δανείου έχει επιβαρυνθεί με υπερχρεώσεις, ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται, ότι σε μία τέτοια περίπτωση η Καθ' ης η αίτηση θα οφείλει να επιστρέψει στην Αιτήτρια 1 τη διαφορά που θα προκύψει από τις ισχυριζόμενες υπερχρεώσεις. Η Καθ' ης η αίτηση είναι ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και έχει τη δυνατότητα να καταβάλει στην Αιτήτρια 1 οποιοδήποτε ποσό ήθελε θεωρηθεί ως υπερχρέωση. Συνεπώς, δεν υφίσταται ζήτημα δυσκολίας ή αδυναμίας απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Καταληκτικά, ο ενόρκως δηλών, υποστηρίζει ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης, αφού, ανάμεσα σε άλλα, σε περίπτωση έκδοσης του θα παραβιαστούν το εμπράγματο δικαίωμα που απέκτησε η Καθ' ης η αίτηση δυνάμει της υποθήκης και η ελευθερία του συμβάλλεσθαι, τα οποία προστατεύονται από τα άρθρα 23 και 26 του Συντάγματος αντίστοιχα. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, μέσω των αγορεύσεων τους, επιχειρηματολόγησαν προς υποστήριξη των θέσεων τους. Οι αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων έχουν μελετηθεί στο σύνολό τους και αναφορά σε αυτές θα γίνει όπου αυτό κριθεί σκόπιμο. Νομική πτυχή Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται επί του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο, για να εκδοθεί ένα παρεμπίπτον διάταγμα πρέπει να συντρέχουν οι ακόλουθες τρεις προϋποθέσεις: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο Αιτητής δικαιούται σε θεραπεία. (γ) Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα. Στην κλασική υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R 557 λέχθηκε, σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 32 του Ν.14/60, ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μία συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση ειπώθηκε, ότι περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την Odysseos, ο Αιτητής θα πρέπει να δείξει ότι υπάρχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Η τρίτη προϋπόθεση ερμηνεύθηκε κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην περιορίζεται μόνο στη δυνατότητα χρηματικής αποζημίωσης ή αποκατάστασης της υλικής ζημιάς (Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1Α Α.Α.Δ 317 και Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1Γ Α.Α.Δ 1848). Συμπεράσματα Προτού προχωρήσω στην εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/60 θεωρώ ορθό να ασχοληθώ κατά προτεραιότητα με την εισήγηση της Καθ' ης η αίτηση, ότι η υπό κρίση αίτηση είναι πρόωρη. Η υπό αναφορά εισήγηση πηγάζει από το λεκτικό του διατάγματος που ζητούν οι Αιτητές, ήτοι την αναστολή της διαδικασίας εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του Μέρους VIA του Ν.9/
- Ο κ. Οικονόμου επισήμανε, ότι στάλθηκε μόνο η ειδοποίηση τύπου «Θ», η οποία δεν σηματοδοτεί την έναρξη της διαδικασίας εκποίησης με βάση τις πρόνοιες του Μέρους VIA του Ν.9/
- Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να ζητείται η αναστολή μίας διαδικασίας που δεν έχει καν ξεκινήσει. Είναι ορθή η επισήμανση, ότι η διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή με βάση το Μέρος VIA του Ν.9/65 ξεκινά με την ειδοποίηση τύπου «Ι». Αυτό το γεγονός, όμως, δεν καθιστά, κατά την κρίση μου, πρόωρη την αναζήτηση θεραπείας μέσω της έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Η ειδοποίηση τύπου «Θ», έστω κι αν δεν σηματοδοτεί την έναρξη της διαδικασίας εκποίησης, εντούτοις εντάσσεται λειτουργικά στο Μέρος VIA του Ν.9/65, αφού πρόνοια για αυτή γίνεται στο άρθρο 44Β το οποίο περιλαμβάνεται στο Μέρος VIA του Ν.9/
- Περαιτέρω, η ουσία της αιτούμενης θεραπείας έγκειται στην προστασία του ακινήτου από τυχόν εκποίηση του. Επομένως, το ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν επέδωσε στους Αιτητές ειδοποίηση τύπου «Ι» σύμφωνα με το Μέρος VIA του Ν.9/65, δεν εμποδίζει τους τελευταίους να καταχωρήσουν την υπό κρίση αίτηση στα πλαίσια της παρούσας αγωγής προς υποβοήθηση των θεραπειών που διεκδικούν με αυτή. Εν πάση περιπτώσει, η υπό κρίση αίτηση περιλαμβάνει και το αιτητικό της παραγράφου Β με το οποίο ζητείται: «Οποιανδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε υπό τις περιστάσεις κρίνει το Δικαστήριο». Συνεπώς, ακόμη κι αν θεωρηθεί πρόωρη η θεραπεία του αιτητικού της παραγράφου Α της αίτησης, το αιτητικό της παραγράφου Β δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πρόωρο. Έρχομαι, επομένως, στην ουσία της υπό κρίση αίτησης. Έχουν ήδη εκτεθεί πιο πάνω, οι θεραπείες που αξιώνουν οι Αιτητές με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. Οι εν λόγω θεραπείες επαναλαμβάνονται και στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας
- Η ισχυριζόμενη ύπαρξη καταχρηστικών ρητρών και υπερχρεώσεων στον επίδικο λογαριασμό δανείου, παρέχει στους Αιτητές αγώγιμο δικαίωμα. Απόλυτα σχετικά είναι τα άρθρα 51 και 63 του περί Προστασίας του Καταναλωτή Νόμου, Ν.112(Ι)/21, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Επομένως, αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Στο σύγγραμμα «Διατάγματα, Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, 1η έκδοση» στη σελ.55, αναφέρονται σχετικά τα εξής: «Με την αναφορά αυτή στην ουσία εισάγεται η γενική προϋπόθεση ότι το δικαίωμα το οποίο επικαλείται ο ενάγων θα πρέπει να είναι αναγνωρισμένο είτε από το νόμο (legal right) είτε από το δίκαιο της επιείκειας (equitable right). Γι΄αυτό και το Δικαστήριο θα πρέπει να βεβαιώνεται ότι υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα αναγνωρισμένο από το νόμο και τις αρχές της επιείκειας, προτού παραχωρήσει τη θεραπεία απαγορευτικού διατάγματος.» Προχωρώ στην εξέταση της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Ν.14/
- Η Αιτήτρια 1, σε ό,τι αφορά τον ισχυρισμό των Αιτητών περί ύπαρξης καταχρηστικών ρητρών, παραπέμπει στην ένορκη δήλωση της στην απόφαση του Διευθυντή της ΥΠΚ (βλ. Τεκμήριο 7 της αίτησης). Όσον δε αφορά τον ισχυρισμό των Αιτητών περί ύπαρξης υπερχρεώσεων, παραθέτει αναδομημένες καταστάσεις του επίδικου λογαριασμού δανείου (Τεκμήριο 8 της αίτησης), σύμφωνα με τις οποίες η Καθ' ης η αίτηση επιβάρυνε τον λογαριασμό με υπερχρεώσεις ύψους €36.046,
- Στην αντίπερα όχθη, η Καθ' ης η αίτηση αρνείται τους προαναφερόμενους ισχυρισμούς λέγοντας ότι οι όροι της επίδικης συμφωνίας είναι καθ' όλα νόμιμοι και οι Αιτητές εμποδίζονται να τους αμφισβητούν, αφ' ης στιγμής τόσο η συμφωνία δανείου, όσο και η υποθήκη, υπογραφήκαν με την ελεύθερη βούληση τους. Επίσης, αρνείται την ύπαρξη υπερχρεώσεων στον επίδικο λογαριασμό. Είναι καλά γνωστό, ότι στα πλαίσια διαδικασίας έκδοσης ή οριστικοποίησης προσωρινού διατάγματος το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας και σε ευρήματα επί των γεγονότων. Πρόσφατα στην απόφαση Zondrvan Group Ltd και Bonalbo Fiduciaries Ltd κ.α Πολ. Έφεση αρ.Ε64/2015 ημερ.20.07.21, επαναλήφθηκαν τα πιο πάνω και τονίστηκε ότι θα πρέπει να τηρείται με ευλάβεια η αρχή, ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια προσωρινού διατάγματος δεν εκδικάζει την ουσία της υπόθεσης και δεν επιτρέπεται να προβεί σε ευρήματα αξιοπιστίας της μιας ή της άλλης εκδοχής. Αυτό το οποίο ελέγχεται, είναι η αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του διαδίκου που ζητά την ενδιάμεση θεραπεία σε συνάρτηση με τυχόν αντίθετη εκδοχή για τους περιορισμένους πάντα σκοπούς της παρούσας διαδικασίας (ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και CYFIELD - NEMESIS κ.α Πολ. Έφεση αρ.Ε52/21 ημερ.10.02.22). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές σε συνάρτηση με το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου, θεωρώ ότι οι Αιτητές έχουν καταδείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Χωρίς να προχωρώ σε αξιολόγηση των αντικρουόμενων εκδοχών των διαδίκων, παρατηρώ ότι οι Αιτητές δεν έχουν περιοριστεί σε γενικόλογες αναφορές. Η απόφαση του Διευθυντή της ΥΠΚ (Τεκμήριο 7), έστω κι αν δεν είναι δεσμευτική για το Δικαστήριο, αποτελεί ένα στοιχείο που προσμετρά στην υπόθεση των Αιτητών για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Ταυτόχρονα και ο ισχυρισμός τους περί υπερχρεώσεων δεν παρέμεινε σε επίπεδο απλών και αόριστων αναφορών, αλλά κατατέθηκε αναδομημένη κατάσταση λογαριασμού ως μέρος του Τεκμηρίου
- Δεν παραβλέπω, ότι στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 1 δεν συγκεκριμενοποιούνται οι κατ' ισχυρισμό καταχρηστικές ρήτρες, καθώς και η συμφωνία στην οποία αυτές περιέχονται. Ξεκινώντας από το τελευταίο ζήτημα, σημειώνω ότι η συνολική αντίκριση του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και της υπό κρίση αίτησης οδηγεί στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι οι Αιτητές αναφέρονται στη συμφωνία δανείου. Αυτό καθίσταται, κατά την άποψη μου, ξεκάθαρο από την παράγραφο Δ του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και τα Τεκμήρια 4, 6 και 7 της αίτησης. Όσον αφορά τις κατ' ισχυρισμό καταχρηστικές ρήτρες, είναι γεγονός ότι δεν κατονομάζονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας
- Παρά ταύτα, η Αιτήτρια 1 στην παράγραφο 9 της ένορκης της δήλωσης παραπέμπει ρητά, σε σχέση με αυτές, στην απόφαση του Διευθυντή της ΥΠΚ την οποία και επισυνάπτει ως Τεκμήριο
- Στο εν λόγω Τεκμήριο καταγράφονται ως καταχρηστικές ρήτρες, οι όροι 3 - 8, 12, 14 και 16 της επίδικης συμφωνίας δανείου (βλ. παράγραφος 6 του Τεκμηρίου 7). Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης η αίτηση υποστήριξε, ότι ακόμα κι αν καταδειχθεί ότι υπάρχουν καταχρηστικές ρήτρες, η επίδικη συμφωνία δεν μπορεί να ακυρωθεί, αλλά αυτή θα συνεχίσει να υφίσταται χωρίς την εφαρμογή των εν λόγω ρητρών. Όπως αναφέρθηκε κατά την εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης, ο ισχυρισμός περί ύπαρξης καταχρηστικών ρητρών παρέχει στους Αιτητές, αναγνωρισμένο από τον Νόμο, αγώγιμο δικαίωμα. Περαιτέρω, η απόλυτη θέση του συνηγόρου, ότι η συμφωνία δανείου, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι περιέχει καταχρηστικές ρήτρες θα εξακολουθεί να είναι δεσμευτική δεν είναι, με κάθε σεβασμό, ορθή. Σύμφωνα με το άρθρο 51
(2)του Ν.112(Ι)/21, η σύμβαση εξακολουθεί να δεσμεύει τους συμβαλλόμενους, εκτός αν αυτή δεν δύναται να συνεχίσει να υφίσταται χωρίς την καταχρηστική ρήτρα. Επαναλαμβάνω, ότι το κατά πόσο οι επίμαχες ρήτρες είναι καταχρηστικές και ποιες θα είναι οι συνέπειες σε μία τέτοια περίπτωση, θα αποφασιστεί κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 ορίζει, ότι προσωρινό διάταγμα χορηγείται όταν θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του. Η Καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει, ότι η όποια ζημιά υποστούν οι Αιτητές από τη μη έκδοση του επίδικου διατάγματος μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Ταυτόχρονα, ισχυρίζεται ότι διαθέτει την οικονομική ευρωστία για να αποζημιώσει τους Αιτητές για την όποια ενδεχόμενη χρηματική απώλεια υποστούν. Οι Αιτητές, από την άλλη, ισχυρίζονται ότι σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος υπάρχει μεγάλος κίνδυνος απώλειας του ακινήτου στη βάση μίας ακυρώσιμης συμφωνίας. Όπως αναφέρθηκε κατά την ανάπτυξη της νομικής πτυχής, ο παράγοντας αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που εξετάζεται στα πλαίσια της τρίτης προϋπόθεσης. Εν προκειμένω, αυτό το οποίο επιδιώκουν οι Αιτητές με την υπό κρίση αίτηση είναι την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στην Καθ' ης η αίτηση να προχωρήσει στην εκποίηση του ακινήτου. Συνεπώς, η οικονομική ευρωστία της Καθ' ης η αίτηση και η δυνατότητα της να αποζημιώσει τους Αιτητές δεν μπορεί, κατά την άποψη μου, να αποτελέσει αποφασιστικό κριτήριο. Αυτό, διότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και η ακίνητη περιουσία εκποιηθεί η θεραπεία που διεκδικούν οι Αιτητές για ακύρωση των επίδικων συμφωνιών θα καταστεί άνευ αντικειμένου, αφού εάν το ακίνητο περιέλθει στην ιδιοκτησία τρίτου προσώπου θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στη συνέχεια να επιστραφεί στους Αιτητές. Δεν μου διαφεύγει, ότι οι Αιτητές δεν επικαλούνται την ύπαρξη καταχρηστικών ρητρών στην υποθήκη. Τούτο, δεν θέτει εκ ποδών την τρίτη προϋπόθεση. Η υποθήκη, έστω κι αν δημιουργεί πρωτογενή υποχρέωση με αυτοτέλεια, εξακολουθεί να διασυνδέεται λειτουργικά με την επίδικη συμφωνία δανείου στην οποία, κατ' ισχυρισμό, περιέχονται καταχρηστικές ρήτρες. Η αυτοτέλεια της υποθήκης δεν την προστατεύει από τις συνέπειες τυχόν παρανομίας ή ακυρότητας της επίδικης συμφωνίας δανείου. Στην υπόθεση Αγγελίδης ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Παλλουριώτισσας
(1997)1Γ Α.Α.Δ 1771: «Το δεύτερο είναι ότι η αυτοτέλεια μιας σύμβασης δεν την προστατεύει από τις συνέπειες της παρανομίας μιας άλλης με την οποία είναι λειτουργικά συνδεδεμένη: βλ. για παράδειγμα τη Spector ν. Ageda [1971] 3 All E.R. 417.» Στην προκείμενη περίπτωση, η διασύνδεση της υποθήκης με τη συμφωνία δανείου είναι εμφανής (Τεκμήρια 1 - 3 της αίτησης). Πέραν του ότι τόσο το δάνειο, όσο και η υποθήκη καταρτίστηκαν την ίδια ημερομηνία (14.03.08) και αφορούν το ίδιο ποσό (€110.000), στο έγγραφο υποθήκης (Τεκμήριο 2 της αίτησης) καταγράφεται ο αρ. λογαριασμού σε σχέση με τον οποίο αυτή εκτελέστηκε ως εξασφάλιση. Ο εν λόγω αριθμός (xxxxxxx-x), δεν είναι άλλος από τον αριθμό του επίδικου δανείου (βλ. Τεκμήρια 1 και 2 της αίτησης και παράγραφοι 9 και 10 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση). Ο κ. Οικονόμου παρέπεμψε στην απόφαση Loucas Panayiotou Estates Ltd κ.α. v. Hellenic Bank Public Company Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ.Ε203/2013 ημερ.11.09.19. Η εν λόγω απόφαση δεν έθεσε, κατά την άποψη μου, καθολικό κανόνα ότι στις περιπτώσεις που ζητείται η προστασία ενυπόθηκου ακινήτου από τυχόν εκποίησή του δεν ικανοποιείται το τρίτο κριτήριο του άρθρου 32 Ν.14/60 εφόσον υπάρχει η δυνατότητα καταβολής χρηματικής αποζημίωσης από τον ενυπόθηκο δανειστή - πιστωτικό ίδρυμα. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαφοροποιούνται από αυτά της προαναφερόμενης απόφασης. Συγκεκριμένα, οι ισχυρισμοί των Αιτητών σε σχέση με τον κίνδυνο απώλειας του ακινήτου δεν παρέμειναν ασαφείς, αόριστοι και ελλιπείς. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, οι Αιτητές προβάλλουν συγκεκριμένους ισχυρισμούς ως προς την καταχρηστικότητα ρητρών της επίδικης συμφωνίας δανείου. Σε περίπτωση κατά την οποία επιτύχουν κατά την ακρόαση της αγωγής στους εν λόγω ισχυρισμούς, τότε, θα υπάρχει το ενδεχόμενο ακύρωσης της επίδικης συμφωνίας η οποία θα συμπαρασύρει και την υποθήκη που είναι λειτουργικά συνδεδεμένη με αυτήν. Έχοντας αποφασίσει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, θα προχωρήσω στη συνέχεια στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Στη Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 (B) A.A.Δ. 788 υιοθετείται απόσπασμα από την Film Rover Ltd v. Cannon Film Sales Ltd
(1987)1 WLR 670, όπου αναφέρεται ότι: «Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαραγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή.» Στη National Bank of Jamaica Ltd v. Olint Corp Ltd
(2009)1 WLR 1405, αναφέρεται πως ο σκοπός ενός ενδιάμεσου διατάγματος είναι να βελτιώσει τις πιθανότητες του Δικαστηρίου να απονέμει δικαιοσύνη μετά την εκδίκαση της ουσίας κατά τη δίκη. Επομένως, κατά το ενδιάμεσο στάδιο, το Δικαστήριο θα πρέπει να εκτιμήσει κατά πόσο η έκδοση ή μη του διατάγματος είναι πιο πιθανό να δημιουργήσει ένα δίκαιο αποτέλεσμα. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, απαγορευτικών και προστακτικών διαταγμάτων, η βασική αρχή είναι κοινή, ότι δηλαδή το Δικαστήριο θα πρέπει να ακολουθήσει την πορεία εκείνη που φαίνεται πως θα προκαλέσει τη λιγότερο μη αθεράπευτη δυσχέρεια στη μια ή την άλλη πλευρά. Εν προκειμένω, κατά την κρίση μου, το ισοζύγιο της ευχέρειας σαφώς κλίνει υπέρ των Αιτητών. Αυτό, διότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και οι Αιτητές επιτύχουν στην αγωγή τους, τότε, υπάρχει το ενδεχόμενο στο μεσοδιάστημα το ακίνητο να εκποιηθεί και να περιέλθει στην ιδιοκτησία άλλου προσώπου. Από την άλλη, σε περίπτωση έγκρισης της επίδικης αίτησης και απόρριψης της αγωγής, το ακίνητο θα εξακολουθεί να είναι υποθηκευμένο προς όφελος της Καθ' ης η αίτηση και θα μπορεί να εξασκήσει τα δικαιώματα της που πηγάζουν από την υποθήκη. Αναφορικά με τη θέση της Καθ' ης η αίτηση, ότι τυχόν επιτυχία της υπό κρίσης αίτησης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη σε αυτήν καταστρατηγώντας τον σκοπό θέσπισης του Μέρους VIA του Ν.9/65, περιορίζομαι να επισημάνω ότι στο άρθρο 44 Γ
(3)(δ) αυτού προβλέπεται ως λόγος παραμερισμού της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» η έκδοση παρεμπίπτων απαγορευτικού διατάγματος σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ν.14/60. Ως εκ των ανωτέρω η έγκριση της υπό κρίση αίτησης επιφέρει, κατά την κρίση μου, τους λιγότερους κινδύνους αδικίας. Εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος εξυπηρετεί και τον βασικό σκοπό των παρεμπιπτόντων διαταγμάτων που είναι η διατήρηση του status quo (Michael v. Brevinos Limited
(1969)1 C.L.R 578). Κατάληξη Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, κρίνω ότι η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να επιτύχει. Κατά συνέπεια εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Α, η οποία, όμως θα πρέπει να διαμορφωθεί ούτως ώστε να αντικατοπτρίζει την πραγματική διάσταση του (ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και CYFIELD - NEMESIS κ.α ανωτέρω). Επομένως εκδίδεται διάταγμα ως ακολούθως: «Προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στην Καθ' ης η αίτηση να λάβει οποιαδήποτε μέτρα προς εκποίηση και/ή πώληση του ακινήτου με αρ. εγγραφής XXXXX, Φ/ΣΧ XX/XXXX, μερίδιο όλο στην περιοχή Xx. Xxxxxx στη Λεμεσό, μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής ή μέχρι νεότερου διατάγματος του Δικαστηρίου». Τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο