Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. J.E. CHORAITES LTD., Αρ. Αγωγής: 210/20, 3/6/2022

Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. J.E. CHORAITES LTD., Αρ. Αγωγής: 210/20, 3/6/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A159 Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού Ενώπιον: Π. Αγαπητού, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 210/20 Μεταξύ: Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας Ενάγοντα - και - J.E. CHORAITES LTD., από τη Λεμεσό Εναγόμενων Ημερομηνία: 3.6.2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση: κα Ερωτοκρίτου Για την Εναγόμενους - Αιτητές: κος. Πούγιουρος Αίτηση ημερομηνίας 16.11.21 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή Στο επίκεντρο της διαφοράς των διαδίκων, στο παρόν στάδιο, βρίσκεται το διάταγμα του Δικαστηρίου που εκδόθηκε μονομερώς στις 23.11.21 (το «Διάταγμα») και με το οποίο αναστάλθηκε προσωρινά η εκτέλεση της απόφασής του Δικαστηρίου ημερομηνίας 23.11.20 (η «Απόφαση»), μέχρι νεότερης διαταγής του ή και μέχρι την εκδίκαση της επίσης εκκρεμούσας ενδιάμεσης αίτησης για παραμερισμό της εν λόγω Απόφασης, επίσης ημερομηνίας 16.11.21 (η «Αίτηση Παραμερισμού»). Αίτηση και Ένσταση Με την αίτησή τους, την οποία βάσισαν στη Διαταγή 40, θεσμούς 7 και 11 του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 (Ν.14/60) και στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, οι Εναγόμενοι - Αιτητές (οι «Αιτητές»), που είναι κάτοχοι περιπτέρου στο Τρόοδος, ζήτησαν, και πέτυχαν μονομερώς, την αναστολή της εκτέλεσης της Απόφασης και οποιωνδήποτε μέτρων, που εξέδωσε εναντίον και στην απουσία τους ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση (ο «Καθ' ου η Αίτηση»), ως εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Τμήματος Δασών (η «Αίτηση»). Οι λόγοι που τους οδήγησαν να αναζητήσουν επειγόντως θεραπεία από το Δικαστήριο εξιστορούνται στην ένορκη δήλωση του [ ] Χωραΐτη που στηρίζει την Αίτηση (η «ΕΔ Αιτητών»). Περιληπτικά ο ομνύοντας αναφέρει ότι, αν και είχε λάβει γνώση του Κλητηρίου Εντάλματος της Αγωγής τον «περασμένο Ιούλιο» και εντός περιόδου που το περίπτερο ήταν κλειστό, πίστευε ότι δεν ήταν η πρόθεση του Καθ' ου η Αίτηση να προχωρήσει σε έκδοση απόφασης εναντίον τους και δεν διόρισε δικηγόρο να τους εκπροσωπήσει. Τούτο γιατί, ως ισχυρίζεται, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού και της «αναστολής εξώσεων που είχε ψηφίσει η Βουλή», έλαβε σχετικές προς τούτο «διαβεβαιώσεις [.] από αρμόδιους». Πίστευε ότι η Αγωγή θα αποσυρόταν. Προσπάθησε να καταβάλει ενοίκια προς την αρμόδια υπηρεσία, αλλά εκείνη δεν τα αποδέχθηκε και θεωρεί ότι ο τερματισμός της ενοικίασης του επίδικου περιπτέρου ήτο αντικανονικός. Λαμβάνοντας γνώση της Απόφασης μόλις στις 2.11.21, αποτάθηκε στο δικηγόρο των Αιτητών, ο οποίος καταχώρισε την υπό κρίση Αίτηση σε επείγουσα βάση καθότι, ως αναφέρεται, τυχόν άμεση έξωση των Αιτητών από το περίπτερο θα προκαλούσε στον ομνύοντα και στην οικογένειά του ανεπανόρθωτη οικονομική ζημιά. Το ένα και μοναδικό τεκμήριο στην ΕΔ Αιτητών είναι ειδοποίηση Δικαστικού Επιδότη προς του Αιτητές για να προσέλθουν στο Δικαστήριο. Στις 6.12.21, ημέρα που το Διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο, εμφανίστηκε για τον Καθ' ου η Αίτηση δικηγόρος και στις 22.12.21 καταχωρίστηκε Ειδοποίηση πρόθεσης έντασης (η «Ένσταση») συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση του XXX Ηλία, λειτουργού του Τμήματος Δασών (η «ΕΔ Καθ' ου»). Απαριθμούνται 17 λόγοι ένστασης. Αυτούσια επανάληψή τους εδώ παρέλκει. Συνοπτικά, με αυτούς ο Καθ' ου η Αίτηση προκρίνει ότι η Αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για να πετύχει, οι λόγοι για τους οποίους οι Αιτητές εξαιτούνται θεραπεία είναι γενικοί και αόριστοι και δεν έχει καταδειχθεί πως, χωρίς το Διάταγμα να είναι σε ισχύ, θα καταστεί αναποτελεσματική η Αίτηση Παραμερισμού, αλλ' ούτε δικαιολογείται η αποστέρηση από τον Καθ' ου η Αίτηση του δικαιώματός του να εκτελέσει την Απόφαση, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν είναι αφερέγγυος, ότι τα γεγονότα στην ΕΔ Αιτητών είναι αναληθή και παραπλανητικά και ο ομνύοντας απέκρυψε τέτοια ουσιώδη γεγονότα, τα οποία, αν αποκαλύπτονταν, το Δικαστήριο δεν θα εξέδιδε το Διάταγμα, ότι η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας που αποβαίνει εις βάρος του Καθ' ου η Αίτηση, ενώ οι Αιτητές δεν πρόκειται να υποστούν ζημιά εάν το Διάταγμα δεν εκδιδόταν. Στην ΕΔ Καθ' ου, ο ομνύοντας, πέραν της προαναφερθείσας ιδιότητάς του, αναφέρει ότι είναι και «συντονιστής της υλοποίησης της επίδικης συμφωνίας» με τους Αιτητές. Ισχυρίζεται ότι ο ομνύοντας στην ΕΔ Αιτητών ψεύδεται καθότι όχι μόνο δεν έγινε προσπάθεια πληρωμής των τελών άδειας χρήσης του περιπτέρου, αλλά μάλιστα το Τμήμα Δασών απαιτούσε αυτά από εκείνους χωρίς ανταπόκριση. Παραθέτει επιστολογραφία με την οποία, αφενός οι Αιτητές αιτούνται παράταση της ισχύος της συμφωνίας με το Τμήμα Δασών και αφετέρου το Τμήμα Δασών εγκρίνει το αίτημα, θέτοντας όμως ως προϋπόθεση την εξόφληση των οφειλόμενων τελών άδειας χρήσης του περιπτέρου. Έτι δε περαιτέρω, το Τμήμα Δασών, όχι μόνον δεν διαβεβαίωσε τους Αιτητές ότι δεν θα προχωρούσε η Αγωγή εναντίον τους, ως ο ομνύοντας στην ΕΔ Αιτητών ισχυρίζεται, αλλά αντίθετα, με επιστολή που απέστειλε στη δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση την 19.6.20, παραπονέθηκε για καθυστέρηση στην προώθησή της. Ως προς το ζήτημα της κανονικότητας του τερματισμού της άδειας χρήσης του περιπτέρου, ο ομνύοντας παραπέμπει τόσο στους συμβατικούς όρους, όσο και σε δύο σχετικές επιστολές του Τμήματος Δασών προς τους Αιτητές, με τις οποίες κοινοποιήθηκε ο τερματισμός τούτος. Ακρόαση Στις 4.4.22, οι δικηγόροι των διαδίκων παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις. Ο δικηγόρος των Αιτητών εισηγείται, με παραπομπή σε γνωστή Νομολογία, ότι πληρούνται οι νομικές προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου για διατήρηση του Διατάγματος σε ισχύ. Η εισήγησή του βασίζεται στο γεγονός ότι, εν όψει της θέσης ότι δεν έγινε κανονικός τερματισμός της επίδικης συμφωνίας και υπήρξε διαβεβαίωση από το Τμήμα Δασών περί μη προώθησης της Αγωγής, υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Υπάρχει επίσης και ενδεχόμενο επιτυχίας της Αίτησης Παραμερισμού μια και κάποια χαρακτηριστικά της επίδικης συμφωνίας παραχώρησης άδειας χρήσης ενδεχομένως να συνηγορούν ότι αυτή ήταν στην πραγματικότητα συμφωνία ενοικίασης. Τυχόν ακύρωση του Διατάγματος, υποστηρίζει, θα επέφερε ανεπανόρθωτη ζημιά στους Αιτητές, οι οποίοι θα απωλέσουν την εργασία τους με τη δυνατότητα ανάκτησης της, αλλά και του επίδικου υποστατικού, αδύνατη με τις αποζημιώσεις να μην αποτελούν επαρκή θεραπεία. Εστιάζει στην Αίτηση Παραμερισμού και προτείνει ότι είναι στη βάση των πιθανοτήτων επιτυχίας της που πρέπει να εξετάσει το Δικαστήριο την υπό κρίση Αίτηση. Τέλος, αναφέρει ότι η αλληλογραφία που αποκάλυψε ο ομνύοντας στην ΕΔ Καθ' ου δεν σχετίζεται με το επίδικο θέμα του παραμερισμού και κατ' επέκταση δεν τίθεται ζήτημα μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων από πλευράς Αιτητών. Η αγόρευση της δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση καταλαμβάνει 16 περίπου πυκνογραμμένες σελίδες. Εκτός από ανασκόπηση των γεγονότων που η πλευρά της παρουσίασε, επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης αλλά και την ίδια τη μαρτυρία του ομνύοντα στην ΕΔ Καθ' ου. Καταλογίζει στους Αιτητές ότι δεν παρουσίασαν τεκμήρια προς υποστήριξη των θέσεών τους, με αποτέλεσμα αυτοί να μείνουν αόριστοι και ασαφείς και ότι παρέλειψαν να αποκαλύψουν ουσιώδη γεγονότα όταν αναζήτησαν μονομερώς θεραπεία από το Δικαστήριο. Υποδεικνύει ότι τα όσα οι Αιτητές επικαλούνται περί μη αποδοχής των ενοικίων από το Τμήμα Δασών, περί μη ορθού τερματισμού και περί των συνθηκών υπό τις οποίες επιδόθηκε η Αγωγή, δεν ευσταθούν. Εν όψει των πραγματικών, κατά τη δικηγόρο, γεγονότων, η Αίτηση Παραμερισμού δεν έχει οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας. Καταλογίζει επίσης στους Αιτητές αδράνεια στο να πράξουν οτιδήποτε αναφορικά με τα οφειλόμενα τέλη και καθυστέρηση στην προώθηση της Αίτησης Παραμερισμού. Δεν έχουν καταδείξει οι Αιτητές, γράφει, ποια θα είναι η ανεπανόρθωτη ζημιά που υποστηρίζουν ότι θα υποστούν σε περίπτωση εκτέλεσης της απόφασης και είναι εν τέλει ο Καθ' ου η Αίτηση που πιθανόν να αντιμετωπίσει δυσκολία στο να εκτελέσει την απόφασή του. Η υπογραφή εγγύησης από πλευράς της Εταιρείας των Αιτητών, χωρίς προσωπική εγγύηση του Διευθυντή τους, δεν μειώνει τον κίνδυνο αδυναμίας είσπραξης των οφειλών και το μέρος της απόφασης του Δικαστηρίου που αφορά την ανάκτηση κατοχής του υποστατικού δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο αναστολής. Συνοψίζοντας τα πιο πάνω εισηγείται ότι η Αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική και σκοπεί στην παρακώλυση της εκτέλεσης της Απόφασης και οι Αιτητές δεν δικαιούνται προστασίας μια και κατέχουν το επίδικο υποστατικό παράνομα. Νομική Πτυχή Κατά τις αγορεύσεις τους οι συνήγοροι ανέλυσαν τις τρεις βασικές προϋποθέσεις έκδοσης ενδιάμεσων διαταγμάτων του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν. 14/60) που δεν είναι άλλες από την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, την πιθανότητα ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία και την αδυναμία πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο. Αναπτύχθηκαν επίσης, με αναφορά σε ερμηνευτική νομολογία και μόνον από τη συνήγορο του Καθ' ου η Αίτηση και οι σχετικοί με το επίδικο Διάταγμα θεσμοί 7 και 11 της Διαταγής 40 του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού. Στη Δ.40 θ. 7 αναφέρεται ότι: «7. Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows: - [.] (
2. b)The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit». Ενώ στη Δ.40 θ. 11 ότι: «11. Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just». Ως προκύπτει, ο μεν θεσμός 7 αφορά σε αποφάσεις που σχετίζονται με χρήματα και έξοδα[1] και ο δε θεσμός 11 σε αναστολή εκτέλεσης απόφασης λόγω γεγονότων που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν θα μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα[2]. Υπαγωγή γεγονότων και συμπεράσματα Στην υπό κρίση περίπτωση, το Δικαστήριο προσέγγισε την εξαγωγή συμπερασμάτων με ιδιαίτερη προσοχή. Και τούτο αφενός λόγω της φύσεως της παρούσας διαδικασίας, στην οποία δεν γίνεται κατά κανόνα αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά και αφετέρου λόγω της εκκρεμοδικίας της Αίτησης Παραμερισμού. Έχοντας κατά νου τις σχετικές νομολογιακές αρχές, διαπιστώνω ότι η συζήτηση της υπό κρίση Αίτησης στο πλαίσιο των προϋποθέσεων του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60) δεν είναι κατάλληλη. Η διαδικασία αναστολής εκτέλεσης απόφασης διακρίνεται, φρονώ, από την δυνατότητα του Δικαστηρίου να εκδίδει τα διατάγματα που αναφέρονται στο Άρθρο 32 και περιλαμβάνεται, αφενός στο Άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60) και αφετέρου στις πρόνοιες των θεσμών 7 και 11 της Διαταγής 40, χωρίς να λησμονείται η εξουσία που παρέχεται από το Άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6. Διαπιστώνω, ευθύς εξ αρχής, ότι πουθενά στην ΕΔ Αιτητών δεν τίθεται ισχυρισμός περί γεγονότων που προέκυψαν σε χρόνο που ήταν πολύ αργά για να δικογραφηθούν. Συνεπώς ο προαναφερθείς θεσμός 11 δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην παρούσα περίπτωση. Ο δε θεσμός 7 της Διαταγής 40, ο οποίος αφορά περιπτώσεις όπου ποσό χρημάτων ή εξόδων οφείλεται δυνάμει δικαστικής απόφασης, προνοεί ότι το δικαίωμα του εξ αποφάσεως πιστωτή να εκδώσει ένταλμα εκτέλεσης της πληρωμής δύναται να ανασταλεί με σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου για χρονικό διάστημα που το Δικαστήριο κρίνει αρμόζον. Υπενθυμίζεται όμως ότι ο θεσμός 7 της Διαταγής 40 αφορά απόφαση για ποσό χρημάτων ή εξόδων και δεν περιλαμβάνει απόφαση ή διάταγμα ανάκτησης ή παράδοσης κατοχής ακινήτου όπως στην επίδικη Απόφαση. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Το Δικαστήριο κέκτηται εξουσίας, χωρίς περιορισμό αναφορικώς προς το περιεχόμενο της απόφασης εάν δηλαδή αυτό αφορά ποσό χρημάτων ή ανάκτηση κατοχής ακινήτου, να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης του στη βάση του Άρθρου 47 του περί Δικαστηρίου Νόμου (Ν.14/60) στο οποίο αναφέρεται ότι: 47.:- Η απόφασις oιoυδήπoτε δικαστηρίoυ, επιφυλασσoμέvης oιασδήπoτε εv αυτή περιεχoμέvης αvτιθέτoυ διαταγής και ασχέτως τoυ γεγovότoς ότι αύτη έχει ληφθή επί παραλείψει υπoβoλής εγγράφωv πρoτάσεωv ή εμφαvίσεως oιoυδήπoτε διαδίκoυ, θα είvαι δεσμευτική δι' όλoυς τoυς διαδίκoυς ευθύς ως αύτη εκδoθή, ασχέτως πρoς oιαvδήπoτε έφεσιv κατ' αυτής, αλλά τo δικαστήριov υπό τoυ oπoίoυ εκδίδεται η τoιαύτη απόφασις, ή oιovδήπoτε δικαστήριov έχov δικαιoδoσίαv vα εκδικάση κατ' έφεσιv τηv τoιαύτηv απόφασιv δύvαται καθ' oιovδήπoτε χρόvov, εάv θεωρήση τoύτo πρέπov, και ασχέτως πρoς τo εάv εξεδόθη ή μη διάταγμα πρoς εκτέλεσιv αυτής, vα διατάξη όπως αvασταλή η εκτέλεσις της τoιαύτης απoφάσεως, διά τoσoύτov χρovικόv διάστημα και υπό τoιoύτoυς όρoυς ή άλλως, ως ήθελε κρίvει oρθόv τo τoιoύτov δικαστήριov*. *Η έμφαση του Δικαστηρίου Σύμφωνα με τη σχετική Νομολογία, το ζήτημα της εξέτασης αίτησης για αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η ενάσκηση της οποίας συναρτάται άμεσα με τους σκοπούς για τους οποίους επιδιώκεται η αναστολή[3], και στο πλαίσιο της οποίας θα πρέπει να σταθμίζονται από τη μία το δικαίωμα του επιτυχόντα διαδίκου να επωφεληθεί του αποτελέσματος της δίκης και από την άλλη η αποτελεσματικότητα τυχόν έφεσης, κατ' αναλογική εφαρμογή των προνοιών της Διαταγής 35 θεσμός 18, κατά της απόφασης[4]. Δεν παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η πιθανότητα επιτυχίας της Αίτησης Παραμερισμού, από μόνη της, δεν θα ήτο αρκετή προκειμένου να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της διατήρησης του Διατάγματος αναστολής σε ισχύ. Απαιτείται να ενυπάρχουν και εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την παρέκκλιση από τον κανόνα ότι η απόφαση, από της έκδοσής της, είναι δεσμευτική[5]. Υπό το φως των πιο πάνω, το γεγονός ότι στο επίδικο υποστατικό εξακολουθεί να στεγάζεται δρώσα επιχείρηση, η συνέχιση της οποίας θα διακοπεί αμέσως με την εκτέλεση του μέρους της Απόφασης με το οποίο διατάχθηκε η παράδοσή του στο Διευθυντή του Τμήματος Δασών, αλλά και το γεγονός ότι η πιθανότητα επαναδραστηριοποίησης της εν λόγω επιχείρησης, σε περίπτωση επιτυχίας της Αίτησης Παραμερισμού, θα είναι δυσχερής ενόψει και της σκοπούμενης χορήγησης αδείας χρήσης σε τρίτα πρόσωπα με την ανάκτησή του ως η θέση του Τμήματος Δασών δια της επιστολής τους Τεκμήριο 4 στην ΕΔ Καθ' ου, βρίσκω ότι ικανοποιούν το κριτήριο των εξαιρετικών περιστάσεων προκειμένου το Δικαστήριο να διατάξει την αναστολή της εκτέλεσης της Απόφασης μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της Αίτησης Παραμερισμού ή μέχρι νεότερης διαταγής του. Τονίζεται ότι έχει ληφθεί υπόψη και συνυπολογιστεί από το Δικαστήριο ότι ο χρονικός ορίζοντας είναι, σε κάθε περίπτωση, η εκδίκαση της Αίτησης Παραμερισμού. Εν όψει της κατάληξης του Δικαστηρίου, και συνυπολογίζοντας όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου μέσω των ενόρκων δηλώσεων που αντίστοιχα στήριξαν την Αίτηση και την Ένσταση, μεταξύ άλλων και τη θέση του ομνύοντας στην παράγραφο 4 της ΕΔ Αιτητών ότι προσπάθησε να καταβάλει τα ενοίκια, ως τα ονομάζει, στην αρμόδια υπηρεσία, κρίνω ορθό όπως διαφοροποιήσω τους όρους που τέθηκαν κατά την έκδοση του Διατάγματος μονομερώς. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, το Διάταγμα ημερομηνίας 23.11.21 καθίσταται απόλυτο και θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι και την εκδίκαση της Αίτησης Παραμερισμού, υπό τον όρο ότι οι Αιτητές, εντός 15 ημερών από σήμερα, είτε καταθέσουν το ποσό των €35,000 στο Δικαστήριο, είτε προσκομίσουν στο Δικαστήριο τραπεζιτική εγγύηση για το εν λόγω ποσό. Η εγγύηση για το ποσό των €10,000 που υπογράφηκε υπό ή εκ μερους των Αιτητών, ως όρος για την έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 23.11.21 θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι και την εκπλήρωση των πιο πάνω όρων από τους Αιτητές ή μέχρι την παρέλευσης της ταχθείσας προς τούτο προθεσμίας των 15 ημερών από σήμερα. Λόγω της κατάληξης του Δικαστηρίου αλλά και της φύσεως της Αίτησης, κρίνω ορθό όπως τα έξοδά της ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Αίτησης Παραμερισμού. (Υπ.) ................................... Π. Αγαπητός, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] (βλ. Αναφορικά με την αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου Κκαρά Αντωνίου (αρ. 1)