Δ. Μ. ν. Σ. Σ., Αγωγή αρ. 890/2016, 19/8/2022

Δ. Μ. ν. Σ. Σ., Αγωγή αρ. 890/2016, 19/8/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A179 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 890/2016 Δ. Μ. Ενάγων v. Σ. Σ. Εναγόμενος Ημερομηνία: 19 Αυγούστου 2022 Εμφανίσεις: Για τον εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα: Π. Κονταξής για Σ. Σωφρονίου Για τον εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενο: καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενος είχε εγείρει αγωγή εναντίον του εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντος, με την οποία διεκδίκησε γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για υλικές ζημιές και σωματικές βλάβες που ισχυρίστηκε πως υπέστη, λόγω βίαιης ή παράνομης επίθεσης από τον εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα, την 14.01.2016, σε χωριό της Επαρχίας Λεμεσού. Ωστόσο, η αγωγή του απορρίφθηκε από το Δικαστήριο την 26.05.2022, σε προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας και πριν από την έναρξη της ακρόασης, λόγω παράλειψης προώθησής της. Ο εξ ανταπαιτήσεως Ενάγων (στο εξής «ο Ενάγων») προώθησε την ανταπαίτησή του εναντίον του εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενου (στο εξής «ο Εναγόμενος»), με την οποία διεκδικεί ειδικές και γενικές αποζημιώσεις για υλικές ζημιές και σωματικές βλάβες που υπέστη λόγω αναίτιας και απρόκλητης επίθεσης από τον Εναγόμενο, με αναφορά στο ίδιο περιστατικό, της 14.01.2016, καθώς και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Σύμφωνα με γεγονότα, για τα οποία ο Ενάγων προσκόμισε μαρτυρία δια ένορκης δήλωσης (Τεκμήριο Α), οι διάδικοι είναι γείτονες. Την 14.01.2016, ενώ ο Ενάγων ήταν στο σπίτι του, άκουσε κτυπήματα προερχόμενα από την κατοικία του Εναγόμενου και βγήκε έξω στον δρόμο να δει τι γίνεται. Τότε, ο Εναγόμενος του επιτέθηκε, αρχικά φραστικά και, ενώ οι διάδικοι ήταν σε απόσταση τριών μέτρων, ο Εναγόμενος πέταξε με δύναμη στον Ενάγοντα ένα σφυρί που κρατούσε, χτυπώντας τον στο δεξί πόδι, στο οποίο ο Ενάγων είχε και χρόνιο πρόβλημα αναπηρίας από το 2009, σε ποσοστό 75%. Σχετική βεβαίωση σε σχέση με το ποσοστό ανικανότητας του Ενάγοντος προσκομίστηκε και σημειώνεται ως Τεκμήριο

1. Στη συνέχεια, ο Εναγόμενος πλησίασε τον Ενάγοντα απειλητικά και τον έπιασε από τον λαιμό, ταυτόχρονα σπρώχνοντάς τον και ρίχνοντάς τον κάτω στο έδαφος, κατ' επανάληψη, με αποτέλεσμα ο Ενάγων να τραυματιστεί στο κεφάλι από την πτώση του στο κράσπεδο του δρόμου. Συγχρόνως, ο Εναγόμενος είχε προσπαθήσει να πιάσει και το μπαστούνι του Ενάγοντος και να τον κτυπήσει και με αυτό, χωρίς επιτυχία. Στη συνέχεια, ο Εναγόμενος εγκατέλειψε τη σκηνή, και τραυματίστηκε και ο ίδιος σκοντάφτοντας και πέφτοντας, αλλά όχι σοβαρά, εφόσον μετά από τρεις ημέρες θεάθηκε να εργάζεται και να επιδιορθώνει την κατοικία του. Ο Ενάγων προσκομίζει σχετική φωτογραφία, που σημειώνεται ως Τεκμήριο
2. Ο Ενάγων κατήγγειλε τον Εναγόμενο στην Αστυνομία. Παρά το ότι δεν υπήρχαν άλλα πρόσωπα μπροστά στη σκηνή, ο Ενάγων αισθάνθηκε εξευτελισμό, ηθική βλάβη και μείωση της αξιοπρέπειάς του, πέραν των σωματικών βλαβών του, που συνιστούν κάκωση δεξιού ώμου, δεξιάς ποδοκνημικής και κεφαλής, για τα οποία αισθάνονταν άλγος και έπρεπε να ακολουθήσει αγωγή με παυσίπονα επί πόνου και ανάπαυση. Προσκομίζει σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό, που σημειώνεται ως Τεκμήριο
3. Πλήρωσε, όπως αναφέρει, €20,00 για τα φάρμακά του, και €62,00 για την έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού, που σημειώνεται από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 4, που συμποσούνται σε €82,00, ποσό που αξιώνει. Δια της μαρτυρίας του, ο Ενάγων προσδιορίζει τις γενικές αποζημιώσεις που ζητά γύρω στο ποσό των €2.000,
4. Στην αγόρευσή του, ο συνήγορος του Ενάγοντος προσδιορίζει τις γενικές αποζημιώσεις σε ποσό, επίσης, περίπου €2.000,00 - €2.5000,00, παραπέμποντας στην Ηρακλέους ν. Παρμακσίζογλου, Αγωγή 391/2008 Ε.Δ. Λεμεσού, ημερομηνίας 28.01.2014, όπου εκεί επιδικάστηκε ποσό €2.400,00 για διάστρεμμα αυχένα με κεφαλαλγίες, διάστρεμμα οσφύος και κάκωση δεξιάς ιερολαγονίου αρθρθώσεως και ελαφριά εγκεφαλική διάσειση με ζαλάδες και τάση για εμετό, και θλάση κοιλίας. Παραπέμπει και σε αρκετά παλαιά νομολογία. Είναι υπόψη του Δικαστηρίου ό,τι έχει αναφερθεί. Καταρχάς, να λεχθεί πως τα γεγονότα που προαναφέρθηκαν μπορούν να αναχθούν στο αστικό αδίκημα της επίθεσης που προβλέπεται στο άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.
5. Από το κείμενο του άρθρου 26 του Κεφ. 148, προκύπτει ότι, για να στοιχειοθετηθεί το αστικό αδίκημα της επίθεσης, χρειάζεται να αποδεικνύονται η πρόθεση χρήσης βίας κατά του προσώπου άλλου, και η χρήση βίας, ενώ αρκεί και η απειλή χρήσης βίας, στην οποία το άλλο πρόσωπο δεν παρέχει οικειοθελή συγκατάθεση. Η πρόθεση περιέχει τη συνειδητοποίηση (adcertence) από μέρους του δράστη ότι η συμπεριφορά του συνιστά χρήση βίας ή απειλή βίας, και την επιθυμία των συνεπειών της πράξης του. Η επιθυμία δεν έχει τη θετική έννοια που είναι κοινότερα κατανοητή[1], αλλά συνιστά περισσότερο τη μη επιτυχή ψυχοπνευματική αντίσταση του δράστη στις συνέπειες που είναι το φυσικό επακόλουθο της πράξης του ή ό,τι αναμενόμενα, και άρα με βεβαιότητα, απορρέει από αυτήν· εν προκειμένω, από την απειλή χρήσης βίας, η δημιουργία πεποίθησης στο θύμα ότι θα χρησιμοποιηθεί η βία, και από τη χρήση βίας, η άσκηση της βίας· ασχέτως εάν η άσκηση της βίας θα επιφέρει όντως και φυσικό ή ηθικό ή ψυχολογικό τραυματισμό του θύματος[2]. Η μαρτυρία που προσκόμισε ο Ενάγων έμεινε αναντίλεκτη, τα γεγονότα που ανέφερε συνιστούν ευρήματα του Δικαστηρίου, ότι ο Ενάγων αρχικά δέχθηκε φραστική επίθεση, ενώ οι διάδικοι ήταν σε απόσταση τριών μέτρων, οπότε εξέλαβε πως θα δεχθεί και φυσική επίθεση, στη συνέχεια ο Εναγόμενος του πέταξε ένα σφυρί, και έπειτα τον έπιασε από τον λαιμό, ταυτόχρονα σπρώχνοντάς τον και ρίχνοντάς τον κάτω στο έδαφος, κατ' επανάληψη. Τέλος, προσπάθησε να πιάσει και το μπαστούνι του Ενάγοντος και να τον κτυπήσει και με αυτό. Η συμπεριφορά του Εναγόμενου πληροί τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της επίθεσης και ο Εναγόμενος κρίνεται πως είναι ένοχος για το αδίκημα αυτό. Από την επίθεση, ο Ενάγων τραυματίστηκε, έχοντας υποστεί κάκωση δεξιού ώμου, δεξιάς ποδοκνημικής και κεφαλής, για την οποία υπέφερε άλγος, υπέστη συνολικά έξοδα €82,00 για φάρμακα και έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού, και ηθικό πλήγμα. Για το αστικό αδίκημα της επίθεσης, είναι δυνατόν να επιδικαστούν αποζημιώσεις. Η αρχή που διέπει το υπολογισμό των αποζημιώσεων στα αστικά αδικήματα, όπως και στο αστικό αδίκημα της επίθεσης, είναι η αρχή της αποκατάστασης[3]. Με βάση αυτήν, οι (συνήθεις) αποζημιώσεις που επιδικάζονται θα πρέπει να είναι εκείνο το ποσό το οποίο θα θέσει τον ενάγοντα στην θέση στην οποία θα βρισκόταν εάν δεν διαπράττονταν το αδίκημα. Το ποσό που θα επιδικαστεί θα πρέπει να είναι δίκαιο και εύλογο, μέσα στο πλαίσιο του κοινωνικά αποδεκτού[4]. Έχει αναγνωριστεί προ ετών η τάση της νομολογίας για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν[5], που αντανακλά την μεγαλύτερη ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο· τάση που δεν φαίνεται να έχει διαφοροποιηθεί. Οι αποζημιώσεις παραμένουν το μέσο αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου και αντιμετώπισης των δυσχερειών που επιφέρει η σωματική βλάβη στην κάθε ξεχωριστή περίπτωση· όπως και το χρήμα παραμένει ένα φύσει ατελές μέσο για να επιφέρει την πλήρη αποκατάσταση. Λαμβάνεται υπόψη και η αγοραστική αξία του χρήματος μέσα στο σημερινό οικονομικό περιβάλλον[6]. Αλλά ως τέτοιο, ατελές μέσο, το χρήμα, δεν θα πρέπει να ωθεί σε μίαν ανέλεγκτη πορεία αύξησης των αποζημιώσεων[7]. Εκεί όπου υπάρχει πλήγμα στην αξιοπρέπεια του θύματος, υπάρχει και η δυνατότητα επιδίκασης επαυξημένων αποζημιώσεων, οι οποίες διακρίνονται από τις παραδειγματικές αποζημιώσεις (exemplary damages). Οι τελευταίες αποσκοπούν στην τιμωρία του παραβάτη και την αποτροπή[8]. Στη διαχρονική νομολογία[9] επιδικάζονται παραδειγματικές αποζημιώσεις για συμπεριφορά που αποτελεί αστικό αδίκημα και είναι τόσο αξιοκατάκριτη ή στοχεύει να εξευτελίσει ή να γελοιοποιήσει το θύμα ή που πηγάζει από αθέμιτο κίνητρο ή κακή πρόθεση (malice), θρασύτητα (insolence) ή αλαζονεία (arrogance)· συμπεριφορά που συναντάται και σε υποθέσεις επίθεσης[10]. Δεν επιδικάζεται διακριτά κάποιο ποσό ως παραδειγματικές αποζημιώσεις, αλλά επηρεάζεται το ύψος της συνήθους αποζημίωσης, που εν τέλει υπολογίζεται και προσδιορίζεται με βάση το σύνολο των δεδομένων. Ενόψει του ότι ο υπολογισμός των αποζημιώσεων σε κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστός, η υφιστάμενη νομολογία σε σχέση με τα ποσά που επιδικάστηκαν σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να αποτελεί έναν χρήσιμο οδηγό, χωρίς όμως να δεσμεύει. Ο Ενάγων διαγνώστηκε με κάκωση δεξιού ώμου και δεξιάς ποδοκνημικής και κεφαλής και υπέφερε από άλγος. Πρόκειται για ελαφρούς τραυματισμούς για τους οποίους απλώς συνταγογραφήθηκαν παυσίπονα επί πόνου και ανάπαυση. Δεν έχουν αφήσει κατάλοιπα στον Ενάγοντα σε βάθος χρόνου. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι επηρεάστηκε καθόλου η καθημερινή ζωή του Ενάγοντος, πέρα από το υφιστάμενο ποσοστό αναπηρίας του, λόγω των τραυματισμών του. Οι αποζημιώσεις σε αυτή την περίπτωση στοχεύουν στη χρηματική αποτίμηση του πόνου και της ταλαιπωρίας που είχε υποστεί ο Ενάγων, όταν προκλήθηκαν οι προαναφερόμενες σωματικές βλάβες, και για το χρονικό διάστημα μέχρι να τύχουν της κατάλληλης ιατρικής φροντίδας. Λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι οι σωματικές βλάβες προκλήθηκαν στον Ενάγοντα με έναν τρόπο βίαιο, ενώ ο Ενάγων υποφέρει ήδη από αναπηρία, και η επίθεση που υπέστη ήταν σε διάφορες μορφές και χρονικές στιγμές, φραστικά και φυσικά, πρώτα με χρήση και σφυριού που ο Εναγόμενος του πέταξε στο ανάπηρο μέλος από απόσταση και έπειτα με αρπαγή από τον λαιμό, σπρωξίματα και χτυπήματα. Έγιναν με τρόπο και για λόγο που προκάλεσαν στον Ενάγοντα ηθική προσβολή, αγωνία και φόβο, ασχέτως εάν δεν έγινε θέαμα, που είναι κατανοητό ότι χρωμάτισαν ανάλογα και το βίωμα του Ενάγοντος. Η παραμετροποίηση αυτή στοχεύει να τοποθετήσει την αποζημίωση που θα επιδικαστεί στο μέτρο του δίκαιου, του λογικού και του κοινωνικά αποδεκτού. Έχοντας κατά νου τη μαρτυρία, και ως οδηγό τις αρχές της αποζημίωσης, την υφιστάμενη τάση που αντανακλάται και στην Ξενοφώντος ν. Φωτίου, Αγωγή 527/2012 Ε.Δ. Λεμεσού, ημερομηνίας 06.05.2019 (€4.500,00 για λίγο σοβαρότερους τραυματισμούς και όχι με τον ίδιο τρόπο), και όλα τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης, περιλαμβανομένης της ανάγκης να αποτραπεί παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον, λαμβάνοντας υπόψη και τον χρόνο που μεσολάβησε από το συμβάν μέχρι σήμερα, κρίνω πως το ποσό των €2.500,00, που πρότεινε και ο συνήγορος του Ενάγοντος, είναι μία εύλογη και επαρκής αποζημίωση του Ενάγοντος, που αφενός αντικατοπτρίζει τον πόνο και την ταλαιπωρία και το ηθικό πλήγμα που υπέστη ο Ενάγων συνεπεία της επίθεσης που δέχθηκε από τον Εναγόμενο, αφετέρου τίθεται προς υπενθύμιση της διαχρονικότητας της κοινωνικής απαξίας που βρίσκει η επίθεση ως συμπεριφορά. Ως εκ των ανωτέρω, εκδίδεται απόφαση υπέρ του εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντος (Εναγόμενου στην αγωγή) και εναντίον του εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενου (Ενάγοντος στην αγωγή), για το ποσό των €2.500,00, πλέον νόμιμος τόκος επί του ποσού των €2.500,00 από την 14.01.2016 μέχρι εξόφλησης, πλέον για το ποσό των €82,00, πλέον νόμιμος τόκος επί του ποσού των €82,00, από την 29.03.2016 (ημερομηνία καταχώριση της αγωγής), πλέον για τα έξοδα της ανταπαίτησης, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλ. και Winfield on Torts, 7η έκδοση, σελ.
6. [2] DPP v. Smith