M.P.M. PYXEL STUDIOS LTD ν. Λ. Τ., Αγωγή αρ. 732/2014, 31/8/2022

M.P.M. PYXEL STUDIOS LTD ν. Λ. Τ., Αγωγή αρ. 732/2014, 31/8/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A184 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 732/2014 M.P.M. PYXEL STUDIOS LTD Ενάγουσα v. Λ. Τ. Εναγόμενη Ημερομηνία: 31 Αυγούστου 2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα: Χρ. Νικολαΐδης για Andreas L. Neokleous Chambers LLC Για Εναγόμενη: Χρ. Θ. Χριστάκη Α Π Ο Φ Α Σ Η Το πλαίσιο της διαφοράς Η Ενάγουσα, ημεδαπή εταιρεία, ισχυρίζεται πως συμφώνησε να ετοιμάσει μελέτη και σχέδια για την εμπορική ανάπτυξη του παραλιακού τεμαχίου της Εναγόμενης, που περιγράφεται στην αγωγή. Η συμφωνία ήταν για το συνολικό ποσό των €30.000,00 πλέον Φ.Π.Α. και περιλάμβανε τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο, για €7.500,00 πλέον Φ.Π.Α., θα καθορίζονταν τα κύρια πλάνα για την ανάπτυξη σύμφωνα με τα επιθυμητά ή επιλεγόμενα σχέδια, και αυτά θα παρουσιάζονταν μέσω τρισδιάστατου μοντέλου ή κολάζ αποτελούμενου από εικόνες ή και κείμενα. Είναι η θέση της Ενάγουσας πως η ίδια εκτέλεσε πλήρως το πρώτο στάδιο, δηλαδή παρέδωσε προς την Εναγόμενη επιμελώς μελέτη διαφόρων επιλογών για την εμπορική ανάπτυξη, εντός του συμφωνηθέντος χρόνου των τεσσάρων εβδομάδων, ωστόσο η Εναγόμενη, ενώ την 10.12.2012 κατέβαλε στην Ενάγουσα ποσό €3.750,00 χωρίς Φ.Π.Α., παρέλειψε να καταβάλει οποιοδήποτε άλλο ποσό. Με επιστολή των δικηγόρων της Ενάγουσας τερματίστηκε η συμφωνία και η Ενάγουσα διεκδικεί το ποσό των €5.100,00 που οφείλεται για την εκτελεσθείσα εργασία του πρώτου σταδίου, πλέον αποζημιώσεις για παράβαση της σύμβασης. Η Εναγόμενη, δεν αρνείται πως συνάφθηκε με την Ενάγουσα συμφωνία για μελέτη και σχέδια για την εμπορική ανάπτυξη του τεμαχίου της, για συνολικό ποσό €30.000,00 πλέον Φ.Π.Α., και ότι η συμφωνία περιλάμβανε τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο, για €7.500,00 πλέον Φ.Π.Α., το 50% θα πληρώνονταν προκαταβολικά με την έναρξη του έργου, και το άλλο 50% στο τέλος του πρώτου σταδίου. Κατά τη θέση της Εναγόμενης, το πρώτο στάδιο αφορούσε τη δημιουργία και παρουσίαση τριών διαφορετικών και διακριτών επιλογών ή ιδεών ή προτάσεων (concepts) αναφορικά με τον τρόπο και το είδος ή τη φύση της ανάπτυξης, όπου η Εναγόμενη θα επέλεγε το ένα, και θα αποφάσιζε την τυχόν περαιτέρω συνέχιση και εξέλιξη της συμφωνίας της με την Ενάγουσα. Είναι η θέση της Εναγόμενης πως, αντί η Ενάγουσα να παρουσιάσει στην Εναγόμενη τρία διαφορετικά "concepts", παρουσίασε τρία διαφορετικά σχέδια για ένα "concept", αποκλειστικά για την ανέγερση ξενοδοχείου. Με αυτό τον τρόπο, είναι η Ενάγουσα που παράβηκε τη συμφωνία της, αφήνοντας ημιτελές το πρώτο στάδιο, ενώ η Εναγόμενη είχε πληρώσει το 50%, και είναι η Εναγόμενη που τερμάτισε τη συμφωνία. Συνεπώς, η θέση της είναι πως, όχι μόνον δεν οφείλει οποιοδήποτε άλλο ποσό στην Ενάγουσα, αλλά θα πρέπει να της επιστραφεί και το ποσό των €3.750,00, που ανταπαιτεί. Με την Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση, η Ενάγουσα αρνείται τις διαφορετικές θέσεις της Εναγόμενης, και ισχυρίζεται πως τα τρία "concepts" θα αναπτύσσονταν στη βάση του πλάνου που θα επέλεγε και επέλεξε η Εναγόμενη, που ήταν η ανέγερση ξενοδοχείου, με όλες τις κατάλληλες ή και ικανοποιητικές εγκαταστάσεις για προσέλκυση τουρισμού. Τα "concepts" για τη ξενοδοχειακή ανάπτυξη θεμελιώνονταν στις διαφορετικές μορφές τουρισμού, ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες ή προτιμήσεις και ενδιαφέροντα μιας συγκεκριμένης ηλικιακής ή κοινωνικής ομάδας. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ενάγουσα ετοίμασε σχέδια για μαζικό τουρισμό και για εναλλακτικές μορφές τουρισμού, καθότι ο Πρωταράς αποτελεί ισχυρό πόλο έλξης κάθε είδους τουριστικού κοινού, και θεωρεί πως η Εναγόμενη προσπαθεί τεχνηέντως να αποφύγει τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Η Ενάγουσα επιμένει στη δική της αξίωση και αρνείται την ανταπαίτηση της Εναγόμενης. Ενώ δεν αμφισβητείται ότι συνάφθηκε μεταξύ των διαδίκων μία γραπτή συμφωνία, για παροχή υπηρεσιών από την Ενάγουσα στην Εναγόμενη σε τρία στάδια, επίδικα, εκ των δικογράφων, είναι καταρχήν το τι ακριβώς συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων για το πρώτο στάδιο, εάν δηλαδή το περιεχόμενο της συμφωνίας των μερών ήταν η δημιουργία τριών διαφορετικών "concepts" με αναφορά τρία διαφορετικά είδη εμπορικής ανάπτυξης, όπως ισχυρίζεται η Εναγόμενη, ή τρία διαφορετικά "concepts" για την εμπορική ανάπτυξη της επιλογής της Εναγόμενης που ήταν ξενοδοχείο, όπως ισχυρίζεται η Ενάγουσα. Έπειτα, με δεδομένο το περιεχόμενο της συμφωνίας για το πρώτο στάδιο, όπως αυτό θα ερμηνευτεί, τι εκπληρώθηκε και τι δεν εκπληρώθηκε, από ποιον τερματίστηκε η συμφωνία, κι αν υπάρχει δικαίωμα οποιουδήποτε εκ των μερών σε αποζημιώσεις, και το ύψος αυτών. Διαδικασία Για την επίλυση της διαφοράς, διεξήχθη ακροαματική διαδικασία που διήρκησε περίπου 7 ώρες και 20 λεπτά. Η απαίτηση και η ανταπαίτηση συνεκδικάστηκαν. Η Ενάγουσα προσκόμισε μαρτυρία από τον κύριο Μ. Γ. (ΜΕ1), που αντεξετάστηκε από τον συνήγορο της Εναγόμενης, και η Εναγόμενη κατέθεσε ως μάρτυρας η ίδια (ΜΥ1) και αντεξετάστηκε από τον συνήγορο της Ενάγουσας. Τηρήθηκαν πρακτικά της διαδικασίας, που βρίσκονται στον φάκελο της υπόθεσης, και περιλαμβάνουν το σύνολο της μαρτυρίας. Μετά το πέρας της παρουσίασης της μαρτυρίας, οι δικηγόροι των δύο πλευρών αγόρευσαν, δια γραπτών αγορεύσεων. Είναι σε γνώση του Δικαστηρίου ό,τι έχει αναφερθεί, ακόμα κι αν δεν μεταφέρεται αυτούσιο ή δεν γίνεται ειδική ή λεπτομερής μνεία. Μαρτυρία και εξέταση της υπόθεσης Ακούγεται μαρτυρία μόνον σε σχέση με τα θέματα που αμφισβητούνται και θα πρέπει να αποφασιστούν. Σε αξιολόγηση υπόκειται η αντικρουόμενη μαρτυρία επί των επιδίκων θεμάτων, για να μπορέσει να καταλήξει το Δικαστήριο ως προς το ποια είναι η αξιόπιστη μαρτυρία στην οποία μπορεί να βασιστεί για να προβεί σε ευρήματα. Η συμπεριφορά και οι τρόποι των μαρτύρων (demeanour) στο εδώλιο[1], που το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να παρατηρήσει καθ' όλη την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, προσεγγίζονται με παράλληλους άξονες το σύνολο της μαρτυρίας αλλά και την αντικειμενική όψη των πραγμάτων[2]. Η εκδοχή του κάθε μάρτυρα δεν προσεγγίζεται μικροσκοπικά, με αναφορά στις λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν ή τη σειρά τους, αλλά ως ένα σύνολο μέσα στη ζωντανή ατμόσφαιρα της προφορικής δίκης, με όσα την περιστοιχίζουν, και στην οποία ο προφορικός λόγος των μαρτύρων μπορεί να μην είναι σε τέλεια γλώσσα ή καλά συνταγμένος ή απόλυτα ακριβής. Η συμφωνία για το πρώτο στάδιο Για το θέμα αυτό, σχετική ήταν η μαρτυρία του ΜΕ1 και της Εναγόμενης (ΜΥ1). Ο ΜΕ1, εκ των διευθυντών της Ενάγουσας, κατέθεσε γραπτή δήλωση, για να αποτελέσει μέρος της κυρίως εξέτασής του[3] (Έγγραφο Α). Ομοίως έπραξε και η Εναγόμενη (Έγγραφο Β). Ο ΜΕ1 θεώρησε αναγκαίο να αναφερθεί στα γεγονότα που προηγήθηκαν της συμφωνίας, για να εξηγήσει το τι ακριβώς συμφωνήθηκε, όπως στη συνέχεια έπραξε και η ΜΥ1. Με δεδομένη την αμφισβήτηση ως προς το τι συμφωνήθηκε, τις διαφορετικές θέσεις των διαδίκων, και προς υποβοήθηση της ερμηνείας της σύμβασης, το Δικαστήριο δέχθηκε την κατάθεση της μαρτυρίας αυτής, με την επιφύλαξη της περαιτέρω εξέτασής της στο στάδιο της αξιολόγησης, όταν θα είναι ενώπιον του η γραπτή συμφωνία αλλά και το σύνολο της μαρτυρίας. Συναφώς παρεμβάλλεται πως, όταν υπάρχει αμφισβήτηση του νοήματος της συμφωνίας, χρήζει ερμηνείας. Η πρόθεση ή βούληση των συμβαλλομένων μερών είναι αυτή που δείχνουν οι εκφρασμένες λέξεις, παρά εκείνη που προκύπτει από τις ανέκφραστες επιθυμίες, και εντοπίζεται με βάση το κείμενο, εκ του νοήματος των λέξεων. Όπως υποδεικνύεται μέσα από πλούσια νομολογία[4], ερμηνεία είναι ο καθορισμός του νοήματος που το έγγραφο θα μπορούσε να μεταδώσει σε έναν λογικό άνθρωπο που γνωρίζει ό,τι ευλόγως θα γνώριζαν και τα συμβαλλόμενα μέρη, και βρίσκεται στην ίδια θέση στην οποία βρίσκονταν τα συμβαλλόμενα μέρη, κατά τον χρόνο συνομολόγησης της σύμβασης. Τυχόν εμπορικός χαρακτήρας της σύμβασης, λαμβάνεται υπόψη, οπότε, όταν ένας όρος επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες, υιοθετείται η ερμηνεία που συνάδει με την κοινή επιχειρηματική λογική, απαντώντας στο ερώτημα τι θα κατανοούσε ένας λογικός άνθρωπος ότι αυτά τα συμβαλλόμενα μέρη έχουν συμφωνήσει, εάν αυτός διέθετε το ίδιο γνωστικό υπόβαθρο και βρισκόταν στην ίδια θέση με τα συμβαλλόμενα μέρη κατά τον χρόνο της σύμβασης. Το πλαίσιο μέσα στο οποίο τοποθετείται ο λογικός άνθρωπος δεν δίνεται αφηρημένα και αόριστα, αλλά σε μια συγκεκριμένη ολότητα, που περιλαμβάνει οτιδήποτε (σχετικό) θα μπορούσε να έχει επιδράσει στον τρόπο με τον οποίον η γλώσσα του εγγράφου, ως διαμορφώθηκε, θα μπορούσε να τύχει κατανόησης. Δεν περιλαμβάνονται οι προσυμβατικές διαπραγματεύσεις, ούτε οι διακηρύξεις των προθέσεων. Το νόημα που αναζητείται δεν ταυτίζεται κατ' ανάγκη με το νόημα των λέξεων στα λεξικά. Είναι αυτό που τα μέρη, χρησιμοποιώντας αυτές τις λέξεις, ευλόγως θα κατανοούσαν ότι σημαίνει. Ο προαναφερόμενος κανόνας αντανακλά τη θέση πως, όταν τα μέρη μπαίνουν στη διαδικασία να διατυπώσουν γραπτώς ό,τι συμφώνησαν, δεν γίνονται με ευκολία λάθη. Η πρωταρχική πηγή για να καταστεί κατανοητό τι εννόησαν τα συμβαλλόμενα μέρη στη γλώσσα που χρησιμοποίησαν είναι το συνηθισμένο νόημα των λέξεων, επομένως, όταν δεν υπάρχει ασάφεια στο νόημα, αυτό ισχύει, οπουδήποτε κι αν οδηγεί. Εάν διαπιστώνεται ότι συνέβη λάθος όσον αφορά τη γλώσσα ή τη χρήση της, δεν απαιτείται από το Δικαστήριο να δώσει στα μέρη πρόθεση που δεν θα μπορούσαν να έχουν[5]. Το Δικαστήριο, ερμηνεύοντας μια σύμβαση, δεν θα βελτιώσει τη διαπραγματευτική ή συμβατική θέση οποιουδήποτε συμβαλλόμενου μέρους[6], δεν θα παράγει τη σύμβαση με βάση ό,τι νομίζει πως ήθελαν τα μέρη κατά τον χρόνο σύναψής της, αν και μπορεί να διαγνώσει τη βούληση των μερών μέσα από τη διερεύνηση του πλαισίου ή μέσα από την ίδια να «διορθώσει» δια ερμηνείας προφανή λάθη (χωρίς να πλάθει τη σύμβαση). Όταν οι όροι μιας συμφωνίας τέθηκαν γραπτώς, δεν επιτρέπεται η εξωγενής μαρτυρία (extrinsic evidence) για να αντικρούσει ή να διαφοροποιήσει το περιεχόμενό της (parol evidence rule). Ωστόσο, η εξωγενής μαρτυρίας μπορεί να είναι αποδεκτή αποκλειστικά και μόνο για σκοπούς υποβοήθησης της ερμηνείας, όταν υπάρχει πραγματικά αμφίβολο ή ασαφές νόημα[7] ή όταν δημιουργείται αντίφαση με το νόημα της ίδιας λέξης ή φράσης που περιέχεται σε άλλο έγγραφο που συνεξετάζεται[8] ή όσον αφορά τη σημασία τεχνικών όρων, για τη διάγνωση, τέλος πάντων, του πλαισίου, αλλά και τούτο υπό δύο εξαιρέσεις (που επαναφέρουν τον κανόνα). Η πρώτη εξαίρεση αφορά στις προηγούμενες διαπραγματεύσεις και στη διάγνωση των προθέσεων των μερών. Οι προηγούμενες διαπραγματεύσεις μπορούν, όμως, να εισαχθούν στη μαρτυρία, για την απόδειξη ότι ένα γεγονός είναι σχετικό και εμπίπτει στο πλαίσιο που ήταν γνωστό στα μέρη[9] ή για την απόδειξη του ότι τα μέρη έχουν προσδώσει σε συγκεκριμένες λέξεις ή φράσεις συγκεκριμένο (διαφορετικό από το συνηθισμένο) νόημα ("private dictionary rule")[10] ή ότι υπάρχει προηγούμενη συμφωνία μεταξύ των μερών μη προπαρασκευαστική της υπό κρίση συμφωνίας και εφόσον η προσκόμιση της μαρτυρίας είναι ουσιαστική[11], σε κάθε περίπτωση με τρόπο ώστε η μαρτυρία αυτή (όσον αφορά το ερμηνευτικό πλαίσιο στο οποίο εισέρχεται το Δικαστήριο) να διαχωρίζεται από οποιαδήποτε άλλη μη επιτρεπτή μαρτυρία που τυχόν αφορά στο τι συμφωνήθηκε μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Η δεύτερη εξαίρεση αφορά στη συμπεριφορά των μερών μετά την υπογραφή της σύμβασης. Μπορεί να προσκομιστεί, όμως, μαρτυρία προς απόδειξη του γεγονότος ότι η συμφωνία τροποποιήθηκε με μεταγενέστερη συμφωνία ή για την έγερση κωλύματος (estoppel), αλλά όχι για να αλλοιωθεί το αρχικό νόημα της σύμβασης. Δίδονται περαιτέρω ερμηνευτικές οδηγίες, που συνοψίζονται εγκυκλοπαιδικά[12]: Οι γενικές λέξεις ερμηνεύονται σύμφωνα με τη φύση των περιστάσεων ή το πρόσωπο· σε περίπτωση αμφιβολίας, οι λέξεις στο λειτουργικό μέρος της σύμβασης ερμηνεύονται υπό το φως του λοιπού μέρους της σύμβασης· όταν μια λίστα συγκεκριμένων πραγμάτων ή μια συναφής τάξη ακολουθείται από γενικές λέξεις, τεκμαίρεται ότι οι γενικές λέξεις ερμηνεύονται υπό το φως των προηγούμενων ειδικών· όταν συγκεκριμένο πρόσωπο, δικαίωμα ή πράγμα περιλαμβάνεται στη σύμβαση, ενδεχομένως να ενδείκνυται πρόθεση εξαίρεσης οποιουδήποτε άλλου προσώπου, δικαιώματος ή πράγματος· σε συμβάσεις που καταρτίζουν άτομα χωρίς ειδικές γνώσεις, δεν υπάρχει τεκμήριο κατά του πλεονασμού· η διατύπωση των προνοιών υπερτερεί έναντι της διατύπωσης των επικεφαλίδων· οι εμπορικές συμβάσεις ερμηνεύονται σύμφωνα με την πρακτική και τα έθιμα των εμπόρων, νοουμένου ότι αυτά δεν είναι αντίθετα με το περιεχόμενο της σύμβασης· όταν είναι διατυπωμένες σε σταθερές φόρμες, χρήζουν και ομοιόμορφης ερμηνείας· οποιαδήποτε διάσταση μεταξύ του νοήματος των λέξεων και του νοήματος των εικόνων, επιλύνεται υπέρ του νοήματος των λέξεων· τεκμαίρεται ότι ένα πρόσωπο δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποια συμβατική πρόνοια για να βασίσει δική του αντισυμβατική συμπεριφορά. Ο κανόνας "contra proferentem" ή "verba fortius accipiuntur contra proferentem" (οι λέξεις πρέπει να ερμηνεύονται κυρίως εναντίον εκείνου που τις χρησιμοποιεί), κατά την παλαιά Doe d Davies v. Williams