Αίτηση υπό COUNTRY ROSE LIMITED ν. Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία «A. MESSIOS & SONS LIMITED», Αίτηση Εταιρείας: 64/2019, 30/11/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού Ενώπιον: Π. Αγαπητού, Ε.Δ. Αίτηση Εταιρείας: 64/2019 Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία «A. MESSIOS & SONS LIMITED» KAI Επί τοις αφορώσι τον περί Εταιρειών Νόμον Κεφ. 113 ΚΑΙ Αίτηση υπό COUNTRY ROSE LIMITED (Αιτητές) Ημερομηνία: 30.11.2022 Εμφανίσεις: Για Αιτητές - Καθ' ων η Αίτηση: κα. Καραπατάκη Για την Εταιρεία: κα. Γεωργίου Αίτηση της Εταιρείας ημερομηνίας 13.9.22 για διαγραφή της Κυρίως Αίτησης ή αναστολή της διαδικασίας Ενδιάμεση Απόφαση Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση Εκκαθάρισης καταχωρίστηκε στις 12.2.
- Η δε Ένσταση της Εταιρείας σε αυτή καταχωρίστηκε πριν από τρία χρόνια και οκτώ μήνες περίπου, στις 15.3.
- Το Δικαστήριο, έχοντας αποφασίσει ενδιαμέσως ως προς τη διαδικασία διεξαγωγής της Ακρόασης και έχοντας ορίσει την Αίτηση Εκκαθάρισης για το σκοπό τούτο με ρητές οδηγίες όπως οι διάδικοι είναι έτοιμοι την ημέρα εκείνη για Ακρόαση, κλήθηκε με την υπό κρίση Αίτηση από την Εταιρεία, επίσης ενδιαμέσως, να διαγράψει ή να απορρίψει την Αίτηση Εκκαθάρισης ως ενοχλητική, αβάσιμη και σκανδαλώδη ή και να αναστείλει την ενώπιον του διαδικασία. Η Εταιρεία, αναφέρεται στην Αίτηση, έχει ανταγωγή για ποσό μεγαλύτερο από το ισχυριζόμενο χρέος και οι Καθ' ων η Αίτηση δεν είναι στην πραγματικότητα πιστωτές και η αναστολή είναι δικαιολογημένη μέχρι την εκδίκαση έφεσης που εκκρεμεί εναντίον πρωτόδικης απόφασης στο πλαίσιο της οποίας επιδικάστηκε το χρέος που η Αιτήτρια αξίωσε εναντίον της Εταιρείας. Η Αίτηση στηρίχθηκε με ένορκη δήλωση του διευθυντή της Εταιρείας. Ο ομνύοντας αναφέρει ότι καταχωρίστηκε έφεση κατά της απόφασης του Δικαστηρίου στην Αγωγή 3137/10 και επαναλαμβάνει το περιεχόμενο της Ένστασης στην κυρίως Αίτηση Εκκαθάρισης. Βάσει της θέσης του ότι οι Αιτητές - Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα (οι «Καθ' ων η Αίτηση») δεν δικαιούντο στο ακίνητο το οποίο αποτέλεσε ζήτημα στην απόφαση του Δικαστηρίου στην Αγωγή 3137/10 αφού εκχώρησαν τα δικαιώματά τους σε τρίτο πρόσωπο, δεν δικαιούνται ούτε να προωθούν την Αίτηση Εκκαθάρισης. Ούτε στην απόφαση στην Αγωγή 3137/10 δικαιούντο, συνεχίζει ο ομνύοντας, και ισχυρίζεται ότι εξασφάλισαν αυτή με δόλο. Γι' αυτό και η Εταιρεία καταχώρισε άλλη Αγωγή εναντίον τους και απαιτεί κατά πολύ υψηλότερο ποσό από το χρέος στη βάση του οποίου οι Καθ' ων η Αίτηση προώθησαν την Αίτηση Εκκαθάρισης. Από τα πιο πάνω, ισχυρίζεται περαιτέρω, φαίνεται ότι υπάρχει καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους. Επίσης, ως η δικηγόρος της Εταιρείας τον συμβουλεύει, η αγγλική επί του θέματος νομολογία αναφέρει ότι η ύπαρξη ανταγωγής συνιστά βάσιμα αμφισβήτηση χρέους. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεν αναστείλει τουλάχιστον την ενώπιον του διαδικασία εκκαθάρισης διαζευκτικά του αιτήματος για διαγραφή, τυχόν διατάγματος εκκαθάρισης θα αποβεί σε πρωτοφανή αδικία κατά της Εταιρείας εάν από την άλλη η έφεση επιτύχει. Οι Καθ' ων η Αίτηση πρόβαλαν σωρεία λόγων ένστασης στην Αίτηση. Συνοψίζονται στο ότι η Αίτηση καταχωρίστηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση μια και ήδη είχε οριστεί για Ακρόαση, σκοπός της Αίτησης είναι η καθυστέρηση της εκδίκασης της Αίτησης Εκκαθάρισης, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, η απαίτηση στη βάση της Αίτησης Εκκαθάρισης είναι εκκαθαρισμένη αφού προέκυψε από απόφαση Δικαστηρίου και οι Καθ' ων η Αίτηση είναι πιστωτές της Εταιρείας και δικαιούχοι της απόφασης, τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση είναι παραπλανητικά και δεν υπάρχει σοβαρή και γνήσια ανταξίωση από πλευράς της Εταιρείας και η καταχώριση έφεσης στην απόφαση δεν αποτελεί λόγο για αναστολή της διαδικασίας. Με την ένορκη δήλωση που στηρίζει την Ένσταση, ο διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση κατακρίνει τη δικονομική συμπεριφορά της Εταιρείας. Πέραν τούτου, αναφέρει ότι η Αίτηση γίνεται με υπέρμετρη καθυστέρηση και ως τέτοια θα πρέπει να απορριφθεί, ότι δεν υπάρχει πραγματικό υπόβαθρο για έγκριση του αιτήματος διαγραφής της Αίτησης Εκκαθάρισης και ότι εκχώρηση δικαιώματος σε τρίτο όπως αναφέρεται στην Αίτηση δεν έγινε και το τρίτο πρόσωπο δεν έλκει οποιαδήποτε δικαίωμα από την απόφαση που αποτέλεσε και το έναυσμα για την καταχώριση της Αίτησης Εκκαθάρισης. Ως προς την ανταξίωση που η Εταιρεία επικαλείται ως έτερο λόγο για στηρίξει τα αιτήματά της, αυτή, κατά τον ομνύοντα, καταχωρίστηκε μόνο προκειμένου να αποτελεί βάση για παρακώλυση της εδώ διαδικασίας και δεν είναι βάσιμη. Κατά την ημέρα της Ακρόασης, οι δικηγόροι αμφότερων των πλευρών κατέθεσαν μακροσκελείς, αλλά ομολογουμένως εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Τις έχω μελετήσει με προσοχή, έλαβα υπόψη μου το καθετί που παρατέθηκε και δεν θα τις επαναλάβω αυτολεξεί, αλλ' όμως θ' αναφερθώ σε αυτές πιο κάτω στην παρούσα, όπου κρίνω χρήσιμο. Κύρια βάση για την Αίτηση φαίνεται να είναι η Διαταγή 27, θεσμός 3 ενώ η δικηγόρος της Εταιρείας αναλύει και το ζήτημα υπό το πρίσμα του Άρθρου 214 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 και στην αγόρευσή της προβαίνει σε επιχειρηματολογία για αναλογική εφαρμογή προνοιών του περί Πτώχευσης Νόμου Κεφ. 5 (χωρίς αυτές όμως να περιλαμβάνονται στη νομική βάση της Αίτησης). Σημειώνω ότι ως νομική βάση συμπεριλήφθηκε και η Διαταγή 19, θεσμός 26, πλην όμως δεν φαίνεται να προωθείται οποιοδήποτε αίτημα στη βάση της, καθότι δεν συγκεκριμενοποιούνται οποιαδήποτε μέρη του προς διαγραφή δικογράφου. Το, υπό του Αιτητικού Α., αιτούμενο διάταγμα αφορά διαγραφή ολόκληρης της Αίτησης Εκκαθάρισης. Οι διαφορές στην εφαρμογή των δύο θεσμών τέθηκαν στη γνωστή υπόθεση Σιακόλας ν Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1338 και συνοψίζονται στο ότι ενώ η εξουσία του Δικαστηρίου που απορρέει από τη Διαταγή 19, θεσμό 26 είναι η διαγραφή μέρους και όχι ολόκληρου του δικογράφου, η Διαταγή 27, θεσμός 3 αφορά τη διαγραφή ολόκληρου δικογράφου όταν βάσιμα δεν αποκαλύπτεται καλό αγώγιμο δικαίωμα ή όταν το δικόγραφο είναι επιπόλαιο ή ενοχλητικό. Το λεκτικό του σχετικού με την παρούσα θεσμού αναφέρει: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just». Επεξηγηματικά και ως προς την εφαρμογή της Διαταγής 27, θεσμός 3, στις σελίδες 574, 575 και 576 της Ετήσιας Πρακτικής του 1958, σε σχέση με την αντίστοιχη της παλαιά Αγγλική Διαταγή 25, θεσμός 4, αναφέρονται επίσης αντίστοιχα τα ακόλουθα χρήσιμα: «It is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule (Mayor, etc. of the City of London v. Horner
(1914), 111 L.T. 512 C. A.) If there is a point of law which requires serious discussion, an objection should be taken on the pleadings, and the point set down for argument under r. 2 [.] The powers conferred by r. 4 will only be exercised where the case is beyond doubt. [.] A pleading will not be struck out under this Rule "unless it is not only demurrable but something worse than demurrable", i.e. such that no legitimate amendment ca save it from being demurrable.» Και σχετικά με το καλό αγώγιμο δικαίωμα: «[.] every cause of action is a reasonable one' (per Chitty, J., Rep. of Peru v. Peruvian Guano Co., 35 Ch. D. p. 495). But the practice is clear. So long as the Statement of Claim or the particulars (Davey v. Bentinck [1893] 1 Q.B. 185) disclose some cause of action, or raise some question fit to be decided by a Judge or a jury, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out (Moore v. Lawson, 31 T.L. R. 418)» Αλλά και σχετικά με το κατά πόσο ένα δικόγραφο είναι επιπόλαιο ή ενοχλητικό: «[.] The pleading must be so clearly frivolous that to put if forward would be an abuse of process of the Court.» Στην παράγραφο 3-056 του συγγράμματος McPherson's Law of Company Liquidation, 4η έκδοση, αναφέρεται: «The test for determining whether a Court will accede to an application to restrain the presentation is set out in Coulson Sanderson & Ward Ltd v Ward: "[T]he Court should not on an interlocutory motion restrain what would otherwise be the legitimate presentation of a winding-up petition by someone qualified to present it, unless the company established on the evidence a prima facie case for holding that the petition would constitute an abuse of process"» και στη συνέχεια στην παράγραφο 3-058: «The default position is that the giving of notice of a petition should occur and the court's jurisdiction to grant an injunction or to dismiss the petition should be exercised with great circumspection and with regard to the justice of the case on each side». Στη δε απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση In re Pelmako Development Ltd.
(1991)1 Α.Α.Δ. 246, αναφέρεται χαρακτηριστικά, τόσο ως προς τις προϋποθέσεις εφαρμογής της Διαταγής, όσο και ως προς την επίκληση της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου σε ανάλογες περιπτώσεις, ότι: «η διαγραφή αίτησης για διάλυση, όπως και κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Υποδεικνύεται επίσης στην πρωτόδικη απόφαση ότι το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. (Βλ. Buttes Gas & Oil Co. v. Hammer [1975] 2 W.L.R., 425). Σημειώνεται επίσης ότι η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσο διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου· δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Αναλύεται επίσης η έννοια του όρου "frivolous and vexatious" (Βλ. Bullen & Leake and Jacob's, Precedents of Pleadings, 12th ed., p. 145). (κακόβουλου και ενοχλητικού δικονομικού μέτρου), για να διαπιστωθεί αν το Υπόμνημα για διάλυση έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, όπως υπάρχει ισχυρισμός». Ενώ στην απόφαση του στην υπόθεση Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ. κ.α. ν Alpha Bank Ltd. πρώην Lombard Natwest Bank
(2003)1 Α.Α.Δ. 990, το Ανώτατο Δικαστήριο, επιβεβαιώνοντας τη πρωτόδικη κρίση με την οποία απορρίφθηκε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, επανέλαβε την αναφορά του πρωτόδικου δικαστή σε νομολογία, μεταξύ άλλων και στην υπόθεση Χατζηκυριάκος ν. Κυθρεώτη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1119, στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η απόφανση για ανυπαρξία εύλογης αιτίας αγωγής οδηγεί αναπόδραστα στον οριστικό τερματισμό της διαδικασίας. Δικαιολογείται αυτός ο τερματισμός μόνο όταν το δικόγραφο, στην περίπτωση αυτή, το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. (Βλ. In Re Pelmaco Development Ltd,
(1991)1 Α.Α.Δ. 246. Εντοπισμός κάποιας αιτίας αγωγής ή έστω κάποιου ζητήματος κατάλληλου για εκδίκαση από το Δικαστήριο, επιβάλλει τη διατήρηση της διαδικασίας στη ζωή όσο και αν η προοπτική επιτυχίας εμφανίζεται απομακρυσμένη. Βλ. Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Yeroudes as executor of the will of the deceased Spyros Michaelides
(1965)1 CLR 176, Michael Papamichael v. Clitos Chaholiades
(1970)1 CLR 305.» Ως προς το χρόνο που αίτηση για διαγραφή δικογράφου γίνεται, το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Williams and Glyns Bank v The Ship "Maria"
(1984)1 C.L.R. 821, κρίνεται διαφωτιστικό: «It is a well settled rule that, although the application may be made at any stage of the proceedings, it should always be made promptly. In Attorney-General of the Duchy of Lancaster v. London and North Western Railway Company [1892] 3 Ch. 274, it was held that an application to strike out pleadings should be made by the defendant before filing his defence. It is only in exceptional circumstances that it may be made after the close of pleadings but in any event the Court may refuse to hear such an application after the action is set down for trial. In Cross v. Earl Howe [1892] 62 L.J. (N.S.) Ch. 342, an application to have plaintiff's statement of claim struck out as frivolous and vexatious, the Court refused the motion, which would otherwise have been acceded to, on the ground of delay once the action was set down for hearing. North J. had to say in his judgment: "My only difficulty is the lateness of the application. I do not think I can stop the action at this stage. Allowing application of this kind after such long delay and after the action is set down for hearing, or the hearing has commenced would amount to availing a party, wishing to postpone the hearing, the opportunity of achieving his target by taking steps to have any averment in the pleadings struck out». Ανέτρεξα σε ολόκληρο το κείμενο της υπό κρίση Αίτησης, της Ένορκης Δήλωσης που τη στηρίζει, αλλά και, για οτιδήποτε και αν άξιζε μια και δεν επιτρέπεται μέσω της να συμπληρωθεί μαρτυρία[1], στη γραπτή αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου της Εταιρείας. Μοναδικός λόγος που προβάλλεται για την προφανή καθυστέρηση με την οποία υποβάλλεται η Αίτηση, δηλαδή μετά από τρία χρόνια και οκτώ περίπου μήνες από την ημέρα καταχώρισης της Ένστασης της Εταιρείας στην Αίτηση Εκκαθάρισης και αφού η υπόθεση είχε οριστεί επανειλημμένως για Ακρόαση, είναι ότι καταχωρείται κατόπιν συμβουλής της νεοδιορισθείσας δικηγόρου της Εταιρείας (παράγραφος 13 της ένορκης δήλωσης που στηρίζει την Αίτηση και σελίδα 21, παράγραφος με αριθμό 2 της γραπτής αγόρευσης της δικηγόρου της Εταιρείας). Έχοντας κατά νου ότι η Αίτηση αφορά αφενός αναστολή διαδικασίας και αφετέρου διαγραφή δικογράφου το οποίο εξετάζεται, στο παρόν στάδιο, με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, διαπιστώνω ότι τα πλείστα γεγονότα τα οποία η Εταιρεία επικαλείται και τα οποία κατά την επιχειρηματολογία της αποτελούν τη βάση για την προώθηση του αιτήματος ήταν σε εκείνη γνωστά τουλάχιστον από την 7.5.2019, ημέρα κατά την οποία, η ίδια, καταχώρισε την Αγωγή υπ' αριθμό 912/2019 (τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση που στηρίζει την Αίτηση). Έτι δε περαιτέρω, τουλάχιστον τα γεγονότα εκείνα τα οποία χρονολογούνται πριν από την καταχώριση της Ένστασης στην Αίτηση Εκκαθάρισης, όπως οι ισχυρισμοί περί δόλου από πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση, περί εμπλοκής τρίτου προσώπου η ιδιότητα του οποίου δεικνύει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν είναι πλέον δικαιούχοι του ακινήτου που ήταν στο επίκεντρο της δικαστικής διαμάχης η απόφαση στην οποία οδήγησε στην καταχώριση της Αίτησης Εκκαθάρισης και ένεκα τούτου οι Καθ' ων η Αίτηση στερούνται δικαιώματος στην καταχώριση της Αίτησης Εκκαθάρισης, αλλά και η καταχώριση Έφεσης στην εν λόγω απόφαση, συμπεριλήφθηκαν στην ίδια την Ένσταση στην Αίτηση Εκκαθάρισης. Ως προς το τι έλαβε χώρα διαδικαστικώς και το σημείο εις το οποίο βρίσκεται η παρούσα διαδικασία, σημειώνω ότι: Κατόπιν ενδιάμεσης απόφασής του παρόντος Δικαστηρίου επί του ζητήματος της ακολουθητέας διαδικασίας κατά την Ακρόαση, το οποίο έθεσαν οι ίδιοι οι δικηγόροι που εκπροσωπούσαν τότε την Εταιρεία, η υπόθεση ορίστηκε για Ακρόαση. Εκείνη την ημέρα οι δικηγόροι της Εταιρείας υπέβαλαν αίτημα αναβολής. Η υπόθεση ορίστηκε εκ νέου για Ακρόαση στις 7.7.22 και εκείνη την ημέρα οι δικηγόροι της Εταιρείας ζήτησαν να αποσυρθούν, λόγω διαφωνίας τους με την Εταιρεία σχετικά με το χειρισμό της υπόθεσης. Η υπόθεση αναβλήθηκε και επαναορίστηκε για τις 13.9.22 για Ακρόαση, με ρητές οδηγίες όπως εκείνη την ημέρα, δικηγόρος που τυχόν να διόριζε η Εταιρεία να ήταν έτοιμος για Ακρόαση. Η υπόθεση λοιπόν είχε ήδη οριστεί, επανειλημμένα, για Ακρόαση, με τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση να δηλώνουν ετοιμότητα. Εν όψει των πιο πάνω και κυρίως εν όψει των αρχών της Νομολογίας, ο λόγος που η Εταιρεία προβάλλει για την καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης δεν κρίνεται ικανοποιητικός. Κατ' αναλογία, θεωρώ εφαρμόζεται και η κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γραμμές Στρίντζη Ναυτική Εταιρεία ν Επίσημου Παραλήπτη και Εφόρου Εταιρειών ως εκκαθαριστή της Εταιρείας Always Travel Holidays και άλλων
(1995)1 Α.Α.Δ. 607, η οποία αφορούσε μεν καθυστέρηση στην καταχώριση αίτησης τροποποίησης, με προβαλλόμενη αιτιολογία για την καθυστέρηση δε, την αλλαγή δικηγόρου και στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο αντιμέτωπο με τον ίδιο λόγο για καθυστέρηση απάντησε: «Η αλλαγή δικηγόρου διαδίκου δεν παρέχει, αφ' εαυτής, λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας, ούτε δικαιολογία για την καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος». Η πιο πάνω κατάληξή μου είναι ικανή να σφραγίσει και την τύχη της Αίτησης. Παρά ταύτα προχώρησα και εξέτασα την Αίτηση Εκκαθάρισης στη βάση των αιτιάσεων της Εταιρείας, έχοντας κατά νου τις εφαρμοστέες αρχές. Χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία της Αίτησης Εκκαθάρισης και χωρίς να προβαίνω σε οποιοδήποτε εύρημα ή αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών, διαπιστώνω ότι αυτή καταχωρήθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση, κατόπιν έκδοσης δικαστικής απόφασης υπέρ τους και εναντίον της Εταιρείας και κατόπιν σχετικής επιστολής απαίτησης, στη βάση των Άρθρων 211(ε), 212(α), (β), (γ), 213
(1)και 214 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
- Με την παρούσα Αίτηση εγείρεται ζήτημα ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν νομιμοποιούνται στην καταχώριση της Αίτησης, καθότι δεν δύνανται να θεωρούνται πιστωτές, επειδή, κατά τον ισχυρισμό της Εταιρείας, οι ίδιοι εκχώρησαν δικαίωμά τους, που σχετιζόταν με το αντικείμενο της Αγωγής 3137/2010, με την απόφαση στην οποία κρίθηκε ότι η Εταιρεία χρωστά στους Καθ' ων η Αίτηση ποσό χρημάτων, σε τρίτο πρόσωπο, το οποίο εκείνο πρόσωπο πλέον έλκει τα δικαιώματα από την εν λόγω απόφαση. Εγείρεται ζήτημα επίσης, μέσω της Αγωγής της Εταιρείας κατά των Καθ' ων η Αίτηση και της Έφεσης κατά της απόφασης στην Αγωγή 3137/2010 που εκκρεμούν, καλόπιστης αμφισβήτησης του χρέους στη βάση του οποίου καταχωρίστηκε η Αίτηση Εκκαθάρισης. Αντίθετη είναι η εξιστόρηση των γεγονότων αλλά και η ερμηνεία των σχετικών εγγράφων από πλευράς Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ότι το ίδιο το κείμενο του εγγράφου που οι ίδια η Εταιρεία επικαλείται για να προωθήσει τον ισχυρισμό της περί δήθεν εκχώρηση του δικαιώματός των Καθ' ων η Αίτηση, επιμαρτυρεί ακριβώς την αντίθετη θέση και ότι η Αγωγή την οποία καταχώρισε η Εταιρεία είναι αβάσιμη και εν πάση περιπτώσει δεν προωθείται καν. Είναι φανερό ότι υπάρχουν επιχειρήματα αναφορικά τόσο με τα γεγονότα που πλαισιώνουν την Απόφαση στην Αγωγή 3137/2010, αλλά και τις μετέπειτα ενέργειες των διαδίκων, τα οποία φαίνεται να καταλήγουν σε επίσης εκατέρωθεν ισχυρισμούς αλλά και σε περαιτέρω επιχειρηματολογία αναφορικά με αφενός με τις πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης 310/17, αλλά και το βάσιμο της Αγωγής 912/
- Τα πιο πάνω αμφισβητούμενα γεγονότα και οι ισχυρισμοί της Εταιρείας επί των γεγονότων αυτών δεν μπορούν να αποφασιστούν χωρίς το Δικαστήριο να εξετάσει την ενώπιον του μαρτυρία και τυχόν ενασχόληση του Δικαστηρίου προς επίλυση των πιο πάνω, στο πλαίσιο της παρούσας Αίτησης, θα ήταν αντίθετη θεωρώ με το πνεύμα της ίδιας της Διαταγής 27 θεσμός 3 και με τις σχετικές αρχές της Νομολογίας, που απαιτούν όπως το μέτρο της διαγραφής ασκείται με φειδώ σε ξεκάθαρες περιπτώσεις. Χρήσιμο κρίνω και το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις Πολιτικές Εφέσεις 195/2012 και 196/2012, Ο.Μ. Investments & Finance Limited v. Lapwing Limited, ημερομηνίας 17.10.2018, το οποίο παραθέτω αυτούσιο: «Κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφων συνιστά, από τη φύση του και λόγω των επιπτώσεων που ενέχει εξαιρετικό μέτρο. Όπως είναι πάγια νομολογημένο, απόφαση προς διαγραφή δικαιολογείται μόνο όταν χωρίς καμία αμφισβήτηση το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Στην πορεία εξέτασης αιτήματος για διαγραφή το υπό κρίση δικόγραφο αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του και ανεξάρτητα από τη μαρτυρία που το υποστηρίζει (In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 ΑΑΔ 246). Εξετάσαμε την ενώπιόν μας περίπτωση έχοντας πάντα κατά νουν ότι η εγκυρότητα αίτησης για διάλυση εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενό της και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σε αυτή. Εχουμε διαπιστώσει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, εσφαλμένα, εξομοίωσε κατ΄ ουσίαν, την εκδίκαση της αίτησης για διαγραφή με την εκδίκαση των αιτήσεων για διάλυση. Όπως έχουμε προαναφέρει, η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο και δικαιολογείται μόνο εάν αυτό κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. ΄Αλλως, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση δικαιώματος του διαδίκου προς αναζήτηση θεραπείας από δικαστήριο στο οποίο δικαιούται να προσφύγει, δικαίωμα που κατοχυρώνεται από το ΄Αρθρο 30.1 του Συντάγματος. Συναφώς, λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο προέβηκε, στο πρώιμο αυτό στάδιο, στην πράξη σε επιλογή εκδοχής μεταξύ των ισχυρισμών που προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, ζήτημα το οποίο ανάγεται στη σφαίρα της κυρίως εκδίκασης των αιτήσεων διάλυσης». Το ζήτημα διαγραφής δικογράφου ως προνοείται από τον ίδιο το σχετικό θεσμό, αφορά ξεκάθαρες περιπτώσεις και ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης δεν μπορεί να θεωρηθεί εκ προοιμίου απαράδεκτη, καθότι, ως φαίνεται, η περίπτωση δεν είναι τόσο ξεκάθαρη ούτως ώστε να ενεργοποιεί την εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει την διαγραφή της ως δικογράφου που είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Ως προς το αίτημα της πλευράς της Εταιρείας για αναστολή της ενώπιον μου διαδικασίας στη βάση του Άρθρου 214 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης 310/2017, ούτε αυτό δύναται να ικανοποιηθεί σε αυτό το στάδιο, καθότι, αφενός, από το ίδιο το κείμενο του εν λόγω Άρθρου προκύπτει ότι αφορά την εξουσία του Δικαστηρίου να απορρίψει Αίτηση Εκκαθάρισης, να αναβάλει την ακρόαση της με όρους ή χωρίς ή να εκδώσει ενδιάμεσο ή άλλο διάταγμα, κατά την ακρόαση της Αίτησης Εκκαθάρισης, αλλά αφετέρου δεν τέθηκε επαρκώς οποιοδήποτε επιχείρημα που να στηρίζει το αίτημα αυτό. Στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης που στήριξε την Αίτηση, αναφέρεται μόνον ότι εάν επιτύχει η Αίτηση Εκκαθάρισης και μετέπειτα ανατραπεί η Απόφαση στην Αγωγή 3137/2010, «θα προκύψει σοβαρή και ενδεχομένως πρωτοφανής αδικία εις βάρος» της Εταιρείας. Δεν αναφέρεται οτιδήποτε άλλο αναφορικά με τυχόν πιθανές επιπτώσεις των πιο πάνω, ούτε εξειδικεύεται το κατ' ισχυρισμό διακύβευμα για την Εταιρεία τυχόν έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης. Επισημαίνεται επίσης ότι δεν τέθηκε οτιδήποτε ενώπιον μου ως προς το κατά πόσο η εκτέλεση της Απόφασης στην Αγωγή 3137/2010 έχει ανασταλεί, ή εάν η Εταιρεία αιτήθηκε τέτοια αναστολή. Από τη στιγμή που η Εταιρεία δεν αποτάθηκε στο αρμόδιο Δικαστήριο για να αναστείλει την ισχύ της Απόφασης στην Αγωγή 3137/2010, η εν λόγω απόφαση βρίσκεται σε ισχύ. Ως προς τη διαδικασία που ενδεχομένως θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για να εξεταστεί τέτοιο αίτημα παραπέμπω στο σύγγραμμα McPherson (ανωτέρω) και συγκεκριμένα στην παράγραφο 3-089 όπου αναγράφονται τα εξής υπό τον τίτλο «Judgment under appeal»: «Where the petition is founded on an unpaid judgment debt or costs, the petitioner is not deprived of the right to a winding-up order simply because the company has lodged an appeal against the judgment. The proper course is for the company to apply for a stay of execution of the judgment pending determination of the appeal and to seek an adjournment of the winding-up petition. Conversely, where the petition is based on a debt arising out of a judgment which has since been reversed, the petition will be dismissed even though the petitioner has appealed to a higher court.» Εν όψει των πιο πάνω σε συνδυασμό με την κατάληξή μου ότι δεν έχει καταδειχθεί ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης πάσχει, εν τη εννοία της Διαταγής 27, θεσμός 3, δεν βλέπω οποιοδήποτε λόγο για τον οποίο δικαιολογείται η αναστολή της ενώπιον μου διαδικασίας. Αναφέρω τέλος ότι, σε σχέση με την εξουσία ελέγχου που το Δικαστήριο έχει επί πιθανής κατάχρησης της ενώπιον του διαδικασίας, δεν έχει τεθεί οτιδήποτε από πλευράς της Εταιρείας, πέραν του ισχυρισμού ότι υπάρχει καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους εν όψει της Αγωγής της Εταιρείας εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση αλλά και των πιθανοτήτων επιτυχίας της εκκρεμούσας Έφεσης, σε συνδυασμό με τον ισχυρισμό περί εκχώρησης των δικαιωμάτων που εν δυνάμει να απέδιδαν στους Καθ' ων η Αίτηση την ιδιότητα των πιστωτών. Ούτε στην Αίτηση ούτε στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει εξειδικεύεται οποιοσδήποτε τρόπος με τον οποίο η παρούσα Αίτηση Εκκαθάρισης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Έχοντας καταλήξει ότι η Εταιρεία ουσιαστικά δεν κατάφερε να καταδείξει στο Δικαστήριο ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης αντικειμενικά πάσχει εκ πρώτης όψεως και ότι οι διάφοροι ισχυρισμοί θα πρέπει ακουστούν στο πλαίσιο εκδίκασης της Αίτησης Εκκαθάρισης, κρίνω ότι δεν έχει καταδειχθεί η αναγκαιότητα παρέμβασης μου επί αυτής της βάσης στη διαδικασία. Έχοντας λοιπόν όλα τα ανωτέρω κατά νου, καταλήγω αφενός ότι η Εταιρεία καθυστέρησε αδικαιολόγητα να καταχωρήσει την υπό κρίση Αίτηση και αφετέρου ότι δεν έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις για να δικαιολογούν είτε τη διαγραφή της Αίτησης Εκκαθάρισης είτε την αναστολή της διαδικασίας. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των εδώ Καθ' ων η Αίτηση και Αιτητών στην Αίτηση Εκκαθάρισης και εναντίον της Εταιρείας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. ........... Π. Αγαπητός Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. El Fath Co. For International Trade S.A.E. v. E.D.T. Shipping Ltd κ. Α.
(1992)1 ΑΑΔ 1255 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο