Αναφορικά με τη MASS PACK TRADING LTD, Αρ. Αίτησης: 419/2019, 12/9/2022

(2010)1(Β) Α.Α.Δ.

1. Επιπρόσθετα σημειώνω ότι κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου η Αίτηση δημοσιεύτηκε σε δύο εφημερίδες, ήτοι μία εφημερίδα καθημερινής παγκύπριας κυκλοφορίας και στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Το εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ'ής η Αίτηση εταιρείας η οποία συστάθηκε περί την 10/09/1982 βρίσκεται στη Λεμεσό στην οδό Γρηγόρη Αυξεντίου 5, Λεμεσός
2. Τα γεγονότα που στηρίζουν την υπό κρίση Αίτηση διατυπώνονται στο περιεχόμενο της. Συνοπτικά ο Αιτητής αναφέρει ότι η Καθ' ής η Αίτηση του οφείλει το ποσό των €54.848.03σ όπου ποσό ύψους €50.955.07σ αποτελεί υπόλοιπο εξ' αποφάσεως χρέους (η απόφαση εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4111/1996) περιλαμβανομένων των τόκων μέχρι την 24/06/2019 ενώ το ποσό των €3,892.96σ. αντιστοιχεί στα επιδικασθέντα έξοδα στην αίτηση αρ. 165/06 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού περιλαμβανομένων των τόκων μέχρι την 24/06/
3. Ειδοποίηση για απαίτηση πληρωμής ημερομηνίας 24/06/2019 αφέθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ής η Αίτηση. Επίσης η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε και στο διευθυντή της εταιρείας. Σύμφωνα με τον Αιτητή η Καθ' ής η Αίτηση έχει παραλείψει και αμελήσει να καταβάλει το χρέος της ή να προβεί σε οποιαδήποτε προσφορά για εξασφάλιση διευθέτησης του χρέους της. Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του ίδιου του Αιτητή ο οποίος επιβεβαιώνει τα γεγονότα που αναφέρονται στην Αίτηση και επισυνάπτει σχετικά Τεκμήρια. Στον αντίποδα η Καθ' ής η Αίτηση μέσω της ειδοποίησης περί προθέσεως ένστασης που καταχωρήθηκε περί την 11/03/2020 (στο εξής ως "η ένσταση") εγείρει 15 λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης ουσιαστικά συνοψίζονται στο ότι δε συντρέχουν οι προυποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και/ή ότι δε συντρέχουν οι προυποθέσεις εφαρμογής των άρθρων 211 και 212 του Νόμου, ότι η απαίτηση πληρωμής είναι άκυρη και ελαττωματική και ότι αυτή δεν επιδόθηκε ορθά, ότι ο Αιτητής δεν μπορεί να θεωρηθεί πιστωτής δυνάμει του Νόμου, ότι η δικαστική απόφαση στην οποία βασίζεται η απαίτηση πληρωμής έχει ήδη εξοφληθεί, ότι η Αίτηση είναι κακόπιστη, παράτυπη, καθυστερημένη και καταχρηστική αλλά και ότι υφίσταται καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους. Η ένσταση συνοδεύεται από τις ένορκες δηλώσεις των κκ xxxxx Χ. και κ. xxxxx Χ. Συνοπτικά ως προκύπτει μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την ένσταση, η ασφαλιστική εταιρεία Atlantic Insurance Company Public Ltd (στο εξής ως «η ασφαλιστική εταιρεία») ανέλαβε την πληρωμή των επιδικασθέντων από την απόφαση ποσών και κατέβαλε τα ποσά που αναφέρονται πιο πάνω. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η δικαστική απόφαση έχει πλήρως ικανοποιηθεί. Σημειώνω ότι με βάση το Τεκμήριο 4 που επισυνάφθηκε στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση η εν λόγω ασφαλιστική εταιρεία απέστειλε επιταγές για το συνολικό ποσό των ΛΚ 80.000 όπου οι ΛΚ 70.000 ήταν στο όνομα του Αιτητή και ΛΚ 10.000 έναντι των δικηγορικών εξόδων. Στις 24/09/2007 παραδώθηκε επιστολή με επιταγή ύψους ΛΚ 100.000 έναντι του εξ αποφάσεως χρέους. Η ασφαλιστική εταιρεία κατέβαλε προς τους δικηγόρους του Αιτητή επίσης το ποσό των €94.391,00 και περί το Μάρτιο του 2012 καταβλήθηκε επίσης το ποσό των €14.365,96 προς πλήρη εξόφληση της απόφασης που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής αρ. 4111/
4. Σημειώνω ότι στις 20/12/2021 δόθηκε άδεια στον Αιτητή και στην Καθ'ής η Αίτηση όπως καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Συμπληρωματική ένορκη δήλωση εκ μέρους του Αιτητή καταχωρήθηκε την 22/12/2021 και περί την 02/02/2022 καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση εκ μέρους της Καθ'ής η Αίτηση εταιρείας. Μέσω των συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων παρατέθηκαν λεπτομέρειες ως προς τον τρόπο και μέθοδο υπολογισμού και καταλογισμού πληρωμών σε σχέση με το εξ' αποφάσεως χρέος στα πλαίσια της αγωγής με αρ. 4111/
5. Εκ μέρους δε του Αιτητή προβλήθηκε η θέση ότι τα ποσά που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση αντιστοιχούν σε ποσά που καταβλήθηκαν προς τον Αιτητή προς εξόφληση των ποσών που επιδικάστηκαν και τα οποία υπολογίστηκαν με βάση το άρθρο 60 του περί Συμβάσεων Νόμου. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση τίθεται μεταξύ άλλων ζήτημα ως προς την επίδοση της υπό κρίση Αίτησης η οποία ως αναφέρεται μέσω της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση, επιδόθηκε στο Διευθυντή της Καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Σε σχέση με αυτό το ζήτημα περιορίζομαι να αναφέρω ότι με βάση τις πρόνοιες της Δ.5 Θ.7 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών η επίδοση είναι καλή. Εν πάση περίπτωση δεν έχει υποστηριχθεί αντίθετη θέση με νομολογία. Η ακρόαση της υπό κρίση Αίτησης διεξάχθηκε με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο πλευρών εφοδίασαν το Δικαστήριο με εμπεριστατωμένα κείμενα γραπτών αγορέυσεων αλλά πρόβηκαν και σε προφορικές διευκρινήσεις. Σημειώνω ότι αποτελούν αδιαμφισβήτητα γεγονότα και/ή παραδεκτά γεγονότα και συνακόλουθα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι: α) η Καθ' ής η Αίτηση εταιρεία συστάθηκε στις 10/09/1982, σαν εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με μετοχές με αρ. Εγγραφής ΗΕ xxxxxx με εγγεγραμμένο γραφείο στην οδό Γρηγόρη Αυξεντίου 5 στη Λεμεσό, β) το ονομαστικό κεφάλαιο της εταιρείας είναι 42.750 ευρώ, διαιρεμένο σε 25.000 ευρώ συνήθεις μετοχές του 1,71 ευρώ η κάθε μία ως το Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, γ) Μεταξύ της Καθ'ής η Αίτηση και του Αιτητή προηγήθηκε δικαστική διαδικασία στα πλαίσια της αγωγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αριθμό 4111/1996 η οποία είχε ως αποτέλεσμα την 07/03/2003 την έκδοση δικαστικής απόφασης υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Καθ'ής η Αίτηση (στο εξής ως «η απόφαση»). Με την απόφαση αυτή αρχικά επιδικάστηκαν τα ποσά ως πιο κάτω: α) το ποσό των ΛΚ 70.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις με τόκο προς 6% ετησίως από 30/05/1996 μέχρι 29/11/1996 και με τόκο προς 8% από 29/11/1996 μέχρι εξοφλήσεως, β) ΛΚ 48.546,00 ως ειδικές αποζημιώσεις για απώλεια απολαβών μέχρι 30/09/2002 με τόκο 3% ετησίως από 30/05/1996 μέχρι 29/11/1996 και 4% ετησίως από 29/11/1996 μέχρι εξοφλήσεως, γ) ΛΚ 74.757,00 ως αποζημιώσεις για μελλοντικές απώλειες χωρίς τόκο, δ) ΛΚ 2.356,00 ως ειδικές αποζημιώσεις με τόκο προς 6% ετησίως από 01/06/1995 μέχρι 29/11/1996 με τόκο προς 8% ετησίως από 29/11/1996 μέχρι εξοφλήσεως, ε) Ευρώ 13.782,01 πλέον ευρώ 1.966,96 Φ.Π.Α. ως δικηγορικά έξοδα. Το συνολικό ποσό δηλαδή που επιδικάστηκε ήταν για Λ.Κ. 195.
6. βλ. δ) H απόφαση αυτή μετά από έφεση που καταχωρήθηκε και εκδικάστηκε το επιδικασθέν ποσό μειώθηκε κατά 20%, δηλαδή το ποσό μειώθηκε σε ΛΚ 156.528 πλέον οι αναλογούντες τόκοι. Σε σχέση με το εξ΄ αποφάσεως χρέος έγιναν οι ακόλουθες πληρωμές α) ΛΚ 70.000,00 στις 18/09/2006, β) ΛΚ 10.000,00 στις 18/09/2006 έναντι δικηγορικών εξόδων, γ) ΛΚ 100.000,00 στις 25/09/2007, δ) ΛΚ55.244,84 (€94.391,42) στις 27/10/2011 και ε) ΛΚ 8.408,02 (€14.365,95) στις 19/03/
7. Σχετικά είναι τα τεκμήρια 1 και 3 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση. ε) περί την 30/05/2006 στη βάση της Πρωτόδικης απόφασης καταχωρήθηκε αίτηση εκκαθάρισης της εταιρείας η οποία αίτηση απορρίφθηκε στις 28/09/2006 με έξοδα υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Καθ' ής η Αίτηση εταιρείας. Βλ. Τεκμήριο 2 ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση. στ) Μεταξύ των μερών έχουν ανταλλαχθεί επιστολές οι οποίες παρατίθενται στα Τεκμήρια 4,5,6,7,8 και 9 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση. Συνοπτικά μέσω του δικηγορικού γραφείου των κκ Λ. Παπαφιλίππου & Σία αποστάλθηκαν με επιστολή ημερομηνίας 15/09/2006 επιταγές για το συνολικό ποσό των ΛΚ 80.000 ήτοι ΛΚ 70.000 στο όνομα του Αιτητή/Ενάγοντα στην αγωγή 4111/1996 έναντι του εξ΄ αποφάσεως χρέους και ΛΚ10.000 έναντι δικηγορικών εξόδων. Στις 24/09/2007 αποστάλθηκε μέσω επιστολής προς τους δικηγόρους του Αιτητή επιταγή ύψους ΛΚ 100.000 έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους. Στις 12/07/2011 οι δικηγόροι του Αιτητή απέστειλαν επιστολή προς την ασφαλιστική εταιρεία με κοινοποίηση στο δικηγορικό γραφείο που τους εκπροσωπούσε και ανάφεραν ότι με βάση τους τότε υπολογισμούς τους και λαμβανομένων υπόψη των πληρωμών μέχρι τότε το οφειλόμενο ποσό προς τον Ενάγοντα ανερχόταν σε €113.751,67 πλέον €31.687,20 ως δικηγορικά έξοδα. Μετά την αποστολή αυτής της επιστολής είναι παραδεκτό ότι η Καθ' ής η Αίτηση κατέβαλε το ποσό των €94.391,
8. Κατά ή περί την 19/03/2012 μετά που παραλήφθηκε από την εταιρεία απαίτηση πληρωμής για το ποσό των €39.472.29 η ασφαλιστική εταιρεία προχώρησε σε δικούς της υπολογισμούς κρίνοντας ότι με βάση τους δικούς τους υπολογισμούς το οφειλόμενο ποσό προς εξόφληση ήταν €14.365.96 σ και εξέδωσε σχετική επιταγή. Στις 18/04/2019 οι δικηγόροι του Αιτητή απέστειλαν επιστολή προς την ασφαλιστική εταιρεία και ανάφεραν ότι με βάση τους τότε υπολογισμούς τους και λαμβανομένων υπόψη των πληρωμών μέχρι τότε το οφειλόμενο ποσό προς τον Ενάγοντα ανερχόταν σε €67.955,51σ πλέον €3.886,
9. Με την επιστολή ημερομηνίας 25/04/2019 η Καθ' ής η Αίτηση μέσω του δικηγορικού γραφείου των κκ Λ. Παπαφιλίππου & Σία αρνήθηκε το υπόλοιπο οφειλόμενου ποσού και ισχυρίστηκε ότι από το 2012 έχει εξοφληθεί το εξ αποφάσεως χρέος σε σχέση με την αγωγή αρ. 4111/
10. ζ) Ειδοποίηση/επιστολή απαίτηση πληρωμής με ημερομηνία 24/06/2019 με την οποία ζητείτο το συνολικό ποσό των € 54.848.03 όπου ποσό €50.955.07 αφορά υπόλοιπο εξ' αποφάσεως χρέους και το ποσό των € €3.886,57 που αφορά επιδικασθέντα έξοδα στην αίτηση εκκαθάρισης υπ' αρ. 165/06 αφέθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Η απαίτηση πληρωμής επίσης επιδόθηκε στο διευθυντή αυτής κο Χ. Αμφισβητείται το νομότυπο της επίδοσης όπως και το νομότυπο της απαίτησης πληρωμής, το οποίο θα εξεταστεί σε κατοπινό στάδιο. Σχετικά προς τούτο είναι τα Τεκμήρια 3 και 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση. Ως αναφέρεται ανωτέρω η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στο άρθρο 211 (ε) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 και στο άρθρο 211 (α) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
11. Το άρθρο 211(ε) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 καθορίζει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκκαθαρίσει μια εταιρεία, αν η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Σύμφωνα δε με το άρθρο 212 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της όταν μεταξύ άλλων πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· Με βάση λοιπόν το άρθρο 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, το μόνο που απαιτείται για να ικανοποιήσει ο Αιτητής το Δικαστήριο είναι ότι δεν καταβλήθηκε το ποσό της απαίτησης, ούτε δόθηκε οποιαδήποτε εξασφάλιση, ούτε έγινε οποιαδήποτε διευθέτηση προς εύλογη ικανοποίηση του ίδιου ως πιστωτή, εντός των τριών εβδομάδων από την ημερομηνία που έγινε κατ΄ισχυρισμόν η επίδοση της ειδοποίησης απαίτησης. Επίσης σύμφωνα με το άρθρο 209 (β) του περί Εταιρειών Νόμου αίτηση εκκαθάρισης δύναται να υποβάλει μεταξύ άλλων, ο πιστωτής της εταιρείας. Ως προς την έννοια του πιστωτή διαφωτιστική είναι η απόφαση Αναφορικά με τη Loukos Manufacturers Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 2226, όπου κρίθηκε, επίσης, ότι η οφειλή πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη. Περαιτέρω στην απόφαση Pan-Aman Hotels Limited ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2002)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1796, λέχθηκε ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει το άρθρο 211(ε). Στην ουσία τo άρθρο 212 θεσπίζει νομοθετικό τεκμήριο περί της αδυναμίας της εταιρείας να πληρώσει το χρέος της, στις περιπτώσεις που επιβεβαιωθούν οι εξειδικευμένες προϋποθέσεις του άρθρου

1. Σε περίπτωση που επιβεβαιωθούν τα στοιχεία του άρθρου 212, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια και διατάσσει την εκκαθάριση της εταιρείας. Βλ. Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ v. Ηellenic Bank Public Company Ltd, ECLI:CY:AD:2014: A877, Πολ. Έφεση Αρ. 368/09, ημερ. 20.11.2014, ECLI:CY:AD:2014:A
2. Σημαντικό να αναφερθεί ότι με την ικανοποίηση των προϋποθέσεων που ορίζει το άρθρο 212 (α), η εταιρεία φέρει το βάρος να αποδείξει ότι δεν «αμέλησε» να πληρώσει την απαίτηση του πιστωτή διότι έχει κατά τα άλλα μια ουσιώδη και εύλογη υπεράσπιση, όπως ότι εξόφλησε τη γενικότερη οφειλή. Εξ' ου και ο πιστωτής είναι σοφότερο να εναγάγει την εταιρεία προηγουμένως, να εξασφαλίζει δικαστική υπέρ του απόφαση οπότε και η εταιρεία θα εμποδίζεται από την απόφαση να αμφισβητήσει την εταιρική αίτηση επί τους ουσίας της. (Pennington: Company Law, 3η έκδοση σελ. 674-675). Βλ. Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ ανωτέρω. Εν προκειμένω αυτό που αμφισβητείται σφόδρα είναι το κατά πόσο το εξ'αποφάσεως χρέος έχει σήμερα εξοφληθεί. Θεωρώ ορθό πρώτα να εξετάσω λοιπόν κατά πόσο ο Αιτητής είναι πιστωτής εν τη εννοία του Νόμου, και εάν υπάρχει καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους. Στη συνέχεια θα προχωρήσω να εξετάσω τους λοιπούς λόγους της ένστασης. Στο σύγγραμμα Palmer' s Company Law, 24th Edn. σελ. 1364-1367, αναφέρονται ότι το «καλόπιστο» της αμφισβήτησης του χρέους κρίνεται τόσο υποκειμενικά όσο και αντικειμενικά: «Bona fide dispute over debt We have already seen how, where there is a bona fide dispute as to the debt, the company cannot be said to have neglected to pay on a statutory demand. [.] To fall within the general principle the dispute must be bona fide in both a subjective and an objective sense. Thus, it must be honestly believed to exist and must be based on substantial or reasonable grounds. "Substantial" means having substance and not frivolous and which the court should therefore ignore. There must be so much doubt and question about the liability to pay the debt that the court sees that there is a question to be decided. The onus is on the company "to bring forward a prima facie case which satisfies the court that there is something which ought to be tried either before the court itself or in an action, or by some other proceeding». Στο ίδιο σύγγραμμα αναφέρονται τέσσερις παράγοντες που το Δικαστήριο δύναται να λάβει υπόψη προκειμένου να αποφασίσει για το αν αποδεικνύεται καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους, ως εξής: «In considering the matter the court will take into account the following factors:

(1)the fact that the company has been given leave to defend an action begun by specially indorsed writ;

(2)whether there is a set-off or counter-claim based on a substantial ground;

(3)whether the company has lodged an appeal against the judgment debt on which the petition is based;

(4)an allegation by the company that the judgment was obtained by fraud. However, none of these factors is conclusive.» Είναι σημαντικό να λεχθεί ότι για να είναι βάσιμη η αμφισβήτηση του καθεστώτος του πιστωτή, θα πρέπει να υφίσταται εύλογη βάση αμφισβήτησης της ίδιας της ύπαρξης του χρέους και όχι απλώς του ύψους του ποσού του. Διευκρινίζεται ότι στην υπό κρίση υπόθεση ο Αιτητής εξασφάλισε απόφαση εναντίον της Καθ' ης αίτηση το

1. Η πιο πάνω απόφαση εφεσίβληθηκε και το οφειλόμενο ποσό μειώθηκε κατά 20%. Είναι παραδεκτές και από τις δύο πλευρές οι πληρωμές που έγιναν. Διάσταση στις θέσεις των μερών προκύπτει ως προς τον τρόπο που υπολογίστηκαν και καταλογίστηκαν αυτές οι πληρωμές έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους. Η διαφωνία των μερών φαίνεται επίσης στις επιστολές ως τα Τεκμήρια 4-8 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση. Μελετώντας τόσο τις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν εκ μέρους και των δύο πλευρών όσο και τις επιστολές ως τα Τεκμήρια 4-8 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση διαπιστώνω ότι η κάθε πλευρά χρησιμοποίησε διαφορετικό τρόπο και μέθοδο για τον υπολογισμό των ποσών αλλά και τον καταλογισμό των πληρωμών που έγιναν σε σχέση με το εξ' αποφάσεως χρέος. Η Καθ' ής η Αίτηση εταιρεία μέσω των συνήγορων της ασφαλιστικής εταιρείας ανάφεραν κατά καιρούς τα ακόλουθα σε σχέση με τις πληρωμές που έγιναν. Η πρώτη πληρωμή ως φαίνεται στην επιστολή ημερομηνίας 15/09/2006 για το ποσό των ΛΚ 80.000 σύμφωνα με την Καθ' ής η Αίτηση αφορούσε ΛΚ 70.000 έναντι του εξ αποφάσεως χρέους και ΛΚ 10.000 έναντι των δικηγορικών εξόδων. Σύμφωνα με την επιστολή ημερ. 24/09/2007 έγινε πληρωμή ΛΚ 100.000 έναντι του εξ αποφάσεως χρέους. Η 3η πληρωμή έγινε στις 27/10/2011 για το ποσό των ΛΚ55.244,84 (€94.391,42) μετά από αποστολή της επιστολής ημερ. 12/07/2011 του συνηγόρου του Αιτητή προς την ασφαλιστική εταιρεία. Δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ότι η Καθ' ης η Αίτηση προτού προχωρήσει στις πληρωμές καθόρισε τι αφορούσαν αυτές εκτός από την πληρωμή των ΛΚ 10.000 που αφορούσε δικηγορικά έξοδα. Επίσης στις 19/03/2012 έγινε πληρωμή ποσού ΛΚ 8.408,02 (€14.365,95) εκ μέρους της Καθ'ής η Αίτηση μετά από την επίδοση εκ μέρους του Αιτητή προς την Καθ 'ής η Αίτηση απαίτησης πληρωμής για το ποσό των €39.472.29σ. Με βάση την επιστολή Τεκμήριο 7 της ένορκης δήλωσης της ένστασης εκ μέρους της Καθ 'ής η Αίτηση αναφέρεται ότι η πληρωμή που προηγήθηκε της πληρωμής €14.365,95 ήτοι η πληρωμή για ποσό €94.391,42 που έγινε στις 27/10/2011 είχε γίνει με σκοπό την εξόφληση. Παρόλα αυτά η Καθ' ης η Αίτηση ενώ πίστευε ότι ξόφλησε στις 27/10/2022, στις 19/03/2012 πρόβηκε σε πληρωμή για το ποσό των €14.365,
2. Σημειώνω ότι το 2012 σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Αιτητή το υπόλοιπο προς εξόφληση ποσό ήταν €39.472.29σ. Η ασφαλιστική εταιρεία ενώ θεωρούσε ότι εξόφλησε από την 27/10/2021, ένιωσε την ανάγκη να προβεί σε υπολογισμό για το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό και θεώρησε ότι τελικά υπήρχε υπόλοιπο και κατέβαλε το ποσό των €14.365,95 το Μάρτιο
3. Παρατηρώ επίσης ότι ο Αιτητής δε φαίνεται μέσα από την παρασχεθείσα μαρτυρία να αποδέχθηκε τον ισχυρισμό εξόφλησης το 2012 αλλά ούτε η Καθ' ης η Αίτηση ζήτησε να της παρασχεθεί εξοφλητική απόδειξη. Η Καθ' ης η Αίτηση γνώριζε ότι ο Αιτητής με τους υπολογισμούς του θεωρούσε ότι το υπόλοιπο ήταν μεγαλύτερο. Θα έλεγα επίσης ότι γνώριζε και αποδέχθηκε μέχρι το 2012 τον τρόπο και μέθοδο υπολογισμoύ που είχε χρησιμοποιηθεί. Ο Αιτητής έστελνε κατά καιρούς επιστολές απαιτώντας να του καταβληθεί το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό ως προέκυπτε κάθε φορά, χωρίς να αμφισβητηθεί τουλάχιστον μέχρι το 2011 ο τρόπος υπολογισμού και κατ΄ επέκταση ο τρόπος καταλογισμού των ποσών. Σημειώνω επίσης ότι η θέση της Καθ' ής η Αίτηση περί εξόφλησης με την πληρωμή του ποσού των €14.365,95 περί την 19/03/2012 αναιρέθηκε. Σε καμία εκ των δύο περιπτώσεων που θεωρούσε ότι εξόφλησε δεν εξασφάλισε ούτε τη σύμφωνη γνώμη του Αιτητή ως πιστωτή για την ισχυριζόμενη εξόφληση ούτε ζήτησε εξοφλητική απόδειξη. Το 2019 ο Αιτητής επανήλθε και ζητούσε την πληρωμή υπόλοιπου ποσού που είχε παραμείνει από το 2012 σύμφωνα με τη θέση του. Είναι φανερό ότι τα δύο μέρη διαφώνησαν ως προς το εάν τελικά εξοφλήθηκε το υπόλοιπο του εξ' αποφάσεως χρέους. Προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου μέσω των συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων παράθεσαν έκαστος των διαδίκων τον τρόπο και μέθοδο υπολογισμού των ποσών και τον τρόπο κατανομής των καταβληθέντων ποσών εκ μέρους της Καθ' ής η Αίτηση προς τον Αιτητή. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο κος Π. Γ. στην ένορκη δήλωση του ημερ. 22/12/2021 ο υπολογισμός του οφειλόμενου ποσού έγινε στη βάση του άρθρου 60 του περί Συμβάσεων Νόμου. Το άρθρο 60 του περι Συμβάσεων Νόμου αναφέρει ότι "Αν ο οφειλέτης δεν ορίσει το χρέος το οποίο αφορά η πληρωμή που έγινε και αυτό δεν δύναται να συναχθεί από άλλες περιστάσεις, ο πιστωτής δύναται κατά βούληση να καταλογίσει την πληρωμή αυτή σε οποιοδήποτε νόμιμο χρέος του οφειλέτη αυτού, το οποίο είναι πληρωτέο προς αυτόν και απαιτητό, ανεξάρτητα αν η ανάκτηση αυτού εμποδίζεται ή όχι από τον εκάστοτε σε ισχύ νόμο που αφορά την παραγραφή". Ως φαίνεται μέσα από τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κου Γ. ο Αιτητής καταλόγιζε τις πληρωμές πρώτα κυρίως έναντι των τόκων και μετά στο κεφάλαιο. Στον αντίποδα η Καθ'ής η Αίτηση μέσω της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση αλλά και μέσω της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υποστηρίζει ότι δεν έπρεπε ο Αιτητής να εφαρμόσει τη μέθοδο που εφάρμοσε και ότι ήταν λανθασμένος ο τρόπος υπολογισμού. Ουσιαστικά διαφώνησαν και με τον τρόπο που καταλόγισε ο Αιτητής τις πληρωμές. Μέσα από την αλληλογραφία που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση φαίνεται ότι η ασφαλιστική εταιρεία η οποία πρόβαινε στις πληρωμές εκ μέρους της Καθ' ής η Αίτηση όταν πρόβαινε σε πληρωμές δεν καθόριζε τι αφορούσαν οι πληρωμές ήτοι εάν ήταν έναντι του κεφαλαίου ή έναντι των τόκων ή για ποια τάξη αποζημιώσεων καταβάλλονταν τα ποσά. Παρατηρώ ότι στις επιστολές που αποστάλθηκαν εκ μέρους της Καθ' ής η Αίτηση ότι γνώριζαν τον τρόπο καταλογισμού των πληρωμών που έγινε εκ μέρους του Αιτητή. Επιπροσθέτως με βάση το Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης του κου Λ. Ι. ημερ.02/02/2022 φαίνεται ο διαφορετικός τρόπος υπολογισμού των ποσών και καταλογισμού των πληρωμών. Κρίνω ότι ο τρόπος και μέθοδος υπολογισμού εκ μέρους του Αιτητή είναι ξεκάθαρος ενώ ως φαίνεται περί το 2011 και 2012 η Καθ' ής η Αίτηση ποτέ δεν καθόρισε σαν οφειλέτης πως καταλόγιζε τις πληρωμές έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους και πρόβηκε σε δικούς της υπολογισμούς έχοντας δύο φορές (τόσο το 2011 όσο και το 2012) την πεποίθηση ότι βρισκόταν σε εξόφληση. Η Καθ' ής η Αίτηση χωρίς να καταλογίσει τις πληρωμές στις οποίες πρόβηκε εξ' αρχής προχώρησε μόνη της σε δικούς της υπολογισμούς στη βάση της πρακτικής που η ίδια επέλεξε να ακολουθήσει επιβάλλοντας δε τη θέση ότι δεν είναι ορθός ο τρόπος υπολογισμού και κατ' επέκταση καταλογισμού των ποσών που πρόβηκε ο Αιτητής και χωρίς να παρουσιάζει μαρτυρία ως προς το λανθασμένο της μεθόδου που χρησιμοποίησε ο Αιτητής. Δεν επεξήγησε επίσης γιατί πρόβηκε στον υπολογισμό με εκείνο τον τρόπο. Σύμφωνα με τη θέση της Καθ' ής η Αίτηση ο ορθός τρόπος υπολογισμού είναι να γίνεται ο υπολογισμός σε συνάρτηση με το κεφάλαιο χωρίς να δοθούν επεξηγήσεις επ' αυτού. Το 2012 υπολόγισε η Καθ' ής η Αίτηση λοιπόν εκ νέου τα ποσά στη βάση της δικής της λογικής και με εφαρμογή διαφορετικής πρακτικής. Ως φαίνεται επίσης από το Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης Λ. Ι. οι πληρωμές κατανεμήθηκαν κυρίως έναντι του κεφαλαίου και δη σύμφωνα με την προσαχθείσα μαρτυρία οι διάφορες πληρωμές υπολογίστηκαν σε σχέση με το πώς αυτά διανέμονται και/ή διαμοιράζονται ανάμεσα στις διάφορες τάξεις αποζημιώσεων. Στο παρόν στάδιο κρίνω ορθό να επισημάνω ότι ο ρόλος του Δικαστηρίου δεν είναι να προβαίνει σε μαθηματικές πράξεις ή σε λογιστικό έλεγχο των υπολογισμών για να κρίνει εάν οι υπολογισμοί των ποσών βάση της μεθόδου που χρησιμοποιήθηκε είναι ορθοί. Αυτό που εξετάζεται στην παρούσα και θα είναι καθοριστικό για την ύπαρξη ή μη οφειλής είναι για το ποια μέθοδος υπολογισμού του οφειλόμενου ποσού και καταλογισμού των πληρωμών είναι ορθή και σύμφωνη με το νόμο. Δεν παραγνωρίζω ότι ο Αιτητής τον Απρίλιο του 2019 απέστειλε επιστολή και ισχυρίστηκε ότι του οφείλονται κάποια ποσά ενώ στη συνέχεια απέστειλε απαίτηση πληρωμής με μικρότερο ποσό, αλλά λαμβάνω υπόψη μου επίσης ότι ο Αιτητής από την αρχή ως διαφάνηκε χρησιμοποίησε την ίδια μέθοδο για υπολογισμό των ποσών και καταλογισμού των πληρωμών. Μέσα από τις επιστολές φαίνεται ότι γνώριζε η Καθ' ής η Αίτηση πως υπολόγιζε το ποσό ο Αιτητής. Συγκρίνοντας την επιστολή ημερ. 18/04/2019 στην οποία γίνονται υπολογισμοί των ποσών και κατανομή των πληρωμών με την κατάσταση πληρωμών και υπολογισμών που παρουσίασε ο κος Γ. μέσω της ένορκης δήλωσης του ημερομηνίας 22/12/2021, διαπιστώνω ότι χρησιμοποιήθηκε η ίδια μέθοδος. Το Δικαστήριο όμως ως αναφέρω δε θα προβεί σε λογιστικό έλεγχο της ορθότητας των υπολογισμών. Βλ. Π.Ε. 426/2011 Φρουταρία το Πανέρι Λτδ κ.α. και Hellenic Bank Public Company Ltd ημερ. 29/11/
4. Επίσης πέραν τούτου λαμβάνω υπόψη μου επίσης ότι η Καθ' ής η Αίτηση μέσω της προσαχθείσας μαρτυρίας αρνήθηκε ότι οφείλει κάποιο ποσό ισχυριζόμενη εξόφληση επειδή ουσιαστικά δε συμφωνεί με τον τρόπο υπολογισμού του Αιτητή. Ουδέποτε τέθηκε μαρτυρία ότι έγιναν παράνομες χρεώσεις ή ότι τα ποσά υπολογισμού για παράδειγμα τον τόκων είναι λανθασμένα παρά μόνο ότι ο τρόπος και δη η πρακτική υπολογισμού που χρησιμοποιήθηκε ήταν λανθασμένος. Αντιθέτως αναγνωρίστηκε από την Καθ' ής Αίτηση ότι διαφέρει ο τρόπος υπολογισμού που πρόβηκε εκάστη πλευρά. Αυτό που πρέπει να απαντηθεί λοιπόν είναι κατά η μέθοδος υπολογισμού που χρησιμοποίησε ο Αιτητής είναι ορθή. Στην απόφαση Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα Λτδ) ανωτέρω όταν τέθηκε παρόμοιο ζήτημα δηλαδή κατά πόσο ήταν ορθός ο υπολογισμός που πρόβηκαν οι Αιτητές για τον υπολογισμό του οφειλόμενου ποσού και δη κατά πόσο ήταν ορθή η πρακτική που είχε ακολουθήσει η εφεσίβλητη να καταλογίζει τις οποιεσδήποτε πληρωμές της εφεσείουσας έναντι των δεδουλευμένων τόκων αντί απευθείας και μόνο έναντι του κεφαλαίου το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την προσέγγιση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου. Στην υπό κρίση υπόθεση ως φαίνεται ο Αιτητής καταλόγιζε τις πληρωμές κυρίως έναντι των τόκων και εάν υπήρχε υπόλοιπο αυτό καταλογιζόταν έναντι του κεφαλαίου και αυτό αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου. Δεν παρουσιάστηκε από την Καθ' ής η Αίτηση μαρτυρία πως καταλόγιζε τις πληρωμές στις οποίες πρόβηκε από το 2006 μέχρι το 2012 αλλά κατόπιν εορτής ετοίμασε πίνακα με δικό της υπολογισμό. Στην απουσία άλλης συμφωνίας μεταξύ του Αιτητή και της Καθ' ής η Αίτησης είχε δικαίωμα ο Αιτητής να προβαίνει στον καταλογισμό των ποσών και να υπολογίζει ο Αιτητής τους τόκους μέχρι την ημερομηνία που γινόταν μια πληρωμή έναντι συγκεκριμένου χρέους και να εξοφλεί πρώτα τους τόκους και μετά το κεφάλαιο. Βλ. επίσης Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Μακράσυκας v Γερολέμου Καπετάνιου άλλως Γερολέμου Γεωργίου Καπετάνιου Π.Ε. 200/2009 ημερ. 09/01/2014, ECLI:CY:AD:2014:A8 και Επίσημος Παραλήπτης υπό την ιδιότητα του ως εκκαθαριστής της υπό διάλυση εταιρείας Εμπορική Εταιρεία Λούκος v Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος

(2005)1 A.A.Δ.

1. Συνεπώς κρίνω ότι ο Αιτητής είχε το δικαίωμα να προβεί σε καταλογισμό των πληρωμών ως πρόβηκε. Στη συγκεκριμένη υπόθεση δε τίθεται θέμα διάφορων συγκεκριμένων χρεών ώστε να προκύπτει θέμα καταλογισμού πληρωμών για το ένα ή άλλο χρέος αλλά αυτό που προκύπτει είναι κατά πόσο ο Αιτητής μπορούσε να καταλογίζει τις πληρωμές που αφορούσαν το εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος, ως καταλογίστηκαν. Το εκ δικαστικής απόφασης ποσό ουσιαστικά είναι ένα χρέος και η απάντηση δεν μπορεί από το να είναι θετική. Ο τρόπος και μέθοδος υπολογισμού λοιπόν στον οποίο πρόβηκε ο κος Γ. εκ μέρους του Αιτητή είναι ορθός. Το 2012 που είναι το κρίσιμο χρονικό σημείο όπου δηλαδή η Καθ' ής η Αίτηση χωρίς να εξασφαλίσει τη σύμφωνη γνώμη του πιστωτή ήτοι του Αιτητή θεώρησε ότι εξόφλησε το εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος εσφαλμένα, υπήρχε οφειλόμενο ποσό το οποίο μέχρι το 2019 αυξήθηκε λόγω των τόκων. Αποδέχομαι λοιπόν ότι στις 24/06/2019 υπήρχε οφειλόμενο χρέος, υπόλοιπο χρέους εκ δικαστικής απόφασης, το οποίο ανήλθε σύμφωνα με τη μέθοδο υπολογισμού που έγινε εκ μέρους του Αιτητή στο ποσό των €50.955,07 πλέον το ποσό των € 3.892,96 που αφορά επιδικασθέντα έξοδα στην αίτηση εκκαθάρισης υπ' αρ. 165/06 ποσό που δεν αμφισβητήθηκε ότι οφείλεται. Συνακολούθα, εξάγεται το συμπέρασμα ότι στην υπό κρίση υπόθεση υφίσταται οφειλή, η οποία μάλιστα ενέχει χαρακτήρα εξ' αποφάσεως χρέους, η εκτέλεση της οποίας σήμερα δεν τελεί υπό αναστολή και η απόφαση επί της οποίας εδράζεται δεν έχει παραμερισθεί ούτε το εξ αποφάσεως χρέος έχει εξοφληθεί. Συνεπώς ο Αιτητής αποτελεί πιστωτή εν τη έννοια του Νόμου. Κρίνω επίσης με βάση τα όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω ότι δεν αποδείχθηκε καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση του εκ δικαστικής αποφάσεως υπόλοιπου χρέους. Υπό το φώς του πιο πάνω συμπεράσματος προχωρώ να εξετάσω το κατά πόσο συντρέχουν οι υπόλοιπες προϋποθέσεις του άρθρου 212 (α) του περί Εταιρειών Νόμου και ήτοι το νομότυπο της επίδοσης της απαίτησης πληρωμής. Στην υπό κρίση υπόθεση αμφισβητείται η νομότυπη επίδοση της απαίτησης πληρωμής. Είναι η θέση της Καθ΄ ής η Αίτηση η οποία εκφράστηκε μέσω του Διευθυντή της ότι η επίδοση της απαίτησης πληρωμής πάσχει αφού δεν επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο αλλά στο διευθυντή της εταιρείας προσωπικά. Το ερώτημα που ανακύπτει στην παρούσα είναι το κατά πόσο η επίδοση, ως φαίνεται στο Τεκμήριο 4 επί της ενόρκου δηλώσεως της Αίτησης, είναι επαρκής επίδοση για τους σκοπούς του άρθρου 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
2. Σημειώνεται ότι στο Τεκμήριο 4 επί της ενόρκου δηλώσεως της Αίτησης επισυνάπτονται οι ένορκες δηλώσεις του επιδότη όπου αναφέρει ότι η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε δια άφεσής της κάτω από τη θύρα στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η αίτηση σε εγκαταλειμμένη οικία. Επίσης η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε και στον κο Χ. διευθυντή της Καθ' ής η Αίτηση εταιρείας γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε. Με τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε προκύπτει λοιπόν ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ής η Αίτηση δε λειτουργούσε και είχε εγκαταλειφθεί. Η εν λόγω διεύθυνση όμως ήταν η διεύθυνση που είχε δηλωθεί στον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη. Το άρθρο 212 (α) του Νόμου προβλέπει μεταξύ άλλων σαν απαραίτητη προϋπόθεση την παράδοση της απαίτησης πληρωμής στο εγγεγραμμένο γραφείο. Στην προκείμενη περίπτωση είναι σαφές ότι ήταν εγκαταλειμμένο το γραφείο της Καθ' ής η Αίτηση. Ένα παρόμοιο ζήτημα πρόκυψε και εξετάστηκε στα πλαίσια της απόφασης Π.Ε. 349/2014 Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 και αναφορικά με την Εταιρεία T.I.G. LIFESTYLE HOTELS LTD ημερ. 15/04/
3. Στην εν λόγω απόφαση εξετάζεται το ζήτημα επίδοσης απαίτησης πληρωμής στο διευθυντή της εταιρείας και όχι στο εγγεγραμμένο γραφείο. Σε εκείνη την υπόθεση η εταιρεία είχε εγκαταλείψει το εγγεγραμμένο γραφείο και η επίδοση έγινε στο διευθυντή της εταιρείας. Το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε ότι αυτό που ενέχει σημασία είναι η γνώση της εταιρείας για τις συνέπειες της απαίτησης και κρίθηκε ότι η μη επίδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο δεν προκαλεί κάποια δυσμενή επίπτωση αφού η εταιρεία έλαβε γνώση. Κρίθηκε επίσης ότι η επίδοση στον Διευθυντή της Εταιρείας, ο οποίος είναι αξιωματούχος της εταιρείας, με την επεξήγηση που δόθηκε ότι δηλαδή το εγγεγραμμένο γραφείο είχε εγκαταλειφθεί, ότι καλύπτει τα εχέγγυα ορθής και έγκυρης επίδοσης. Είναι προφανές ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να επιδοθεί η απαίτηση πληρωμής εκτός από την επίδοση στο Διευθυντή αξιωματούχο αυτής και αλλά και δια της άφεσης στο εγγεγραμμένο εγκαταλλειμένο γραφείο. Ως αναφέρθηκε στην απόφαση T.I.G. LIFESTYLE HOTELS LTD ανωτέρω στη νομοθετική διάταξη ως προς την επίδοση της έγγραφης απαίτησης σημειώνεται κενό όταν δεν υπάρχει εν τοις πράγμασι εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας ή εγγεγραμμένο γραφείο σε λειτουργία. Αυτό που πρέπει να εξεταστεί είναι εάν με την επίδοση στο Διευθυντή της, έχει λάβει γνώση για την απαίτηση πληρωμής. Πρωτίστως αναφέρω δε ότι δεν αμφισβήτησε ότι έλαβε εκ μέρους της Καθ' ής η Αίτηση ο Διευθυντής της, την απαίτηση πληρωμής ή ότι έλαβε γνώση η Καθ 'ής η Αίτηση για την απαίτηση εναντίον της. Αυτό που αμφισβητήθηκε είναι η νομιμότητα της επίδοσης. Δεν αμφισβητείται επίσης ότι είναι ο νόμιμος αξιωματούχος και νόμιμος εκπρόσωπος της Καθ' ής η Αίτηση και ότι ενεργεί γι' αυτήν. Παρατηρώ επίσης ότι και η υπό εξέταση αίτηση επιδόθηκε με τον ίδιο τρόπο και διορίστηκε δικηγόρος για να εκπροσωπήσει την Καθ'ής η Αίτηση. Σημειώνω επίσης ότι στην ένορκη δήλωση του κου xxxxx Χ., Διευθυντή της Καθ' ής η Αίτηση η οποία συνοδεύει την ένσταση υπάρχει παραδοχή ότι έλαβε την απαίτηση πληρωμής εκ μέρους της Καθ' ής η Αίτηση. Κρίνω λοιπόν ότι η Καθ'ής η Αίτηση έλαβε πραγματική γνώση της απαίτησης πληρωμής δια του νόμιμου εκπροσώπου αυτής. Εξετάζοντας επίσης τυχόν δυσμενή επίπτωση εκ της επίδοσης της απαίτησης πληρωμής με τον τρόπο που έγινε για την Καθ' ής η Αίτηση, δε διαπιστώνω ούτε προέκυψε από τη μαρτυρία να προκλήθηκε οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι δεν είναι άκυρη η επίδοση της απαίτησης πληρωμής. Σημειώνω ότι εν πάση περίπτωση ο Αιτητής προσπάθησε να επιδόσει στο εγγεγραμμένο γραφείο και αναγκάστηκε να αφήσει την απαίτηση πληρωμής στο εγγεγραμμένο γραφείο λόγω του ότι αυτό βρίσκεται σε εγκαταλειμμένη οικία. Στο σύγγραμμα του Δρ. Α. Ποιητή, Η Εκκαθάριση Εταιρειών, 2η έκδοση, 2013, Μέρος Γ, Κεφάλαιο Β, σελ. 27 αναγράφεται ότι: «Παρά ταύτα ο Νόμος αναφέρει ρητά ότι αρκείται απλώς στην παράδοση ή άφεση της επίδοσης στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας.» Στο ίδιο σύγγραμμα καταλήγει ο συγγραφέας στο ακόλουθο συμπέρασμα μετά από καταγραφή του λεκτικού του αγγλικού κειμένου του νόμου και της αντιπαραβολής του με το ελληνικό κείμενο: «Για αυτό το λόγο η ορθή ερμηνεία είναι ότι απλή εγκατάλειψη στο εγγεγραμμένο γραφείο είναι αρκετή για να θεωρηθεί επίδοση εν τη έννοια της παρούσας διάταξης». Σύμφωνα με τα πιο πάνω θα μπορούσε να λεχθεί ότι, η άφεση της απαίτησης πληρωμής στο εγγεγραμμένο γραφείο, είναι επαρκής για σκοπούς του άρθρου 212 (α) του Νόμου. Όμως κρίνω ότι δε χρειάζεται να επεκταθώ επί του θέματος ή να εξετάσω τη νομιμότητα της επίδοσης στο εγγεγραμμένο γραφείο ως έγινε αφού με βάση τα όσα λέχθηκαν στην απόφαση αναφορικά με την Εταιρεία T.I.G. LIFESTYLE HOTELS LTD ανωτέρω εξάγεται το συμπέρασμα ότι δεδομένου του γεγονότος ότι το εγγεγραμμένο γραφείο έχει εγκαταλειφθεί η επίδοση μόνο στο Διευθυντή της εταιρείας είναι νομότυπη. Συνεπώς, υπό τα γεγονότα της παρούσας ικανοποιείται η προϋπόθεση της νομότυπης επίδοσης της απαίτησης πληρωμής. Προχωρώ να εξετάσω τη θέση της Καθ' ής η Αίτηση εταιρείας ότι το περιεχόμενο της απαίτησης πληρωμής είναι ελλιπές και παράτυπο αφού κατά τη θέση της απουσιάζουν τα στοιχεία επικοινωνίας του αποστολέα και ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να καταβληθεί το ποσό με αποτέλεσμα να θεωρεί η Καθ' ής η Αίτηση ότι είναι παράτυπη. Παρατηρώ ότι δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία ότι δεν γνώριζε η Καθ' ης η Αίτηση τον τρόπο πληρωμής ειδικότερα αφού φαίνεται μέσα από το περιεχόμενο των επιστολών που ανταλλάχθηκαν μεταξύ τους ότι γνώριζε πως γίνονταν οι πληρωμές. Επίσης δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία ότι δε γνώριζε τα στοιχεία επικοινωνίας του Αιτητή. Είναι σημαντικό να αναφερθεί επίσης ότι δεν υπάρχει επιτακτική πρόνοια στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, ή και στους περί Εκκαθαρίσεων κανονισμούς, βάσει της οποίας θα έπρεπε να αναφερθεί ρητώς στην Ειδοποίηση Απαίτησης Πληρωμής τα στοιχεία του αποστολέα ή ο τρόπος αποπληρωμής. Ανατρέχοντας στο σύγγραμμα Palmer's Company Law 17th ed. Part 2 Winding Up Forms and Practice σελ. 51 τύπος 26 το πρότυπο κείμενο απαίτησης πληρωμής είναι πολύ απλό και δεν απαιτεί η αναγραφή στοιχείων επικοινωνίας ή τρόπου αποπληρωμής. Είναι η γνώμη μου ότι εξυπακούεται ότι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης γνωρίζει τον πιστωτή του και τα στοιχεία επικοινωνίας αυτού χωρίς να χρειάζεται να παρατεθούν ειδικά στην απαίτηση πληρωμής. Τούτων λεχθέντων δεν κρίνω κάποια παρατυπία στο περιεχόμενο της απαίτησης πληρωμής. Περαιτέρω, από την ενώπιον μου μαρτυρία προκύπτει ότι μετά την παράδοση της απαίτησης πληρωμής παρήλθε άπρακτη η προθεσμία των τριών εβδομάδων ως καθορίστηκε, αφού η Καθ' ης η αίτηση δεν ικανοποίησε την απαίτηση εντός του πιο πάνω χρονικού διαστήματος. Η θέση της Καθ' ης η Αίτηση περί εξόφλησης για τους λόγους που εξηγούνται ανωτέρω δεν έγινε αποδεκτή. Δεν καταδείχθηκε από την εταιρεία μια ουσιώδης και εύλογη υπεράσπιση. Συνεπάγεται λοιπόν ότι η επίδικη απόφαση, η οποία συνιστά τη βάση της απαίτησης, είναι έγκυρη και εκτελεστή και η Αιτήτρια είναι πιστωτής εν τη έννοια του Νόμου. Υπό το φως όλων των ανωτέρω κρίνω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212 (α) του περί εταιρειών Νόμου Κεφ
4. Συγκεκριμένα: 1) Το υπόλοιπο εξ' αποφάσεως χρέος είναι πέραν των €
5. 2) Απαίτηση της πληρωμής υπογραμμένη από τον Αιτητή για πληρωμή του χρέους επιδόθηκε. 3) Έχει παρέλθει η ταχθείσα προθεσμία των 3 εβδομάδων από την επίδοση της απαίτησης πληρωμής χωρίς να εξοφληθεί το υπόλοιπο του εξ' αποφάσεως χρέους. 4) Η υπό κρίση Αίτηση δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και σε μια εφημερίδα Παγκύπριας Κυκλοφορίας. 5) Η υπό κρίση Αίτηση επιδόθηκε στην Καθ' ής η Αίτηση και στον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη. Πέραν της πιο πάνω κατάληξης μου προχωρώ να εξετάσω τους ισχυρισμούς της Καθ' ής η Αίτηση εταιρείας περί κατάχρησης της διαδικασίας και της ύπαρξης φερεγγυότητας της Καθ' ής η Αίτηση εταιρείας. Η κατάχρηση διαδικασίας μπορεί να προσλάβει διάφορες μορφές. Σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1A.A.Δ. 217. Με βάση τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την ένσταση γίνεται αναφορά ότι η διαδικασία εκκαθάρισης είναι καταχρηστική με τον ισχυρισμό ότι έγινε με αποκλειστικό στόχο να εισπράξει ο Αιτητής αυτά που ισχυρίζεται ότι οφείλονται, ότι δεν έχουν προωθηθεί μέτρα εκτέλεσης της απόφασης πριν την υποβολή της Αίτησης, ότι έγιναν οι πληρωμές και ενώ είχαν περάσει 7 χρόνια από την τελευταία επικοινωνία του Αιτητή με την ασφαλιστική εταιρεία προώθησε την Αίτηση. Περαιτέρω υπάρχει ο ισχυρισμός ότι προγενέστερα καταχωρήθηκε η αίτηση εκκαθάρισης με αρ. 165/06, και αποστολή άλλης απαίτησης πληρωμής την 01/03/2012 πράξεις οι οποίες έγιναν με σκοπό να εκμεταλλευτεί ο Αιτητής την Καθ'ής η Αίτηση και να αποκομίσει αθέμιτο όφελος. Επίσης υπάρχει ο ισχυρισμός ότι αρμόδια για την πληρωμή του ποσού ήταν η ασφαλιστική εταιρεία και ποτέ μέσω επιστολών δε ζητήθηκε η πληρωμή ποσών απευθείας από την Καθ' ης η Αίτηση. Όμως, όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Ευάγγελου Εμπεδοκλή

(2009)1 Α.Α.Δ. 529, η κατάχρηση αποφασίζεται με αναφορά σε συγκεκριμένα γεγονότα. Το όλο ζήτημα εξετάζεται πάντοτε υπό το φώς των συγκεκριμένων γεγονότων. (δέστε Ηλία (Αρ. 3)

(1995)1 Α.Α.Δ. 786. Στην υπόθεση Πέτρος Πετράκη ν. Πέτρου Κίμωνος

(2006)1 ΑΑΔ 1311, όπου εξετάστηκε θέμα κατάχρησης διαδικασίας και λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί όπου δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος του συγκεκριμένου αιτητή-πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή.» Περαιτέρω, ιδιαίτερα διαφωτιστική ως προς το ζήτημα της κατάχρησης είναι η απόφαση Rashid v.Παπόρη, Πολιτική Έφεση 198/2012, ημερομηνίας 6.6.2018, ECLI:CY:AD:2018:A274, όπου κρίθηκε ότι το γεγονός πως πριν την καταχώρηση αίτησης για έκδοση διατάγματος παραλαβής έγιναν προσπάθειες εξώδικης διευθέτησης του χρέους, οι οποίες συνέχισαν και μετά την καταχώρηση της αίτησης, μέσω ανταλλαγής επιστολών, δεν μπορούσε να οδηγήσει σε συμπέρασμα περί ύπαρξης κατάχρησης. Στην προκείμενη περίπτωση ανταλλάζονταν επιστολές και γίνονταν διάφορες πληρωμές έναντι του εξ αποφάσεως χρέους. Ο Αιτητής ποτέ δε συμφώνησε ρητά με τη θέση της άλλης πλευράς για εξόφληση αντιθέτως διεκδικούσε οφειλόμενο ποσό. Το γεγονός ότι δεν απάντησε στην επιστολή και άργησε να αποστείλει επιστολή αυτό από μόνο του δεν μπορεί να θεωρηθεί κατάχρηση ειδικότερα εάν αναλογιστεί κανείς ότι το 2012 είχε παραδοθεί στην Καθ' ης η Αίτηση απαίτηση πληρωμής, στη βάση αυτής έγινε πληρωμή και από μόνη της η Καθ' ης η Αίτηση θεώρησε εξόφληση αφού κατέβαλε μέρος του ποσού. Ο Αιτητής εξάλλου ζητούσε περισσότερα με την απαίτηση πληρωμής. Το γεγονός λοιπόν ότι δεν απάντησε δε εξυπακούεται ότι παραιτήθηκε της αξίωσης του ή ότι ενήργησε αθέμιτα. Όπως επίσης έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Δημήτρη Αυξεντίου (ανωτέρω) η αίτηση εκκαθάρισης, όπως και η διαδικασία πτώχευσης, δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης, αλλά σκοπεί στην προστασία της περιουσίας του χρεώστη και ως εκ τούτου η παρούσα διαδικασία δεν αποσκοπεί, εκ της φύσης της, στην είσπραξη οποιουδήποτε ποσού. Επιπρόσθετα, το γεγονός καταχώρησης προηγούμενης αίτησης εκκαθάρισης και απαίτησης πληρωμής απόσυρση της δεν μπορεί να οδηγήσει σε εύρημα περί κατάχρησης. Σχετικά παραπέμπω στις αποφάσεις Δημήτρης Κουτάλης ν. Hellenic Bank Public Company Ltd, Πολιτική Έφεση 36/2011, ημερομηνίας, 19.5.2016 Αφ' ης στιγμής η αίτηση εκκαθάρισης έχει τον ίδιο σκοπό με τη διαδικασία πτώχευσης, οι αρχές που καθιερώνουν οι πιο πάνω αποφάσεις ισχύουν κατ' αναλογία και στο ζήτημα της εκκαθάρισης. Επιπρόσθετα, το γεγονός της μη προώθησης μέτρων προς εκτέλεση δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα περί κατάχρησης, αφού με την υπό κρίση διαδικασία δεν σκοπείται η είσπραξη οποιουδήποτε ποσού, αλλά η προστασία της περιουσίας της Καθ' ης αίτηση. Επίσης ως αναφέρεται στην απόφαση Αυξεντίου ανωτέρω η χρησιμοποίηση μέτρων εκτέλεσης είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή. Περαιτέρω, στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε γεγονότα, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι η παρούσα διαδικασία χρησιμοποιείται για σκοπό άλλο από τον σκοπό που προορίζεται. Δεν έχει τεθεί, επίσης, οποιαδήποτε μαρτυρία που να στοιχειοθετεί προσπάθεια αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων από την Αιτήτρια εταιρεία. Συνεπώς, οι οποιοιδήποτε ισχυρισμοί περί κατάχρησης απορρίπτονται. Αφ ής στιγμής το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212 (α) του Νόμου δημιουργείται νομοθετικό τεκμήριο περί ανικανότητας της εταιρείας πληρωμής των χρεών της. Στην προκείμενη περίπτωση εφόσον, λοιπόν, έχουν επιβεβαιωθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 212 (α) του Νόμου, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια και διατάσσει την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της εταιρείας. Συνεπώς δε συντρέχει λόγος εξέτασης ισχυρισμών περί φερεγγυότητας της Καθ 'ής η Αίτηση εφόσον με την παρέλευση των 3 εβδομάδων θεωρείται ότι η εταιρεία αμέλησε να ικανοποιήσει την οφειλή της και αυτό συνεπάγεται αδυναμία πληρωμής χρεών. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι παρέλκει η εξέταση οιονδήποτε άλλων θεμάτων. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας MASS PACK TRADING LTD. Πιστό αντίγραφο του παρόντος διατάγματος να επιδοθεί από τον Αιτητή στον Επίσημο παραλήπτη. O Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται Εκκαθαριστής της εταιρείας. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή, ως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Μ-Α Στυλιανού, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο