← Κύπρος

A. D. ν. V. Z. κ.α., Αρ. Αγωγής: 1610/17, 15/11/2022

A. D. ν. V. Z. κ.α., Αρ. Αγωγής: 1610/17, 15/11/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A235 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χ-Μ Καραπατάκη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1610/17 Μεταξύ: A. D., εκ Λεμεσού Ενάγοντας και

  1. V. Z., εκ Λεμεσού
  2. G.Z., εκ Λεμεσού Εναγόμενοι ------------------------------------------------------------------------------------------ Ημερομηνία: 15/11/2022 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Γαβριέλλα Σεργίδου για κ.κ. Κιτρομηλίδου, Ψυλλίδου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους: κ. Χρίστος Π. Αδάμου Α Π Ο Φ Α Σ Η I. Εισαγωγή:- Οι δικογραφημένες θέσεις των διαδίκων Η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή εγέρθηκε από τον Ενάγοντα εναντίον των Εναγομένων αναφορικά με ενέργειες που κατ' ισχυρισμό συνιστούν οχληρία, δυσμενή επηρεασμό και επέμβαση στο εύλογο δικαίωμα του να χρησιμοποιεί την κατοικία του και να απολαμβάνει τις ανέσεις της και τη θέα προς την θάλασσα. Έναυσμα για την πυροδότηση της επίδικης διαφοράς αποτέλεσε, σύμφωνα πάντα με τις δικογραφημένες θέσεις του Ενάγοντα, η φύτευση δένδρων και η εκτέλεση εργασιών ανάπλασης και αλλαγών με την κατασκευή επιπρόσθετου δωματίου στην κατοικία των Εναγομένων, η οποία ευρίσκεται στο συγκρότημα κατοικιών υψηλής οικονομικής κλίμακας γνωστού με το όνομα «H. S. V.» στην Λεωφόρο [ ], [ ], Λεμεσού, στην σειρά των 8 κατοικιών που εκτείνονται κατά μήκος της παραλίας έμπροσθεν («πρώτης γραμμής»). Μεταξύ των κατοικιών του συγκροτήματος έχει ανεγερθεί και η κατοικία του Ενάγοντα στην σειρά της δεύτερης γραμμής πίσω από αυτές της πρώτης γραμμής, οι οποίες είναι υπερυψωμένες προκειμένου οι κάτοχοι τους να απολαμβάνουν απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα. Ειδικότερα, η κατοικία του Ενάγοντα με αριθμό θύρας [ ] (έπαυλη αρ. [ ]) και αριθμό εγγραφής [ ] αποτελείται από ισόγειο, πρώτο, δεύτερο και τρίτο όροφο και βρίσκεται πίσω από την κατοικία των Εναγομένων με αριθμό θύρας [ ] (έπαυλη αρ. [ ]), αριθμού εγγραφής [ ] και το ισόγειο της περιλαμβάνει κουζίνα, καθιστικό, τραπεζαρία, στεγασμένη βεράντα με πισίνα και καθιστικό, ενώ στους υπόλοιπους ορόφους βρίσκονται τα υπνοδωμάτια, γραφείο και καλυμμένες βεράντες. Μεταξύ της κατοικίας των Εναγομένων και της διπλανής κατοικίας προβλέπεται απόσταση 3.05 μέτρων δυνάμει των αρχιτεκτονικών σχεδίων, η οποία παρείχε στον Ενάγοντα από πίσω θέα προς την θάλασσα και η οποία αποκλείστηκε από την φύτευση των δένδρων και την κατασκευή του δωματίου από τους Εναγόμενους. Ο Ενάγοντας υποστηρίζει ότι η φύτευση των δένδρων, καθώς και η κατασκευή του δωματίου, που έχει ως αποτέλεσμα να αποκοπεί η θέα από το πρώτο επίπεδο της οικίας του όπου περνά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, αποτελεί οχληρία και επέμβαση στις εύλογες ανέσεις της κατοικίας του κατά παράβαση της Γενικής Συμφωνίας («General Agreement») ημερομηνίας 19/12/2013 μεταξύ αυτού και των εταιρειών S. D. D. Limited και F. H. Limited («η Γενική Συμφωνία»), οι οποίοι ήσαν οι πωλητές των κατοικιών τόσο στον ίδιο όσο και στους Εναγόμενους, από την οποία δεσμεύονται και οι Εναγόμενοι και η οποία καθόριζε, μεταξύ άλλων, ότι ο κάθε αγοραστής θα ασκεί και θα απολαμβάνει όλα τα δικαιώματα της κατοικίας του με την προϋπόθεση ότι δεν θα επηρεάζει τα δικαιώματα των άλλων αγοραστών και ότι δεν θα χρησιμοποιεί την κατοικία του κατά τρόπο που είναι πιθανόν να προκαλέσει οχληρία στους άλλους ιδιοκτήτες και κατόχους. Προβάλλει δε τον ισχυρισμό ότι οι ενέργειες των Εναγόμενων αποτελούν παράβαση της Γενικής Συμφωνίας συνιστώντας παράνομη οχληρία και επηρεασμό των δικαιωμάτων του και αξιώνει πέραν των γενικών και τιμωρητικών αποζημιώσεων, διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Εναγόμενους να παύσουν πάσαν οχληρία αφαιρώντας τα δένδρα και κατεδαφίζοντας την πρόσθετη κατασκευή του δωματίου. Σε σχέση με τις ενέργειες που προηγήθηκαν της καταχώρησης της παρούσας αγωγής, ο Ενάγοντας υποστηρίζει ότι κάλεσε επανειλημμένως τους Εναγόμενους να άρουν την οχληρία, πλην όμως αυτοί αρνήθηκαν επιδεικτικά να συμμορφωθούν δηλώνοντας ότι δεν θα έπαυαν τις παράνομες τους πράξεις. Προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η διαχειριστική επιτροπή του συγκροτήματος των κατοικιών κάλεσε τον Εναγόμενο 1 περί τον Φεβρουάριο του 2017 να παύσει κάθε παράνομη εργασία επέκτασης στην κατοικία του κατά παράβαση της Γενικής Συμφωνίας, ενώ περί τον Μάρτιο του 2017 απέστειλε σχετική επιστολή μέσω των δικηγόρων του καλώντας τον να συμμορφωθεί, τονίζοντας του ότι τόσο η διαχειριστική επιτροπή όσο και το Κοινοτικό Συμβούλιο του [ ] και η αρμόδια Πολεοδομική Αρχή είχαν ήδη ενημερωθεί. Στην Υπεράσπιση των Εναγομένων 1 και 2 γίνεται άρνηση των ισχυρισμών της Έκθεσης Απαίτησης και προβάλλεται ότι ουδέποτε έχουν προβεί σε παράνομες πράξεις ή σε πράξεις που προκαλούν οχληρία ή ζημιά σε βάρος του Ενάγοντα, καθώς και ότι αγνοούν το περιεχόμενο της συμφωνίας ημερομηνίας 19/12/13 που δικογραφεί ο Ενάγοντας, επικαλούμενοι περαιτέρω ότι η συμφωνία αυτή είναι παράνομη και άκυρη επειδή περιορίζει την νόμιμη άσκηση των δικαιωμάτων τους που δίδονται υπό του νόμου, των αποφάσεων της διοίκησης και του Υπουργικού Συμβουλίου. Περαιτέρω, όπως προβάλλουν οι Εναγόμενοι, για τις οποιεσδήποτε προσθήκες και μετατροπές στην κατοικία τους, αφού έγιναν, είχαν εξασφαλιστεί όλες οι αναγκαίες άδειες από τις αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας σύμφωνα με το σχέδιο Παροχής Κινήτρων που ενέκρινε το Υπουργικό Συμβούλιο στις 29/07/
  3. Υποστηρίζουν δε, ότι έχουν εξασφαλίσει και πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή. Αρνούνται ότι η φύτευση των δένδρων πέριξ της κατοικίας τους αποτελεί οχληρία ή επέμβαση στο δικαίωμα του Ενάγοντα για απόλαυση των ανέσεων της κατοικίας του ή την θέα προς την θάλασσα, καθώς και ότι τέτοια ενέργεια δεν απαγορεύεται, αλλά ούτε προϋποθέτει την έκδοση οποιασδήποτε άδειας από οποιαδήποτε Αρχή, αλλά ούτε και δύναται να απαγορευθεί από οποιαδήποτε συμφωνία. Τέλος, οι Εναγόμενοι αρνούνται ότι απεστάλη η οποιαδήποτε επιστολή προς τον Εναγόμενο 1 είτε από τον Ενάγοντα είτε από τους δικηγόρους του Ενάγοντα και εξαιτούνται την απόρριψη της αγωγής. Στην Απάντηση στην Υπεράσπιση ο Ενάγοντας αρνείται τους ισχυρισμούς των Εναγομένων σε όση έκταση συγκρούονται με τα όσα προβάλλει στην Έκθεση Απαίτησης αναφέροντας ότι όλες οι γενικές συμφωνίες που υπογράφονταν μεταξύ των πωλητών των κατοικιών και του εκάστοτε αγοραστή είχαν τους ίδιους ρητούς όρους τους οποίους προέβαλαν στην Έκθεση Απαίτησης, όπως και ότι η οποιαδήποτε άδεια για προσθήκες που προκαλούν οχληρία δεν ακυρώνει οποιοδήποτε ρητό όρο της Γενικής Συμφωνίας. II. Προσκομισθείσα μαρτυρία των διαδικών: Η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή καταχωρήθηκε στις 2/06/2017 και προωθήθηκε ως Ταχείας Διαδικασίας. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο συμφώνως της Δ.30 Θ. 5, εξέδωσε οδηγίες σε σχέση με την καταχώρηση της έγγραφης μαρτυρίας των δυο πλευρών. Συμφώνως των οδηγιών αυτών καταχωρήθηκε από πλευράς Ενάγοντα Ένορκη δήλωση του Ενάγοντα («ΜΕ1») στην Αγγλική με μετάφραση στην Ελληνική, καθώς και Ένορκη Δήλωση από πλευράς του Ι. Χ. αρχιτέκτονα («ΜΕ2»). Εκ μέρους των Εναγομένων καταχωρήθηκε Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου 1 («ΜΥ1») στην Ρωσική με μετάφραση στην Ελληνική, καθώς και Ένορκη Δήλωση του Α.Χ., Ανώτερου Τεχνικού του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Λεμεσού («ΜΥ2), ο οποίος αντεξετάστηκε στις 11/04/22 κατόπιν εξ συμφώνου εκδοθέντος διατάγματος του Δικαστηρίου. ΙΙ.
  4. Γραπτή μαρτυρία ΜΕ1:- Ο ΜΕ1 στην Ένορκη του Δήλωση αναπαράγει τα όσα δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης. Όπως ανέφερε, η κατοικία του αποτελείται από ισόγειο, πρώτο, δεύτερο και τρίτο όροφο. Υποστήριξε ότι τον περισσότερο χρόνο της ημέρας τον περνά στο επίπεδο 1, στο οποίο ευρίσκεται το σαλόνι, η κουζίνα, το καθιστικό, η τραπεζαρία και η στεγασμένη βεράντα με πισίνα από το οποίο απολαμβάνει τη θέα προς τη θάλασσα και για τον λόγο αυτό αγόρασε την συγκεκριμένη κατοικία, καταβάλλοντας το ποσό των €4,200,000-. Στο επίπεδο 2 ευρίσκονται τα υπνοδωμάτια, το γραφείο και οι καλυμμένες βεράντες. Όπως τονίζει ο ΜΕ1, το επίπεδο 1 της κατοικίας του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με την οροφή των κατοικιών της πρώτης γραμμής και ότι από το διάστημα των 3.05 μέτρων μεταξύ της κάθε κατοικίας της πρώτης γραμμής και των συνόρων της οι κάτοχοι και ιδιοκτήτες της δεύτερης γραμμής απολαμβάνουν από το επίπεδο 1 των κατοικιών τους θέα προς τη θάλασσα. Παραθέτει ως τεκμήριο 1 αντίγραφο της συμφωνίας πώλησης ημ. 13/05/11 με την οποία αγόρασε την κατοικία του στο συγκρότημα, καθώς και ως τεκμήριο 2 τον τίτλο ιδιοκτησίας. Όπως εξηγεί αναφορικά με το κτίσιμο των κατοικιών στο συγκρότημα, οι κατοικίες της δεύτερης γραμμής, μεταξύ των οποίων και η δική του, είναι υπερυψωμένες, ώστε να υπάρχει θέα προς την θάλασσα. Ο ΜΕ1 προβαίνει σε αναφορά στην Γενική Συμφωνία αντίγραφο της οποίας παραθέτει ως τεκμήριο 3 και επαναλαμβάνει τα όσα δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης αναφορικά με τους όρους αυτής που αφορούν την απαίτησή του. Υποστήριξε ότι την Γενική Συμφωνία υπέγραψαν και οι Εναγόμενοι, η οποία περιέχει τους ίδιους όρους με αυτή που υπέγραψε ο ίδιος με τους πωλητές. Στην συνέχεια ο ΜΕ1 προβαίνει σε αναφορά στα όσα καταλογίζει στους Εναγόμενους αναφορικά με τις ενέργειες τους για την δεντροφύτευση και την κατασκευή του επιπλέον δωματίου, εσωτερικού χώρου και καλυμμένης βεράντας στον κενό χώρο των 3.05 μέτρων, υποστηρίζοντας ότι οι Εναγόμενοι παραβιάζουν την Γενική Συμφωνία και προκαλούν ιδιωτική οχληρία και ζημιά επηρεάζοντας τις ανέσεις της κατοικίας του και την θέα προς την θάλασσα. Παραθέτει ως τεκμήρια 4 και 5 αριθμό φωτογραφιών που λήφθηκαν από τον ίδιο τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2017 από το επίπεδο 1 της κατοικίας του και στη συνέχεια παραθέτει τα γεγονότα καταθέτοντας τεκμήρια για την αποστολή επιστολών στον Εναγόμενο 1 από την διαχειριστική επιτροπή του συγκροτήματος, την ανταλλαγή των ηλεκτρονικών μηνυμάτων μεταξύ του διαχειριστή του συγκροτήματος και της αντιπροσώπου πωλήσεων αναφορικά με το ζήτημα, τις επιστολές των δικηγόρων του προς τον Εναγόμενο 1, την αλληλογραφία των δικηγόρων του με το Κοινοτικό Συμβούλιο [ ], καθώς και με το Γραφείο της Επιτρόπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εν τέλει αναφέρει ότι πρόσβαλε στο Διοικητικό Δικαστήριο την απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου [ ] και του Επαρχιακού Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Λεμεσού με την οποία εκδόθηκε πολεοδομική έγκριση ημερομηνίας 30/11/17 και αρ. [ ] και με την οποία καταργήθηκε όρος που είχε τεθεί ως προϋπόθεση για την υποβολή αίτησης για άδεια οικοδομής, ήτοι η κατεδάφιση παράνομων κατασκευών και επεκτάσεων που υφίσταντο στο τεμάχιο των Εναγομένων, καθώς και την άδεια οικοδομής αρ. [ ] ημερ. 30/01/18 με την οποία καλύφθηκαν και νομιμοποιήθηκαν αρχικές αυθαίρετες κατασκευές, καθώς και οι μεταγενέστερες. ΙΙ.
  5. Γραπτή μαρτυρία ΜΕ2:- Όπως ορκίζεται ο ΜΕ2 είναι αρχιτέκτονας για πενήντα χρόνια στη Λεμεσό και διευθυντής του αρχιτεκτονικού γραφείου A. A., το οποίο σχεδίασε το συγκρότημα κατοικιών «H. S. V.». Παραθέτει ως τεκμήριο 1 το σχέδιο του συγκροτήματος και υποδεικνύει την κατοικία του Ενάγοντα και των Εναγομένων, όπως και τα αρχιτεκτονικά σχέδια της κατοικίας του Ενάγοντα ως δέσμη 7 φύλλων-τεκμήριο
  6. Όπως εξηγεί, το επίπεδο 1 βρίσκεται στο επίπεδο του δρόμου και αποτελείται από την είσοδο και τον χώρο στάθμευσης, ενώ το επίπεδο 2 βρίσκεται στο επίπεδο της οροφής της κατοικίας των Εναγόμενων και είναι υπερυψωμένο και πιο ψηλά από το δρόμο, αποτελούμενο από την βεράντα, την πισίνα, την κουζίνα, την τραπεζαρία και το σαλόνι του Ενάγοντα. Σύμφωνα με τον ΜΕ2 ο Ενάγοντας από την βεράντα έχει θέα τη θάλασσα, ενώ στο επίπεδο 3 βρίσκονται τα υπνοδωμάτια. Επεξηγώντας τον σχεδιασμό των κατοικιών, ο ΜΕ2 είπε ότι σχεδίασε το συγκρότημα με τέτοιο τρόπο ώστε όλα τα σπίτια να έχουν απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα τοποθετώντας σε όλες τις κατοικίες της δεύτερης γραμμής, όπως είναι αυτή του Ενάγοντα, το κυρίως τους μέρος στο επίπεδο 2, το οποίο είναι στην ίδια ευθεία με την οροφή των κατοικιών της πρώτης γραμμής και από την απόσταση των 3.05 μέτρων μεταξύ της κάθε κατοικίας και των συνόρων της με την διπλανή κατοικία, οι κάτοχοι των κατοικιών της δεύτερης γραμμής να μπορούν να απολαμβάνουν τη θέα προς την θάλασσα. Η απρόσκοπτη θέα προς την θάλασσα επιτυγχάνεται, όπως εξηγεί ο ΜΕ2, με την τοποθέτηση των κατοικιών της δεύτερης γραμμής στο ενδιάμεσο των κατοικιών της πρώτης γραμμής για να επωφελούνται από την απόσταση των 6.10 μέτρων μεταξύ των δύο κατοικιών (2 Χ 3.05 μέτρα). Όπως υποστηρίζει, η ενέργεια των Εναγόμενων να επεκτείνουν το υφιστάμενο δωμάτιο στην ανατολική πλευρά της κατοικίας τους και να κτίσουν καλυμμένη βεράντα μέσα στα 3.05 μέτρα μεταξύ αυτής και του ανατολικού συνόρου με την διπλανή κατοικία απέκοψαν από τον Ενάγοντα την θέα προς την θάλασσα, κάτι που θεωρεί ότι είναι ενάντια στον χαρακτήρα, την αισθητική και το πνεύμα του συγκροτήματος που είναι η μοναδικότητα και η απρόσκοπτη θέα προς την θάλασσα κάθε κατοικίας. Παραθέτει ως τεκμήριο 3 την έκθεση που ετοίμασε κατόπιν αιτήματος του διαχειριστή του συγκροτήματος των κατοικιών αναφορικά με την παράνομη προσθήκη στην οποία αναφέρει ότι η κατοικία των Εναγόμενων έλαβε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης με «σημειώσεις» που αποτελούν παράνομες πράξεις που εμποδίζουν τον κάτοχο να έχει καθαρό τίτλο ιδιοκτησίας, αλλά δεν είναι τέτοιας φύσης που να δημιουργούν προηγούμενο που να μπορεί να αντιμετωπιστεί από τις πρόνοιες της Γενικής Συμφωνίας. Στο τεκμήριο 3, όπως εξηγεί, γίνεται αναφορά στην μεταγενέστερη κατασκευή του δωματίου που δημιούργησε ένα «τοίχο», ο οποίος επηρέασε την θέα από το δρόμο προς την θάλασσα και τη θέα από τις κατοικίες στην άλλη πλευρά του δρόμου, κάτι που αναφέρεται ως αρκετά σοβαρή «ενόχληση» για την κατοικία του Ενάγοντα. ΙΙ.
  7. Γραπτή μαρτυρία ΜY1:- Εκ μέρους των Εναγομένων 1 και 2 ο Εναγόμενος 1 (ΜΥ1) αρνείται ότι ο ίδιος ή η σύζυγός του-Εναγόμενη 2 έχουν προβεί σε οποιαδήποτε παράνομη πράξη ή προκαλέσει οποιαδήποτε μορφής οχληρία σε βάρος του Ενάγοντα ή ζημιά στη χρήση ή απόλαυση της ιδιοκτησίας του. Παρέπεμψε στην μαρτυρία του ΜΥ2 αναφορικά με τις τεχνικές λεπτομέρειες κατασκευής των κατοικιών στο συγκρότημα «H. S.V.», ενώ υποστήριξε ότι η Γενική Συμφωνία ημερομηνίας 19/12/13 είναι παράνομη και άκυρη, ως περιορίζουσα ένα εκ των συμβαλλομένων της στην νόμιμη άσκηση των δικαιωμάτων που του παραχωρεί ή αναγνωρίζει ο νόμος ή κανονισμός της Διοίκησης ή αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου. Σε σχέση με τις προσθήκες και μετατροπές υποστήριξε ότι έχουν εξασφαλιστεί όλες οι αναγκαίες άδειες από τις αρμόδιες Αρχές με βάση το Σχέδιο Παροχής Κινήτρων που ενέκρινε το Υπουργικό Συμβούλιο στις 29/07/2015 και πέραν των τίτλων ιδιοκτησίας του ιδίου και της συζύγου του αναφορικά με την κατοικία αρ. [ ] στο συγκρότημα «H. S. V.», αρ. εγγραφής [ ] (τεκμήρια 1 & 2), κατέθεσε αντίγραφο πιστοποιητικού έγκρισης του Κοινοτικού Συμβουλίου [ ] για τον τίτλο εγγραφής [ ], αρ. φακ. [ ] (τεκμήριο 3), αντίγραφο Αδείας για προσθήκες-μετατροπές του Κοινοτικού Συμβουλίου [ ] ημερ. 30/01/18 (τεκμήριο 4), απόδειξη είσπραξης από Κοινοτικό Συμβούλιο [ ] ημερ. 30/01/18 (τεκμήριο 5), Άδεια Οικοδομής από Κοινοτικό Συμβούλιο [ ] ημερ. 30/01/18 (τεκμήριο 6), καθώς και αντίγραφο αίτησης για χορήγηση και Γνωστοποίηση Χορήγησης Πολεοδομικής Εγκρίσεως ημερ. 30/11/17 ως τεκμήρια 7 & 8). Σε σχέση με τα δένδρα που φυτεύτηκαν εντός της αυλής της κατοικίας των Εναγομένων, ο ΜΥ1 υποστήριξε ότι αποτελεί νόμιμη ενέργεια που δεν απαιτεί την έκδοση οποιασδήποτε άδειας από οποιαδήποτε Αρχή, καθώς και ότι αυτή δεν προκαλεί οχληρία ή ζημιά στον Ενάγοντα ή επέμβαση στο δικαίωμα του Ενάγοντα χρήσης και απόλαυσης των ανέσεων και θέας προς την θάλασσα. Αρνείται ότι υφίστανται σύνορα μεταξύ των κατοικιών, καθότι στο συγκρότημα έγινε οριζόντιος διαχωρισμός με αποκλειστικό δικαίωμα των εγγεγραμμένων ιδιοκτητών χρήσης του ακινήτου τους. Στην τελική του κατάληξη επί των γεγονότων, αρνείται ότι έλαβε ο ίδιος ή η σύζυγός του οποιαδήποτε επιστολή από οποιοδήποτε πρόσωπο αναφορικά με την παρούσα υπόθεση και ζητά την απόρριψη της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής ως αβάσιμης και ενοχλητικής. ΙΙ.
  8. Γραπτή μαρτυρία ΜY2:- Ο ΜΥ2 στην δική του ένορκη δήλωση, αλλά και από όσα υποστήριξε κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι χειρίστηκε τον φάκελο υπ' αριθμό [ ] για έκδοση Πολεοδομικής Έγκρισης για προσθήκες/μετατροπές στην κατοικία των Εναγόμενων, προσθέτοντας ότι πραγματοποίησε και επιτόπια εξέταση στις κατοικίες των διαδίκων στις 25/02/
  9. Όπως επεξήγησε, παραθέτοντας τους πολεοδομικούς συντελεστές του τεμαχίου επί του οποίου ανεγέρθηκαν οι κατοικίες του συγκροτήματος «H. S.V.», έχουν ανεγερθεί 14 ανεξάρτητες κατοικίες με οριζόντιο διαχωρισμό, για τις οποίες έχουν εκδοθεί ξεχωριστοί τίτλοι ιδιοκτησίας. Επισύναψε ως τεκμήριο 2 το Ειδικό Σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας που καθορίζονται οι κατοικίες των διαδίκων, καθώς και τα εγκεκριμένα σχέδια της κατοικίας των Εναγομένων ως τεκμήριο 3, εξηγώντας ότι αυτή είναι διώροφη, ύψους 7 μέτρων αποτελούμενη από κατώτερο ισόγειο, στο οποίο ευρίσκονται το σαλόνι, καθιστικό, κουζίνα, υπνοδωμάτιο, αποθήκες, ακάλυπτη βεράντα, καθώς και από ισόγειο με υπνοδωμάτια, μπάνια, δωμάτιο φρουρού, καλυμμένη βεράντα και χώρο στάθμευσης. Περαιτέρω, όπως αναφέρει παραθέτοντας ως τεκμήριο 4 τα εγκεκριμένα σχέδια, η κατοικία του Ενάγοντα είναι τετραώροφη με ύψος 13 μέτρα και περιλαμβάνει ισόγειο με χώρο στάθμευσης, αποθήκες, πλυσταριό, κελάρι, 1ο όροφο με κουζίνα, καθιστικό, τραπεζαρία, καλυμμένη βεράντα και πισίνα, 2ο όροφο με υπνοδωμάτια, γραφείο και καλυμμένη βεράντα, καθώς και 3ο όροφο με μηχανοστάσιο, χώρο ψησίματος και ακάλυπτο καθιστικό. Εξηγώντας την υψομετρική σχέση των κατοικιών του Ενάγοντα και των Εναγομένων, ανέφερε ότι το πάτωμα του 1ου ορόφου της κατοικίας του Ενάγοντα βρίσκεται περίπου 5 μέτρα πιο ψηλά από το πάτωμα του ισογείου της κατοικίας των Εναγομένων σύμφωνα με το εγκεκριμένο σχέδιο τομής που κατέθεσε ως τεκμήριο 5, προσθέτοντας ότι η αρμόδια Πολεοδομική Αρχή για την κατοικία του Ενάγοντα εξάσκησε κάθε δυνατή διακριτική ευχέρεια, ώστε αυτή να είναι τετραώροφη με ύψος 13 μέτρα αντί διώροφη με ύψος 10 μέτρα, όπως προβλέπει η σχετική πολεοδομική ζώνη. Στην συνέχεια, επεξήγησε τις ενέργειες στις οποίες προέβηκαν οι Εναγόμενοι που οδήγησε στην εξασφάλιση της Πολεοδομικής Έγκρισης [ ] με την οποία εγκρίθηκαν οι επεκτάσεις που έγιναν στην κατοικία τους καταθέτοντας αντίγραφο της ως τεκμήριο
  10. Όπως ο ίδιος θεωρεί, η θέα δεν αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα και ότι δεν μπορεί ο Ενάγων να επικαλείται την αποκοπή της εκ της κατασκευής του επιπλέον δωματίου. Παραθέτει επί τούτου ως τεκμήριο 8 αντίγραφο επιστολής του Υπουργείου Εσωτερικών ημερ. 02/12/03 και προσθέτει ότι στην περίπτωση των Εναγόμενων δεν έγινε κατασκευή επιπλέον δωματίου, αλλά επέκταση υφιστάμενου. Περαιτέρω, όπως υποστήριξε, με παράθεση ως τεκμηρίου 9 αντίγραφου της παραγράφου 14 του Παραρτήματος «Α» του Τοπικού Σχεδίου 2011, στην ερμηνεία του όρου «επηρεασμός ανέσεων περιοχής» δεν συμπεριλαμβάνεται η επέκταση κατοικίας. Σε σχέση με την απόσταση των 3.05 μέτρων από το σύνορο μεταξύ κάθε κατοικίας υποστήριξε ότι, επειδή έγινε οριζόντιος διαχωρισμός, μεταξύ της κατοικίας αρ. [ ] των Εναγόμενων και της διπλανής με αριθμό 10 δεν υπάρχει σύνορο και πως η νοητή γραμμή μεταξύ τους καθορίζει το μέρος του οικοπέδου που έχουν αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης, ενώ υποστήριξε ότι σε οριζόντιο διαχωρισμό οικοδομών η Πολεοδομική Αρχή μπορεί να επιτρέψει μικρότερες αποστάσεις μεταξύ των οικοδομών νοουμένου ότι δεν θα δημιουργηθούν δυσμενείς επιπτώσεις στις ανέσεις των επηρεαζόμενων ιδιοκτητών, κάτι που δεν θεωρεί ότι υφίσταται στην περίπτωση των διαδίκων, καθότι η κατοικία του Ενάγοντα δεν είναι ακριβώς πίσω από την κατοικία των Εναγομένων, παραθέτοντας φωτογραφία που έλαβε ο ίδιος από το πάτωμα του 3ου ορόφου της κατοικίας του Ενάγοντα ως τεκμήριο 11 Α. Για την φύτευση των δέντρων, ανέφερε ότι δεν απαιτείται η οποιαδήποτε άδεια Αρχής. Όπως εξήγησε, το συγκρότημα των κατοικιών δεν αποτελεί μέρος κοινόκτητης οικοδομής, καθότι αποτελείται από 14 ανεξάρτητες κατοικίες διαχωρισμένες οριζόντια ως επαύλεις με αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης πισίνας και αυλής. Στο τελευταίο μέρος της Ένορκης του Δήλωσης ο ΜΥ2 εξηγεί την διαδικασία για υποβολή αίτησης για Πολεοδομική Έγκριση παραθέτοντας σχετικά τεκμήρια, καθώς και τι έπραξαν οι Εναγόμενοι επισυνάπτοντας αντίγραφα των αιτήσεων που υπέβαλαν ως σχετικά τεκμήρια. Όπως υποστήριξε, αυτή βασίστηκε στην απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερ. 29/07/15 αναφορικά με μέτρα για την νομιμοποίηση/αδειοδότηση αυθαιρέτων/νέων κατασκευών σε εγκεκριμένες αναπτύξεις, σύμφωνα με την οποία η Πολεοδομική Αρχή μπορεί να εγκρίνει σε οικιστικές αναπτύξεις προσθήκες/επεκτάσεις με υπέρβαση στο συντελεστή δόμησης, κάτι που δεν απαιτεί την υπογραφή του εντύπου τέτοιας αίτησης από άλλα πρόσωπα που έχουν συμφέροντα επί ακινήτου ιδιοκτησίας, νοουμένου όμως ότι δεν επηρεάζεται το κοινόκτητο/κοινόχρηστο τμήμα της ανάπτυξης. Την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου κατέθεσε ως τεκμήριο 15 και τις σχετικές διευκρινήσεις επί τούτου ως τεκμήριο
  11. Όπως εξήγησε, αυτό έγινε και στην περίπτωση των Εναγομένων αναφορικά με την έγκριση των επεκτάσεων στην κατοικία τους. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΥ2 υποστήριξε την νομιμότητα των εγκρίσεων, ενόψει των προϋποθέσεων που τάσσονται σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία και την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερ. 29/07/
  12. Ουσιαστικά, επανέλαβε τα όσα υποστήριξε στην ένορκη δήλωση του απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις αντεξέτασης, τις οποίες του υπέβαλε η ευπαίδευτη συνήγορος του Ενάγοντα. III. Αξιολόγηση προσκομισθείσας μαρτυρίας: III.
  13. Νομικές αρχές αξιολόγησης:- Κρίσιμο ζήτημα σε αστικής φύσεως υποθέσεις είναι η ορθή αξιολόγηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας από το Δικαστήριο, ώστε να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα, με τελική κατάληξη στο κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης το έχει αποσείσει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η αναφορά της απόφασης στην υπόθεση Μαρσέλ κ.α. ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ

(2001)1(B) Α.Α.Δ 1858 είναι διαφωτιστική αναφορικά με το ζήτημα αυτό: «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «η πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not).». Περαιτέρω, σημαντικό είναι να λεχθεί ότι η οποιαδήποτε υπόθεση πρέπει να εκδικάζεται μέσα στα στενά πλαίσια της δικογράφησης των προβαλλόμενων ισχυρισμών όπως αποτυπώνονται στην όποια προσκομισθείσα μαρτυρία (Cheeseline Ltd v Ανθούλης Θωμά & Υιοί Λτδ ECLI:CY:AD:2014:A31, Πολιτική Έφεση 45/2009, ημερομηνίας 14.5.2014, ECLI:CY:AD:2014:A319). Ως αυτού, η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται πάντοτε υπό το πρίσμα της συνοχής της που αυτή καταδεικνύει σε σχέση με την δικογραφηθείσα εκδοχή της κάθε πλευράς (βλ. Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 676). Η σημαντικότητα της αντεξέτασης έγκειται στην νομική αρχή που καθορίζει ότι όπου ένας μάρτυρας δεν αντεξετάζεται σε ουσιώδες τμήμα της μαρτυρίας του, παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να θεωρήσει την παράλειψη αυτή ως αποδοχή των ισχυρισμών του στο σημείο που δεν αντεξετάστηκε (βλ. Philippou General Bonded Warehouse Ltd v. Νικολαϊδη
(2006)1Β 1057). Βέβαια, το Δικαστήριο δεν δεσμεύεται να αποδεχθεί μαρτυρία για το λόγο και μόνο ότι δεν υπήρξε αντεξέταση ενός ενόρκως δηλούντα (βλ. Αντωνάκης Χρ. Σολομωνίδης Λτδ κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α.
(2005)1 Α Α.Α.Δ. 491). Το Δικαστήριο προέβηκε σε ενδελεχή μελέτη και αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του τόσο από τoν ΜΕ1 και ΜΕ2 όσο και από τους ΜΥ1 και ΜΥ2. Προς τον σκοπό αυτό δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην πειστικότητα, καθώς και στην συνοχή της μαρτυρίας αυτής, ενόψει βεβαίως και των δικογραφημένων θέσεων και του περιεχομένου των εγγράφων που παρατέθηκαν ως τεκμήρια στην γραπτή μαρτυρία των δύο πλευρών. Επίσης, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του την νομολογιακή αρχή ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, με απομόνωση των λεγόμενων του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας, ενώ η αξιολόγηση δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.α
(2002)1Α Α.Α.Δ. 165). Επίσης, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη την αρχή ότι ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη
(1995)1 Α.Α.Δ. 207 και Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506) και πως η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 455 και Mossa και Mohamed Mustafa v. Ανδρέα Κακουρή κ.ά.
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 165). Όπως έχει κριθεί όταν ένας μάρτυρας κριθεί αξιόπιστος, το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο (Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 266, και Ιωσηφίδη v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 243/12, ημερομηνίας 02.05.14). III.
  1. Αξιολόγηση μαρτυρίας του ΜΕ1:- Προχωρώντας στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΕ1 το Δικαστήριο κρίνει ότι τόσο στα όσα ορκίζεται με την ένορκη του δήλωση αναφορικά με τα γεγονότα, όσο και στα όσα υποστηρίζει παραθέτοντας ως τεκμήρια, είναι αξιόπιστα. Ειδικότερα, η θέση που έχει η κατοικία του σε σχέση με αυτή των Εναγομένων, όπως και επίσης το επίπεδο στο οποίο βρίσκονται το σαλόνι, η κουζίνα, το καθιστικό, όπου ο Ενάγοντας περνά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, σε σχέση με το επίπεδο της κατοικίας των Εναγομένων επιβεβαιώνονται από τα όσα παραθέτει ο ΜΕ2, κάτι που του παρέχει θέα προς την θάλασσα. Το ίδιο ισχύει αναφορικά με την απόσταση μεταξύ της κατοικίας των Εναγομένων από την διπλανή κατοικία αρ. [ ], η οποία και εμποδίζεται από την επέκταση του υπνοδωματίου στην ανατολική πλευρά της κατοικίας των Εναγομένων, καθώς και την φύτευση των δένδρων. Αξιόπιστα κρίνονται και τα όσα αναφέρει ο ΜΕ1 αναφορικά με τον σκοπό στον οποίο προέβηκε στην επιλογή της συγκεκριμένης κατοικίας και στην καταβολή υψηλού τιμήματος αγοράς στους πωλητές, όπως και στο ότι αυτός προέβηκε, όπως και οι υπόλοιποι αγοραστές, στην υπογραφή της Γενικής Συμφωνίας. Ακόμη, κρίνω αξιόπιστα ότι τόσο η επέκταση του υπνοδωματίου όσο και η φύτευση των δένδρων επηρέασε την θέα του Ενάγοντα προς την θάλασσα και ότι με σειρά ενεργειών τόσο του ιδίου όσο και των δικηγόρων του προέβηκε σε παραστάσεις στους Εναγόμενους, αλλά και σε παράπονα και καταγγελία στο Κοινοτικό Συμβούλιο [ ] και στο Γραφείο της Επιτρόπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αναφορικά δε με την καταχώρηση αίτησης στο Διοικητικό Δικαστήριο κατά των πράξεων χορήγησης άδειας αναφορικά με την επέκταση του δωματίου, δέχομαι ότι ο Ενάγοντας, ελλείψει αμφισβήτησης από πλευράς των Εναγομένων, ότι λέει την αλήθεια. Εν κατακλείδι γίνονται δεκτά όλα τα τεκμήρια που παρέθεσε ο ΜΕ1 για την αλήθεια του περιεχομένου τους όσο αφορά τα γεγονότα που περιβάλλουν την κρινόμενη υπόθεση. III.
  2. Αξιολόγηση μαρτυρίας του ΜΕ2:- Αξιόπιστος κρίνεται και ο ΜΕ2 αναφορικά με τα όσα ανέφερε στην γραπτή του μαρτυρία για τις ενέργειες τις οποίες αυτός προέβηκε μετά την κατασκευή της προέκτασης του δωματίου από τους Εναγόμενους στην κατοικία τους. Δέχομαι ως αξιόπιστα επίσης τα όσα ανέφερε σε σχέση με τον σκοπό του σχεδιασμού του συγκροτήματος κατοικιών για να υπάρχει απρόσκοπτη θέα προς την θάλασσα, καθώς και το ότι η ενέργεια αυτή περιόρισε την θέα του Ενάγοντα προς την θάλασσα. Επίσης αξιόπιστα κρίνονται τα όσα αναφέρονται σε σχέση με την θέση της κατοικίας του Ενάγοντα με αυτή των Εναγομένων, ότι δηλαδή το επίπεδο της κατοικίας του Ενάγοντα όπου ευρίσκεται το σαλόνι, το καθιστικό και η κουζίνα είναι στο επίπεδο της ταράτσας του ισογείου της κατοικίας των Εναγομένων στο περίπου, καθότι το Δικαστήριο δέχεται πιο ακριβή επί τούτου την μαρτυρία του ΜΥ2 που παρέθεσε σχετική διατομή αποτυπώνοντας μια υψομετρική διαφορά στο περίπου και όχι ακριβώς στο ίδιο επίπεδο δαπέδου της κατοικίας Ενάγοντα με οροφή ισογείου κατοικίας Εναγομένων. III.
  3. Αξιολόγηση μαρτυρίας του ΜΥ1:- Αξιόπιστη κρίνεται και η μαρτυρία του ΜΥ1 αναφορικά με τα όσα αναφέρει σε σχέση με την εξασφάλιση όλων των απαραίτητων αδειών για την προέκταση του δωματίου στο ανατολικό μέρος της κατοικίας των Εναγομένων. Αυτή η θέση συνάδει και με τα όσα έδωσε στην δική του μαρτυρία αλλά και αντεξέταση του ο ΜΥ
  4. Επίσης δέχομαι ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του ΜΥ1 αναφορικά με το ότι δεν απαιτείτο η εξασφάλιση οποιασδήποτε άδειας για την φύτευση των δένδρων περιμετρικά της αυλής της κατοικίας των Εναγομένων. Δεν θα αξιολογήσω την θέση του περί μη πρόκλησης οχληρίας με την επέκταση του δωματίου ή την φύτευση των δένδρων, καθότι αυτό θα γίνει στο στάδιο της κρίσης του Δικαστηρίου επί των γεγονότων, ενόψει των εφαρμοστέων νομικών αρχών. Άλλωστε το Δικαστήριο αξιολογώντας και τους υπόλοιπους μάρτυρες απέφυγε να σχολιάσει την θέση τους που προέβαλαν περί οχληρίας, περιοριζόμενο να επισημάνει ότι έγινε επέμβαση στη θέα προς την θάλασσα. Αναξιόπιστη κρίνεται η μαρτυρία του ΜΥ1 αναφορικά με την άρνηση του ότι οι Εναγόμενοι έλαβαν τις οποιεσδήποτε επιστολές τόσο από την διαχειριστική επιτροπή όσο και από τους δικηγόρους του Ενάγοντα. III.
  5. Αξιολόγηση μαρτυρίας του ΜΥ2:- Ο ΜΥ2 κρίνεται αξιόπιστος αναφορικά με τα γεγονότα επί των οποίων έδωσε την δική του μαρτυρία τόσο μέσω της δικής του ένορκης δήλωσης, όσο και στις όσες απαντήσεις έδωσε κατά την αντεξέταση. Εξηγώ γιατί. Ο ΜΥ2 στην γραπτή του μαρτυρία, όσο και στις απαντήσεις που έδωσε κατά την αντεξέταση επεξήγησε την διαδικασία που προηγήθηκε της έγκρισης που έλαβαν οι Εναγόμενοι για την προέκταση του δωματίου στην ανατολική πλευρά της κατοικίας τους. Δέχομαι όλα τα τεκμήρια τα οποία κατάθεσε ως ορθά αναφορικά με την διαπίστωση της ύπαρξης τους και των ενεργειών που εμφαίνονται σε αυτά. Εξάλλου, αυτά δεν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέταση, αλλά εκείνο το οποίο αμφισβητήθηκε ήταν η νομιμότητα της έγκρισης που έλαβαν οι Εναγόμενοι, κάτι το οποίο εκφεύγει της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου, αφού αποτελούν αντικείμενο της διαδικασίας στο αρμόδιο Διοικητικό Δικαστήριο. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση των θέσεων του ΜΥ2, ο οποίος προέβηκε στην διαδικασία η οποία απέληξε στην έγκριση της προέκτασης στην κατοικία των Εναγομένων, ήτοι αν εφάρμοσε ορθά την κείμενη νομοθεσία, τους κανονισμούς και δη την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου του έτους 2015, την ερμηνεία που αυτός δίδει στην έννοια της οχληρίας, αλλά και την θέση του ότι η θέα δεν αποτελεί δικαίωμα. Συνεπώς εκείνο το οποίο το Δικαστήριο αξιολογεί και κρίνει ως αξιόπιστο τον ΜΥ1 αφορούν το γεγονός της χορήγησης της πολεοδομικής έγκρισης για την επέκταση του δωματίου στην κατοικία των Εναγομένων, τα όσα ανέφερε παραθέτοντας εγκεκριμένα σχέδια αναφορικά με την δομή της κατοικίας του Ενάγοντα και των Εναγομένων, αλλά και την συσχέτιση των δύο με όρους θέσης και υψομετρικής διαφοράς επιπέδων. Επίσης δέχομαι ως αξιόπιστη την μαρτυρία του ΜΥ2 αναφορικά με το ότι δεν προκύπτει να απαιτείται έγκριση αρμόδιας αρχής για δενδροφύτευση στην κατοικία των Εναγόμενων. IV. Ευρήματα Δικαστηρίου: Έχοντας κατά νου την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως παρατέθηκε στο προηγούμενο μέρος της παρούσας απόφασης προχωρώ στη διατύπωση των ευρημάτων του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση. Ο Ενάγων είναι ιδιοκτήτης της κατοικίας με αριθμό θύρας [ ] (έπαυλη αρ. [ ]) και αριθμό εγγραφής 0/13440 που αποτελείται από ισόγειο, πρώτο, δεύτερο και τρίτο όροφο και βρίσκεται πίσω από την κατοικία των Εναγομένων με αριθμό θύρας [ ] (έπαυλη αρ. [ ]) και αριθμό εγγραφής 0/13466 στο συγκρότημα κατοικιών «H. S. V.», στον [ ], Λεμεσού. Η κατοικία του Ενάγοντα ευρίσκεται στην σειρά των 6 κατοικιών πίσω από την γραμμή των έμπροσθεν 8 κατοικιών και σε θέση μεταξύ της κατοικίας των Εναγομένων και της γειτνιάζουσας με αυτή κατοικίας αριθμός [ ]. Μεταξύ της κατοικίας των Εναγομένων αρ. [ ] και της κατοικίας αρ. [ ] υπάρχει δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης 3.05 μέτρα έκαστη. Η κατοικία των Εναγομένων έμπροσθεν αποτελείται από κάτω ισόγειο και από ισόγειο, ενώ η κατοικία του Ενάγοντα αποτελείται από ισόγειο, 1ο , 2ο και 3 όροφο. Παράμετρος της υψομετρικής συσχέτισης της 13 μέτρων κατοικίας του Ενάγοντα με αυτή των Εναγομένων αποτυπώνεται στο εύρημα ότι ο 1ος όροφος της κατοικίας του Ενάγοντα βρίσκεται στο επίπεδο της οροφής της κατοικίας των Εναγόμενων και είναι υπερυψωμένος και πιο ψηλά από το δρόμο. Στον 1ο όροφο της κατοικίας του Ενάγοντα ευρίσκεται το σαλόνι, το καθιστικό, η στεγασμένη βεράντα με πισίνα και η κουζίνα, όπου και ο Ενάγοντας περνά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Από το σημείο των 3.05 μέτρων ο Ενάγοντας είχε θέα προς την θάλασσα, όπως και από τους υπόλοιπους ορόφους της κατοικίας του. Με την αγορά της κατοικίας τους ο Ενάγοντας υπέγραψε την Γενική Συμφωνία ημερομηνίας 19/12/13 με τους πωλητές, η οποία καθορίζει υποχρεώσεις και περιορισμούς έναντι των πωλητών και των άλλων αγοραστών. Δεν παρατέθηκε ως τεκμήριο αντίγραφο τέτοιας συμφωνίας στο οποίο να εμφαίνεται ότι υπεγράφη μεταξύ των πωλητών και των Εναγομένων, αν και φαίνεται να προκύπτει από την συνολική μαρτυρία ότι όλοι οι ιδιοκτήτες στο συγκρότημα κατοικιών συμπεριλαμβανομένων και των Εναγόμενων δεσμεύονται από την Γενική Συμφωνία, της οποίας το περιεχόμενο παρατέθηκε στην μαρτυρία του ΜΕ
  6. Αυτό το οποίο προκύπτει από την γραπτή μαρτυρία του ΜΕ1 η Γενική Συμφωνία ημερ. 19/12/13 που επιβάλλει περιορισμούς στο δικαίωμα όλων των ιδιοκτητών να προβούν σε ενέργειες, οι οποίες θα προκαλούν οχληρία ή επέμβαση στις ανέσεις των άλλων ιδιοκτητών φαίνεται να δεσμεύει, μεταξύ άλλων και τους Εναγόμενους. Επίσης, παρατηρώ εκ των μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που παρατίθενται στο τεκμήριο 6 της γραπτής μαρτυρίας του ΜΕ1 ότι ο Εναγόμενος 1 θέτει ζήτημα ακύρωσης της Γενικής Συμφωνίας. Βέβαια δεν μου παρατέθηκε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείο το οποίο να αποστείλει ο ίδιος ο Εναγόμενος 1 ή 2, ώστε να προβώ σε αξιολόγηση ως εξ ακοής μαρτυρία σύμφωνα με το άρθρο 27 του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, ούτε μου έχει δοθεί επεξήγηση γιατί δεν προσκομίστηκε έστω το ηλεκτρονικό μήνυμα του Εναγόμενου
  7. Από την άλλη, δεν έγινε η οποιαδήποτε αντεξέταση του ΜΕ1 ή του ΜΕ2 επί του ισχυρισμού περί δεσμεύσεως των Εναγόμενων από την Γενική Συμφωνία, ούτε ο ΜΥ1 φαίνεται, πέραν της γενικής άρνησης στην οποία προβαίνει στην Υπεράσπιση του, με οποιονδήποτε τρόπο να αμφισβητεί ότι αυτή δεσμεύει όλους τους ιδιοκτήτες στο συγκρότημα συμπεριλαμβανομένων των Εναγομένων, παρά την διαπίστωση ότι στην παράγραφο 5 της γραπτής του μαρτυρίας προβάλλεται ισχυρισμός παρανομίας και ακυρότητας της συμφωνίας ημερομηνίας 19/12/13, μεταξύ του Ενάγοντα, όχι των Εναγομένων και των πωλητών. Παρόλο που αντίγραφο της υπό αναφορά Γενικής Συμφωνίας δεν μου παρατέθηκε, το οποίο να φέρει την υπογραφή των Εναγομένων, το οποίο ακόμη και αν δεν αποτελούσε σύμβαση μεταξύ πωλητών και κάθε αγοραστή κατοικίας στο συγκρότημα δύναται ως μέρος γενικού σχεδίου να δεσμεύει όλους του αγοραστές μεταξύ τους κατ' επιείκεια (βλ. Brunner and another v. Greenslade [1970] 3 All ER 833), κρίνω ότι ο Ενάγοντας κατάφερε να πείσει το Δικαστήριο ότι οι όροι της Γενικής Συμφωνίας ημερομηνίας 19/12/13 δεσμεύουν και τους Εναγόμενους. Οι Εναγόμενοι το έτος 2017 προέβηκαν στην κατασκευή προέκτασης του δωματίου στην ανατολική πλευρά της κατοικίας τους και στην φύτευση των δένδρων που είχε ως αποτέλεσμα η θέα του Ενάγοντα από τον 1ο όροφο της κατοικίας του προς την θάλασσα διαμέσου του κενού μέρος των 3.05 μέτρων να μειωθεί σημαντικά από το σημείο αυτό, όμως εκ των τεκμηρίων-φωτογραφιών που παρέθεσε ο ίδιος ο Ενάγοντας η θέα προς την θάλασσα συνεχίζει ως είχε από πάνω από την οροφή της κατοικίας των Εναγομένων. Οι ενέργειες αυτές των Εναγομένων είχαν ως αποτέλεσμα ο Ενάγοντας να διαμαρτυρηθεί έντονα προς τους Εναγόμενους, κάτι που οδήγησε σε ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων με την διαχειριστική επιτροπή του συγκροτήματος, σε καταγγελίες στο Κοινοτικό Συμβούλιο του [ ], καθώς και στο Γραφείο της Επιτρόπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι Εναγόμενοι προέβηκαν σε ενέργειες με τις οποίες εξασφαλίστηκε η Γνωστοποίηση Πολεοδομικής Έγκρισης ΛΕΜ[ ] ημερομηνίας 30/11/2017, με τις οποίες εγκρίθηκε, μεταξύ άλλων, η επέκταση στην οποία προέβηκαν στο δωμάτιο του ανατολικού μέρους της κατοικίας τους. Η έγκριση αυτή φαίνεται να έχει προσβληθεί στο Διοικητικό Δικαστήριο από τον Ενάγοντα. V. Νομική πτυχή: Δικογραφημένη θέση του Ενάγοντα είναι ότι οι ενέργειες στις οποίες προέβηκαν οι Εναγόμενοι με την φύτευση των δένδρων και την επέκταση του δωματίου στην ανατολική πλευρά της κατοικίας τους εμποδίζοντας του την θέα προς την θάλασσα αποτελεί παράβαση της Γενικής Συμφωνίας και συνεχής μόνιμη οχληρία. Ουσιαστικά προωθούν ως αγώγιμο δικαίωμα τόσο το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας όσο και της παράβασης σύμβασης. Από την άλλη, στην Υπεράσπιση προβάλλεται ως κεντρικός άξονας η εξασφάλιση πολεοδομικής έγκρισης από τους Εναγόμενους σε σχέση με την επέκταση του δωματίου και της ανυπαρξίας προϋπόθεσης έγκρισης από οποιαδήποτε Αρχή της φύτευσης δένδρων. Η έννοια της ιδιωτικής οχληρίας αποτυπώνεται στο άρθρο 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148[1] ως παράνομη επέμβαση στη χρήση και απόλαυση της ακίνητης ιδιοκτησίας κάποιου προσώπου ή κάποιου δικαιώματος επί αυτής ή σε σχέση με αυτή (βλ. Medcon Construction Ltd v. Νίκης Ευαγγέλου κ.α.
(1997)1 Α.Α.Δ. 565), αν και η έννοια του «παράνομου» προκύπτει ως εκ των υστέρων συμπέρασμα εκ της ίδιας της οχληρίας. Εκτός των περιπτώσεων που η πράξη που συνιστά οχληρία προκαλεί φυσική ζημιά, κάτι που δεν αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά συναρτάται με την απαίτηση για αποζημίωση (βλ. Χρίστος Καλότυχος ν. Cypsun Holidays Co Ltd,
(2002)1.Α.Α.Δ. 1681), στην περίπτωση της υγείας και άνεσης, η ζημιά που πρέπει να καταδειχθεί δεν είναι αναγκαίο να συνδέεται με άμεση βλάβη, αλλά είναι αρκετό κάποιος να εμποδίζεται σε υπολογίσιμη έκταση από την απόλαυση των συνηθισμένων ανέσεων της ζωής ανάλογα με την φύση και τη θέση της περιουσίας (Γιάννης Σαββιτζιήκκης-Καρπασίτης ν. Γεώργιου Σιόκουρου
(2002)1 Α.Α.Δ. 472). Στην νομολογία καθορίζεται ότι το βασικό κριτήριο είναι εκείνο του ευλόγου σε κάθε περίπτωση και στην κρίση του τι είναι εύλογο η ευαισθησία είναι ένα από τα στοιχεία που θα ληφθούν υπόψη και αν κριθεί ότι είναι υπερβολική τότε η αγωγή απορρίπτεται, τηρούμενου πάντοτε ενός ισοζυγίου μεταξύ του δικαιώματος του κατόχου της ακίνητης περιουσίας να την χρησιμοποιεί όπως θέλει και του δικαιώματος του γείτονα να μην υφίσταται παρεμβάσεις στη χρήση και απόλαυσης της δικής του περιουσίας (βλ. ανωτέρω Γιάννης Σαββιτζιήκκης-Καρπασίτης). Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, 20η έκδοση, 2010, σελ. 1278, το κριτήριο καθορισμού του επηρεασμού στις ανέσεις κάποιου προσώπου δεν είναι απόλυτο, αλλά είναι ζήτημα βαθμού κατά πόσο η επέμβαση στις ανέσεις από πράξεις που είναι συνήθως νόμιμες είναι επαρκούντος σοβαρή, ώστε να αποτελούν οχληρία. Αναφορικά με την περίπτωση της αδειοδότησης κάποιας δραστηριότητας η οποία προκαλεί οχληρία σχετικό είναι το κάτωθι απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Covertry v. Lawrence
(2014)U.K.S.C. 13, όπου προκύπτει ότι δεν αποκλείονται τα δικαιώματα κάποιου προσώπου να εγείρει αγωγή για οχληρία. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα εξής (με υπογραμμίσεις δικές μου): «Accordingly, I consider that the mere fact that the activity which is said to give rise to the nuisance has the benefit of a planning permission is normally of no assistance to the defendant in a claim brought by a neighbour who contends that the activity causes a nuisance to her land in the form of noise or other loss of amenity. A planning authority has to consider the effect of a proposed development on occupiers of neighbouring land, but that is merely one of the factors which has to be taken into account. The planning authority can be expected to balance various competing interests, which will often be multifarious in nature, as best it can in the overall public interest, bearing in mind relevant planning guidelines. Some of those factors, such as many political and economic considerations which properly play a part in the thinking of the members of the planning authority, would play no part in the assessment of whether a particular activity constitutes a nuisance- unless the law of nuisance is to be changed fairly radically. However, there will be occasions when the terms of a planning permission could be of some relevance in a nuisance case. Thus, the fact that the planning authority takes the view that noisy activity is acceptable after 8:30 am, or if it is limited to a certain decibel level, in a particular locality, may be of real value, at least as a starting point [..] While the decision whether the activity causes a nuisance to the claimant is not for the planning authority, but for the court, the existence and terms of the permission are not irrelevant aς a matter of law, but in many cases they will be of little, or even no, evidential value, and in other cases rather more». Πράγματι, οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν υπόψη πολυσχιδείς παράγοντες, παράγοντες οικονομικούς και πολιτικούς και προσπαθούν να εξισορροπήσουν συγκρουόμενα συμφέροντα προς το γενικότερο δημόσιο συμφέρον έχοντας κατά νου τις κατευθυντήριες πολεοδομικές αρχές, οι οποίοι δεν θα ληφθούν υπόψη στην αξιολόγηση του κατά πόσο μια δραστηριότητα αποτελεί οχληρία από το Δικαστήριο. Στην σελίδα 1355 του συγγράμματος Clerk & Lindsell on Torts (ανωτέρω), αναφέρεται ότι δεν αποτελεί οχληρία η παρέμβαση στην θέα όταν η πράξη είναι κατά τα λοιπά νόμιμη, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «.The continuing vitality of the old authorities denying that loss of a view [.] is actionable in nuisance was reflected in the 1997 decision of the House of Lords in Hunter v. Canary Wharf Ltd.». Πράγματι στην υπόθεση αυτή [
(1997)ΑC 655] αποφασίστηκε ότι στην απουσία περιοριστικής σύμβασης (restrictive covenant) δεν υπάρχει νομικό δικαίωμα στην θέα. Τα γεγονότα της πιο πάνω υπόθεσης αφορούσαν απαίτηση αποζημιώσεων για οχληρία αναφορικά με παρεμβολή στο σήμα τηλεοράσεως των Εναγόντων ένεκα της ανοικοδόμησης του κτιρίου Canary Wharf Tower στο Λονδίνο. Η Βουλή των Λόρδων τόνισε ότι σύμφωνα με το κοινοδίκαιο το δικαίωμα ανοικοδόμησης δεν περιορίζεται εκ του γεγονότος ότι αυτό μπορεί να παρεμβαίνει με το δικαίωμα του γείτονα στην απόλαυση της δικής του γης.[2] Τέτοιος περιορισμός από μια περιοριστική σύμβαση επιβεβαιώθηκε από τα λόγια του Λόρδου Lloyd.[3] Η ευπαίδευτη συνήγορος του Ενάγοντα παρέπεμψε το Δικαστήριο στην απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση Dennis v Davies [2009] EWCA Civ 1081. Η υπόθεση αυτή αφορούσε έφεση του Εναγόμενου εναντίον διατάγματος με το οποίο του απαγορευόταν να διεξάγει οικοδομικές εργασίες κατά παράβαση περιοριστικής σύμβασης, η οποία μεταξύ άλλων, απαγόρευε να γίνει οτιδήποτε στο τεμάχιο των Εναγομένων, το οποίο να αποτελεί ή να καταστεί οχληρία ή ενόχληση στους ιδιοκτήτες περιουσιών στο συγκρότημα ή στην γειτονιά («the nuisance or annoyance covenant»). Το συγκρότημα κατοικιών των Εναγόντων και των Εναγομένων ευρισκόταν σε συγκρότημα κατοικιών στον ποταμό Τάμεση στο Λονδίνο, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την εγγύτητά του στον ποταμό και την ανοικτή θέα των κατοικιών προς αυτόν, μεταξύ άλλων, από τα κενά τα οποία αφέθηκαν σκοπίμως σύμφωνα με τον σχεδιασμό μεταξύ των κατοικιών. Αφορμή για την υπόθεση αυτή αποτέλεσε η εξασφάλιση άδειας κατόπιν ιεραρχικής προσφυγής μετά από την αρχική απόρριψη της αίτησης από τον Εναγόμενο, για την ανέγερση επέκτασης της κατοικίας του 3 ορόφων. To αντικείμενο της Έφεσης δεν αποτελούσε το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστή ότι η επέκταση θα αποτελούσε ενόχληση σύμφωνα με τον σχετικό όρο της σύμβασης, αλλά το κατά πόσο η ερμηνεία του όρου «ενόχληση» κάλυπτε ως πράξη την ανέγερση κτιρίων. Το Αγγλικό Εφετείο παραπέμποντας στην Tod-Heatley v. Benham
(1888)40 Ch D 80[4], αλλά και στην Hunter v. Canary Wharf Ltd (ανωτέρω), αποφάσισε ότι η αναφορά στην περιοριστική σύμβαση κατά την φυσική και συνήθη της ερμηνεία ήταν επαρκούντως εκτεταμένη, ώστε να καλύπτει δραστηριότητες οποιασδήποτε φύσης συμπεριλαμβανομένης της ανέγερσης προέκτασης σε υφιστάμενη κατοικία. Γίνεται αντιληπτό από τις πιο πάνω αναφερόμενες νομικές αρχές ότι η οποιαδήποτε ανέγερση οικοδομής, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα να αποκόψει την θέα από οποιαδήποτε παρακείμενη κατοικία δεν αποτελεί οχληρία, αλλά ενδεχόμενα θα μπορούσε να αποτελέσει παράβαση περιοριστικής σύμβασης αν τέτοια ευρίσκεται σε ισχύ. VI. Κρίση Δικαστηρίου και κατάληξη: Γίνεται φανερό εκ των ανωτέρω παρατιθέμενων νομικών αρχών ότι οι ενέργειες των Εναγομένων φύτευσης των δένδρων και επέκτασης του δωματίου στην ανατολική πλευρά της κατοικίας τους, με αποτέλεσμα να περιοριστεί η θέα από την κατοικία του Ενάγοντα από το σημείο των 3.05 μέτρων που ενυπάρχει μεταξύ του συνόρου της κατοικίας των Εναγομένων και της διπλανής υπ' αριθμό [ ] δεν αποτελεί οχληρία. Συνεπώς, το Δικαστήριο προχωρεί στην εξέταση του κατά πόσο ευρίσκεται εν ισχύ περιοριστική σύμβαση ή όρος ο οποίος να δίδει στον Ενάγοντα αγώγιμο δικαίωμα και ειδικότερα στην εξέταση των όρων της Γενικής Συμφωνίας ημερ. 19/12/13 αναφορικά με τα επίδικα θέματα. Το Δικαστήριο εντόπισε τον όρο 12 (Β) αυτής, ο οποίος προβλέπει τα εξής (με δικές μου υπογραμμίσεις): «The Purchasers /owners shall not use any Property or villas for an unlawful or illegal purpose nor for any use that is likely to produce noise, bad smell or other nuisance or that could be harmful to health or hazardous to the safety of Purchasers/owners of other Properties/units or their guests, lessees, tenants, licensees, assignees or users of other units nor to use it for an improper or immoral purpose nor interfere with the exterior or the decoration of the common-use parts and spaces and the peaceful enjoyment and possession of the Purchasers/owners. Η εξέταση του Δικαστηρίου θα γίνει σε δύο επίπεδα, ήτοι πρώτον, το κατά πόσο οι ενέργειες των Εναγομένων εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του υπό αναφορά όρου και δεύτερον αν η απάντηση είναι καταφατική αν υπό τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως προκύπτουν από τα ευρήματα του Δικαστηρίου και τα παρατιθέμενα τεκμήρια συνιστούν παράβαση αυτού. Σχετικό με την παρούσα υπόθεση αποτελεί η αναφορά στην απαγόρευση χρήσης («use») από τους αγοραστές/ιδιοκτήτες των κατοικιών τους κατά τρόπο που να προκαλεί, μεταξύ άλλων, οχληρία («nuisance») ή να μην επεμβαίνουν στην ειρηνική απόλαυση και κατοχή («peaceful enjoyment and possession») των (άλλων) αγοραστών/ιδιοκτητών. Αναφορικά με την ερμηνεία της συμβατικής απαγόρευσης χρήσης κατά τρόπο που να προκαλεί οχληρία δεν κρίνω ενόψει των όσων έχουν παρατεθεί σε προηγούμενο μέρος της απόφασης ότι ο περιορισμός της θέας από τον 1ο όροφο της κατοικίας του Ενάγοντα διαφέρει από την έννοια της οχληρίας σύμφωνα με το κοινοδίκαιο όπως αποτυπώνεται στο άρθρο 46 του Κεφ. 148. Το ερώτημα είναι κατά πόσο η απαγόρευση επέμβασης στην ειρηνική απόλαυση και κατοχή αποτελεί ευρύτερη έννοια, η οποία να θέτει τις ενέργειες των Εναγόμενων υπό συγκεκριμένο πεδίο εφαρμογής με το Δικαστήριο να αποδίδει ένα νόημα τύπου «ενόχλησης». Υπενθυμίζω ότι στην Tod-Heatley v. Benham (βλ. ανωτέρω) ο όρος «ενόχληση» ερμηνεύτηκε ως κάτι το οποίο προβληματίζει το μυαλό και ευχαρίστηση του συνήθους λογικού ανθρώπου. Όμως, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι δύο έννοιες δεν είναι ταυτόσημες για να αποδοθεί το ίδιο νόημα. Το Δικαστήριο για να αντλήσει καθοδήγηση διεξήλθε για ακόμη μια φορά την υπόθεση Hunter v. Canary Wharf Ltd (ανωτέρω), ειδικότερα τα λόγια του Δικαστή Lloyd, o οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά τα εξής (υπογράμμιση δική μου): «Private nuisances are of three kinds. They are
(1)nuisance by encroachment on a neighbour's land;
(2)nuisance by direct physical injury to a neighbour's land; and
(3)nuisance by interference with a neighbour's quiet enjoyment of his land [.]». Ενόψει των πιο πάνω παρατιθέμενων νομικών αρχών, σε σχέση με το τι κρίνεται ως οχληρία από τα λόγια του Δικαστή Lloyd, το Δικαστήριο δεν κρίνει ότι υπάρχει η οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ της φράσης quiet enjoyment από την φράση «peaceful enjoyment», ώστε να αποδοθεί ευρύτερο νόημα από αυτό της οχληρίας. Η αναφορά δε σε «possession» δεν κρίνω ότι προσδίδει οτιδήποτε διαφορετικό σε αυτό. Συνεπώς, ο όρος όπως είναι διατυπωμένος δεν παρέχει την οποιαδήποτε προστασία στους Εναγόμενους πέραν των περιπτώσεων που συνιστούν οχληρία σύμφωνα με την σύμβαση, ενώ η πρόσδοση νοήματος στην έννοια της οχληρίας τύπου «ενόχλησης», ώστε να καλύπτει περιπτώσεις περιορισμού της θέας, δεν καλύπτεται από το λεκτικό του όρου και πως τέτοιο εύρημα θα κρινόταν ακροσφαλές. Ούτε κρίνω ότι ο όρος 22 Β της Γενικής Συμφωνίας που προβλέπει ότι παράβαση, μεταξύ άλλων, του όρου 12 θεωρείται ιδιωτική οχληρία σύμφωνα με τον Νόμο εναντίον των υπολοίπων ιδιοκτητών, αφού έκρινα ότι ο όρος 12 δεν έχει παραβιαστεί από τον Ενάγοντα και εξ' άλλου η πρόνοια αυτή παραπέμπει σε οχληρία σύμφωνα με τις νομικές αρχές που έχουν παρατεθεί και επεξηγηθεί σε προηγούμενο μέρος της παρούσας απόφασης. Αυτή η κρίση προδιαγράφει και την τύχη της παρούσας αγωγής, η οποία είναι καταδικασμένη σε απόρριψη. Εκ της πιο πάνω κατάληξης δεν θα με απασχολήσει ο ισχυρισμός που δικογραφήθηκε στην Υπεράσπιση αναφορικά με ακυρότητα της Γενικής Συμφωνίας ημερ. 19/12/13, η οποία εξάλλου δεν προωθήθηκε πλην μιας αναφοράς στην Γραπτή Αγόρευση των Εναγομένων. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να επεξηγήσω ανωτέρω η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ Εναγομένων εναντίον του Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)........... Χ-Μ Καραπατάκης, Ε.Δ Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] «Iδιωτική oχληρία συvίσταται στo ότι πρόσωπo επιδεικvύει συμπεριφoρά ή διεξάγει τις εργασίες τoυ ή χρησιμoπoιεί ακίvητη ιδιoκτησία πoυ αvήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπo ώστε κατά συvήθεια vα παρεμβαίvει στηv εύλoγη χρήση και απόλαυση, αφoύ ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίvητης ιδιoκτησίας oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ: Νoείται ότι o εvάγovτας δεv τυγχάvει απoζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική oχληρία εκτός αv εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά: Νoείται περαιτέρω ότι oι διατάξεις τoυ άρθρoυ αυτoύ δεv εφαρμόζovται καθόσov αφoρά παρέμβαση στo φως.». [2] Όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο Λόρδος Goff (υπογραμμίσεις δικές μου):«As a general rule, a man is entitled to build on his own land, though nowadays this right is inevitably subject to our system of planning controls. Moreover, as a general rule, a man's right to build on his land is not restricted by the fact that the presence of the building may of itself interfere with his neighbour's enjoyment of his land. The building may spoil his neighbour's view (see Attorney-General v. Doughty
(1752)2 Ves. Sen. 453, and Fishmongers' Co. v. East India Co.
(1752)1 Dick 163); [.] Indeed, for an action in private nuisance to lie in respect of interference with the plaintiff's enjoyment of his land, it will generally arise from something emanating from the defendant's land. Such an emanation may take many forms-noise, dirt, fumes, a noxious smell, vibrations, and suchlike.». Σε μια δική του αποτίμηση ο Λόρδος Hoffmann παράθεσε τα εξής σχετικά: «In this case, however, the defendants say that the type of interference alleged, namely by the erection of a building between the plaintiffs' homes and the Crystal Palace transmitter, cannot as a matter of law constitute an actionable nuisance. This is not by virtue of anything peculiar to television. It applies equally to interference with the passage of light or air or radio signals or to the obstruction of a view. The general principle is that at common law anyone may build whatever he likes upon his land. If the effect is to interfere with the light, air or view of his neighbour, that is his misfortune. The owner's right to build can be restrained only by covenant or the acquisition (by grant or prescription) of an easement of light or air for the benefit of windows or apertures on adjoining land. That such has until now been the law of England seems to me indisputable. [..]. Once again we must consider whether modern conditions require these well established principles to be modified. The common law freedom of an owner to build upon his land has been drastically curtailed by the Town and Country Planning Act 1947 and its successors. It is now in normal cases necessary to obtain planning permission. The power of the planning authority to grant or refuse permission, subject to such conditions as it thinks fit, provides a mechanism for control of the unrestricted right to build which can be used for the protection of people living in the vicinity of a development.[.]. In the absence of agreement, therefore, the English common law allows the rights of a landowner to build as he pleases to be restricted only in carefully limited cases and then only after the period of prescription has elapsed [.]. In saying this, I am not suggesting that a grant of planning permission should be a defence to anything which is an actionable nuisance under the existing law. It would, I think, be wrong to allow the private rights of third parties to be taken away by a permission granted by the planning authority to the developer.». [3] But unfortunately the law does not always afford a remedy for every annoyance, however great. The house-owner who has a fine view of the South Downs may find that his neighbour has built so as to obscure his view. But there is no redress, unless, perchance, the neighbour's land was subject to a restrictive covenant in the house-owner's favour. It would be a good example of what in law is called "damnum absque injuria": a loss which the house-owner has undoubtedly suffered, but which gives rise to no infringement of his legal rights. In the absence of a restrictive covenant, there is no legal right to a view. The analogy between a building which interferes with a view and a building which interferes with television reception seems to me, as it did to the Court of Appeal, to be very close. If one asks the more fundamental question as to why there should be no legal remedy in either case, one is taken back to the observation of Lord Hardwicke L.C. in Attorney-General v. Doughty
(1752)2 Ves. Sen. 453: "I know no general rule of common law, which warrants that, or says, that building so as to stop another's prospect is a nuisance. Was that the case, there could be no great towns; and I must grant injunctions to all the new buildings in this town . . ." [4] Στην απόφαση αυτή ο Bowen LJ ανέφερε χαρακτηριστικά (με υπογραμμίσεις δικές μου): «What is the meaning of the term 'annoyance'? It implies more, as it seems to me, than 'nuisance.' The language of the covenant is, that nothing is to be done, 'which shall or may be or grow to the annoyance, nuisance, grievance, or damage of the lessor or the inhabitants of the neighbouring or adjoining houses.' Now, if 'annoyance' meant the same thing as 'nuisance' it would not have been put in. It means something different from nuisance. If guided strictly by the Common Law, we know what nuisance is. Whether the term is employed in the covenant in the exact sense of the term at Common Law or not, is a matter that may be doubted, but I will assume as matter of argument only, that 'nuisance' in this covenant means only a nuisance at Common Law . . 'Annoyance' is a wider term than nuisance, and if you find a thing which reasonably troubles the mind and pleasure, not of a fanciful person or of a skilled person who knows the truth, but of the ordinary sensible English inhabitant of a house - if you find there is anything which disturbs his reasonable peace of mind, that seems to me to be an annoyance, although it may not appear to amount to physical detriment to comfort. You must take sensible people, you must not take fanciful people on the one side or skilled people on the other; and that is the key as it seems to me of this case.». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.