Σ. Μ. ν. Π. Θ. κ.α., Αρ. Αγωγής: 1586/2021, 31/10/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A246 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χ-Μ Καραπατάκη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1586/2021 Μεταξύ: Σ. Μ. Ενάγοντας και
- Π. Θ.
- G. D. I. LIMITED Εναγόμενοι ------------------------------------------------------------------------ Αίτηση ημ. 28/02/22 για διαγραφή της παραγράφου 10 της Υπεράσπισης Εναγομένων Ημερομηνία: 31/10/22 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα/Αιτητή: κ.κ. Κωνσταντίνος Μ. Χατζηπιέρας & Σια ΔΕΠΕ. Για Εναγόμενους-Καθ' ων η Αίτηση: κ.κ. Μάριος Χαρτσιώτης & Σια ΔΕΠΕ. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή:- Με την υπό κρίση αίτηση η πλευρά του Ενάγοντα/Αιτητή εξαιτείται επί τη βάση της Δ.19 Θ. 26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας την διαγραφή της παραγράφου 10 της Υπεράσπισης ως σκανδαλώδους, ενοχλητικής, ανεπίτρεπτης και αχρείαστης, προκαλούσας αμηχανία αλλά και βλάβη στον Ενάγοντα/Αιτητή και τείνουσας να περιπλέξει τα επίδικα θέματα. Με την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή ο Ενάγοντας αξιώνει εναντίον των Εναγόμενων γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες τις οποίες υπέστη συνεπεία τροχαίου ατυχήματος στις 17/06/2019, το οποίο αποδίδει στην αμέλεια του Εναγόμενου
- Στην Υπεράσπιση των Εναγόμενων προβάλλονται στην επίμαχη παράγραφο 10 τα εξής: « Οι Εναγόμενοι 1 και 2 αναφέρουν ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο Ενάγοντας οδηγούσε το εν λόγω μοτοποδήλατο χωρίς άδεια οδηγού, χωρίς να καλύπτεται από ασφάλεια, χωρίς άδεια κυκλοφορίας, χωρίς προστατευτικό κράνος, ενώ ήταν δηλωμένη ακινητοποιημένη, ενώ ήταν διαγραμμένη και χωρίς πινακίδες εγγραφής. Για όλα αυτά τα αδικήματα κατηγορήθηκε από την Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού.». Όπως υποστηρίζεται στην ένορκη δήλωση της δικηγόρου Μ-Χ Π. («ΜΧΠ») με την παράγραφο 10 της Υπεράσπισης εισάγεται ισχυρισμός, ο οποίος είναι σκανδαλώδης, αχρείαστος, ο οποίος τείνει να εκτρέψει την ομαλή πορεία της δίκης και που σκοπεύει να επηρεάσει δυσμενώς τα δικαιώματα του Ενάγοντα και να στρεβλώσει την υπόθεση. Οι ισχυρισμοί αυτοί, όπως αναφέρει, δεν έχουν σχέση με την αξίωση αποζημιώσεων του Ενάγοντα. Στην Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης των Εναγόμενων/Καθ' ων η Αίτηση προβάλλεται, κατά συνοπτική παράθεση, ότι δεν συντρέχουν οι νομικοί και πραγματικοί λόγοι, ώστε το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, ότι ο Αιτητής δεν παραθέτει κανένα συγκεκριμένο λόγο προς την κατεύθυνση υποστήριξης της αίτησης του, ότι η διαγραφή είναι εξαιρετικό μέτρο, το οποίο ασκείται με φειδώ μόνο όταν το αιτούμενο προς διαγραφή μέρος του δικογράφου αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, ότι τα όσα προβάλλονται στην παράγραφο 10 της Υπεράσπισης δεν είναι ενοχλητικά ή τείνουν να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου, ότι αυτά είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα, καθώς και το ότι τυχόν έγκριση της αίτησης θα παραβιάσει τα δικαιώματα των Εναγόμενων/Καθ' ων η Αίτηση και θα επηρεάσει αυτά δυσμενώς. Η ένορκη δήλωση της δικηγόρου Α. Χ. («ΑΧ») αναπαράγει τα όσα προβάλλονται στην Ένσταση των Εναγόμενων/Καθ' ων η Αίτηση και υποστηρίζει ότι τα όσα δικογραφούνται στην παράγραφο 10 της Υπεράσπισης είναι απολύτως σχετικά με τα επίδικα θέματα και αναγκαία, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους Εναγόμενους/Καθ' ων η Αίτηση να προωθήσουν την υπερασπιστική τους εκδοχή, τονίζοντας ότι ο Ενάγοντας προβάλλει ότι οδηγούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο το μοτοποδήλατό του καθ' όλα νόμιμα. Τα μέρη παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις αναπτύσσοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, τις οποίες μελέτησα με προσοχή, πλην όμως δεν κρίνεται σκόπιμο να γίνει η οποιαδήποτε ειδικότερη αναφορά σε αυτές. Νομική πτυχή:- Η εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει την διαγραφή δικογράφου πηγάζει από τις Δ.19 Θ.26 και Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.19 Θ. 26 προβλέπει ως εξής: "The court or a judge may at any stage of the proceedings order to be struck out or amended any matter in any endorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tent to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action" Η Δ.27 Θ. 3 προβλέπει ως εξής: "Τhe Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious the court may order the action to be stayed or dismissed, or judgement to be entered accordingly as may be just". Η Δ.19 Θ.26 αφορά την διαγραφή μέρους δικογράφου σε αντίθεση με την Δ.27 Θ.3 η οποία μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου μέχρι και σε αναστολή ή απόρριψη της αγωγής. Η Δ.19 Θ. 26 αποσκοπεί στην συμμόρφωση με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων και όχι η εξέταση της εγκυρότητάς τους, το οποίο εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Δ.27 Θ.
- (βλ. Cybergroup Ltd v. K. Χαραλαμπίδης κ.α
(2004)1 Α.Α.Δ. 1852). Στην απόφαση ημ. 20/11/17 στην υπόθεση Bunkernet Ltd v. PΝΟ Shipmanagement Ltd κ.α., Αγ. Ναυτοδικείου Αρ.: 9/2013, η Έντιμη κα Π. Παναγή εξέτασε το πεδίο εφαρμογής της Δ.19 Θ. 26 υπό το φως του περί Δικαιοδοσίας Ναυτοδικείου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1893 (Θεσμοί Ναυτοδικείου) αναφέροντας τα εξής σημαντικά: «Με βάση της διατάξεις του Καν. 237, ισχύει εδώ και εφαρμόζεται η δικονομική διάταξη O.19, r.27 των Αγγλικών Θεσμών, η οποία αντιστοιχεί στη Δ.19, θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Η εν λόγω δικονομική διάταξη προνοεί για τη διαγραφή ή τροποποίηση ισχυρισμών που δεν χρειάζονται ή που είναι κακόβουλοι ή πεισματικοί (frivolous or vexatious) ή που τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς ή να εμβάλουν σε αμηχανία (prejudice or embarrass) τον αντίδικο ή να καθυστερήσουν την δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Όπως επεξηγείται στο Annual Practice 1958 (βλ. σελ. 477) πρόκειται για γενική διάταξη, σκοπός της οποίας είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Η εξουσία του Δικαστηρίου είναι διακριτικής μορφής, η οποία ασκείται με πολλή φειδώ και μόνο σε εξαιρετικά κατάδηλες υποθέσεις. Στη Vector Onega A.G. ν. Πλοίου M/V Girvas κ.ά. (Αρ. 1)
(2000)1 Α.Α.Δ. 16, λέχθηκε ότι: (σελ.23) «Ακόμη και τις περιπτώσεις που οι συνθήκες υπαγορεύουν στένεμα της εξουσίας για να ασκηθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, όπως όταν επιζητείται διαγραφή υλικού από δικόγραφο λόγω δεδικασμένου, η εξουσία αυτή δε χάνει ολότελα το διακριτικό της χαρακτήρα.» Παρόλο που το διάταγμα για διαγραφή μπορεί να εκδοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, εντούτοις η σχετική αίτηση θα πρέπει πάντοτε να υποβάλλεται έγκαιρα και ως κανόνας πριν το κλείσιμο των δικογράφων. Σε περίπτωση καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης, το Δικαστήριο, κατά την κρίση του, μπορεί να μην ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της αίτησης (βλ. Cross v. Howe, 62 L. J. Ch. 342 και το Αnnual Practice 1958 (ανωτέρω)). Οι καθιερωμένες από τη νομολογία αρχές επαναδιατυπώθηκαν πρόσφατα στην υπόθεση Esquire Holding Ltd v. Tsentas Developers κ.ά, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε191/2015, ημερομηνίας 23.3.2016: «Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τη δικογραφία μπορούν να διαγραφούν όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Όπως έχει τεθεί από παλαιά (βλ Annual Practice 1958, σελ.477 κ.ε.) απλή πολυλογία δεν προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεση τους εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους Κανόνες. Ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα τούτο δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Η τελευταία αυτή φράση αποτελεί το ουσιώδες στοιχείο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αλλά και ως προς τη συναφή αιτιολογία που πρέπει να δίδεται για τη διαγραφή. Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί παλαιότερα «though the language of Order 19 Rule 26 is wide, its operation is limited". (βλ. Lavar Shipping Co. Ltd & Another v. Souras Bros Ltd & Another
(1972)4 J.S.C. σελ. 416).». Στις αιτήσεις για διαγραφή πρέπει να καταγράφεται επ' ακριβώς τι διάταγμα επιζητείται, όπως για παράδειγμα διαγραφής ή αναστολής ή απόρριψης της αγωγής, όπως επίσης και ποιο μέρος του δικογράφου προσβάλλεται και για ποιους λόγους (βλ. Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12 έκδοση, σελ. 141-142). Η Δ.19 Θ. 4 προνοεί για την συμπερίληψη στα δικόγραφα των ουσιωδών γεγονότων που είναι σχετικά με τα επίδικα γεγονότα, ενώ όπως έχει κριθεί «ουσιώδες» σημαίνει αυτό το οποίο είναι αναγκαίο για σκοπούς διατύπωσης πλήρους έκθεσης απαίτησης (βλ. Bruce v. Odhams Press Ltd
(1936)1 All E.R. 294). Ο κανόνας ότι το δικαστήριο δεν πρέπει να υποδεικνύει στα μέρη πως να διατυπώνουν τα δικόγραφά τους είναι ιερός, όμως δεν πρέπει να παραβιάζονται οι κανόνες δικογράφησης και αν διάδικος εισάξει ισχυρισμό σε δικόγραφο που είναι περιττός και τείνει να βλάψει, περιπλέξει και καθυστερήσει την δίκη τότε ενεργεί εκτός των δικαιωμάτων του (βλ. Annual Practice 1958, σελ. 477). Στο ίδιο σύγγραμμα αναφέρονται τα εξής αναφορικά με την έννοια του περιττού (σελ. 477-478 με δικές μου υπογραμμίσεις): "The mere fact that an opponent's pleading contains some unnecessary matter is not sufficient ground for an application under this Rule. A statement will not be struck out merely because it is unnecessary, so long as it is otherwise harmless...It is no part of the defendant's duty to reform the plaintiff's pleading; but if wholly immaterial matter be set out in such a way that the applicant must plead to it, and so raise irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay, then the irrelevant matter will be struck out as it will prejudice the fair trial of the action.Again, if the unnecessary matter contains any imputation on the opponent, or makes any charge of misconduct or bad faith against him or anyone else, it will be struck out, for it then becomes scandalous..". Αναφορικά με την έννοια του «σκανδαλώδους» στο Annual Practice 1958, σελ. 478 καταγράφονται τα εξής (υπογραμμίσεις δικές μου): "The sole question is whether the matter alleged to be scandalous would be admissible in evidence to show the truth of any allegation in the pleading which is material with reference to the relief prayed.". Αναφορικά με τον χρόνο για υποβολή αιτήσεων για διαγραφή σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Ναυτοδικείου Williams Glyn's Bank v. The Ship "Maria"
(1984)CLR 821 (υπογραμμίσεις δικές μου), « It is a well settled rule that, although the application may be made at any stage of the proceedings, it should always be made promptly. In Attorney-General of the Duchy of Lancaster v. London and North Western Railway Company [1892] 3 Ch.274, it was held that an application to strike out pleadings should be made by the defendant before filing his defence. It is only in exceptional circumstances that it may be made after the close, of pleadings but in any event the Court may refuse to hear such an application after the action is set down for trial. In Cross v. Earl Howe [1892] 62 L.J (N.S.) Ch. 342, an application to have plaintiff's statement of claim struck out as frivolous and vexatious, the Court refused the motion, which would otherwise have been acceded to, on the ground of delay once the action was set down for hearing. North, J. Had this to say in his judgment: "My only difficulty is the lateness of the application. I do not think I can stop the action at this stage". Allowing applications of this kind after such long delay and after the action is set down for hearing, or the hearing has commenced would amount to availing a party, wishing to postpone the hearing, the opportunity of achieving his target by taking steps to have any averment in the pleadings struck out.». Εξέταση της παραγράφου 10 της Υπεράσπισης ενόψει των ανωτέρω νομικών αρχών: Εξετάζοντας το λεκτικό της επίμαχης παραγράφου 10 της Υπεράσπισης σε συνάρτηση με το λοιπό περιεχόμενό της, καθώς και τους δικογραφημένους ισχυρισμούς στην Έκθεση Απαίτησης του Ενάγοντα/Αιτητή διαπιστώνω ότι η απαίτησή του εδράζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας συνεπεία τροχαίου ατυχήματος, το οποίο και αποδίδει στην αποκλειστική ευθύνη του Εναγόμενου 1. Αυτό που συγκεκριμένα προβάλλει, για το οποίο θα πρέπει να προσκομίσει μαρτυρία στην επ' ακροατηρίω διαδικασία για να αποδείξει, είναι ότι περί την 17/06/2019 οδηγούσε την μοτοσυκλέτα του με αριθμούς εγγραφής [ ] στην αριστερή λωρίδα της Λεωφόρου [ ] στη Λεμεσό με ανατολική κατεύθυνση και ότι το όχημα του Εναγόμενου 1 που κατ' ισχυρισμό βρισκόταν σταματημένο στην αριστερή πλευρά του δρόμου κινήθηκε απροειδοποίητα δεξιά όταν ο Ενάγων κινήθηκε και αυτός δεξιά για να το προσπεράσει, με αποτέλεσμα να εισέλθει στην δεξιά λωρίδα αποκόπτοντας την νόμιμη πορεία του Ενάγοντα προκαλώντας του σωματικές βλάβες και ζημιές. Στην Υπεράσπιση των Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση προβάλλεται μια διαφορετική εκδοχή των κατ' ισχυρισμών γεγονότων, ήτοι ότι ο Εναγόμενος 1 ενώ οδηγούσε στην αριστερή λωρίδα της λεωφόρου εντόπισε εντός αυτής όχημα σταματημένο, ότι έθεσε σε λειτουργία το σηματοδότη του οχήματός του για να προειδοποιήσει τους οδηγούς που τον ακολουθούσαν, έλεγξε το καθρεφτάκι του οχήματός του διαπιστώνοντας ότι ήταν ασφαλές να εισέλθει στη δεξιά λωρίδα, εισήλθε στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, ευθυγραμμίστηκε, κινήθηκε ευθεία για αρκετά μέτρα και στη συνέχεια ένιωσε την σύγκρουση του μοτοποδηλάτου που οδηγούσε ο Ενάγοντας στο πίσω μέρος του οχήματος του. Η παράγραφος 10 της Υπεράσπισης παραθέτει μια σειρά ισχυρισμών σε σχέση με την νόμιμη κυκλοφορία του μοτοποδήλατου του Ενάγοντα/Αιτητή, καθώς και την χρήση προστατευτικού κράνους από αυτόν με αναφορά στην διάπραξη ως εκ τούτου ποινικών αδικημάτων, για τα οποία κατ' ισχυρισμό κατηγορήθηκε από την Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να αντιληφθεί πως οι ισχυρισμοί αυτοί είναι σχετικοί με τα επίδικα θέματα, ενόψει των όσων δικογραφούνται και τις θεραπείες που επιδιώκονται. Πρόκειται για ισχυρισμούς, εκτός αυτού που αφορά στην παράλειψη χρήσης προστατευτικού κράνους, οι οποίοι είναι άσχετοι με τα επίδικα θέματα, αχρείαστοι, σκανδαλώδεις που τείνουν να περιπλέξουν τα επίδικα θέματα επηρεάζοντας την δίκαιη διεξαγωγή της δίκης, οι οποίοι φαίνεται να αποδίδουν παράνομες ενέργειες και παραλείψεις στον Ενάγοντα/Αιτητή και τείνουν να προκαλέσουν για αυτόν δυσμενείς εντυπώσεις. Παρατηρώ ότι στην ένσταση της η πλευρά των Εναγόμενων/Καθ' ων η Αίτηση προβάλλει ότι τα όσα παρατίθενται στην παράγραφο 10 είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα χωρίς να επεξηγείται το πως, αναφέροντας στην ένορκη δήλωση της ΑΧ που την στηρίζει ότι αυτά αποτελούν απάντηση στον ισχυρισμό του Ενάγοντα/Αιτητή ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε καθόλα νόμιμα. Χωρίς να παραβλέψω ότι τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της ΑΧ ως προς την επεξήγηση της σχετικότητας της παραγράφου 10 της Υπεράσπισης με τα επίδικα θέματα θα έπρεπε να παρατίθενται στο σώμα της Ένστασης των Εναγόμενων/Καθ' ων η Αίτηση (βλ. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Χρίστου Χαρίδη,
(2011)1 Α.Α.Δ. 825), παρατηρώ εκ του περιεχομένου της Έκθεσης Απαίτησης του Ενάγοντα/Αιτητή ότι αυτός ισχυρίζεται ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο του ανακόπηκε η «νόμιμη πορεία», ήτοι η πορεία του μοτοποδηλάτου στην δεξιά λωρίδα που αυτό κινείτο, δηλαδή ο Ενάγοντας/Αιτητής δεν κατέστησε ως επίδικο θέμα με οποιοδήποτε τρόπο αυτό που έκριναν σκόπιμο με την παράγραφο 10 της Υπεράσπισης οι Εναγόμενοι/Καθ' ων η Αίτηση να προβάλουν και να καταστήσουν. Βέβαια δεν παραβλέπω ότι στην παράγραφο 10 της Υπεράσπισης εγείρεται και ζήτημα μη χρήσης προστατευτικού κράνους, κάτι που ενδεχόμενα να αφορά ισχυρισμό περί συντρέχουσας αμέλειας, όμως αυτό παρατηρώ ότι προβάλλεται ως τέτοιος και σχετικός με τα επίδικα θέματα ισχυρισμός στις λεπτομέρειες αμέλειας υπό σημείο (κ). Ούτε συμφωνώ με την θέση που προβάλλεται με τους λόγους ένστασης των Εναγόμενων/Καθ' ων η Αίτηση ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί στην διαγραφή της παραγράφου 10 της Υπεράσπισης, καθότι δεν αποφασίζεται στο παρόν στάδιο κατά πόσο οι ισχυρισμοί στα δικόγραφα είναι βάσιμοι ή αληθείς, επειδή στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο δύναται να εξακριβώσει εκ των δικογράφων τι είναι επίδικο και τι όχι. Προτού προβώ στην τελική κατάληξη του Δικαστηρίου έχοντας πλήρη συναίσθηση της δραστικότητας της διαγραφής, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω την απόφαση στην υπόθεση Lumb v Beaumont
(1884)49 LT 772 όπου σε αγωγή του Ενάγοντα με σκοπό να αποτραπεί ο Εναγόμενος από του να συνδέσει το ακίνητό του με το ιδιωτικό φρεάτιο υδάτων του Ενάγοντα και να κατεδαφίσει οικοδομή που ανήγειρε, η οποία επηρέαζε το δικαίωμά του στο φως, καθώς και για αποζημιώσεις, ο Εναγόμενος με την υπεράσπισή του ισχυρίστηκε ότι το επίδικο φρεάτιο δεν άνηκε στον Ενάγοντα, καθώς και ότι ουδέποτε συνέδεσε το ακίνητο του με οποιοδήποτε φρεάτιο που άνηκε στον Ενάγοντα. Επίσης ο Εναγόμενος πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι ο Ενάγοντας κατασκεύασε ένα νέο φρεάτιο για ιδιωτικούς σκοπούς από κάτω και σε σύνδεση με το υφιστάμενο σύστημα αποχέτευσης, υποστηρίζοντας ότι οι πράξεις του αυτές ήταν στα συστατικά τους στοιχεία παράνομες και για τις οποίες δεν είναι καθ' οιονδήποτε τρόπο ο Εναγόμενος υπεύθυνος. Συγκεκριμένα λέχθηκαν τα εξής χαρακτηριστικά: «Defendant goes on, in paragraph 4, to make this allegation, which plaintiff now asks me to strike out. 'The plaintiff's acts aforesaid were, in various particulars, unlawful, but the defendants are in nowise responsible for them.' I think that is a 'scandalous and embarrassing' statement. I do not know whether or not the defendants intend by it to set up a new issue altogether. If they do, they ought to have raised it clearly, for the plaintiff cannot tell from the statement, as it stands, what it is that he will have to meet.[.]». Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω ο Δικαστής κρίνοντας ότι η δήλωση αυτή είναι σκανδαλώδης διερωτήθηκε κατά πόσο οι Εναγόμενοι σκόπευαν να εγείρουν ένα νέο ζήτημα και ότι αν αυτή ήταν η πρόθεσή τους θα έπρεπε να το εγείρουν ξεκάθαρα, επειδή ο Ενάγοντας δεν μπορούσε να συμπεράνει εκ του ισχυρισμού όπως τέθηκε τι θα είχε να αντιμετωπίσει. Συνεπώς κρίθηκε ως ισχυρισμός σκανδαλώδης που προκαλεί αμηχανία, ο οποίος και διεγράφη. Κατάληξη: Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να επεξηγήσω ανωτέρω, εκδίδεται διάταγμα ως το Α της υπό κρίση αίτησης. Επιδικάζονται έξοδα €1,000- πλέον Φ.Π.Α. υπέρ Ενάγοντα/Αιτητή εναντίον των Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση, τα οποία θα είναι καταβλητέα με το πέρας της εκδίκασης της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής. (υπ.)........... Χ-Μ Καραπατάκης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο