Γ.Α. ν. Α.Π., Αρ. Αγωγής: 26/2022, 5/10/2022

(2000)1 Α.Α.Δ. 76, ενώ η ακρόαση της υπόθεσης βρισκόταν σε εξέλιξη, ο εφεσείων ζήτησε αναβολή και το σχετικό αίτημα απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Μετά από αυτή την εξέλιξη ζήτησε άδεια να αποσύρει την αγωγή, άνευ βλάβης, και το Δικαστήριο, την απέρριψε άνευ βλάβης και με έξοδα σε βάρος του και υπέρ των εναγόμενων. Και ενώ κατέβαλε μόνο μέρος των εξόδων επανήλθε με νέα αγωγή επί των ίδιων θεμάτων. Οι εναγόμενοι αντέδρασαν με την καταχώρηση ανάλογης, με την υπό κρίση, αίτησης, η οποία έγινε αποδεκτή. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η Δ.15 είχε εφαρμογή και ότι οι περιστάσεις της υπόθεσης δικαιολογούσαν την αναστολή, βάσει της Δ.15 Θ.4, μέχρι που θα πληρωνόταν ολόκληρο το ποσό των εξόδων στην προηγούμενη αγωγή. Ο ενάγοντας εφεσίβαλε την εν λόγω απόφαση και το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο απέρριψε την έφεση, στη σχετική απόφασή του - για ό,τι μας ενδιαφέρει - αναφέρει τα εξής: «Προκύπτει σαφώς τόσο από το λεκτικό όσο και από το αντικείμενο της Δ.15 ότι ρυθμίζονται με αυτήν δύο περιπτώσεις: η διακοπή (discontinuance) της αγωγής· και η απόσυρση (withdrawal) μέρους της. Η ορολογία που χρησιμοποιείται περιγράφει στην πρώτη περίπτωση το τέλος του συνόλου και, στη δεύτερη, το τέλος μόνο μέρους. Αυτή είναι η έννοια της. Στην πρακτική δεν είναι σπάνια που η διακοπή χαρακτηρίζεται, ανακριβώς, ως απόσυρση. Όπως έγινε και στην περίπτωση της αγωγής αρ. 426/97. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι έφυγε ολόκληρη: διακόπηκε· και τίποτε δεν αλλάζει με την περιγραφή της εξέλιξης ως απόσυρσης, αφού αποσύρθηκε ολόκληρη. Επομένως είχε εφαρμογή ο θ. 4 της Δ.15 .» Στην Sinclair v. British Telecommunications plc

(2001)WLR 38, 46, λέχθηκε ότι το Δικαστήριο έχει συμφυή εξουσία να μην επιτρέψει στον ενάγοντα να υποβάλει τον εναγόμενο σε δεύτερη, ουσιωδώς, ίδια αγωγή, χωρίς πρώτα να ικανοποιήσει τις υποχρεώσεις του από την πρώτη αγωγή. Σύμφωνα δε με την McCbe v. Bank of Ireland (1886-90) All E.R. 1359, ο κανόνας είναι ότι όταν ενάγοντας καταχωρεί αγωγή μετά που απέτυχε σε προηγούμενη πανομοιότυπη, η τελευταία πρέπει να ανασταλεί μέχρις ότου πληρωθούν τα έξοδα της πρώτης. Το σκεπτικό της εφετειακής απόφασης στην Σταύρος Χ"Παύλου (ανωτέρω), σε σχέση με το δεύτερο λόγο έφεσης, με τον οποίο υποβλήθηκε ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια να εκδώσει το διάταγμα αναστολής, εφ' όσον οι εφεσίβλητοι είχαν ήδη υποβάλει αίτηση για ασφάλεια εξόδων και πέτυχαν είσπραξη ποσού £600,00, περικλείεται στο απόσπασμα που ακολουθεί: «. είναι κατά την άποψη μας προφανές πως η κατάληξη δεν θα μπορούσε εύλογα να ήταν διαφορετική. Οι περιστάσεις, τις οποίες εκθέσαμε και οι οποίες λήφθηκαν υπόψη πρωτόδικα, οδηγούσαν αναπόφευκτα στην έκδοση διατάγματος αναστολής. Η προηγουμένως δοθείσα περιορισμένη ασφάλεια εξόδων δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με το ζήτημα. Δεν αφαιρεί από το δικαίωμα της εφεσίβλητης να πληρωθεί το σύνολο των εξόδων που της επιδικάστηκαν.» Παρατηρώ τα εξής: Ο εναγόμενος ισχυρίζεται στην παράγραφο 9 της ένορκης του δήλωσης - με την οποία συμφωνεί η ενάγουσα με την παράγραφο 2 της δικής της ένορκης δήλωσης -, ότι υπάρχει πλήρης ταύτιση των αγώγιμων δικαιωμάτων που αποτελούν τη βάση της αγωγής και/ή των επίδικων θεμάτων που εγείρονται στην παρούσα αγωγή με την προηγούμενη αγωγή. Σύμφωνα με το δεύτερο λόγο ένστασης, στην προκειμένη περίπτωση δικαιολογείται απόλυτα ο συμψηφισμός (set off) των επιδικασθέντων εξόδων στην αγωγή 1054/2019 (ανωτέρω) με τα ποσά που οφείλει ο εναγόμενος στην ενάγουσα για καθυστερημένα και οφειλόμενα ενοίκια τα οποία η ενάγουσα αξιώνει με την παρούσα αγωγή. Εις επίρρωση του συγκεκριμένου λόγου ένστασης, η ενάγουσα, ενόρκως ισχυρίζεται - μεταξύ άλλων - ότι ο εναγόμενος δεν αρνείται ότι της οφείλει τα ποσά που αξιώνει με την αγωγή της και ότι εξακολουθεί να κατέχει την περιουσία της, χωρίς να της καταβάλει ούτε και ένα σεντ, ως ενοίκιο εδώ και 4 χρόνια. Για δυο λόγους, ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης είναι αβάσιμος. Καταρχήν είναι καλά γνωστό ότι στο δικαιικό μας σύστημα, ο συμψηφισμός απαιτήσεων δεν επιτρέπεται. Απ' εκεί και πέρα, δεδομένης της φύσης της υπό κρίση αίτησης, το γεγονός ότι ο εναγόμενος δεν αμφισβητεί τα κατ' ισχυρισμό της ενάγουσας γεγονότα που συνθέτουν τη βάση της εναντίον του αγωγής της, δεν εξυπακούει, άνευ άλλου, ότι αποδέχεται τα εν λόγω γεγονότα. Μήτε και είχε υποχρέωση να τα αμφισβητήσει. Με αυτό δεδομένο και το Δικαστήριο, που το μόνο που καλείται να κρίνει στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας είναι κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις για αποδοχή της αίτησης είναι σαφές, πως δεν νομιμοποιείται να θεωρήσει τα εν λόγω κατ' ισχυρισμό της ενάγουσας, γεγονότα, ως αποδεδειγμένα. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε αντινομία. Σε συνέχεια των προηγούμενων, θεωρώ αβάσιμους και τους, τρίτο και πέμπτο - συναφείς - λόγους ένστασης, με τους οποίους υποβάλλεται ότι ο εναγόμενος, στο παρόν στάδιο δεν νομιμοποιείται να ζητά την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, καθότι, κατά τη διακοπή της αγωγής 1054/2019 με έξοδα σε βάρος της ενάγουσας, δεν ζήτησε και το Δικαστήριο, δεν έθεσε όρο ή προϋπόθεση την καταβολή των εν λόγω εξόδων, προκειμένου να επιτραπεί στην ενάγουσα να καταχωρήσει νέα αγωγή για τα ίδια και/ή παρόμοια επίδικα θέματα. Καθώς ήδη έχει αναφερθεί η υπό κρίση αίτηση διέπεται από τη Δ.15 και ειδικά από το Θ.4, ο οποίος διαλαμβάνει απλώς για το δικαίωμα του εναγόμενου να ζητήσει την αναστολή υποκατάστατης αγωγής, μέχρις ότου ο ενάγοντας του καταβάλει τα επιδικασθέντα έξοδα της διακοπείσας προηγούμενης αγωγής, για την ίδια ή ουσιαστικά την ίδια αιτία αγωγής, χωρίς να υπάρχει καθόλου αναφορά ότι για σκοπούς άσκησης του εν λόγω δικαιώματος από τον εναγόμενο, αποτελεί αναγκαίο όρο να συμβεί οτιδήποτε από όσα υποβάλλει η ενάγουσα με τους υπό κρίση λόγους ένστασης. Ο τελευταίος λόγος ένστασης είναι βάσιμος. Είναι γεγονός, ότι η Δ.15 Θ.4 προνοεί για την εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει - αν θεωρήσει πρέπων - τη νέα αγωγή και όχι να την απορρίψει, με ή χωρίς έξοδα σε βάρος του ενάγοντα σε περίπτωση που δεν καταβληθούν τα έξοδα της αρχικής αγωγής. Συγκεφαλαιώνοντας, για όλους τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω, κρίνω ότι οι περιστάσεις που περιβάλλουν την υπό κρίση αίτηση είναι τέτοιες, ώστε, κατά την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας που διέπει το θέμα, είναι ορθό και δίκαιο να εκδώσω το αιτούμενο διάταγμα, ως ακολούθως: που να διατάσσει την αναστολή της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή μέχρις ότου η ενάγουσα καταβάλει στον εναγόμενο τα έξοδα στην αγωγή 1054/2019 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Συνεπώς εκδίδεται διάταγμα, ως ανωτέρω. Αναφορικά με τα έξοδα, στην απουσία οποιουδήποτε λόγου που να μου επιτρέπει να παρεκκλίνω από τον κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, αυτά, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του εναγόμενου και σε βάρος της ενάγουσας. (Υπ.) ............... Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο