Ο. Τ. ως Διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντος Γ. Τ. ν. Α. Α., Αγωγή αρ.: 1356/2014, 10/11/2022

(1)αμελής πράξη ή παράλειψη,

(2)υποχρέωση επιμέλειας προς το ζημιωθέν πρόσωπο και

(3)πρόκληση ζημιάς. Ο εναγόμενος για να υπέχει ευθύνη πληρωμής αποζημιώσεων για το αστικό αδίκημα της αμέλειας πρέπει να αποδειχθεί ότι: (α) απέτυχε να επιδείξει επιμέλεια, (β) υπείχε υποχρέωση επιμέλειας προς το ζημιωθέν πρόσωπο και (γ) η αποτυχία του να επιδείξει επιμέλεια ήταν η αιτία που προκάλεσε τη ζημιά. Tο καθήκον για επιμέλεια γεννάται αφότου η διακίνηση άλλων προσώπων καθιστά εξ αντικειμένου μέριμνα του προσώπου που χρησιμοποιεί το δρόμο στη λήψη προφυλακτικών μέτρων για την προστασία της ασφάλειας τους.[3] Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού όχι και του ενεχόμενου οδηγού[4], o δε προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για λήψη προφυλακτικών μέτρων διαφαίνεται κατά τη λογική πρόβλεψη.[5] Ως έχει επίσης νομολογηθεί το δικαίωμα του πεζού στη χρήση του δρόμου είναι το ίδιο με εκείνο του οδηγού αυτοκινήτου. Ο βαθμός της απαιτούμενης προσοχής από τον Ενάγοντα συσχετίζεται με τις περιστάσεις και τις συνθήκες που περιστοιχίζουν το ατύχημα. Ο κανόνας που διέπει την συμπεριφορά του Ενάγοντα είναι ότι πρέπει να φανεί ότι επέδειξε, για τη δική του ασφάλεια, την προσοχή που αναμένεται από το μέσο λογικό άνθρωπο που είναι συνυφασμένη με την έννοια της σωφροσύνης.[6] Στην υπόθεση Tavellis v. Evangelou and another[7] τονίστηκε ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου και ο πεζός είναι και οι δύο τους πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο και ο καθένας έχει καθήκον να επιδείξει προσοχή προς τον άλλο και προς αυτούς που χρησιμοποιούν το δρόμο και ότι, αν αποτύχουν στην εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος, τότε, με βάση τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης, ο ένας από αυτούς ή και οι δύο τους μπορεί να βρεθούν ένοχοι για την αμέλεια που οδήγησε στο δυστύχημα. Σχετικά είναι τα όσα αναφέρονται στις σελίδες 462 - 463: «It would not, of course, be correct to state that whenever a pedestrian is hit by a car the driver of such car is solely to blame and the pedestrian cannot be found guilty of any contributory negligence. They are both of them users of a road at the material time and they owe a duty of care to each other and to other road users; and if they fail to discharge such duty then, depending on the circumstances of the particular case, either or both of them could be found guilty of negligence which has led to the accident (see, for example, Omer v. Pavlides

(1971)1 CLR 404).» Εάν αποδειχθεί η αμέλεια του Εναγόμενου τότε ο Ενάγοντας θα δικαιούται σε αποζημίωση για τη ζημιά που αποτελεί απόρροια της αμέλειας. Οι ειδικές ζημιές πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Κάθε διάδικος έχει την υποχρέωση να αποδεικνύει τη ζημία του με θετική μαρτυρία.[8] Σε σχέση με τις γενικές αποζημιώσεις, ο σκοπός για τον οποίο επιδικάζονται είναι η δίκαιη αποζημίωση του θύματος για τη ζημιά και τραυματισμούς που έχει υποστεί και συναρτώνται άμεσα με τη σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο, την οδύνη, τη δυσχέρεια που προκαλούν τα τραύματα, τη διάρκεια των τραυμάτων και τα κατάλοιπα από τους τραυματισμούς με την όποια μορφή αυτά παίρνουν. Δεν υπάρχει μέτρο, ούτε ζυγαριά, με τα οποία θα μπορούσαμε να μετρήσουμε και να ζυγίσουμε αυτό τούτο τον τραυματισμό και τα όσα πιθανόν να έπονται απ' αυτόν, χωρίς όμως να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα[9]. Το επιδικασθέν ποσό πρέπει να είναι εύλογο,[10] «κοινωνικά αποδεκτό»[11] και να αντανακλά την ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο που υπέστη το αθώο μέρος[12]. Επίσης, χωρίς όμως να πρόκειται για απόλυτο κανόνα, διαπιστώνεται μια γενικά αυξητική τάση στα ποσά που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις. [13] Η υποτίμηση του χρήματος στην περίοδο που διέρρευσε από τον χρόνο προηγουμένων επιδικασθέντων ποσών, είναι παράγοντας που κατά τον υπολογισμό των αποζημιώσεων θα πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψη.[14] Για τον λόγο αυτό, προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο με την έννοια του δεδικασμένου αλλά παρέχουν απλή καθοδήγηση στο Δικαστήριο.[15] Για να αποδείξει τις αξιώσεις της η Ενάγουσα κατέθεσαν η ίδια, η κα Ο. Τ. (ΜΕ1), ο κος Χ. Τ. (ΜΕ2), ο κος Σ. ΧΧΧΧΧΧ(ΜΕ3) και ο Δρ. Α. Μ. (ΜΕ4). Για την Υπεράσπιση μαρτύρησε μόνο ο Εναγόμενος κος Α. Α. (ΜΥ1) ο οποίος ως μέρος της κυρίως εξέτασης του κατάθεσε το Έγγραφο Α. Επιπλέον της προφορικής μαρτυρίας κατετέθηκε πραγματική και έγγραφη. Η ακροαματική διαδικασία ολοκληρώθηκε με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Η προφορική μαρτυρία είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά της διαδικασίας, η δε έγγραφη είναι καταχωρισμένη ως Τεκμήρια. Παρέλκει η πλήρης απόδοσή της. Συνοπτικά παρατίθενται τα κύρια σημεία της μαρτυρίας. Εν πάση περίπτωση το κρίσιμο μέρος της μαρτυρίας θα σκιαγραφηθεί και θα αξιολογηθεί κατά τη συζήτηση που ακολουθεί. Το τι ακολουθεί εννοείται είναι αποτέλεσμα μελέτης του συνόλου της μαρτυρίας και εξέταση των θέσεων που εγέρθηκαν.[16] Η ακροαματική διαδικασία ολοκληρώθηκε με τις τελικές αγορεύσεις οι οποίες κατατέθηκαν εκ μέρους των διαδίκων. Σημειώνω ότι όπου μέσω των αγορεύσεων έγινε προσπάθεια εισαγωγής μαρτυρίας ή αναφέρθηκαν θέσεις για πρώτη φορά δε λαμβάνονται υπόψη. Προτού προχωρήσω στη συνοπτική παράθεση της μαρτυρίας αναφέρω ότι θέσεις που δε δικογραφούνται όπως και οι υποθετικές θέσεις από μάρτυρα γεγονότων ή θέσεις που υποδείκνυαν ή είχαν στόχο να μεταβάλουν ένα μάρτυρα γεγονότων σε μάρτυρα γνώμης δε θα ληφθούν υπόψη. Η ΜΕ1 είναι η διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος αλλά και η σύζυγος του. Η ΜΕ1 κατάθεσε 20 τεκμήρια. Ως Τεκμήριο 1, κατάθεσε αντίγραφο βεβαίωσης με ημερ. 17.10.13 από το Τμήμα Φυσιοθεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, ως Τεκμήριο 2 κατάθεσε αντίγραφο εγγράφου με ημερ. 29.7.13 με την ονομασία εξιτήριο ασθενούς από το Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, ως Τεκμήριο 3 κατατέθηκε αντίγραφο με την ονομασία ενημερωτικό σημείωμα εξιτήριο ασθενούς με ημερομηνία εισαγωγής 25/04/2013 και ημερομηνία εξαγωγής 02/05/2013, ως Τεκμήριο 4 κατατέθηκε αντίγραφο Ιατρικού Πιστοποιητικού με ημερ. 4.9.13 από τον Δρ. Σ. Π. μαζί με μία απόδειξη πληρωμής, ως Τεκμήριο 5 κατατέθηκε αντίγραφο αστυνομικής έκθεσης μαζί με σχετικά επισυναπτόμενα έγγραφα, ως Τεκμήριο 6 κατατέθηκε αντίγραφο εγγράφου από τον Δρ. Α. ΧΧΧΧΧΧ ειδικού νευρολόγου με ημερ. 25.10.13, ως Τεκμήριο 7 κατατέθηκε αντίγραφο εγγράφου από A.R.N.E. από το Κέντρο Φυσικής κατάστασης και αναδημιουργίας, ως Τεκμήριο 8 κατατέθηκε αντίγραφο από Δρ. Βασίλειο ΧΧΧΧΧΧΧΧΧ, ημερ. 3.4.09, ως Τεκμήριο 9 κατατέθηκε δέσμη από δύο εγγράφων αποδεικτικό αποστολής και αποδεικτικό παραλαβής με ημερ. 27.3.14, ως Τεκμήριο 10 κατατέθηκε αντίγραφο βεβαίωσης σε σχέση με τον κ. Γ. ΧΧΧΧ από Πνευμονολογική Κλινική, ως Τεκμήριο 11 κατατέθηκε αντίγραφο εγγράφου από Παθολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού από Δρ. Δ., ως Τεκμήριο 12 κατατέθηκε αντίγραφο εγγράφου από το Τμήμα Πνευμονολογικής Κλινικής με θέμα την έγκριση χορήγησης συσκευής μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού, ως Τεκμήριο 13 κατατέθηκε Ιατρική Βεβαίωση με ημερ. 30.10.2 από Ιατρικό Κέντρο ΑΛΘΑΙΑ, ως Τεκμήριο 14 κατατέθηκε αντίγραφο Ιατρικής Βεβαίωσης ημερ. 27.12.18 από Καρδιολογική κλινική, ως Τεκμήρια 15 και 16 βεβαιώσεις από Δρ. Α. Μ. ημερομηνιών 10/11/2020 και 26/10/2015 αντίστοιχα, ως Τεκμήριο 17 κατατέθηκε βεβαίωση από Ορθοπεδική Κλινική, ημερ. 22.10.18, ως Τεκμήριο 18 κατατέθηκε αντίγραφο βεβαίωσης από γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεως, ως Τεκμήριο 19 κατατέθηκε απόδειξη για έκδοση Αστυνομικής Έκθεσης και ως Τεκμήριο 20 κατατέθηκε επιστολή προς κ. Χ. με θέμα τροχαίο δυστύχημα με ημερομηνία 04/10/

1. Τα Τεκμήρια 1-4 έγιναν παραδεκτά ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους. Τα Τεκμήρια 5-20 κατατέθηκαν ως έγγραφα που η μάρτυρας είχε στην κατοχή της. Η ίδια ανάφερε ότι τη μέρα που έγινε το δυστύχημα ενημερώθηκε τηλεφωνικώς και έσπευσε στο Νοσοκομείο. Όταν πήγε εκεί βρήκε και τον Εναγόμενο ο οποίος σύμφωνα με τη ΜΕ1 της είπε «εγώ τον έκαμα έτσι, εγώ φταίω, συγνώμη. Μη φοβάσαι όλα τα έξοδα θα τα αναλάβω εγώ. Ο κος Γ. να είναι καλα». Επίσης η μάρτυρας παράθεσε τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε ο Αποβιώσαντας μετά την πρόκληση του ατυχήματος. Επεσήμανε ότι ο Αποβιώσαντας αντιμετώπιζε άλλα προβλήματα υγείας που προυπήρχαν με αποτέλεσμα να καθυστερήσει να υποβληθεί σε εγχείρηση στο πόδι που κτύπησε και υπέφερε για 5 μέρες. Περιέγραψε την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο σπίτι μετά από το ατύχημα του Ενάγοντα και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Ως ανάφερε ο Αποβιώσαντας κοιμόταν στον καναπέ για να μη μετακινείται, έβγαζε αίμα η πληγή του έπαθε μόλυνση, λόγω του διαβήτη που ταλαιπωρούσε τον Ενάγοντα (προυπάρχον πρόβλημα) δεν έκλεινε η πληγή και χρησιμοποιούσε αναπηρικό καροτσάκι, δεν μπορούσε μόνος του να κάνει μπάνιο. Υποβλήθηκε σε 3 εγχειρήσεις και έκανε θεραπείες σε διάφορους γιατρούς. Ο Αποβιώσαντας συνεπεία του ατυχήματος ανέπτυξε φοβίες και σύμφωνα με τη μάρτυρα έπαθε κατάθλιψη. Προυπήρχαν του ατυχήματος προβλήματα στην καρδιά, ανεύρυσμα στην κοιλιακή χώρα και ζάχαρο. Ο Αποβιώσαντας λόγω των προβλημάτων υγείας που είχε δεν μπορούσε να εργαστεί και λάμβανε σύνταξη ανικανότητας. Ανάφερε ότι μετά το δυστύχημα έπαθε άπνοια. Αντεξεταζόμενη η ΜΕ1 όταν της υποβλήθηκε ότι ουδέποτε ο Εναγόμενος ανέλαβε την ευθύνη για το ατύχημα επανέλαβε τις θέσεις της. Σε σχέση με το πρόβλημα άπνοιας και κατάθλιψης επέμενε ότι το έπαθε ο Αποβιώσαντας μετά το δυστύχημα. Ανάφερε δε ότι ο γιατρός που τον παρακολουθούσε για την κατάθλιψη ήταν ο Δρ. Θ. Αναφέρθηκε επίσης σε φυσιοθεραπείες και γυμναστική που έκανε ο Αποβιώσαντας. Μετά τις φυσιοθεραπείες δεν επανήλθε 100% και του έδωσαν πάρκινγκ αναπήρων. Σε ερώτηση από πότε ήταν ανίκανος να εργαστεί ανάφερε ότι δε θυμόταν. Δε θυμόταν επίσης εάν έκανε ο Αποβιώσαντας τις φυσιοθεραπείες στον ιδιώτη φυσιοθεραπευτή πριν ή μετά τις φυσιοθεραπείες του νοσοκομείου. Δεύτερος μάρτυρας εκ μέρους της Ενάγουσας κατάθεσε ο υιός του κος Χ ΧΧΧΧΧΧΧ (ΜΕ2). Η μαρτυρία του ΜΕ2 περιορίστηκε στα προβλήματα που αντιμετώπισε ο Αποβιώσαντας μετά το δυστύχημα. Περιέγραψε ένα άνθρωπο ο οποίος απέκτησε φοβίες, δεν κοιμόταν και ότι μετά το δυστύχημα αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες. Είπε ότι η ταλαιπωρία διήρκεσε περί των 6 μηνών αλλά του έμειναν κουσούρια. Από το δυστύχημα κτύπησε στο αριστερό πόδι στο σημείο κάτω στο πόδι μπροστά πάνω από το πέλμα. Ο ίδιος ήταν φοιτητής τότε και εργαζόταν παράλληλα για να αντεπεξέλθει οικονομικά. Εκτός από τον Ενάγοντα και η ΜΕ1 ταλαιπωρήθηκε πολύ η οποία τον φρόντιζε και τον έτρεχε στο νοσοκομείο κτλ. Αντεξεταζόμενος ανάφερε ότι απουσίαζε πολλές ώρες από το σπίτι τον επίδικο χρόνο λόγω του προγράμματος σπουδών του αλλά και επειδή εργαζόταν. Σε ερώτηση πως μπορούσε να εργάζεται ο Αποβιώσαντας στο σουβλατζίδικο αφού ήταν ανίκανος για εργασία ο μάρτυρας απάντησε ότι μπορούσε να κινηθεί και πήγαινε για λίγες ώρες για να βγαίνει έξω από το σπίτι. Επίσης σε υποβολή ότι τα προβλήματα κατάθλιψης και ψυχολογικά θέματα τα έπαθε λόγω των προυπάρχοντων προβλημάτων υγείας ο ΜΕ2 ανάφερε ότι πήγαινε σε ψυχολόγο και ο ψυχολόγος το απέδωσε στο δυστύχημα. Σε σχέση με το πότε ξεκίνησε ο Αποβιώσαντας να χρησιμοποιεί μάσκα οξυγόνου ανάφερε ότι αυτό άρχισε περί το 2017-
2. Ο αστυφύλακας κος Σ. ΧΧΧΧΧΧ έδωσε τρίτος στη σειρά κατάθεση εκ μέρους της Ενάγουσας (ΜΕ3). Παρουσίασε στο Δικαστήριο τα προσόντα του και την πείρα του. Ανάφερε ότι κατέχει 18χρόνη πείρα στη διερεύνηση ατυχημάτων. Αναγνώρισε το συμμετρικό σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος το οποίο αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου
3. Εξήγησε τις μετρήσεις που τοποθέτησε στο εν λόγω συμμετρικό σχέδιο. Σύμφωνα με το μάρτυρα το σημείο Α δείχνει την πορεία του οχήματος που οδηγούσε ο Εναγόμενος, το σημείο Β δείχνει τη θέση που στεκόταν ο πεζός πριν το ατύχημα. Ως ανάφερε ο ΜΕ3, ο Αποβιώσαντας του είπε ότι στεκόταν στο πεζοδρόμιο και ότι κτυπήθηκε στο σημείο Χ
4. Το σημείο Χ ως ανάγραψε στο συμμετριχό σχέδιο είναι το σημείο σύγκρουσης που υπέδειξε ο Εναγόμενος ενώ το σημείο Χ1 είναι το σημείο σύγκρουσης που υπέδειξε ο Αποβιώσαντας. Η διαφορά του σημείου Β θέση που βρισκόταν ο πεζός με το σημείο Χ1 σύγκρουσης είναι ότι είχε κατεβάσει το πόδι του ο Αποβιώσαντας στο πεζοδρόμιο και έχει διαφορά 0,50 cm. Ο μάρτυρας είπε ότι η τοποθέτηση των σημείων σύγκρουσης έγιναν καθ'υπόδειξη από τα εμπλεκόμενα μέρη. Το σημείο Χ βρίσκεται σε απόσταση 1,50 cm από τη βασική γραμμή μετρήσεως αλλά από το πεζοδρόμιο 2,50 cm. Παράθεσε επίσης τη γνώμη του για το ποιο θεωρεί είναι το σημείο σύγκρουσης. Εξήγησε επίσης τις μετρήσεις που τοποθέτησε στο συμμετρικό σχέδιο. Ανάφερε επίσης ότι από την κατεύθυνση του οδηγού σύμφωνα με το δρόμο υπήρχε ορατότητα, δε βρήκε στη σκηνή του δυστυχήματος γυαλιά ή άλλα πράγματα. Επίσης ανάφερε ότι η οδός Αγίου Σπυρίδωνος στην οποία επιχείρησε να εισέλθει ο Εναγόμενος είναι στενός δρόμος και είναι μονόδρομος. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανάφερε ότι ο ίδιος δεν ετοίμασε την έκθεση η οποία περιλαμβάνεται στο Τεκμήριο 5 παρά μόνο το συμμετρικό σχεδιάγραμμα. Εξήγησε ότι η έκθεση έγινε με βάση τις καταθέσεις στο φάκελο αλλά ο φάκελος καταστράφηκε λόγω παρέλευσης 5 ετών. Αμφισβητήθηκαν εν τέλει οι μετρήσεις στο συμμετρικό σχέδιο. Σε ερώτηση πως έγινε το συμμετρικό σχέδιο απάντησε ότι αυτό έγινε με βάση το πρόχειρο αλλά δεν το είχε επειδή καταστράφηκε ο φάκελος, επίσης δε θυμόταν εάν οι εμπλεκόμενοι υπέγραψαν το πρόχειρο σχέδιο. Εικάζει ότι θα το υπέγραψαν αφού του υπέδειξαν σημείο σύγκρουσης. Συνάμα απάντησε ότι δε θυμόταν εάν επισκέφθηκαν τη σκηνή του ατυχήματος και οι δύο εμπλεκόμενοι για να υποδείξουν τα σημεία σύγκρουσης. Ως προς την πορεία Α ανάφερε ότι για να το τοποθετήσει θα του το υπέδειξε ο οδηγός του οχήματος αλλά συμφώνησε ότι την πορεία Α θα μπορούσε να την γνωρίζει και ο πεζός. Σε σχέση με το θέμα που εγέρθηκε κατά την αντεξέταση του ότι το σχέδιο είναι άνευ κλίμακος ο μάρτυρας εξήγησε ότι στο συμμετρικό σχέδιο που είναι άνευ κλίμακας τοποθετούνται μετρήσεις που μπορεί να μην είναι ακριβείς αλλά αυτές που έχουν μετρηθεί και έχουν αριθμό αναγράφουν μέτρα και απόσταση είναι ακριβείς αφού η απόσταση μετρήθηκε και οι μετρήσεις είναι συγκεκριμένες. Σε ερώτηση κατά την αντεξέταση του πως έκανε τις μετρήσεις αφού το πεζοδρόμιο είναι καμπυλωτό εξήγησε ότι χρησιμοποίησε κορδέλα για τις μετρήσεις και το μέτρησε ευθεία κάτω υποδεικνύοντας στο σχέδιο με κουκκίδα. Σύμφωνα με το μάρτυρα όλες οι μετρήσεις έγιναν από τη βασική γραμμή μέτρησης γιατί μόνο έτσι μπορούσε να βγεί το σχέδιο. Σε ερώτηση για το τι αφορά η μέτρηση 1.0 cm δίπλα από το σημείο Β και ανάφερε ότι είναι το σημείο που στεκόταν ο πεζός και της άκριας του πεζοδρομίου, αν και δεν ξέρει που ακριβώς στεκόταν ο πεζός σε σχέση με την άκρια του πεζοδρομίου. Τέλος ως ανάφερε δε θυμάται εάν έκανε αυτός τις μετρήσεις ή ο συνάδελφος του που τον βοηθούσε. Σε σχέση με την ορατότητα του πεζού ανάφερε ότι δεν του αναφέρθηκε κάτι από το πεζό για πρόβλημα στην ορατότητα του. Τέταρτος μάρτυρας εκ μέρους της Ενάγουσας κατάθεσε ο Δρ. Ασάντ Μαξουτλού (ΜΕ4). Ο ΜΕ4 παράθεσε τα προσόντα του και την εμπειρία του. Ως ανάφερε είναι ορθοπαιδικός γιατρός. Ο μάρτυρας αναγνώρισε και υιοθέτησε το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 15 και
5. Εξήγησε ο μάρτυρας τι είναι το αμφισφύριο κάταγμα τύπου "Weber B" καθώς και το κάταγμα πέμπτου μεταταρσίου στο ανθρώπινο σώμα και ως εξήγησε εντοπίζονται στην περιοχή του αστραγάλου. Ο μάρτυρας εξήγησε ότι οι τραυματισμοί που έπαθε ο Αποβιώσαντας για τους οποίους έκανε αναφορά στα Τεκμήρια 15 και 16 προκαλούν μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα που αυτό σημαίνει καταστροφή στην άρθρωση και κατά συνέπεια προκαλεί πόνους και δυσκολία στη βάδιση. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι δε δικογραφείται θέση ότι ο Αποβιώσαντας διαγνώσθηκε με μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα. Είναι γνωστές οι νομολογιακές αρχές ότι η δίκη δρομολογείται με βάση τις δικογραφημένες θέσεις και εκδοχές των διαδίκων. Θέση που δε δικογραφήθηκε δε θα ληφθεί υπόψη.[17] Αντεξεταζόμενος ο ΜΕ4 ανάφερε ότι δεν είναι ο θεράπων ιατρός του Αποβιώσαντος. Ως ανάφερε το 2015 ήρθε εις γνώση του το περιστατικό του Αποβιώσαντος ημερομηνία που έγραψε τη βεβαίωση του. Το 2018 ιδιώτευσε και τον επισκέφθηκε ο Αποβιώσαντας ιδιωτικά. Ο λόγος που έγραψε τα Τεκμήρια 15 και 16 ήταν για να εγκριθεί αίτημα του Αποβιώσαντος ότι χρήζει αναπηρίας και να του δωθεί χώρος στάθμευσης. Σε σχέση με το τι σημαίνει δυσκολία βάδισης που αναφέρει στα πιστοποιητικά του αντεξεταζόμενος εξήγησε ότι σημαίνει να έχεις πόνο, δυσφορία στη βάδιση, κουτσαίνεις δεν μπορείς να πας μεγάλες αποστάσεις. Αντεξεταζόμενος ρωτήθηκε εάν μπορεί κάποιος να αναπτύξει οστεοαρθρίτιδα και χωρίς να υποστεί τραυματισμό με το μάρτυρα να απαντά ότι μπορεί να συμβεί. Σε ερώτηση εάν εξέτασε το δεξί πόδι του Αποβιώσαντος για οστεοαρθρίτιδα η απάντηση ήταν αρνητική. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ρωτήθηκε εάν ένας ασθενής ο οποίος υπέστη κάταγμα ποδοκνημικής και πέμπτου μεταταρσίου, και ο οποίος χειρουργείται με επέμβαση ανοικτής ανάταξης και οστεοσύνθεσης στους 3 μήνες με τις ακτινογραφίες να δείχνουν ότι το κάταγμα έχει πωρωθεί και ότι η χειρουργική επέμβαση υπήρξε επιτυχής με αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης, εάν αυτό σημαίνει ότι η άρθρωση επανήλθε στην κανονική της θέση ο μάρτυρας ανάφερε ότι δεν είναι ο θεράπων ιατρός του συγκεκριμένου ασθενή, όμως εξήγησε ότι μπορεί να απαντήσει επειδή διάβασε την εκτέλεση του θεράποντος ιατρού του. Ως ανάφερε ξέρει ότι αφαιρέθηκαν τα υλικά οστεοσύνθεσης λόγω του ότι υπήρξε μόλυνση στη συγκεκριμένη περίπτωση. Επίσης ο μάρτυρας εξήγησε ότι το κάταγμα γενικά δεν κολλάει/πωρώνει στους τρεις μήνες αλλά θέλει τουλάχιστον 4 μήνες αλλά εξαρτάται κάθε φορά από το είδος του κατάγματος, πόσο είναι παρεκτοπισμένο εάν έγινε σωστή χειρουργική επέμβαση και ανατομική ανάταξη. Σε σχέση με τον Ενάγοντα εξήγησε ότι είναι ζαχαροδιαβητικός και οι πληγές τους εύκολα μολύνονται λόγω κακής κυκλοφοριακής συμφόρησης. Αντεξεταζόμενος εξήγησε ότι οι εξετάσεις "McKenzie" και "Dip Muscles" σχετίζονται με τη σπονδυλική στήλη. Ο μάρτυρας επίσης ανάφερε ότι δεν μπορεί να επιβεβαιώσει εάν ο ασθενής δυσκολεύεται στη βάδιση εξαιτίας του ατυχήματος του 2013 ούτε γνωρίζει με βεβαιότητα εάν αυτό αφορά τον τραυματισμό από το τροχαίο ατύχημα του
6. Για τον Εναγόμενο δόθηκε μόνο η μαρτυρία του ίδιου του Εναγόμενου, κου Α. ΧΧΧΧ (ΜΥ1). Μέσω του Εγγράφου Α περιέγραψε πως έγινε το επίδικο ατύχημα. Σύμφωνα με το μάρτυρα το ατύχημα έγινε γύρω στις 09:30 π.μ. ενώ οδηγούσε το όχημα του στην οδό Γλάδστωνος με αρ. εγγραφής KZS ΧΧΧΧ έχοντας πρόθεση να εισέλθει αριστερά στην οδό Αγίου Σπυρίδωνος. Ενώ ήταν στη διαδικασία να στρίψει αριστερά ένιωσε κάτι στο πίσω αριστερό μέρος του αυτοκινήτου και όταν σταμάτησε είδε τον πεζό ο οποίος προηγουμένως βρισκόταν επί του πεζοδρομίου να κείτεται στο οδόστρωμα. Ο ίδιος μετέφερε τον πεζό στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Ο ίδιος επίσης ειδοποίησε την αστυνομία η οποία ήρθε στο νοσοκομείο και έλαβαν τα στοιχεία του για κατάθεση. Αρνείται ότι ανάφερε ποτέ στην σύζυγο του Αποβιώσαντος ότι ευθύνεται για το τροχαίο ατύχημα ούτε περιέγραψε σε αυτήν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το επίδικο ατύχημα. Παρατηρώ ότι κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του πρόβηκε σε εικασία ως προς το πως μπορεί να έγινε το επίδικο συμβάν θέση που δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο. Ο μάρτυρας δεν έδιδε μαρτυρία για να παραθέσει τη γνώμη του ως προς το σημείο αυτό αλλά για να θέσει τα γεγονότα που εμφιλοχώρησαν εκείνη τη μέρα. Aντεξεταζόμενος ανάφερε ότι δε γνώριζε προηγουμένως τον Ενάγοντα και δε θυμόταν εάν συνομίλησε με τη σύζυγο του στο Νοσοκομείο. Δεν υποβλήθηκε στο μάρτυρα ότι τον ήξερε προηγουμένως. Περιέγραψε αρκετές φορές το πως αντιλήφθηκε ότι κτύπησε τον Ενάγοντα και παρέμεινε στην εκδοχή του ότι άρχισε να παίρνει τη στροφή προς την οδό Αγίου Σπυρίδωνος από την οδό Γλάδστωνος και είχε δει τον πεζό να στέκεται στο πεζοδρόμιο από απόσταση περίπου 3 μέτρων ο οποίος δεν παρείχε ένδειξη ότι θα διασταύρωνε το δρόμο. Τον Ενάγοντα τον βρήκε στο οδόστρωμα κοντά στο πεζοδρόμιο. Ανάφερε ότι ποτέ δεν έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία όμως την ίδια μέρα έγινε αναπαράσταση του ατυχήματος 2-3 φορές πέρασε με το αυτοκίνητο του και έδειξε στους αστυνομικούς πως κινείτο. Δεν είδε και δεν υπέγραψε το σχεδιάγραμμα της σκηνής του ατυχήματος. Ανάφερε ότι δε θυμόταν να του υποδείχθηκε κάποιο σχέδιο. Δεν υπέδειξε στον αστυνομικό το σημείο σύγκρουσης Χ στο σχεδιάγραμμα. Είπε ότι μάλλον έτσι το αντιλήφθηκε ο αστυνομικός από την αναπαράσταση που έγινε αλλά βλέποντας το σημείο Χ είπε ότι δεν μπορεί να ξέρει εάν είναι το σημείο Χ που πατήθηκε το πόδι του Ενάγοντα ούτε θυμάται να υπέδειξε το σημείο Χ. Είπε επίσης ότι το σημείο Χ είναι μέσα στη μέση του δρόμου και η επαφή του αυτοκινήτου του με τον πεζό έγινε πιο πίσω. Ο ΜΥ1 προέβαλε ότι βρισκόταν σε απόσταση 1,5 μέτρου περίπου από το πεζοδρόμιο. Η αντεξέταση μετά από ένσταση που έγινε εν τέλει βασίστηκε ότι ο πεζός κτυπήθηκε επί του πεζοδρομίου ή ξυστά σε αυτό με το μάρτυρα να απαντά ότι βρισκόταν το λιγότερο σε απόσταση 1.5 μέτρο από το πεζοδρόμιο. Στο σημείο αυτό κρίνω ορθό να παρεμβάλλω ότι ο ΜΕ3 ανάφερε ότι το ατύχημα επεσυνέβη στο οδόστρωμα (προτάσσοντας μέσω του σχεδιαγράμματος του δύο πιθανά σημεία σύγκρουσης και τα δύο στο οδόστρωμα) και όχι στο πεζοδρόμιο ή ξυστά από αυτό. Ο Αποβιώσαντας επίσης μέσω των δικογράφων του προωθεί δύο διαζευκτικές θέσεις για το που μπορεί να κτυπήθηκε από τον Εναγόμενο. Αναφέρεται στο δικόγραφο ότι κτυπήθηκε επί του πεζοδρομίου ή πλησίον αυτού. Παρατηρώ όμως ότι κατά την αντεξέταση του Εναγόμενου υποστηρίχθηκε εν τέλει, ότι η επαφή του Ενάγοντα με το όχημα του Εναγόμενου έγινε επί του πεζοδρομίου ή ξυστά σε αυτό και όχι ότι κτυπήθηκε εντός του οδοστρώματος ως η θέση του ΜΕ
7. Υπενθυμίζω ότι ο Αποβιώσαντας δεσμεύεται από τη μαρτυρία και θέσεις που υποβλήθηκαν εκ μέρους του στην ακροαματική διαδικασία. Ο ΜΥ1 εξήγησε επίσης ότι δεν πάτησε φρένα ούτε πρόβηκε σε κάποιο ελιγμό αφού ο Αποβιώσαντας ήταν στο πεζοδρόμιο και δεν παρείχε ένδειξη της πρόθεσης του να διασταυρώσει. Ο ΜΥ1 αντεξεταζόμενος σε ερώτηση που του τέθηκε για το πως μπορεί να ενέργησε ο Αποβιώσαντας απάντησε ότι μάλλον θα προσπάθησε να διασταυρώσει το δρόμο και είκασε ότι θα προέβαλε το αριστερό του πόδι. Αντεξετάστηκε έντονα ως προς αυτό το σημείο αλλά εξήγησε ότι δεν μπορεί να ξέρει πως έγινε αναφέροντας επίσης ότι πιστεύει ότι δε θα το έκανε σκόπιμα αυτό ο Αποβιώσαντας. Σημειώνω επίσης ότι κατά την αντεξέταση του ο ΜΥ1 ανάφερε ότι υπήρξε Ανώτερος Λειτουργός Πολεοδομίας- Αρχιτέκτων-Πολεοδόμος και μέσα στα καθήκοντα του ήταν και ο σχεδιασμός δρόμων και οδικών δικτύων για να υπάρχουν ασφαλή τόξα στροφής διότι ένα τόξο στροφής επιτρέπει την ορατότητα. Σύμφωνα με το ΜΥ1 σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσε να βρίσκεται ξυστά ή κοντά στο πεζοδρόμιο ή ότι θα μπορούσε να πάρει πολύ κλειστά τη στροφή ως του υποβλήθηκε επειδή το οδικό δίκτυο εκεί, το τόξο στροφής υποχωρεί απότομα προς τα μέσα και η φόρα που έρχεται κάποιος "ξεπετάσσει" τον ως ανάφερε ο μάρτυρας σε 1.5 περίπου μέτρο μακριά από το πεζοδρόμιο και αμέσως στρίβει στην οδό Αγίου Σπυρίδωνος. Κατά την αντεξέταση του ΜΥ1 τέθηκε επίσης σ'αυτόν η θέση ότι ο πίσω τροχός του ήταν επί του πεζοδρομίου ή ξυστά από αυτό και ο πεζός ήταν ακίνητος εκείνη την ώρα. Υπενθυμίζω ότι με τη μαρτυρία του ΜΕ3 δε τέθηκε αυτή η θέση αλλά ότι ήταν ο Αποβιώσαντας είχε προβάλει το αριστερό του πόδι κάτωθεν του πεζοδρομίου στο σημείο Χ1 όπου η σύγκρουση έγινε εκεί. Σε ερώτηση εάν την ώρα που έστριβε αριστερά είχε κοιτάξει από το καθρεφτάκι του ή με την άκρη του ματιού του το πεζό ή εάν είδε τον πεζό να κινείται ο ΜΥ1 απάντησε ότι ήταν αδύνατον να τον δει με το καθρεφτάκι του διότι βρισκόταν στα αριστερά του μετά που πέρασε ο ίδιος. Η θέση του ΜΥ1 ήταν ότι καθόλη τη διάρκεια ο Αποβιώσαντας ήταν στο πεζοδρόμιο και δεν τον είδε να κατεβαίνει από αυτό. Σε υποβολή ότι θα μπορούσε να πάρει πιο ανοικτά τη στροφή αφού η Αγίου Σπυρίδωνος είναι μονόδρομος απάντησε ότι ήταν ήδη ανοικτά και ότι ο δρόμος εν στενός που δεν μπορείς να μπεις και να μην έχεις έγνοια τα καθρεφτάκια σου. Ο ΜΥ1 διευκρίνισε ότι κάποιες φορές όταν εισέχεται στην οδό Αγίου Σπυρίδωνος προς τα πάνω όχι στην οδό Γλάδστωνος προς Αγίου Σπυρίδωνος ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο. Προχώρησα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας αφού παρακολούθησα τους μάρτυρες ενώ έδιδαν τη μαρτυρία τους και έλαβα υπόψη την ποιότητα της μαρτυρίας, τη σαφήνεια στον τρόπο απάντησης, στη φυσικότητα και αμεσότητα των απαντήσεων, την ύπαρξη τυχόν συμφέροντος, τυχόν ουσιαστικές αντιφάσεις, τη μνήμη των μαρτύρων, τους λόγους που είχαν να τα θυμούνται αυτά κοσκινίζοντας τη μαρτυρία τους, συγκρίνοντας, συσχετίζοντας και αντιπαραβάλλοντας τούτη με τα όσα ανάφερε ο κάθε μάρτυρας ξεχωριστά.[18] Πριν γίνει ειδικότερη αναφορά και αξιολόγηση της μαρτυρίας, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η αξιολόγηση του συνόλου της μαρτυρίας δεν μπορεί να απομονωθεί από τα διάφορα έγγραφα που κατατέθηκαν. Στην υπόθεση Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ ν. Πολυβίου[19], έχει εξηγηθεί ότι είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας. Η αποδοχή ή η απόρριψη μιας μαρτυρίας θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα όχι μόνο την καθ' αυτή εξωτερική εμφάνιση της μαρτυρίας του μάρτυρα στο εδώλιο, αλλά και σε συσχετισμό με τα υπόλοιπα στοιχεία της δίκης, είτε αυτά προέρχονται από άλλη ζώσα μαρτυρία, είτε με τεκμήρια. Σε σχέση με τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος σχετική είναι η μαρτυρία του ΜΕ3 και του ΜΥ
8. Δυστυχώς ο Αποβιώσαντας απεβίωσε περί το Μάιο 2021 και δεν ακούστηκε μαρτυρία από τον ίδιο σε σχέση με τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος. Στο σημείο αυτό να παρεμβάλω ότι προωθήθηκαν διαφορετικές εκδοχές εκ μέρους της Ενάγουσας σε σχέση με τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος και δη εάν έγινε η σύγκρουση/επαφή τού αποβιώσαντα πεζού με το όχημα του Εναγόμενου επί του πεζοδρομίου ή στο οδόστρωμα. Καταρχάς σημειώνω ότι δεν αμφισβητήθηκε η ιδιότητα και τα προσόντα του ΜΕ3 ως εξεταστής του οδικού ατυχήματος καθώς και ότι ετοίμασε το πρόχειρο σχεδιάγραμμα το οποίο αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου
9. Αποδέχομαι ότι ο ΜΕ3 ήταν ο εξεταστής του επίδικου ατυχήματος. Κρίνω ότι ο ΜΕ3 είναι αντικειμενικός και ανεξάρτητος μάρτυρας και ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πεί την αλήθεια και να εξηγήσει τις θέσεις του. Σημειώνω ότι ο μάρτυρας δεν ήρθε όμως στο Δικαστήριο ως μάρτυρας γεγονότων γιατί δε μπορεί να γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης. Ο ΜΕ3 δε φαίνεται να είχε οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον από την έκβαση της υπόθεσης όμως για τους λόγους που εξηγώ κατωτέρω η μαρτυρία του δεν υπήρξε πολύ βοηθητική για να μπορεί το Δικαστήριο να προβεί σε ασφαλή ευρήματα σε σχέση με τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος ή σε σχέση με το ακριβές σημείο που κτυπήθηκε ο Αποβιώσαντας από το όχημα του Εναγόμενου. Δεν διέκρινα να προσπάθησε να παραπλανήσει το Δικαστήριο απλώς εξηγώντας το πως τοποθέτησε τα σημεία Χ και Χ1 διαπιστώθηκε ασάφεια και κενό. Υπήρξε έντονη αμφισβήτηση ως προς τις μετρήσεις που έκανε και τοποθέτησε στο συμμετρικό σχέδιο άνευ κλίμακος. Ο μάρτυρας δεν παρουσίασε το πρόχειρο σχεδιάγραμμα ούτε τις καταθέσεις που λήφθηκαν αφού ως ανάφερε ο φάκελος καταστράφηκε. Απορία δημιουργεί στο Δικαστήριο γιατί καταστράφηκε ο φάκελος ενώ υπήρχε σε εκκρεμότητα δικαστική διαδικασία. Εν πάση περίπτωση ο μάρτυρας ανάφερε ότι τα σημεία Χ και Χ1 που τοποθέτησε στο σχεδιάγραμμα τα τοποθέτησε επειδή θα του τα υπέδειξαν οι εμπλεκόμενοι αλλά αντεξεταζόμενος δε θυμόταν εάν επισκέφθηκαν τη σκηνή του ατυχήματος και οι δύο εμπλεκόμενοι για να υποδείξουν τα σημεία σύγκρουσης. Ο ΜΥ1 ανάφερε ότι πρόβηκε σε αναπαράσταση του ατυχήματος και μάλιστα ανάφερε ότι ο ΜΕ3 θα υπολόγισε από την αναπαράσταση ότι το σημείο Χ ήταν το σημείο επαφής του με τον πεζό. Είναι ξεκάθαρο επίσης ότι δε βρήκε στη σκηνή του ατυχήματος οποιαδήποτε ευρήματα που θα βοηθούσαν το Δικαστήριο να διαπιστώσει που έγινε τελικά η σύγκρουση. Τα όσα παράθεσε λοιπόν σε σχέση με τα σημεία Χ και Χ1 δεν αποτελούν δικά του ευρήματα. Σε σχέση με το σημείο Β ως ανάφερε του το υπέδειξε ο Αποβιώσαντας αλλά δε μπορεί να ξέρει που ακριβώς βρισκόταν ο Αποβιώσαντας όντας πεζός. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και δη ότι δεν είναι σίγουρο εάν υπογράφηκε ως ορθό και από τους δύο εμπλεκόμενους το πρόχειρο σχεδιάγραμμα αφού ο ΜΕ3 δε θυμόταν εάν επισκέφθηκαν και οι δύο εμπλεκόμενοι τη σκηνή για να υποδείξουν σημείο σύγκρουσης ούτε θυμόταν εάν οι εμπλεκόμενοι συμφώνησαν με το πρόχειρο σχεδιάγραμμα κρίνω, λοιπόν ότι δημιουργήθηκε κενό και ασάφεια ως προς τις συνθήκες που τοποθετήθηκε το σημείο Χ στο σχεδιάγραμμα αφού μετά την παρέλευση 9 ετών δε θυμόταν. Δεν αμφισβητήθηκε όμως ότι το σημείο Β και σημείο Χ1 υποδείχθηκαν από τον Ενάγοντα και τα τοποθέτησε στο σχεδιάγραμμα του ο ΜΕ
10. Μάλιστα ο μάρτυρας άφησε να νοηθεί ότι και το σημείο Α μπορεί να υποδείχθηκε από τον Ενάγοντα όμως να θυμίσω ότι δε δόθηκε μαρτυρία από τον Ενάγοντα για το που ακριβώς βρισκόταν όταν κτυπήθηκε από τον Εναγόμενο ούτε που ακριβώς βρισκόταν όταν στεκόταν στο πεζοδρόμιο ούτε υπάρχει θετική μαρτυρία για το πως ενήργησε όταν βρισκόταν στο πεζοδρόμιο και όταν κατέβηκε από αυτό. Δεν μπορεί το Δικαστήριο λοιπόν χωρίς τη μαρτυρία του Ενάγοντα να αποδεχθεί ότι το Χ1 είναι το σημείο επαφής ή να αποφασίσει ποιο ακριβώς είναι το σημείο σύγκρουσης και/ή επαφή του πεζού με το όχημα του Εναγόμενου παρά μόνο ότι η επαφή του πεζού με το αυτοκίνητο του Εναγόμενου έγινε στο οδόστρωμα αφού τα στοιχεία και πληροφορίες που παρουσιάστηκαν δεν είναι επαρκείς. Από τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε συνολικά στο Δικαστήριο αυτό που αναφέρθηκε είναι ότι ο Αποβιώσαντας κτυπήθηκε στο οδόστρωμα. Και το σημείο Χ αμφισβητήθηκε από τον Εναγόμενο αλλά επίσης δεν παρουσιάστηκε σαφής εξήγηση γιατί τοποθετήθηκε στο σημείο που τοποθετήθηκε. Ενόψει της απουσίας και του πρόχειρου σχεδιαγράμματος το οποίο αμφισβητήθηκε ότι υπογράφηκε και από τα δύο εμπλεκόμενα μέρη αλλά και με βάση τα πιο πάνω κρίνω όπως μη προσδωθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στα σημεία Χ και Χ1 ως πιθανά σημεία σύγκρουσης και/ή επαφής. Στην προκείμενη περίπτωση θα έλεγα ότι το συμμετρικό σχέδιο (μέρος του Τεκμηρίου 5) ως αποτυπώνεται δεν απεικονίζει τα στοιχεία που υπήρξαν αμέσως μετά το δυστύχημα αφού αυτό ετοιμάστηκε με βάση το τι άκουσε ο ΜΕ3 εκ των υστέρων και με βάση τι του είπε ο Αποβιώσαντας ο οποίος δεν έδωσε μαρτυρία. Το εν λόγω συμμετρικό σχέδιο αποτελεί εξ' ακοής μαρτυρία.[20] Όταν η πραγματική μαρτυρία αποκαλύπτει τα γεγονότα και συνθήκες του δυστυχήματος τότε μπορεί να αποτελέσει ασφαλή οδηγό για την εξαγωγή λογικών συμπερασμάτων. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να προβαίνει σε υποθέσεις. Στην παρούσα αναδεικνύονται κενά με την απουσία της μαρτυρίας του Αποβιώσαντος από το εδώλιο του μάρτυρα για να δώσει εξηγήσεις και απαντήσεις όπως μεταξύ άλλων για το που ακριβώς βρισκόταν τόσο πριν όσο και κατά την επαφή του με το όχημα του Εναγόμενου. Τα όσα περιγράφονται στο σχεδιάγραμμα σε σχέση με το που βρισκόταν ο Αποβιώσαντας τόσο πριν όσο και κατά την επέλευση του ατυχήματος δεν υποστηρίχθηκαν με θετική μαρτυρία. Στην υπόθεση Ερωτοκρίτου κ.ά διαχειριστών της περιουσίας της Wang Hogwei ν. Μαυροβελή κ.ά [21], στην οποία η αποβιώσασα πεζή κτυπήθηκε από αυτοκίνητο και παρά την μαρτυρία του εξεταστή της υπόθεσης που προέβη σε αναπαράσταση του δυστυχήματος, η αγωγή απερρίφθη γιατί δεν υπήρχε καμιά μαρτυρία εκ μέρους των εναγόντων από την οποία να προκύπτει ποια ήταν η θέση της αποβιωσάσης αμέσως πριν το δυστύχημα, ούτως ώστε να μπορεί να εκτιμηθεί η δυνατότητα του εναγόμενου να αντιληφθεί την παρουσία της. Η απόφαση αυτή ακριβώς αναδεικνύει και την σημασία της πραγματικής μαρτυρίας με την έννοια ότι από μόνη της, στην απουσία της μαρτυρίας εκ μέρους του Ενάγοντα, δημιουργεί κενό. Δεν κατατέθηκαν ούτε άλλα έγγραφα ούτε καταθέσεις που λήφθηκαν. Η μαρτυρία του Εναγομένου δεν μπορεί να πληρώσει αυτό το κενό, αντίθετα παραμένει ως η μόνη μαρτυρία που υπάρχει ως προς τις πραγματικές συνθήκες που έγινε το ατύχημα. Ούτε και η αντεξέταση μπορεί να καλύψει το κενό, αφού κατά την αντεξέταση του Εναγόμενου ως εξηγήθηκε προβλήθηκαν δυιστάμενες θέσεις. Σημειώνεται εδώ ότι η μαρτυρία του Εναγομένου συγκρούεται με το σχεδιάγραμμα της σκηνής του δυστυχήματος και δη ως προς τα σημεία Χ και Χ1, το οποίο ως ανάφερε δεν υπέγραψε και δη ο ΜΕ3 δε θυμάται εάν τελικά το υπέγραψε. Οι μετρήσεις στις οποίες πρόβηκε ο ΜΕ3 για να βρεί τις αποστάσεις από το σημείο Χ από το πεζοδρόμιο ή την απόσταση του σημείου Χ1 από το πεζοδρόμιο δε θα με απασχολήσουν αφού τα σημεία Χ και Χ1 δεν μπορούν να αποτελέσουν οδηγό σε σχέση με το που μπορεί να επήλθε η σύγκρουση. Αυτό όμως που μπορεί με ασφάλεια να συναχθεί είναι ότι ο πεζός κτυπήθηκε στο οδόστρωμα. Παρά το γεγονός ότι αμφισβητήθηκε η ορθότητα των μετρήσεων έχω ικανοποιηθεί από την εξήγηση που έδωσε ο ΜΕ3 ως προς τον τρόπο που έγιναν δηλαδή ότι έλαβε αυτές με βάση τη βασική γραμμή μέτρησης και ότι οι μετρήσεις είναι συγκεκριμένες. Αποδέχομαι τις μετρήσεις που τοποθέτησε ο ΜΕ3 στο σχεδιάγραμμα σε σχέση με το πλάτος και μήκος της οδού Γλάδστωνος και Αγίου Σπυρίδωνος και ότι από το πεζοδρόμιο μέχρι τη στροφή υπήρχε ορατότητα πέραν των 12.60 μέτρων. Δέχομαι επίσης ότι η οδός Γλάδστωνος είναι 16.70 μέτρα. Από το συμμετρικό σχέδιο λοιπόν και δη από τη μαρτυρία του ΜΕ3 γίνεται αποδεκτό το πως αποτυπώνεται η οδός Γλάδστωνος, η οποία είναι διπλής κατεύθυνσης, ότι υπήρχε και από τις δύο πλευρές ορατότητα, ότι ο Αποβιώσαντας αρχικά βρισκόταν κάπου στο πεζοδρόμιο αλλά κτυπήθηκε από το όχημα του Εναγόμενου στο οδόστρωμα. Επίσης γίνεται αποδεκτό ότι η οδός Αγίου Σπυρίδωνος είναι μονόδρομος και στενεύει. Αποδεκτή γίνεται και η τοποθέτηση του σημείου Α, πορεία του αυτοκινήτου του Εναγόμενου αφού δεν αμφισβητήθηκε. Επίσης αναφέρω δε ότι η γνώμη του ΜΕ2 ως προς το ποιο νομίζει ήταν το σημείο επαφής του Ενάγοντα με το όχημα του Εναγόμενου αποτελεί μαρτυρία που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού μόνο το Δικαστήριο μπορεί να το κρίνει αυτό και όχι ο μάρτυρας ερευνητής του επίδικου ατυχήματος.[22] Σε σχέση με την έκθεση του δυστυχήματος που περιέχεται στο Τεκμήριο 5 δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία από αυτόν που ετοιμάστηκε όμως δεν αμφισβητήθηκε και δη το περιεχόμενο του μέρους V της έκθεσης γίνεται αποδεκτό. Με βάση το εν λόγω έγγραφο γίνεται αποδεκτό ότι στις 25/04/2013 περί την 09:30 π.μ. ο Εναγόμενος οδηγώντας το όχημα του στην οδό Γλάδστωνος με ανατολική κατεύθυνση φθάνοντας στην πάροδο αριστερά, έστριψε αριστερά για να εισέλθει στην οδό Αγίου Σπυρίδωνος και στρίβοντας πάτησε με τον πίσω αριστερό τροχό του αυτοκινήτου του τον Ενάγοντα όντας πεζός ο οποίος επιχείρησε να διασταυρώσει την οδό Γλάδστωνος από βόρεια προς νότια. Ο ΜΥ1 σε γενικές γραμμές έκανε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο από την αρχή παρέμεινε σταθερός στην εκδοχή του όμως ενόψει του ότι πρόκειται για πρόσωπο που έχει συμφέρον από την παρούσα υπόθεση η μαρτυρία του αντιμετωπίζεται με προσοχή. Παρατηρώ ότι η θέση του ότι δηλαδή δεν ευθύνεται για το επίδικο ατύχημα ήταν από την αρχή η ίδια. Αυτό φαίνεται και μέσα από τη δικογραφημένη εκδοχή που προέβαλε αλλά και από την έκθεση διερεύνησης του ατυχήματος η οποία περιλαμβάνεται στο Τεκμήριο
11. Η έκθεση ετοιμάστηκε πολύ σύντομα μετά το ατύχημα στην οποία αναγράφεται ότι ο Εναγόμενος επικοινώνησε με την Αστυνομία 2 ώρες μετά το επίδικο συμβάν περιγράφοντας τους τι έγινε. Δε φαίνεται να παραδέχθηκε ευθύνη. Θεωρώ ότι ο Εναγόμενος υπήρξε ειλικρινής ότι ουδέποτε ανάλαβε την ευθύνη για το επίδικο ατύχημα. Ούτε στη δικογραφημένη εκδοχή του Ενάγοντα αναφέρθηκε ότι ο Εναγόμενος ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη για το ατύχημα. Κρίνω λοιπόν ότι ο Εναγόμενος υπήρξε ειλικρινής όταν ανάφερε ότι ουδέποτε ανάφερε στη σύζυγο του Ενάγοντα ότι ανέλαβε ευθύνη για το ατύχημα. Ο ΜΥ1 εξήγησε ότι υπήρχε ορατότητα στο δρόμο, δεν είχε τροχαία κίνηση και ότι στα 2-3 μέτρα απόσταση είδε τον πεζό πάνω στο πεζοδρόμιο. Εξετάζοντας στο σύνολο τη μαρτυρία του κρίνω ότι υπήρξε σαφής και πειστική. Σε σχέση δε με την εκδοχή του για το από πόση απόσταση είδε τον πεζό και σε ποιο σημείο τον είδε για πρώτη φορά υπήρξε κατατοπιστικός και επεξηγηματικός. Ουδέποτε ανάφερε ο μάρτυρας ότι είδε τον πεζό να έχει το ένα πόδι του και δη το αριστερό κάτω από το πεζοδρόμιο, ούτε υποβλήθηκε αυτή η θέση στο μάρτυρα. Αντιθέτως οι υποβολές που έγιναν ήταν για το εάν μετά που πέρασε από το πεζοδρόμιο στο οποίο στεκόταν o Αποβιώσαντας/πεζός τον είδε να κινείται μέσα από το καθρεφτάκι του. Θετική μαρτυρία ότι ο πεζός είχε κατεβάσει το ένα πόδι του κάτω στο πεζοδρόμιο δεν υπάρχει. Στη δικογραφημένη εκδοχή του ο Αποβιώσαντας ουδέποτε ανάφερε ότι είχε κατεβάσει το αριστερό του πόδι στο οδόστρωμα. Όταν υποβλήθηκε η θέση στο ΜΥ1 ότι δεν είδε έγκαιρα τον Ενάγοντα αλλά παρά μόνο όταν βρισκόταν σε απόσταση 3 μέτρα από αυτόν ο ΜΥ1 ανάφερε και δεν αμφισβητήθηκε ότι ναι μεν είδε τον Ενάγοντα σε απόσταση 3 μέτρων αλλά όταν τον είδε βρισκόταν πάνω στο πεζοδρόμιο. Ο ΜΥ1 σταθερός στη θέση του εξήγησε πολλές φορές ότι ο Αποβιώσαντας ήταν πάνω στο πεζοδρόμιο και δεν τον είδε να κατεβαίνει από αυτό. Αυτή ήταν και η δικογραφημένη του θέση. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από τα πρακτικά: Ε.Ναι αλλά είδες τον πεζό στο πεζοδρόμιο? Α. Κάτι πάνω υπήρχε στο πεζοδρόμιο. ..... Ε. Από την ώρα που τον είδες δηλαδή μέχρι που συνέβηκε το ατύχημα η απόσταση ήταν στα 2-3 μέτρα? Α. Ναι οριζοντίως, όχι καθέτως Ε. Οριζοντίως ερχόσουν από εδώ και ο πεζός ήταν μπροστά? Α. Κάποιος πεζός ήταν πάνω στο πεζοδρόμιο Σημειώνω ότι δεν αμφισβητήθηκε ότι το επίδικο συμβάν επεσυνέβη ενώ έστριβε αριστερά ο Εναγόμενος και ότι ο Αποβιώσαντας κτυπήθηκε με τον αριστερό τροχό του οχήματος του Εναγόμενου. Κατά την αντεξέταση του ενώ γίνονταν υποβολές ότι το επίδικο συμβάν έγινε επί του πεζοδρομίου ή ξυστά από αυτό οι υποβολές ουσιαστικά στηρίχθηκαν στη θέση ότι καθόλη τη διάρκεια ο Αποβιώσαντας βρισκόταν ακίνητος στο πεζοδρόμιο όχι στο οδόστρωμα ή ότι κατέβασε το αριστερό του πόδι. Ουδέποτε επίσης υποδείχθηκε στο μάρτυρα ότι ο Αποβιώσαντας έδειξε ξεκάθαρα ότι θα διασταύρωνε το δρόμο. Παραθέτω απόσπασμα από τα πρακτικά: Ε. Ο πίσω τροχός σου πάτησε το πόδι του λες. Που? Σε ποιο σημείο? Πάνω στο πεζοδρόμιο? Α. Όχι πάνω στο πεζοδρόμιο, αφού από το πεζοδρόμιο ήμουν το minimum 1,5 μέτρο ....... Ε. Κύριε μάρτυς σου υποβάλλω ότι πήρες κλειστά το αυτοκίνητο σου με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο σου ο τροχός να βγει στο πεζοδρόμιο και να χτυπήσει τον...όχι να το διαφοροποιήσω. Συνεχίζει... Ε. Με αποτέλεσμα ο πίσω τροχός σου να περάσει ξυστά από το πεζοδρόμιο. Ο μάρτυρας χωρίς υπεκφυγές απάντησε ότι είδε τον Ενάγοντα πάνω στο πεζοδρόμιο και μετά όταν πέρασε και έστριψε ένιωσε κάτι πίσω στον αριστερό του τροχό και όταν σταμάτησε για να δει τι έγινε βρήκε τον πεζό στο οδόστρωμα πολύ κοντά στο πεζοδρόμιο. Ο ΜΥ1 δε φάνηκε να θέλει να παραπλανήσει το Δικαστήριο ούτε υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις οι οποίες να είναι ικανές να επηρεάσουν την αξιοπιστία του. Αν και το Δικαστήριο προβληματίστηκε από το πόση απόσταση είχε το όχημα του Εναγόμενου από το πεζοδρόμιο ως φάνηκε εν τέλει από τη μαρτυρία του, που δεν αμφισβητήθηκε όταν κατέβηκε ο ΜΥ1 για να δει τι έγινε μετά που έστριψε στην οδό Αγίου Σπυριδώνος αφού ένιωσε κάτι στον πίσω αριστερό του τρόχο βρήκε τον Ενάγοντα στο οδόστρωμα κοντά στο πεζοδρόμιο. Η μαρτυρία του ΜΥ1 ήταν ότι βρισκόταν σε απόσταση από το πεζοδρόμιο περίπου 1.5 μέτρο όταν τον είδε στο πεζοδρόμιο χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει με ακρίβεια την απόσταση αλλά αντεξεταζόμενος εξήγησε με σαφήνεια ότι ο Ενάγοντας κτυπήθηκε ενώ αυτός βρισκόταν στο οδόστρωμα και μάλιστα τον βοήθησε να σηκωθεί και πήγαν και κάθισαν μαζί πάνω στο πεζοδρόμιο. Η εκδοχή του ήταν πειστική και συνάδει με τη θέση του ότι από την αρχή οδηγούσε το όχημα του στο οδόστρωμα και ότι δεν ανέβηκε σε καμία περίπτωση επί του πεζοδρομίου ή ότι πέρασε ξυστά από αυτό.[23] Ο ΜΥ1 από την αρχή παρέμεινε στην εκδοχή του ότι δηλαδή δεν γνωρίζει πως έγινε το συμβάν αφού όταν αυτός είδε τον Ενάγοντα, ο Αποβιώσαντας στεκόταν στο πεζοδρόμιο και δεν παρείχε ένδειξη ότι ήθελε να διασταυρώσει. Μόνο εικασίες μπορούσε να κάνει για το τι έγινε αφού δεν μπορεί να ξέρει πως συμπεριφέρθηκε ο Αποβιώσαντας. Ουδέποτε ο ΜΥ1 είπε ή άφησε να νοηθεί ότι γνώριζε πως ενήργησε ο Αποβιώσαντας. Κρίνω ότι ήταν ειλικρινής ο ΜΥ1 κατά την περιγραφή των γεγονότων. Η θέση του ΜΥ1 όμως ότι ο δρόμος υποχωρεί και στενεύει με αποτέλεσμα να ξεπετάσσει κάποιον παρέμεινε μετέωρη και δε θα ληφθεί υπόψη. Ανάφερε μεν ο ΜΥ1 ότι υπήρξε ανώτερος λειτουργός Πολεοδομίας και αρχιτέκτονας αλλά δεν παρουσίασε μαρτυρία να υποστηρίξει τη θέση του. Η θέση του δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι παρόλο που η μαρτυρία ότι υποχωρεί ο δρόμος παρέμεινε μετέωρη παρατηρώ ότι δεν την αμφισβήτησε η πλευρά του Αποβιώσαντος μάλιστα έγινε προσπάθεια χρησιμοποίησης της θέσης αυτής για σκοπούς επιχειρηματολογίας μέσω της αγόρευσης που κατατέθηκε εκ μέρους του Αποβιώσαντος. Για τους λόγους που αναφέρω ανωτέρω η μαρτυρία του ΜΥ1 γίνεται μερικώς αποδεκτή και δη δε γίνεται αποδεκτή η μαρτυρία του ως προς το ότι ο δρόμος υποχωρεί και στενεύει. Ως προς τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος και ως το βίωσε ο ίδιος η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Η μαρτυρία της ΜΕ1 και ΜΕ2 ενόψει του ότι είναι οι κληρονόμοι προφανώς της περιουσίας του αποβιώσαντος Ενάγοντα και ενδέχεται να έχουν και προσωπικό συμφέρον από την παρούσα υπόθεση αντιμετωπίζονται με προσοχή. Η ΜΕ1 προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι γνώριζε τον Εναγόμενο και ότι αυτός της ανάφερε ότι ευθύνεται αποκλειστικά για το ατύχημα θέση όμως που δεν μπορεί να θεωρηθεί αληθής. Ως φάνηκε αυτός ο ισχυρισμός για πρώτη φορά ειπώθηκε στο Δικαστήριο. Το ατύχημα έγινε το 2013 και από τότε μέχρι σήμερα ουδέποτε αναφέρθηκε στα δικόγραφα του Αποβιώσαντος το εν λόγω γεγονός. Η λογική επιτάσσει ότι εάν είχε μεσολαβήσει αυτό το γεγονός στα χρόνια που μεσολάβησαν θα το επικαλείτο ο Αποβιώσαντας ή θα έστελλε μια επιστολή σχετική με το θέμα. Παρατηρώ επίσης ότι στο Τεκμήριο 5 έκθεση που ετοιμάστηκε από την Αστυνομία μετά από αίτημα του Αποβιώσαντος, ο Εναγόμενος, 2 ώρες μετά το συμβάν επικοινώνησε με την Τροχαία Λεμεσού και τους ενημέρωσε για το επίδικο συμβάν. Ουδέποτε καταγράφηκε ή αναφέρθηκε στην Αστυνομία από τον Εναγόμενο ότι αυτός ευθύνεται για το επίδικο συμβάν. Αντιθέτως στην έκθεση την οποία παρουσίασε η πλευρά του Αποβιώσαντος ουσιαστικά περιγράφεται η θέση του Εναγόμενου ως την παρουσίασε στο Δικαστήριο. Ο ισχυρισμός αυτός λοιπόν της ΜΕ1 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός, ισχυρισμός που ως φαίνεται παρουσιάστηκε στην προσπάθεια της ΜΕ1 να βοηθήσει ώστε να στοιχειοθετηθεί αμέλεια του Εναγόμενου ελλείψει της μαρτυρίας του Ενάγοντα. Γενικά η μαρτυρία της ΜΕ1 αλλά και του ΜΕ2 σε σχέση με τις συνθήκες διάπραξης του ατυχήματος κάθε άλλο παρά βοηθητική ήταν. Ως προς τα λοιπά η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή μόνο εφόσον δεν είναι αντίθετη με άλλη αξιόπιστη μαρτυρία. Η μαρτυρία της σε σχέση με τα όσα βίωσε η ίδια μετά το ατύχημα αλλά και ως προς τις περιγραφές της για το τι προβλήματα αντιμετώπισε ο Αποβιώσαντας μετά το ατύχημα γίνεται αποδεκτή. Θα έλεγα ότι ήταν λίγο υπερβολική στις περιγραφές της ως αλλά θεωρώ ότι ήταν επεξηγηματική και κατατοπιστική όταν περιέγραψε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ο Αποβιώσαντας ο οποίος αναγκαζόταν να κοιμάται στο σαλόνι. Για όσα θέματα έκανε αναφορά και αποτελούν ιατρικής φύσεως θέματα που αφορούν εξειδικευμένες γνώσεις δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά εκτός αυτά που δεν αμφισβητήθηκαν και δη ότι ο Αποβιώσαντας αντιμετώπιζε προυπάρχον προβλήματα υγείας αλλά και αυτά που επεξηγήθηκαν από άτομο με ειδικές γνώσεις. Η μαρτυρία της λοιπόν γίνεται μερικώς αποδεκτή. Η ΜΕ1 κατάθεσε σωρεία εγγράφων τα οποία είναι όλα εξ ακοής μαρτυρία. Προχωρώ αμέσως πιο κάτω στην αξιολόγηση τους. Το Τεκμήριο 6 αφορά βεβαίωση από κάποιον κο Ανδρέα Θεοφάνους. Το εν λόγω Τεκμήριο κατατέθηκε ως έγγραφο που η ΜΕ1 είχε στην κατοχή της. Τόσο η ίδια όσο και ο ΜΕ2 αναφέρθηκαν σε καταθλιπτική συμπεριφορά του Αποβιώσαντος. Έγινε επίσης αναφορά στο συγκεκριμένο γιατρό αλλά δεν εξηγήθηκε γιατί δεν κλήθηκε να μαρτυρήσει στο Δικαστήριο. Το Τεκμήριο 6 αποτελεί εξ΄ακοής μαρτυρία αλλά κατ' εφαρμογή του άρθρου 27 του περί Αποδείξεως Νόμου δεν μπορεί να αποδωθεί σ'αυτό οποιαδήποτε αποδεικτική βαρύτητα παρά μόνο ότι στις 25.09.2013 ο Αποβιώσαντας επισκέφθηκε τον Δρ. Ανδρέα Θεοφάνους, ειδικό νευρολόγο. Περιορισμένη ως μηδαμινή αποδεικτική βαρύτητα αποδίδεται και στα Τεκμήρια 7, 8, 13 και 14 τα οποία αφορούν εξ' ακοής μαρτυρία για την οποία δε δόθηκε καμία εξήγηση για το λόγο που δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ο συντάκτης τους. Σε σχέση με το Τεκμήριο 14 αναφέρω δε ότι δεν αμφισβητήθηκε εν πάση περίπτωση ότι ο Αποβιώσαντας έπασχε για λόγους άσχετους με το επίδικο ατύχημα με καρδιολογικά προβλήματα ούτε το γεγονός ότι ζητούσε κατά καιρούς την έκδοση δελτίου στάθμευσης για άτομα με αναπηρία. Το Τεκμήριο 18 αφορά βεβαίωση από γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων με ημερ. 16/11/
12. Δεν εξηγήθηκε ο λόγος που δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία από το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων ούτε παρουσιάστηκε μαρτυρία για να εξηγηθεί γιατί λάμβανε ο Αποβιώσαντας σύνταξη ανικανότητας. Η βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί είναι περιορισμένη ως μηδαμινή. Σημειώνω ότι η ΜΕ1 δε θυμόταν από πότε λάμβανε σύνταξη ανικανότητας ο Αποβιώσαντας. Τα Τεκμήρια 10,11 και 12 επίσης αποτελούν εξ'ακοής μαρτυρία αλλά ο ΜΕ4 εξήγησε ότι από τα έγγραφα που είχε στην κατοχή του ότι γνώριζε ότι Αποβιώσαντας ήταν διαβητικός (προυπάρχον πρόβλημα) θέση που δεν αμφισβητήθηκε. Σε σχέση με τα Τεκμήρια 10 και 12 η μόνη αποδεικτική βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στα έγγραφα είναι ότι ο Αποβιώσαντας επισκέφθηκε κάποια στιγμή την πνευμονολογική κλινική γιατί ζήτησε να του χορηγηθεί συσκευή μη επεμβατικού μηχανισμού, λαμβανομένης υπόψης και της μαρτυρίας των ΜΕ1 και ΜΕ2 ότι από το 2017 και 2018 χρησιμοποιούσε συσκευή οξυγόνου. Σε σχέση με το ΜΕ2 η μαρτυρία του σε γενικές γραμμές ήταν θετική αλλά δεν είναι ιδιαίτερα βοηθητική. Η μαρτυρία του η οποία δε βρίσκεται σε σύγκρουση με άλλη μαρτυρία γίνεται αποδεκτή όπως και η μαρτυρία του τι ο ίδιος βίωσε μετά το ατύχημα. Σε σχέση με τις σωματικές βλάβες και ζημιές του Αποβιώσαντος αξιολογείται η μαρτυρία του ΜΕ
13. Ο Δρ. Α. Μ. (ΜΕ4) θεωρώ ότι ήταν αξιόπιστος, ανεξάρτητος και αντικειμενικός μάρτυρας. Τα προσόντα του και η επαγγελματική του κατάρτιση δεν αμφισβητήθηκαν. Παρόλα αυτά κρίνω ότι είναι εμπειρογνώμονας στην ειδικότητα του. Εξήγησε δε με επάρκεια και σαφήνεια τα Τεκμήρια 15 και
14. Δεν διέκρινα να συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος να αμφισβητήσω τα όσα κατέθεσε και εμπίπτουν στην ειδικότητα του και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Λαμβάνω υπόψη μου ότι ο ΜΕ4 δεν είναι ο θεράπων ιατρός του Ενάγοντα αλλά και ότι ο λόγος επίσκεψης του Ενάγοντα ήταν για να λάβει ιατρικό πιστοποιητικό ώστε να του παρασχεθεί χώρος στάθμευσης αναπήρων. Ο ΜΕ4 ήταν ειλικρινής και σαφής. Εξήγησε ότι δεν μπορεί επίσης να γνωρίζει εάν η δυσκολία στη βάδιση οφείλεται στο ατύχημα του Αποβιώσαντος το
15. Υπενθυμίζω ότι το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 1-4 έγινε αποδεκτό. Η επεξήγηση που έδωσε ο ΜΕ4 σε σχέση με το Τεκμήριο 4 γίνεται αποδεκτή αφού είναι ορθοπαιδικός χειρουργός και σαν εμπειρογνώμονας κλήθηκε να εξηγήσει τι σημαίνει. Σημειώνω ότι ουδεμία ιατρική μαρτυρία παρουσιάστηκε για τα προβλήματα άπνοιας που αναφέρθηκε ότι αντιμετώπιζε ο Αποβιώσαντας σύμφωνα με τη ΜΕ1 και το ΜΕ2, ουδεμία μαρτυρία παρουσιάστηκε που να συνδέει τη δυσκολία βάδισης που είχε ο Αποβιώσαντας με το ατύχημα. Ουδεμία μαρτυρία από ειδικό εμπειρογνώμονα παρουσιάστηκε η οποία να συνδέει τυχόν προβλήματα κατάθλιψης ή βλάβες στη σπονδυλική στήλη του Αποβιώσαντος με το επίδικο δυστύχημα. Παρατηρώ επίσης μέσα από το σύνολο της μαρτυρίας ότι για να μπορεί να λαμβάνει ο Αποβιώσαντας κάρτα αναπηρίας κατα καιρούς επισκεπτόταν γιατρούς διαφορετικών ειδικοτήτων. Μετά από την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως ανωτέρω σημειώνω ότι η μαρτυρία που παρουσιάστηκε και έγινε αποδεκτή για σκοπούς οικονομίας λόγου συνιστά εύρημα μου, όπως και το περιεχόμενο των τεκμηρίων που έγιναν αποδεκτά, τα γεγονότα που εν πάση περίπτωση δεν αμφισβητήθηκαν και αυτά που αναφύονται από τα δικόγραφα ως παραδεκτά γεγονότα. Συνοπτικά: Στις 25/04/2013 και περί την 09:30 π.μ. ο Εναγόμενος οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής [ ] στην οδό Γλάδστωνος στη Λεμεσό με ανατολική κατεύθυνση. Φθάνοντας στην πάροδο αριστερά σύμφωνα με την πορεία του, έστριψε αριστερά με σκοπό να εισέλθει στην οδό Αγίου Σπυρίδωνος, αφού προηγουμένως έδωσε σήμα για την πρόθεση του αυτή. Στρίβοντας πάτησε με τον πισινό αριστερό τροχό του οχήματος του τον πεζό/ Αποβιώσαντα ο οποίος προσπάθησε να διασταυρώσει την οδό Γλάδστωνος από βόρεια προς νότια. Προτού ο Εναγόμενος στρίψει αριστερά προς την οδό Αγίου Σπυρίδωνος σε περίπου απόσταση 3 μέτρων είδε στα αριστερά του τον Αποβιώσαντα ο οποίος καθ όλη τη διάρκεια στεκόταν στο πεζοδρόμιο. Όταν τον είδε ο Εναγόμενος, αυτός δεν παρείχε κάποια ένδειξη ότι θα διασταυρώσει το δρόμο και δεν είχε κατέβει ακόμη από το πεζοδρόμιο. Ο Αποβιώσαντας κτυπήθηκε από το όχημα του Εναγόμενου μέσα στο οδόστρωμα όταν ο πεζός επιχείρησε να διασταυρώσει την οδό Γλάδστωνος και εισήλθε εντός του οδοστρώματος όταν ο Εναγόμενος έστριβε αριστερά στην οδό Αγίου Σπυρίδωνος. Ο Αποβιώσαντας τον βρήκε κοντά στο πεζοδρόμιο. Ο Αποβιώσαντας ενώ επιχειρούσε να διασταυρώσει την οδό Γλάδστωνος το αριστερό του πόδι κτυπήθηκε από τον αριστερό πισινό τροχό του Εναγόμενου. Εκείνη τη μέρα και ώρα δεν είχε τροχαία κίνηση, ο καιρός ήταν καλός, υπήρχε καλή ορατότητα στο δρόμο. Η οδός Γλάδστωνος είναι διπλής κατεύθυνσης αλλά η οδός Αγίου Σπυρίδωνος είναι μονόδρομος και στενεύει προς τα μέσα. Ο Εναγόμενος δε γνώριζε τον Αποβιώσαντα ή τη σύζυγο του προηγουμένως. Τη μέρα του ατυχήματος όταν τον βρήκε στο οδόστρωμα πήγαν και κάθησαν αρχικά μαζί στο πεζοδρόμιο και στη συνέχεια τον μετέφερε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού για περίθαλψη στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών. Όταν παρέλαβαν τον Αποβιώσαντα έφυγε. Την ίδια μέρα έγινε αναπαράσταση του ατυχήματος. Ο Αποβιώσαντας μετά το ατύχημα υπέφερε από άλγος ποδοκνημικής αριστεράς. Διαγνώστηκε με αμφισφύριο κάταγμα αριστερής ποδοκνημικής τύπου weber B και κάταγμα 5ου Μεταταρσίου αριστερά. Λόγω προυπάρχοντων προβλημάτων υγείας (έφραγμα μυοκαρδίου, Plavix και σακχαρώδη διαβήτη) ανάμενε 5 μέρες για να χειρουργηθεί. Υπεβλήθηκε ο Αποβιώσαντας σε ανοικτή ανάταξη-οστεοσύνθεση σφυρών αριστερής ποδοκνημικής με πλάκα και βίδες, τοποθετήθηκε γύψινος νάρθηκας. Λόγω του ότι ήταν διαβητικός η πληγή μολύνθηκε. Στο σπίτι τον φρόντιζε η σύζυγος του. Ο Αποβιώσαντας αναγκαστικά κοιμόταν στο σαλόνι. Μετά το ατύχημα ανέπτυξε φοβίες. Τρεις μήνες μετά το ατύχημα οι ακτινογραφίες έδειξαν πόρωση του κατάγματος και στις 25/07/2013 ο ασθενής χειρουργήθηκε και αφαιρέθηκε η πλατίνα από τον εξώσφυρο. Ο Αποβιώσαντας υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπείες στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού αλλά και ιδιωτικά. Επίσης ο Αποβιώσαντας επισκέφθηκε τον ΜΕ4 ο οποίος ετοίμασε τα Τεκμήρια 15 και 16 με σκοπό να εγκριθεί αίτημα του Αποβιώσαντος για να του χορηγηθεί χώρος στάθμευσης αναπήρων. Ο Αποβιώσαντας πριν από το ατύχημα ήταν ανίκανος για εργασία αλλά εργαζόταν σε ένα σουβλατζίδικο κοντά στο σπίτι του για να μην μένει συνέχεια σπίτι. Λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης όπως έχουν διαπιστωθεί μέσα από τα ευρήματα, θεωρώ ότι η μαρτυρία που έχει γίνει αποδεκτή δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι ο Εναγόμενος υπήρξε αμελής. Από τη στιγμή που ο Αποβιώσαντας δεν είχε παράσχει ένδειξη ότι θα διασταύρωνε την οδό Γλάδστωνος και στεκόταν στο πεζοδρόμιο δεν υπήρχε κάποιο προληπτικό μέτρο που θα μπορούσε να λάβει ο Eναγόμενος ο οποίος σαφώς και δεν μπορούσε να προβλέψει τις κινήσεις του Αποβιώσαντος. Τον είδε μεν σε απόσταση 3 μέτρων αλλά ο Αποβιώσαντας ήταν στο πεζοδρόμιο και όχι στο οδόστρωμα. Δε καταδείχθηκε η ακριβής απόσταση του οχήματος του Εναγόμενου από το πεζοδρόμιο αλλά μέσα από το σύνολο της μαρτυρίας προκύπτει ότι οδηγούσε το όχημα του κοντά στο πεζοδρόμιο. Όμως ουδέποτε ο Εναγόμενος ανέβηκε σ'αυτό ούτε με τη μαρτυρία φάνηκε να πέρασε ξυστά από το πεζοδρόμιο παρά μόνο ότι οδηγούσε το όχημα του σε κοντινή απόσταση από το πεζοδρόμιο. Αυτό όμως είναι άνευ σημασίας καθότι όταν περνούσε ο Εναγόμενος με το όχημα του και όταν βρισκόταν στη διαδικασία για να στρίψει ο Αποβιώσαντας βρισκόταν πάνω στο πεζοδρόμιο και όχι κάτω από αυτό. Δεν μπορούσε να προβλέψει ή να γνωρίζει ο Εναγόμενος τις κινήσεις του Ενάγοντα ειδικότερα αφού δεν παρείχε ένδειξη ότι θα διασταύρωνε εκείνη την ώρα. Ο Αποβιώσαντας είναι αυτός που αποφάσισε εν τέλει να εισέλθει εντός του οδοστρώματος από τα αριστερά του Εναγόμενου και όταν αυτός έστριβε στα αριστερά.[24] Ο Εναγόμενος δεν είχε καθήκον να λάβει μέτρα προς αποφυγή κινδύνου μη ευλόγως προβλεπτού. Όλα τα πιο πάνω καταδεικνύουν πως ο Εναγόμενος ουδεμία αμέλεια επέδειξε και ουδεμία ευθύνη φέρει για το επίδικο ατύχημα. Συνοψίζοντας θα έλεγα επίσης ότι η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει ουσιαστικά την εκδοχή της στο Δικαστήριο. Σημειώνω ότι η μαρτυρία του ΜΕ3 ήταν ότι το ατύχημα έγινε εντός του οδοστρώματος και ότι ο Αποβιώσαντας είχε κατεβάσει το αριστερό του πόδι στο οδόστρωμα (δε δικογραφείται αυτή η θέση) ενώ κατά την αντεξέταση του Εναγόμενου υποδείχθηκε σ'αυτόν ότι το ατύχημα επεσυνέβη επί του πεζοδρομίου ή ξυστά από αυτό. Πέραν του ότι προβλήθηκαν διαζευκτικές θέσεις[25] δεν καταδείχθηκε καμία εκ των δύο θέσεων και δεν παρουσιάστηκε για το σκοπό αυτό επαρκής και αξιόπιστη μαρτυρία. Θετική μαρτυρία ως προς το που ακριβώς βρισκόταν ο Αποβιώσαντας δεν παρουσιάστηκε. Στο Δικαστήριο παρουσιάστηκε αρχικά η εκδοχή του ΜΕ3 ότι η σύγκρουση του πεζού με το όχημα του Εναγόμενου έγινε στο σημείο Χ1 στο οδόστρωμα και αργότερα κατά την αντεξέταση τέθηκε η θέση ότι το ατύχημα επεσυνέβη επί του πεζοδρομίου. Η θέση επίσης ότι είχε κατεβάσει ο Αποβιώσαντας το ένα πόδι στο οδόστρωμα θέση η οποία αν και δε δικογραφήθηκε εν πάση περιπτώση δεν υποστηρίχθηκε με θετική μαρτυρία και δεν αποδείχθηκε. Παρόλα αυτά κρίνω ορθό να επισημάνω σε σχέση με τη θέση αυτή, ότι δηλαδή ο αποβιώσαντας είχε κατεβάσει το ένα πόδι στο οδόστρωμα σε απόσταση 0,50 εκατοστά από το πεζοδρόμιο και ότι ήταν ακίνητος ότι δε συνάδει ούτε με τη λογική. Και εξηγω. Το ότι βρέθηκε το αριστερό του πόδι εκτεθειμένο στον αριστερό πισινό τροχό του οχήματος του Εναγόμενου δεικνύει ότι ο Αποβιώσαντας δεν ήταν ακίνητος ως υποστηρίχθηκε αλλά εν κινήσει. Δεν μπορεί να στεκόταν σε αναμονή προβάλλοντας μόνο το αριστερό του πόδι και το άλλο του πόδι να βρισκόταν σε απόσταση 0,50 εκατοστών.[26] Ο Αποβιώσαντας λογικά κατέβηκε από το πεζοδρόμιο για να διασταυρώσει και ήταν σε κίνηση. Η Ενάγουσα λοιπόν δεν απέσεισε ούτε το αποδεικτικό βάρος. Η διαπίστωσή μου λοιπόν περί της απουσίας οιασδήποτε αμελούς συμπεριφοράς εκ μέρους του Εναγομένου οδηγεί την αγωγή σε αποτυχία. Παρά ταύτα, θα προχωρήσω να εξετάσω τη μαρτυρία που προσκόμισε η πλευρά του Αποβιώσαντος προς το σκοπό απόδειξης των αξιώσεων για αποζημιώσεις. Σημειώνω ότι μέσω της Έκθεσης Απαίτησης διεκδικείται το ποσό των €1,597 ως ειδικές ζημιές οι οποίες περιορίστηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία στο ποσό των €
16. Από το ποσό των €807 αποδείχθηκαν με την αυστηρότητα που καθορίζει η νομολογία α) το ποσό €62 που αντιπροσωπεύει το αντίτιμο για την έκδοση του ιατρικού πιστοποιητικού ως προβλέπεται στο Τεκμήριο 4, β) το ποσό των €85 για την εξασφάλιση της σχετικής με το ατύχημα αστυνομικής έκθεσης. Σημειώνω ότι δεν αμφισβητήθηκε ότι ο Αποβιώσαντας κατέβαλε το πιο πάνω ποσό για να λάβει την αστυνομική έκθεση. Υποβλήθηκε δηλαδή ο Αποβιώσαντας στο κόστος αυτό για να λάβει την έκθεση διερεύνησης του ατυχήματος. Υπάρχει σύνδεσης του κόστους αυτού με το επίδικο συμβάν. Σε σχέση με τα υπόλοιπα ποσά που αναγράφονται σε διάφορα τεκμήρια που κατατέθηκαν ήτοι τα τεκμήρια 6 και 7 δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία από τα πρόσωπα που συνέταξαν τα έγγραφα παρά μόνο αποδόθηκε σ'αυτά περιορισμένη ως μηδαμινή αποδεικτική βαρύτητα σε σχέση με το περιεχόμενο τους. Λαμβανομένου υπόψη της νομολογιακής αρχής ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να αποδεικνύονται με αυστηρότητα κρίνω ότι τα ποσά που αναφέρονται στα εν λόγω τεκμήρια χωρίς να παρουσιαστεί μαρτυρία δεν αποδείχθηκαν με τον απαιτούμενο βαθμό. Ουσιαστικά δεν αποδείχθηκαν άλλα ποσά ως ειδικές ζημιές πέραν των ποσών ως το α και β ανωτέρω. Σημειώνω επίσης ότι ουδεμία μαρτυρία παρουσιάστηκε για φαρμακευτική περίθαλψη, φάρμακα, παυσίπονα. Σε σχέση με τις γενικές αποζημιώσεις σημειώνω ότι δεν καταδείχθηκε στο Δικαστήριο ότι ο Αποβιώσαντας υπέστη εξαιτίας του ατυχήματος άλλες σωματικές βλάβες πέραν των όσων αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου. Για σκοπούς καθοδήγησης ως προς το ύψος των γενικών αποζημιώσεων έχω λάβει υπόψη μου, το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάστηκαν σε περιπτώσεις όπου η φύση και έκταση των τραυματισμών όπως και τα κατάλοιπα των τραυμάτων προσομοίαζαν με την παρούσα υπόθεση όπως τις αποφάσεις στις υποθέσεις: Aριστείδου v Σιαηλή

(1998)1 Α.Α.Δ. 617, Ρολάνδος Κυριάκου v Μάριου Σβανά

(2012)1 Α.Α.Δ. 810, Κωνσταντίνου v Χριστοφή

(2003)Α Α.Α.Δ. 11, Ανδρέας Παναγή v Χλόης Παναγιώτου

(2008)1 Α.Α.Δ. 1267, Χριστοφόρου v Γερμανού Π.Ε. 247/2013 ημερ. 07/04/2020, ECLI:CY:AD:2020:A

1. Έχω λάβει υπόψη μου ότι ο Αποβιώσαντας διαγνώστηκε με R.T.A. αμφισφύριο κάταγμα αριστερής ποδοκνημικής, υποβλήθηκε σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις, κάταγμα 5ου Μεταταρσίου, ότι μολύνθηκε η πληγή του λόγω του ότι υπήρξε διαβητικός, ότι δεν ήταν εφικτό να εγχειριστεί νωρίτερα των 5 ημερών λόγω του ότι ήταν καρδιοπαθής, ότι μετά το δυστύχημα κατά το στάδιο φροντίδας του στο σπίτι ταλαιπωρήθηκε για κάποιους μήνες, αναγκαστικά μετά την εγχείριση περιορίστηκαν οι κινήσεις του, ακινητοποιήθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα, αναγκαζόταν να κοιμάται στο σαλόνι του σπιτιού του, και υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπείες για αποκατάσταση. Θα επιδίκαζα επί πλήρους ευθύνης το ποσό των € 22.000 ως γενικές αποζημιώσεις. Κρίνω ότι αυτό θα συνιστούσε δίκαιη και εύλογη αποζημίωση για τον Ενάγοντα. Ως ειδικές αποζημιώσεις θα επιδίκαζα για τους λόγους που εξηγούνται ανωτέρω το ποσό των €
2. Επίσης θα επιδίκαζα νόμιμο τόκο επί των γενικών αποζημιώσεων από την ημερομηνία γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος. Δε διαπιστώνω να υπήρξε ολιγωρία σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρηθεί αδικαιολόγητη η συμπεριφορά του Αποβιώσαντα στην καταχώρηση της αγωγής. Επίσης θα επιδίκαζα κατ'εφαρμογή των αρχών ως καθορίζονται στη νομολογία νόμιμο τόκο και επί των ειδικών αποζημιώσεων, μειωμένο όμως κατά το ήμισυ από την ημερομηνία γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος έτσι ώστε να αντισταθμιστεί το ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή.[27] Υπό το φως όμως όλων των όσων προβάλλονται αμέσως πιο πάνω η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου και εναντίον της Ενάγουσας ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)............. Μ-Α Στυλιανού, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Panayiotoy v Mavrou

(1970)1 C.L.R. 215. [2] Λάππας ν. Παφίτη

(1995)1 Α.Α.Δ. 832 και Συκοπετρίτης ν. Χριστοδούλου

(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 218. [3] Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη

(1996)1 Α.Α.Δ. 420 [4] Μαρκαντώνης ν. Δημάκη

(1989)1 C.L.R. 387 [5] Βίκης ν. Νεοφύτου

(1990)1 Α.Α.Δ. 345 [6] Αβραάμ ν. Αρέστη Στυλιανού

(2002)1 Α.Α.Δ. 50 [7]

(1984)1 CLR 460 [8] Βλ. Ελισάβετ Ηρακλέους ν. Ρένου Πίτρου

(1994)1 ΑΑΔ 239, Ανδρέας Σπύρου ν. Άριστου Χ΄΄ Χαραλάμπους

(1989)1Ε ΑΑΔ 298, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου

(1992)1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά

(1992)1 ΑΑΔ 498, Aloupou and Another v. Hadjigeorghiou and Another

(1984)1 CLR 475. [9] Χαριλάου ν Νικολάου

(2003)1 Α.Α.Δ. 1460, Fletcher v Autocar Transporters Ltd [1968] 1 All E.R. 726, Constantinou v Salahouris

(1969)1 C.L.R. 416. [10] Βαρβάρα Χρίστου Μιχαήλ ν Φίλιος Συκοπετρίτης Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 1049, Κώστας Ιακώβου ν Αλέξανδρος Παπαδάκη κ.α.

(2000)1 Α.Α.Δ. 2079 [11] Paraskevaides (Overseas) Ltd v Christofi

(1982)1 C.L.R. 789 [12] Φοινικαρίδης κ.α. ν Γεωργίου κ.α.

(1991)1 Α.Α.Δ. 475, Παναγή ν Θεοδώρου

(1992)1 Α.Α.Δ. 1303, Μαυροπετρή ν Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ. 66 [13] Παναγή ν Θεοδώρου κ.α.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1303, Κωνσταντίνου ν Ιωάννου

(1993)1 Α.Α.Δ. 669 [14] (βλ.Σύγραμμα Φρίξου Νικολαΐδη 'Αποζημιώσεις για Σωματικές Βλάβες' παρ. 1-21, σελ. 25) [15] Ιακώβου ν Παπαδάκη κ.α

(2000)1Γ Α.Α.Δ 2079) [16] Al Watani κ.α. v Παπαδοπούλου

(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ 1924 [17] Παπαγεωργίου ν. Λούη Κλάππα (Investments Services Ltd)

(1990)1 Α.Α.Δ.). [18] Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506. [19]

(2009)1 Α.Α.Δ. 339. [20] Βασιλείου Μιχαήλ Α. Ανήλικος δια του πατρός του Ανδρέα Μ. Βασιλείου ως πλησιεστέρου συγγενούς και φίλου v Χαρούλλας Γεωργίου κ.α.

(2002)1 ΑΑΔ 409. [21]

(2011)1 Α.Α.Δ. 1467. [22] Eυθυμίου Κώστας V Παρασκευά Γεωργίου

(2002)1 ΑΑΔ 1280. [23] Με βάση το ελληνικό λεξικό του κου Μπαμπινιώτη Δ' έκδοση Λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας σελ. 1372 Ξυστά σημαίνει σε πολύ μικρή απόσταση με ελάχιστη επαφή των δύο επιφανειών. Δηλαδή στην προκείμενη περίπτωση ξυστά με το πεζοδρόμιο σημαίνει ότι υπήρξε ελάχιστη επαφή του οχήματος με το πεζοδρόμιο. [24] Soteriou v Kyprianidou and others

(1981)1 C.L.R. 61. [25]Είναι θεμελιωμένη αρχή ότι ένας διάδικος δικαιούται να προβάλει στο δικόγραφο του διαζευκτικούς ισχυρισμούς, αλλά οφείλει, κατά την ακροαματική διαδικασία, να επιλέξει την εκδοχή που θα προωθήσει Βλ. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Xίνη

(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 818. [26] Οι κανόνες της λογικής δεν μπορούν να είναι έξω από τα όρια της δικαστικής συλλογιστικής. Βλ. Κυριάκου v Γρίβα

(2002)1Α.Α.Δ. 825. [27] Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 475 και Θεοδούλου ν. A. Panayides Contracting Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 2134. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο