Α. Α. Λ. ν. A. MESSIOS & SONS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 5770/1997, 16/12/2022

(1)A. Messios & Sons Limited και

(2)τον Γ. Μ., εναντίον του A. Λεωνίδα‑ Καθ' ου η Αίτηση‑ στη βάση του ότι, σύμφωνα με την Αίτηση, ο Καθ' ου η Αίτηση και Ενάγοντας στην αγωγή 5770/1997, εναντίον του οποίου υπήρχε ανταπαίτηση, αρνήθηκε να συμμορφωθεί με το διάταγμα και/ή παράκουσε το διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο εμπεριέχεται στην απόφαση η οποία εκδόθηκε στις 29.08.2007, παρ' ότι αυτός έλαβε γνώση, ωστόσο δεν προέβη στις αναγκαίες ενέργειες, μέσα σε 3 μήνες από τις 29.08.2007, για ξεχωριστή ή αυτοτελή εγγραφή ή στα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτούμενων από οποιοδήποτε σε ισχύ νόμο ή κανονισμό, πιστοποιητικών, αδειών ή εγκρίσεων για τη δημιουργία ξεχωριστών ή αυτοτελών εγγράφων στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού, των μονάδων ή και των ιδιοκτησιών ή και των δικαιωμάτων σε σχέση με τα υποστατικά ή τις οικοδομές ή τις μονάδες ή άλλως στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής [ ], τεμάχιο [ ] στο χωριό Πισσούρι. Ζητούνται επίσης διατάγματα όπως ο Καθ' ου η Αίτηση να δείξει λόγο γιατί να μην φυλακισθεί, αλλά και έκδοσης εντάλματος δέσμευσης, λόγω του ότι ο Καθ' ου η Αίτηση αρνείται να συμμορφωθεί με το προαναφερόμενο διάταγμα του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Γ. Μ., ο οποίος παραθέτει γεγονότα, καθώς και έγγραφα‑Τεκμήρια, τα οποία εξηγούν τη θέση των Αιτητών για την ύπαρξη της μη συμμόρφωσης. Ενάντια στην Αίτηση Παρακοής ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε, στις 02.07.2019, Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης, στηριζόμενη σε εικοσιπέντε

(25)λόγους ένστασης, οι οποίοι υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση και στην οποία επισυνάπτονται έγγραφα‑Τεκμήρια. Η Αίτηση Παρακοής ήταν προγραμματισμένη για ακρόαση, ωστόσο, στις 07.12.2022 και πριν αρχίσει η ακρόαση, η συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση ήγειρε θέμα κατάχρησης της διαδικασίας εκ μέρους των Αιτητών και ζήτησε, αφού αγόρευσε σχετικά, την απόρριψη της Αίτησης Παρακοής. Οι λόγοι τους οποίους η συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση θεωρεί ότι στοιχειοθετούν κατάχρηση διαδικασίας συνίστανται στο ότι (α) ο Γ. Μ. δεν νομιμοποιείται να είναι Αιτητής στην Αίτηση Παρακοής καθ' ότι, παρ' ότι Εναγόμενος 2 στην αγωγή 5770/1997 δεν έχει αυτός εξασφαλίσει απόφαση εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, όπως εξάγεται μέσα από το κείμενο της απόφασης ημερομηνίας 29.08.2007, (β) το σχετικό διάταγμα στο οποίο στηρίζονται οι Αιτητές έχει πρόνοια τι θα συμβεί σε περίπτωση άρνησης του Καθ' ου η Αίτηση να συμμορφωθεί, ήτοι προνοείται ο διορισμός τρίτου κατονομαζόμενου προσώπου, το οποίο διορίστηκε ωστόσο δεν έγινε ούτε αντικατάστασή του, ως προνοείται στο Κεφ. 232, αλλά επιλέχθηκε η καταχώρηση Αίτησης Παρακοής, ενώ παράλληλα ζητούν οι Αιτητές, με άλλη αγωγή τους, την αντικατάσταση του προσώπου που ανάλαβε την προώθηση ενεργειών εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση (γ) η οπισθογράφηση επί του επίδικου διατάγματος δεν αφορά το διάταγμα της επίμαχης συμμόρφωσης, αλλά άλλο διάταγμα, το οποίο εκδόθηκε στο πλαίσιο της απόφασης ημερομηνίας 29.08.2007 και (δ) με την Αίτηση προωθείται ακατάλληλο μέσο αφού επιχειρείται η ποινικοποίηση μιας αντισυμβατικής, αν αποδειχθεί, συμπεριφοράς του Καθ' ου η Αίτηση. Από την αντίπερα όχθη η συνήγορος των Αιτητών απάντησε, αγορεύοντας, πως αν κακώς περιλαμβάνεται και ο Αιτητής 2 στην Αίτηση δεν είναι θέμα κατάχρησης διαδικασίας, αλλά νομιμοποίησης (locus standi), φαίνεται όμως, μέσα από την απόφαση ημερομηνίας 29.08.2007, πως το διάταγμα είναι προς όφελος και των δύο Αιτητών. Το ότι το διάταγμα προνοεί περί διορισμού τρίτου προσώπου είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα και δεν αναιρεί την υποχρέωση του Καθ' ου η Αίτηση να συμμορφωθεί με το διάταγμα. Για το θέμα της οπισθογράφησης διατύπωσε τη θέση πως υπάρχει η γενική οπισθογράφηση, η οποία αφορά σε όλα τα διατάγματα, άρα δεν τίθεται θέμα κατάχρησης. Ως προς τη θέση του Καθ' ου η Αίτηση για ποινικοποίηση αντισυμβατικής συμπεριφοράς υπέδειξε, η συνήγορος των Αιτητών, πως η Αίτηση δεν αφορά το διάταγμα ειδικής εκτέλεσης, αλλά το διάταγμα με το οποίο ο Καθ' ου η Αίτηση διατάχθηκε να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες. Το ζήτημα της κατάχρησης διαδικασίας, έχει ξεκαθαριστεί, μέσα από τη νομολογία. Ενδεικτικά γίνεται παραπομπή στην υπόθεση BEOGRADSKA

(1996)1 A.A.D 911, όπου διατυπώνονται με πληρότητα οι παράμετροι εξέτασης του εν λόγω ζητήματος. Κρίνεται χρήσιμο όπως παρατεθούν στη συνέχεια αποσπάσματα από την εν λόγω υπόθεση τα οποία έχουν ως ακολούθως: Η κλασσική διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών του δικαστηρίου έχει γίνει στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο

(1995)1 Α.Α.Δ. 217. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα: "Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου." Στην Περέλλα (πιο πάνω) έγινε αναφορά στην Constantinides v. Vima Ltd

(1983)1 C.L.R. 348, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση στην Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου

(1993)1 C.L.R. 248. Αποφάσισε ότι: "... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου...". Παρόμοιες θέσεις είχαν διατυπωθεί και σε προγενέστερες αποφάσεις του Εφετείου (Βλ. Re Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (Αρ. 3)

(1995)1 Α.Α.Δ. 361, Τρύφωνος ν. Επίσημου Παραλήπτη κ.ά.

(1993)1 Α.Α.Δ. 706, καθώς και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου με μονομελή σύνθεση (βλ. Re Ηλίας Ηλία (Αρ. 3)

(1995)1 Α.Α.Δ.

1. Η σύμφυτη δικαιοδοσία του δικαστηρίου να απορρίπτει αγωγές οι οποίες αποτελούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας έχει αναγνωριστεί στην Αγγλία από τα πολύ παλιά χρόνια. Στην Lawrance v. Norreys [1890] 15 App. Cas. 210,219 το ζήτημα τέθηκε ως πιο κάτω: "It cannot be doubted that the Court has an inherent jurisdiction to dismiss an action which is an abuse of the process of the Court. It is a jurisdiction which ought to be very sparingly exercised, and only in very exceptional cases." Μετάφραση στα ελληνικά: "Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη δικαιοδοσία να απορρίψει μια αγωγή η οποία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής δικαιοδοσίας. Είναι μια δικαιοδοσία που πρέπει να ασκείται πολύ φειδωλά και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις." (Βλ. και Hardy v. Elphick [1973] 1 All E.R. 914, 918.) Η υπόθεση Wright v. Bennett and Another [1948] 1 All E.R. 227 αποτελεί παράδειγμα επιδίωξης όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων. Ο ενάγων είχε καταχωρήσει αγωγή στην οποία αξίωνε αποζημιώσεις για δόλια -ψευδή παράσταση εναντίον δύο εναγομένων και αποζημιώσεις για αμέλεια εναντίον ενός από αυτούς. Στη συνέχεια καταχώρησε νέα αγωγή εναντίον τους η οποία κάλυπτε ουσιαστικά το ίδιο έδαφος όπως η πρώτη αλλά βασίζετο πάνω σε ισχυρισμό για δόλια συνωμοσία. Το πρωτόδικο δικαστήριο ενέκρινε την αίτηση των εναγομένων για διαγραφή της έκθεσης απαιτήσεως για το λόγο ότι η αγωγή ήταν επιπόλαια και ενοχλητική. Το Αγγλικό Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε διαταχθεί αναστολή της διαδικασίας. Έκρινε ότι: "The proceedings were an abuse of the process of the court, which should exercise its inherent jurisdiction to prevent the defendants being called on to meet what in substance and reality was the same charge as that in the earlier action." Μετάφραση στα ελληνικά: "Η διαδικασία αποτελούσε κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου το οποίο πρέπει να ασκήσει την σύμφυτη εξουσία του για να αποτρέψει τους εναγομένους από το να κληθούν να υπερασπίσουν αυτό που στην ουσία και στην πραγματικότητα ήταν η ίδια κατηγορία στην προηγούμενη αγωγή." Παράδειγμα επιδίωξης όμοιων στόχων με παράλληλα ένδικα μέσα αποτελεί και η υπόθεση Thames Launches v. Trinity Hours [ 1961] 1 All E.R.
2. Ο Δικαστής Buckley προσέγγισε το ζήτημα ως πιο κάτω στις σελ. 32, 33: "If there are two courts which are faced with substantially the same question, it is desirable to be sure that that question is debated in only one of those two courts, if by that means justice can be done. It does not appear to me, that it would make any difference whether the problems which confronted one court were of a wider and more general nature than the problems which confronted the other court. ................................. Counsel for the defendants says that the principle is that a man should not pursue a remedy in respect of the same matter in more than one court. In my judgment, the principle is rather wider than that. It is that no man should be allowed to institute proceedings in any court if the circumstances are such that to do so would really be vexatious." Μετάφραση στα ελληνικά: "Εάν υπάρχουν δυο δικαστήρια τα οποία αντιμετωπίζουν ουσιαστικά το ίδιο ζήτημα είναι επιθυμητό να είμαστε βέβαιοι ότι εκείνο το ζήτημα συζητείται σε μόνο ένα από εκείνα τα δικαστήρια εάν με αυτό τον τρόπο μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δεν μου φαίνεται ότι θα έκαμνε οποιαδήποτε διαφορά αν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το ένα δικαστήριο ήταν πιο πλατιάς, και πιο γενικής φύσης από τα προβλήματα τα οποία αντιμετώπιζε το άλλο δικαστήριο. ................................. Ο συνήγορος των εναγομένων λέγει ότι ένας δεν πρέπει να προωθεί μια θεραπεία σε σχέση με το ίδιο ζήτημα σε περισσότερο από ένα δικαστήριο. Κατά την κρίση μου η αρχή είναι μάλλον πιο πλατειά. Είναι ότι σε κανένα δεν πρέπει να επιτρέπεται να εγείρει διαδικασία σε οποιοδήποτε δικαστήριο εάν οι περιστάσεις είναι τέτοιες που αν του επιτρέπετο να το πράξει στην πραγματικότητα αυτό θα ήταν ενοχλητικό." Δόθηκε διάταγμα με το οποίο απαγορεύετο η προώθηση της μεταγενέστερης διαδικασίας μέχρι την τελική εκδίκαση της προηγούμενης διαδικασίας. Η αρχή της Thames Launches (πιο πάνω) εφαρμόστηκε στην Royal Bank of Scotland v. Citruidal Investments [1971] 3 All E.R. 558 στην οποία διατάχθηκε αναστολή της μεταγενέστερης διαδικασίας. Στην Slough Estates v. Slough B.C. [1967] 2 All E.R. 271 διατυπώθηκε η άποψη ότι είναι επιθυμητό να καλείται ο συγκεκριμένος διάδικος να επιλέξει ποιά από τις δυο διαδικασίες επιθυμεί να προωθήσει πριν εξεταστεί θέμα αναστολής και ότι η διαδικασία την οποία επέλεξε να μην προωθήσει πρέπει να τερματίζεται. Κρίθηκε ότι κατά την άσκηση της δυνητικής θεραπείας της αναστολής το δικαστήριο δικαιούται και πρέπει να εξετάζει την ουσία του ζητήματος, περιλαμβανομένων και των σχετικών περιστατικών τα οποία βρίσκονται καταλλήλως ενώπιόν του κατά τον χρόνο της απόφασής του (Βλ. σελ. 281). Το δικαίωμα της επιλογής έχει τύχει αναγνώρισης και εφαρμογής και από τη δική μας νομολογία. Στη Δημοκρατία ν. Υψαρίδη κ.ά. (Αρ. 2)

(1993)3 Α.Α.Δ. 347, ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας άσκησε έφεση εναντίον ενδιάμεσης απόφασης του δικάσα-ντος δικαστηρίου με την οποία είχε απορριφθεί αίτησή του για την αναστολή ακυρωτικής απόφασης μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης που ασκήθηκε κατά της ακυρωτικής απόφασης. Παράλληλα υπέβαλε αίτηση με κλήση, ενώπιον του Εφετείου, με το ίδιο αντικείμενο όπως και η έφεση, για την παροχή αναστολής μέχρι την έκβαση της έφεσης. Στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για τον έλεγχο των διαδικασιών που εγείρονται προς αποτροπή κατάχρησης των δικονομικών μέσων που παρέχονται ζητήθηκε από το Γενικό Εισαγγελέα να καθορίσει ποιό από τα παράλληλα μέτρα που έλαβε θα προωθήσει. Μετά που ο Γενικός Εισαγγελέας πληροφόρησε το Εφετείο ότι θα προχωρήσει με την αίτηση με κλήση το Εφετείο έδωσε οδηγίες όπως η έφεση εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης παραμείνει στο φάκελο και όπως μη προχωρήσει εκτός με άδεια του δικαστηρίου. Στην Castanho v. Brown & Root (U.K.) Ltd and Another [1981] 1 All E.R. 143 (HL) αποφασίστηκε ότι ειδοποίηση για την εγκατάλειψη αγωγής μπορεί ν' ακυρωθεί παρά την απουσία θεσμικών περιορισμών για την εγκατάλειψη αγωγής προς αποτροπή χρήσης του δικαιώματος για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους παρέχεται, δηλαδή, τον τερματισμό της διαδικασίας για την επίλυσή του επίδικου θέματος. Κρίθηκε ότι η ειδοποίηση για την εγκατάλειψη της αγωγής συνιστούσε κατάχρηση επειδή εκδόθηκε όχι για το σκοπό για τον οποίο το δικονομικό αυτό μέσο προορίζεται αλλά γι' άλλους σκοπούς, για να προλειάνει το έδαφος για την έναρξη διαδικασίας για το ίδιο θέμα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μετά την εξασφάλιση σημαντικών ωφελημάτων από τη διαδικασία ενώπιον του αγγλικού δικαστηρίου. Πριν την υποβολή της ειδοποίησης για την εγκατάλειψη της αγωγής, οι εναγόμενοι είχαν αναγνωρίσει ευθύνη για τις διεκδικήσεις του ενάγοντα και κατέβαλαν υπό μορφή ενδιάμεσων πληρωμών μέρος της απαίτησής του. Ο λόγος της Castanho είναι ότι η άσκηση δικονομικών δικαιωμάτων μπορεί να περισταλεί εφόσον ασκούνται για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους παρέχονται και απολήγουν σε κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Στην Mills v. Cooper [1967] 2 All E.R. 100,104 το πρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε το κατηγορητήριο επειδή ήταν καταπιεστικό και αποτελούσε κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου. Σε σχέση με το λόγο απόρριψης του κατηγορητηρίου ο Αρχιδικαστής Λόρδος Πάρκερ διατύπωσε την άποψη ότι χωρίς αμφιβολία κάθε δικαστήριο δικαιούται, εντός της διακριτικής του ευχέρειας, να αρνηθεί να ακούσει οποιαδήποτε διαδικασία επειδή είναι καταπιεστική και καταχρηστική της δικαστικής δικαιοδοσίας. Όπως φαίνεται από την πιο πάνω επισκόπηση της Αγγλικής νομολογίας η τελευταία έχει υιοθετήσει κατά κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δυο διαδικασίες - της μεταγενέστερης. Έχει δε υιοθετήσει το μέτρο της απόρριψης σε ποινικές υποθέσεις (Βλ. Mills, πιο πάνω). Δεν έχει διατυπώσει οποιοδήποτε κανόνα ο οποίος ρυθμίζει το πότε εφαρμόζεται το ένα ή το άλλο από τα δύο μέτρα. Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε την διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας. Δεδομένων των θέσεων των δύο πλευρών, όπως αναπτύχθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι σημαντικό, σ' αυτό το στάδιο, να παρατεθεί αυτούσιο το περιεχόμενο μέρους της απόφασης του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 29.08.2007 (drawn up), το οποίο σχετίζεται με την Αίτηση Παρακοής, αφού ως είναι εμφανές ολόκληρο το περιεχόμενο της απόφασης, το οποίο θα ήταν αχρείαστο να παρατεθεί, συνιστά μια συνολική επίλυση όλων των διαφορών των διαδίκων στις δύο αγωγές 5770/1997 και 5126/1998, καθώς και της ανταπαίτησης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση‑ Ενάγοντα στην αγωγή 5770/1997, το οποίο έχει ως ακολούθως: ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΩΓΗ 5770/1997

1. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται Διάταγμα τον Δικαστηρίου με το οποίο διατάσσεται ο Ενάγοντας στην αγωγή, όπως μέσα σε 3 μήνες από σήμερα (29.08.2007) προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για ξεχωριστή ή αυτοτελή εγγραφή ή και στα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτουμένων από οποιονδήποτε σε ισχύ νόμο ή κανονισμό πιστοποιητικών, αδειών ή εγκρίσεων για τη δημιουργία ξεχωριστών ή αυτοτελών εγγράφων στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού, των μονάδων ή και των ιδιοκτησιών ή και των δικαιωμάτων σε σχέση με τα υποστατικά ή τις οικοδομές ή τις μονάδες ΄ή άλλως στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής 25906, τεμ. 135 του .Φ/Σχ. LVII/14 στο χωριό Πισσούρι, που περιγράφονται στην παράγραφο 21Β του Καταλόγου Παραδεκτών Γεγονότων, ο οποίος επισυνάπτεται στην παρούσα ως Παράρτημα Α' και όπως σε περίπτωση άρνησης ή παράλειψης του Ενάγοντα να ενεργήσει μέσα στην πιο πάνω προθεσμία όπως προαναφέρεται, ορίζεται από το Δικαστήριο το πρόσωπο που αναφέρεται στην παράγραφο πιο κάτω, όπως ενεργήσει για λογαριασμό του Ενάγοντα με σκοπό τη δημιουργία των αναφερόμενων ξεχωριστών ή αυτοτελών εγγράφων στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο.
2. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο διορίζεται, σε περίπτωση άρνησης του Ενάγοντα να συμμορφωθεί με τα πιο πάνω, ο κ. Κυριάκος Κυριακίδης όπως ενεργήσει για λογαριασμό του Ενάγοντα με σκοπό τη δημιουργία των αναφερόμενων ξεχωριστών ή αυτοτελών εγγραφών στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο στη βάση των προνοιών της παρούσας Απόφασης και υπό την αίρεση ότι ο ΔΒ Θα έχει εξασφαλίσει την απαιτούμενη πρόσβαση του κτήματος σε δημόσιο δρόμο.
3. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται Ειδική Εκτέλεση των μεταξύ των διαδίκων συμφωνηθέντων αναφορικά με τη χωριστή εγγραφή κατά απόλυτη κυριότητα στο όνομα τον Ενάγοντα αφ' ενός και στο όνομα των Εναγομένων 1 αφ' ετέρου, των μονάδων ή και των ιδιοκτησιών ή και των δικαιωμάτων σε σχέση με τα υποστατικά ή τις οικοδομές ή τις μονάδες ή άλλως που ανεγέρθηκαν ή δημιουργήθηκαν στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής 25906, τεμ. 135 τον Φ/Σχ. LVII/14 στο χωριό Πισσούρι, που περιγράφονται στην παράγραφο 21 του Καταλόγου Παραδεχτών Γεγονότων ο οποίος επισυνάπτεται στην παρούσα ως Παράρτημα A, έτσι που οι Εναγόμενοι 1 να εγγραφούν αποκλειστικοί ιδιοκτήτες των αναφερομένων στην παράγραφο 21B μονάδων και συνιδιοκτήτες σε κοινόκτητη ιδιοκτησία κατά 75/100 των αναφερομένων στην παράγραφο 28 (i-vi) του πιο πάνω Καταλόγου Παραδεχτών Γεγονότων και o Ενάγων αποκλειστικός ιδιοκτήτης των αναφερομένων στην παράγραφο 2ΙΑ μονάδων και συνιδιοκτήτης σε κοινόκτητη ιδιοκτησία κατά 25/100 των αναφερομένων στην παράγραφο 28 (i-vi) του Παραρτήματος A'. Το πιο πάνω Διάταγμα τίθεται υπό την αίρεση ότι ο ΔB θα εξασφαλίσει προηγουμένως την απαιτούμενη από τις αρμόδιες αρχές πρόσβαση του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο. Καθίσταται αντιληπτό μέσα από τα πιο πάνω νομολογηθέντα πως το κύριο ζητούμενο για το Δικαστήριο, όταν εξετάζει ζήτημα κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας, είναι το κατά πόσο στοιχειοθετείται καταπίεση ή ενόχληση ή επιδιώκεται αλλότριος σκοπός εκ μέρους του Αιτητή δια της χρήσης παράλληλων ένδικων μέσων. Έχοντας αφενός κατά νου τα πιο πάνω νομολογηθέντα αφετέρου τα ζητήματα που ηγέρθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνεται ότι τα εν λόγω ζητήματα, που ήγειρε η ευπαίδευτη συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση, υπό (β), (γ) και (δ), ως αυτά έχουν διατυπωθεί νωρίτερα ως λόγοι που στοιχειοθετούν κατάχρηση διαδικασίας, λαμβανομένου υπόψη και των θέσεων που ανέπτυξε η συνήγορος των Αιτητών, δεν είναι ικανά να στοιχειοθετήσουν την εισήγηση της συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση, για απόρριψη της Αίτησης Παρακοής, αφού αυτά δεν συνδέονται με την ύπαρξη παράλληλης χρήσης ένδικου μέσου προς επίτευξη ίδιου σκοπού, κρίνεται δε πως τα εν λόγω ζητήματα αφορούν στην ουσία της επίδικης Αίτησης Παρακοής και θα εξετασθούν κατά την ακρόασή της. Κανένα πραγματικό υπόβαθρο βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου για την ύπαρξη παράλληλης διαδικασίας ή παράλληλου ένδικου μέσου, και ούτε υποδείχθηκε τέτοια ή ο αλλότριος σκοπός. Περαιτέρω απασχόλησε το Δικαστήριο, το (α) ζήτημα, και δη η θέση ότι η απόφαση ημερομηνίας 29.08.2007, στο μέρος που αφορά την Ανταπαίτηση στην αγωγή 5770/1997, επί του οποίου στηρίζεται η Αίτηση Παρακοής, δεν εκδόθηκε προς όφελος του Αιτητή , αλλά μόνο προς όφελος των Αιτητών
4. Έχει εξετασθεί το εν λόγω ζήτημα και κρίνεται πως το θέμα αυτό, δεδομένου και ότι δεν υποδείχθηκε παράλληλη διαδικασία ή αλλότριος σκοπός σχετίζεται με τη νομιμοποίηση (locus standi) στην καταχώρηση της Αίτησης Παρακοής και όχι με κατάχρηση της διαδικασίας. Αποτελεί ως εκ τούτου ξεχωριστό ζήτημα μη δυνάμενο να εξετασθεί στο πλαίσιο στοιχειοθέτησης κατάχρησης της διαδικασίας στην Αίτηση Παρακοής και προφανώς αφορά και αυτό πέραν της νομιμοποίησης, την ουσία της Αίτησης. Συνακόλουθα των πιο πάνω η εισήγηση της συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση για απόρριψη της Αίτησης Παρακοής λόγω κατάχρησης της διαδικασίας, απορρίπτεται με έξοδα (για την ημερομηνία 07.12.2022 και ½ για την ημερομηνία 16.12.2022), προς όφελος των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της Αίτηση Παρακοής. (Υπ.) ............... Δ. Ι. Κίτσιος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής ΙΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο