Μάριου Κωνσταντινίδη ν. Avenida Tourist Enterprises Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής 1621/2021, 30/11/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A286 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1621/2021 Μεταξύ: Μάριου Κωνσταντινίδη Ενάγοντα Και 1. Avenida Tourist Enterprises Ltd 2. Διευθυντή Επαρχιακού Κτηματολογίου Eναγομένων ------------------------------- Αίτηση Ενάγοντος ημερ. 22.12.2021 για Προσωρινό Διάταγμα Ημερομηνία: 30 Νοεμβρίου 2022 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Α. Θεοφίλου για A. Chr. Theophilou LLC Για την Εναγομένη 1 - Καθ' ης η Αίτηση: κ. Σ. Νεοκλέους για PHC Tsangarides LLC Για τον Εναγόμενο 2 - Καθ' ου η Αίτηση: κα Μ. Αναστασίου για Γενικό Εισαγγελέα ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση δια κλήσεως Αίτηση ο Ενάγων - Αιτητής ζητά την έκδοση των ακόλουθων προσωρινών διαταγμάτων: (
- i)Διάταγμα με το οποίο να επιτρέπεται στον Ενάγοντα να παραλάβει ο ίδιος ή διά αντιπροσώπου του, κατοχή των εκεί αναγραφόμενων τριών διαμερισμάτων με αποκλειστικό σκοπό να προωθεί στο όνομα της Εναγομένης 1 μόνο με την υπογραφή του Ενάγοντος ή του αντιπροσώπου του και ή σε συνεργασία με άλλους αγοραστές διαμερισμάτων αν το επιθυμούν · την εξασφάλιση άδειας οικοδομής της πολυκατοικίας και πιστοποιητικού τελικής έγκρισης της πολυκατοικίας και των διαμερισμάτων · την εξασφάλιση άδειας οικοδομής και πιστοποιητικού τελικής έγκρισης των διαμερισμάτων · την έκδοση ξεχωριστών τίτλων επί των διαμερισμάτων και ή επί όλων των υπόλοιπων διαμερισμάτων της πολυκατοικίας στο όνομα της Εναγομένης 1, εντός δύο ετών από την έκδοση του διατάγματος, εκτός αν στο μεταξύ η Εναγομένη 1 εξασφαλίσει μέχρι και ένα μήνα μετά την έκδοση του διατάγματος την άδεια οικοδομής και το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης της πολυκατοικίας και των διαμερισμάτων και καταχωρίσει αίτηση στο Κτηματολόγιο για οριζόντιο διαχωρισμό προς έκδοση ξεχωριστών τίτλων και τα καταθέσει σε πρωτότυπα στο Δικαστήριο, με επίδοση στους δικηγόρους του Ενάγοντος αυθημερόν και εφόσον τα διαμερίσματα παραδοθούν στον Ενάγοντα για χρήση, (
- ii)Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η Εναγομένη 1 να παραδίδει στον Ενάγοντα τα μηναία έσοδα από τη χρήση και ή τα ενοίκια των διαμερισμάτων και ή να επιτρέπει στον Ενάγοντα να χρησιμοποιεί τα έσοδα από τη χρήση και ή τα ενοίκια των διαμερισμάτων έναντι των εξόδων έκδοσης της άδειας οικοδομής, πιστοποιητικού τελικής έγκρισης και χωριστών τίτλων των διαμερισμάτων, μέχρι την τελική εκδίκαση της Αγωγής και ή νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου, (iii) Διάταγμα με το οποίο να επιτρέπεται στον Ενάγοντα να χρησιμοποιήσει τα οφειλόμενα για κάθε διαμέρισμα υπόλοιπα του τμήματος και ή άλλα ποσά που ήθελε αποφασιστεί ότι οφείλονται στην Εναγομένη 1 από τον Ενάγοντα ή άλλους αγοραστές που θα συνεργαστούν μαζί του, έναντι των εξόδων άδειας οικοδομής, πιστοποιητικού τελικής έγκρισης και χωριστών τίτλων των διαμερισμάτων, και (
- iv)Διάταγμα με το οποίο τα έξοδα που θα υποστεί ο Ενάγων (μόνος ή με άλλους αγοραστές διαμερισμάτων στην πολυκατοικία) για την έκδοση της άδειας οικοδομής, πιστοποιητικών τελικής έγκρισης και χωριστών τίτλων, που θα υπερβαίνουν του υπό την παρ. (iii) ανωτέρω Διατάγματος, θα αποτελούν το αντικείμενο της Αγωγής και θα μπορούν να επιδικαστούν εναντίον της Εναγομένης 1, Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ΚΘ, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί τον Ενάγοντα - Αιτητή. Σε αυτή ο ΚΦ αναφέρεται στο ιστορικό των γεγονότων και ειδικότερα στην αγορά από την Εναγομένη 1 των τριών επίδικων διαμερισμάτων δυνάμει τριών συμφωνιών αγοραπωλησίας και στην κατάθεση τους στο Κτηματολόγιο, στον τερματισμό των συμφωνιών από την Εναγομένη 1, καθώς επίσης και στην έκδοση δικαστικής απόφασης στα πλαίσια άλλης Αγωγής ότι ο τερματισμός ήταν παράνομος και ότι η Εναγομένη 1 έχει υποχρέωση να εξασφαλίσει άδεια οικοδομής και πιστοποιητικό τελικής έγκρισης πριν τα προσφέρει για παράδοση στον Ενάγοντα. Σύμφωνα με τον ΚΘ, ενώ τα διαμερίσματα έπρεπε να είχαν παραδοθεί μέχρι την 1.4.17 έναντι της εξόφλησης του τιμήματος πώλησης, η Εναγομένη 1 παρέδωσε μη νόμιμη κατοχή αυτών σε τρίτους αγοραστές οι οποίοι τα αποδέχθηκαν χωρίς την έκδοση άδειας οικοδομής. Ο ΚΘ ισχυρίζεται ότι η Εναγομένη 1 δεν έχει πρόθεση να προβεί στις ενέργειες για την έκδοση άδειας οικοδομής και πιστοποιητικού τελικής έγκρισης για τα επίδικα διαμερίσματα, με αποτέλεσμα την αδυναμία ειδικής εκτέλεσης των συμφωνιών και την αποστέρηση από τον Ενάγοντα του δικαιώματος χρήσης και εκμετάλλευσης αυτών, προκαλώντας του οικονομική ζημιά ενώ η Εναγομένη 1 καρπούται από την παράνομη ενοικίαση των επίδικων διαμερισμάτων τα οποία διαχειρίζεται, όπως συμβαίνει και με άλλα διαμερίσματα της πολυκατοικίας. Γι΄ αυτό ο ΚΘ ζητά την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων καθότι τυχόν απόφαση για αποζημιώσεις αντί ειδικής εκτέλεσης δεν δύναται να ικανοποιηθεί για τον λόγο ότι η Εναγομένη 1 στερείται περιουσίας προς εκτέλεση της απόφασης. Οι λόγοι ένστασης της Εναγομένης 1 - Καθ' ης εστιάζονται στα ακόλουθα: 1) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έγκρισης της Αίτησης. 2) Ο Ενάγων έχει αποκρύψει ουσιώδη γεγονότα. 3) Με την Αίτηση ο Ενάγων στοχεύει στην ικανοποίηση του ουσιαστικού αιτήματος της δίκης και τα αιτούμενα διατάγματα είναι ταυτόσημα με τις αιτούμενες τελικές θεραπείες της Αγωγής. Τυχόν έκδοση τους θα επιφέρει ουσιαστικά τον τερματισμό της επίδικης διαφοράς και θα επηρεάσει την Ανταπαίτηση της Εναγομένης 1. 4) Τα αιτούμενα διατάγματα δεν μπορούν να εκδοθούν καθότι ο Ενάγων δεν έχει υλοποιήσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις και επιπλέον αυτά δεν αποσκοπούν στη διατήρηση του status quo αλλά στην έκβαση της Αγωγής. 5) Υπάρχει αντίφαση μεταξύ των αιτούμενων διαταγμάτων καθότι ζητείται από τη μια η κατοχή των διαμερισμάτων και από την άλλη η είσπραξη των ενοικίων. 6) Τα αιτούμενα διατάγματα είναι γενικά και αόριστα και θα είναι αδύνατος ο έλεγχος τους. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ΜΖ, διευθυντή της Εναγομένης 1, στην οποία ισχυρίζεται ότι έχουν εκδοθεί οι πολεοδομικές άδειες για τα επίδικα διαμερίσματα και ότι η Εναγομένη 1 συνεχίζει τις ενέργειες της για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών και πιστοποιητικού τελικής έγκρισης και ακολούθως ξεχωριστών τίτλων. Αποδίδει στον Ενάγοντα άρνηση να πληρώσει το υπόλοιπο του τιμήματος πώλησης και οποιαδήποτε άλλα έξοδα για να δικαιούται να παραλάβει τα διαμερίσματα. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς του ΚΘ και ισχυρίζεται ότι η Εναγομένη 1 έχει την οικονομική δυνατότητα να αποζημιώσει τον Ενάγοντα σε περίπτωση έκδοσης απόφασης εναντίον της. Επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης και αναφέρει ότι τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα επιφέρει καταστροφικές συνέπειες στην όλη διαδικασία την οποία ο Ενάγων δεν είναι σε θέση να διεκπεραιώσει. Ο Εναγόμενος 2 δεν έλαβε μέρος στη διαδικασία καθότι δεν τον αφορά η Αίτηση. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων. Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Ν.14/60, στο οποίο βασίζεται, μεταξύ άλλων η Αίτηση, παρέχει το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων, κάτι το οποίο επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι προϋποθέσεις που πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το εν λόγω άρθρο είναι: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και (γ) Δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο εκτός αν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557, πέραν των πιο πάνω το Δικαστήριο θα πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα - βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ΄΄Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152. Σε τέτοιου είδους αιτήσεις, ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προαναφερόμενες προϋποθέσεις για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Το Δικαστήριο, σε αυτό το στάδιο, δεν καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, κάτι το οποίο θα αποτελέσει την κρίση του κατά την εξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η διαπίστωση περί του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 663 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Milton Investment Co Ltd κ.ά. v. Dryden Group Ltd
(2014)1(Α) Α.Α.Δ. 731, τονίστηκε και πάλι πως «στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα που ουσιαστικά θα ισοδυναμούσαν με απόφαση επί της ουσίας της αγωγής». Με την υπό κρίση Αγωγή ο Ενάγων ζητά Δήλωση ότι οι συμφωνίες αγοραπωλησίας των τριών επίδικων διαμερισμάτων είναι ειδικά εκτελεστές, Διάταγμα για την ειδική εκτέλεση αυτών εντός τριών μηνών ή διαζευκτικά, σε περίπτωση μη έκδοσης ξεχωριστών τίτλων, Διάταγμα για τη μεταβίβαση των διαμερισμάτων ως ποσοστό συνιδιοκτησίας κατά ιδανικά μερίδια. Ζητά επίσης Διάταγμα με το οποίο ο Διευθυντής του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την εγγραφή των διαμερισμάτων στο όνομα του Ενάγοντος είτε με ξεχωριστό τίτλο είτε κατά ιδανικά μερίδια. Περαιτέρω ζητά εναντίον της Εναγομένης 1 αποζημιώσεις για απώλεια χρήσης και ή ενοικίων λόγω μη παράδοσης των διαμερισμάτων και μέχρι την έκδοση αδειών οικοδομής και πιστοποιητικού τελικής έγκρισης και παράδοσης κατοχής τους στον Ενάγοντα για νόμιμη χρήση. Στα πλαίσια εξέτασης της Αίτησης, θα πρέπει να λεχθεί εξαρχής ότι όλα τα αιτούμενα διατάγματα είναι προστακτικής φύσης. Και τούτο καθότι ζητούνται διατάγματα με τα οποία ο Ενάγων να παραλάβει την κατοχή των επίδικων διαμερισμάτων, η Εναγομένη 1 να παραδίδει τα μηνιαία ενοίκια στον Ενάγοντα και ο Ενάγων να τα χρησιμοποιήσει. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι προστακτικά διατάγματα εκδίδονται με ιδιαίτερη φειδώ από το Δικαστήριο. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των 1. Starport Nominees Ltd κ.ά.
(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1271 στην οποία αναφέρθηκαν τα εξής: «Σε ό,τι αφορά στο προστακτικό των διαταγμάτων, αναμφίβολα τα προστακτικά διατάγματα δίδονται σπάνια, με φειδώ και με εξαιρετική περίσκεψη, αλλά όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα του David Bean: Injunctions, 8η έκδ. σελ. 35-37, η έκδοσή τους δεν αποκλείεται όταν υπάρχει ή θεωρείται από το Δικαστήριο ότι υπάρχει επείγον θέμα προς εξέταση ή όπου η φύση των πραγμάτων είναι τέτοια που ενδεχομένως η μη έκδοση τους να επηρεάσει ανεπανόρθωτα την όλη πορεία της διαφοράς.» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Κοινοτικό Συμβούλιο . v. Σούλη, Πολ. ΄Eφ. Ε75/15, ημ. 7.12.18: «Το εκδικάσαν Δικαστήριο, βασικά, έκρινε, ορθώς, ότι τα εν λόγω διατάγματα, όσον αφορά τη φύση τους, ήταν προστακτικά, δεδομένου του περιεχομένου και της επίδρασής τους, αναφερόταν δε σε αυτά ωσάν να ήταν ένα διάταγμα. Τα χαρακτηριστικά ενός προστακτικού διατάγματος, πρέπει να λεχθεί, καθιστούν, σε κάθε περίπτωση, ιδιαιτέρως απαιτητικές τις περιστάσεις και τους όρους έκδοσής του, (βλ. Redland Bricks, Ltd. ν. Morris [1969] 2 All E.R. 576 (H.L.), Σοφοκλέους κ.ά. ν. Παύλου
(2012)1 Α.Α.Δ. 2047). Αυτό εξηγείται, κυρίως, στη βάση ότι είναι, συνήθως, πιο πιθανό να προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά από την έκδοσή του παρά από την έκδοση ενός απαγορευτικού διατάγματος, (βλ. National Commercial Bank Jamaica v Olint Corpn [2009] 1 WLR 1405 (PC). Συνέχεια της πιο πάνω διαπίστωσης, παρατηρούνται στην τελευταία υπόθεση, στη σελίδα 1409, και τα εξής: "What is required in each case is to examine what on the particular facts of the case the consequences of granting or withholding of the injunction is likely to be."» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Επίσης μια προσεκτική ανάγνωση των αιτούμενων στην Αίτηση διαταγμάτων απολήγει στο ότι αυτά αφορούν στην ουσία της Αγωγής και στις αξιούμενες σε αυτή τελικές θεραπείες. Κατ΄ αρχάς, με την υπό κρίση Αίτηση ζητείται η κτήση κατοχής των διαμερισμάτων από τον Ενάγοντα, η παράδοση σε αυτόν και η χρήση των μηνιαίων ενοικίων. Η αιτούμενη με την Αγωγή ειδική εκτέλεση ή η διαζευκτική μεταβίβαση των διαμερισμάτων εμπεριέχει τη λήψη κατοχής των διαμερισμάτων η οποία όμως επιζητείται από αυτό το στάδιο με την υπό κρίση Αίτηση. Είναι η εισήγηση του Ενάγοντος ότι τα αιτούμενα με την Αίτηση διατάγματα της κατοχής των διαμερισμάτων και της χρήσης των ενοικίων αποσκοπούν μόνο στην προώθηση της διαδικασίας για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών και ξεχωριστών τίτλων. Αυτό όμως είναι ακριβώς το βασικό αντικείμενο και επίδικο ζήτημα στην Αγωγή, καθότι ο Ενάγων αποδίδει στην Εναγομένη 1 παντελή άρνηση και έλλειψη πρόθεσης προώθησης της διαδικασίας για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών και ξεχωριστών τίτλων, κάτι το οποίο βεβαίως η τελευταία αρνείται. Εν πάση περιπτώσει, με τα πιο πάνω δεδομένα καθίσταται σαφές για το Δικαστήριο ότι τα αιτούμενα ως προσωρινά διατάγματα αφορούν στην ουσία της Αγωγής και συγκεκριμένα στην προώθηση της διαδικασίας έκδοσης αδειών η οποία είναι αυτή καθ΄ εαυτή την οποία επιζητεί ο Ενάγων να προχωρήσει μέσω της Αγωγής για να καταστεί πλέον δυνατή η ειδική εκτέλεση των συμφωνιών και ή η μεταβίβαση των διαμερισμάτων στο όνομα του. Με άλλα λόγια, ο Ενάγων ζητά, υπό τη μορφή ενδιάμεσης θεραπείας, να αντικαταστήσει ο ίδιος την Εναγομένη 1 στην κατοχή των διαμερισμάτων, να εισπράττει ο ίδιος αντί η Εναγομένη 1 τα ενοίκια μέσω μιας ισχυριζόμενης κατά τον ίδιο παράνομης ενοικίασης, και τέλος να υποκαταστήσει ο ίδιος την Εναγομένη 1, η οποία φέρεται η ιδιοκτήτρια των διαμερισμάτων αναφορικά με τη διαδικασία έκδοσης των απαιτούμενων αδειών και ξεχωριστών τίτλων. Με αυτό τον τρόπο εκείνο το οποίο βασικά ζητείται με την υπό κρίση Αίτηση είναι η αντικατάσταση του Ενάγοντος με την Εναγομένη 1 για να προωθεί ο ίδιος ο Ενάγων τη διαδικασία την οποία ισχυρίζεται ότι δεν προωθεί η Εναγομένη 1 με απώτερο σκοπό τη διασφάλιση και εξασφάλιση της τελικής ζητούμενης θεραπείας υπέρ του που δεν είναι άλλη από την ιδιοκτησία και εγγραφή επ' ονόματι του, καθώς επίσης και την κατοχή και εκμετάλλευση των επίδικων διαμερισμάτων. Άλλωστε η έκδοση των αδειών και ξεχωριστών τίτλων δεν αποτελεί μια ενδιάμεση θεραπεία, ανατρέψιμη οποτεδήποτε μετά την ολοκλήρωση της αλλά μια τελική και δεσμευτική για τα εμπλεκόμενα μέρη διαδικασία. Εξ ου μάλιστα και τα τελευταία αιτούμενα στην Αίτηση διατάγματα δεν ζητούνται ως ενδιάμεση θεραπεία (μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής ή νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου) αλλά ουσιαστικά ζητείται η χρήση των χρημάτων και η προσθήκη του τελευταίου αιτούμενου διατάγματος ως τελική θεραπεία στην Αγωγή, κάτι το οποίο σαφώς και δεν μπορεί να γίνει. Η υπό κρίση περίπτωση προσομοιάζει με την υπόθεση Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 734 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Τη διάσταση αυτή παρέλειψε να εντοπίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε στην ουσία ένα προστακτικό διάταγμα το οποίο με βάση διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. (Shepherd Homes v. Sandham [1971] Ch. 340 και David Bean: Injunctions, 8η Έκδοση, σελ. 35-37, παρ. 3.33-3.37). Περαιτέρω είναι φανερό ότι με την έκδοση του επίδικου διατάγματος το πρωτόδικο Δικαστήριο στην πράξη εκδίκασε και την ουσία της αγωγής, κάτι το οποίο είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου.» Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει επίσης η υπόθεση Αβερκίου v. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ κ.ά.
(2013)1(Α) Α.Α.Δ. 222, και το ακόλουθο απόσπασμα: «Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Κοσμά ν. Χ"Κυπρή κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, από τη στιγμή που ικανοποιείται το πρωτόδικο δικαστήριο για την ύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων, που τίθενται με το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν. 14/60, δεν αυτοματοποιείται η έκδοση του αιτούμενου προστακτικού διατάγματος, αφού τούτο, ως εκ της φύσεως του δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξεως πραγμάτων, αλλά την απόδοση στην εφεσείουσα της θεραπείας και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται στην αγωγή. Περαιτέρω, στην υπόθεση Goody's v. Lani
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1572, σημειώθηκε ότι το συντηρητικό διάταγμα στοχεύει στην παροχή προσωρινής θεραπείας, λόγω της αντικειμενικής αδυναμίας άμεσης διεξαγωγής της δίκης, και όχι στην ικανοποίηση του ουσιαστικού αιτήματος της δίκης. Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, που είναι ταυτόσημα με τα αιτούμενα διατάγματα στο πλαίσιο της αγωγής, η δε έκδοση τους επιφέρει, ουσιαστικώς τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με σπουδή στην εκδίκασης της υπόθεσης, συναρτάται άμεσα προς το ισοζύγιο της ευχέρειας και δεν πρέπει να παραχωρούνται. Βλ. AKIS EXPRESS v. C. Koukkouris Trading Co. Ltd
(1998)1(A) A.A.Δ. 149.» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Σταυράκης κ.ά. v. Δήμου Λευκωσίας
(2015)1(Α) Α.Α.Δ. 731: «Οι διαφορές που υπήρχαν στους εκατέρωθεν ισχυρισμούς των διαδίκων, και ιδιαιτέρως ως προς τη σημασία που θα μπορούσε να τους προσδώσει κάποιος, εφόσον δεν επιτρέπεται σ' αυτό το στάδιο το Δικαστήριο να προβεί σε τελικά συμπεράσματα, ορθά οδήγησαν το Δικαστήριο να αποφασίσει ότι το έργο αυτό θα πρέπει να αφεθεί στο στάδιο της εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Αβερκίου (ανωτέρω)). Εκ της φύσεως του ένα τέτοιο διάταγμα δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξης πραγμάτων, αλλά την απόδοση θεραπείας και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή. Άλλωστε, ένα συντηρητικό διάταγμα στοχεύει στην παροχή προσωρινής θεραπείας λόγω αντικειμενικής αδυναμίας άμεσης διεξαγωγής της δίκης και όχι σε ικανοποίηση του ουσιαστικού της αιτήματος (Goodies Evagorou Ltd (Γκούτις Ευαγόρου Λτδ) v. Lani Restaurants Ltd (Λάνι Ρέστοραντς Λτδ)
(1998)1 Α.Α.Δ. 157 και Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1 A.A.Δ. 734). Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι όπου το αίτημα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ταυτόσημο με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται (Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. C. Koukkouris Trading Co Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 149). Αυτό, χωρίς να παραγνωρίζεται η δυνατότητα του Δικαστηρίου να παραχωρήσει προσωρινά διατάγματα ταυτόσημα με τις αγωγής σε κατάλληλη περίπτωση. Εξουσία, που σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ και εκεί όπου η ανάγκη και η φύση της υπόθεσης επιβάλλει.» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Επομένως, με την υπό κρίση Αίτηση ουσιαστικά ζητείται η υπερπήδηση των παραλείψεων που αποδίδονται στην Εναγομένη 1 για τον σκοπό εξασφάλισης της τελικής θεραπείας, κάτι το οποίο εκ προοιμίου οδηγεί στην απόρριψη της Αίτησης. Σαφώς δεν ζητείται η διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων αλλά αντιθέτως η ανατροπή αυτής με σκοπό την προώθηση της διαδικασίας προς υποβοήθηση απόδοσης της τελικής θεραπείας προς όφελος του Ενάγοντος, κάτι το οποίο είναι ανεπίτρεπτο. Σχετική είναι η υπόθεση Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169 στην οποία ο εφεσείων είχε αγοράσει από τους εναγόμενους 1 και 2 υπό ανέγερση διαμέρισμα το οποίο οι τελευταίοι διαίρεσαν σε δύο διαμερίσματα και τα ενοικίασαν στους εναγόμενους 3 και 4. Ο εφεσείων με την καταχώριση της αγωγής καταχώρισε και μονομερή αίτηση για την έκδοση προσωρινού διατάγματος που να εμποδίζει τους εναγόμενους να επεμβαίνουν στο διαμέρισμα και να τους διατάζει να πληρώνουν ένα ποσό ημερησίως ενόσω συνέχιζαν να το κατέχουν. Το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία δεν εκδόθηκε διάταγμα και ανέφερε τα εξής: «Νοουμένου όμως ότι ουδέποτε είχε ο ίδιος κατοχή, στην ουσία, όπως ορθά παρατήρησε επ' αυτού ο ευπαίδευτος Πρόεδρος, επεδίωκε την ειδική εφαρμογή της συμφωνίας ώστε να του εδίδετο η κατοχή την οποία ισχυρίζετο ότι εδικαιούτο δυνάμει της συμφωνίας, είναι δε αξιοσημείωτο ότι το αίτημα του για την έκδοση του διατάγματος δεν περιορίζετο καν χρονικά μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Η έννοια του ενδιάμεσου διατάγματος όμως είναι, υπό συνήθεις συνθήκες, η διατήρηση του status quo ante μέχρι της εκδίκασης της υπόθεσης και όχι η προκατάληψη της έκβασης της υπόθεσης επί της ουσίας. Αυτό είναι που διαφοροποιεί και την προκειμένη περίπτωση από την Odysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 C.L.R. 557 στην οποία βασίζεται ο κ. Ιωαννίδης για να εισηγηθεί ότι, αφ' ης στιγμής καταδειχθεί λανθασμένη η προσέγγιση του ευπαίδευτου Προέδρου, το διάταγμα πρέπει να εκδοθεί. Στην υπόθεση εκείνη ο ενάγων είχε την κατοχή η οποία και του στερήθηκε από τους εναγομένους, εξ ου και του εδόθη πίσω η κατοχή με το ενδιάμεσο διάταγμα ώστε να αποκατασταθεί το status quo ante, ιδιαίτερα αφού η νόμιμη κατοχή του μπορούσε, σύμφωνα με τις αρχές της επιείκειας και εφ' όσον ο ενάγων αποδείκνυε τελικά τους ισχυρισμούς του, να του δημιουργούσε και δικαίωμα να συνεχίσει να έχει κατοχή έστω και αν δεν μπορούσε να επιτύχει ειδική εκτέλεση της συμφωνίας ώστε να αποκτούσε την ιδιοκτησία. Ενώ, από την άλλη, η στέρηση της κατοχής μπορούσε να του στερήσει τα δικαιώματα κατοχής που απόρρεαν, σύμφωνα με τις αρχές της επιείκειας, από την κατοχή του. Η διατήρηση της κατοχής από τον ενάγοντα, μέσω του ενδιάμεσου διατάγματος, ήταν έτσι θεμελιακής σημασίας προς διατήρηση και του status quo ante. Στην προκειμένη περίπτωση όμως ο εφεσείων δεν στερήθηκε τέτοιας κατοχής, αφού ποτέ δεν την είχε, και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν θα συνιστούσε συντήρηση του status quo ante, ούτε η μη έκδοση του θα του στερούσε οποιαδήποτε δικαιώματα απορρέοντα από την πραγματική νόμιμη κατοχή την οποία ποτέ δεν είχε. Δεν αποκλείεται βέβαια η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή (ίδε: Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG [1984] 1 C.L.R. 263). Όπως όμως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael v. Brevinos
(1969)1 C.L.R. 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή. Στην προκειμένη περίπτωση, η έγκριση του αιτούμενου διατάγματος θα ισοδυναμούσε με απόδοση κατοχής στον εφεσείοντα και έτσι ανατροπή αντί διατήρηση του status quo ante με την ουσιαστική ικανοποίηση της θεραπείας που κατά κύριο λόγο επιδιώκεται με την ίδια την αγωγή, πράγμα που θα μπορούσε να γίνει μόνο επ' ακροάσει των θέσεων των μερών επί της ουσίας εφ' όσον ο εφεσίβλητος προβάλλει ουσιαστική υπεράσπιση.» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Για όλους τους πιο πάνω λόγους, το Δικαστήριο καταλήγει πως η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Ως εκ τούτου η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Εναγομένης 1 - Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντος - Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο