ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΝΕΑΡΧΟΣ ΤΣΙΑΤΤΑΛΟΣ, Γενική Αίτηση αρ. 611/10, 20/10/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2022:A275 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Α.Ε.Δ. Γενική Αίτηση αρ. 611/10 ΜΕΤΑΞΥ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Αιτήτρια -και-
- ΝΕΑΡΧΟΣ ΤΣΙΑΤΤΑΛΟΣ (Α.Δ.Τ. [ ])
- ΕΦΗ ΑΝΤΡΕΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ (Α.Δ.Τ. [ ])
- ΜΑΡΙΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΑΤΤΑΛΟΥ (Α.Δ.Τ. [ ])
- ΚΛΕΑΝΘΗ ΤΣΙΑΤΤΑΛΟΥ (Α.Δ.Τ. [ ]) Καθ' ων η Αίτηση ------------------------------------ Αίτηση ημερ. 21.04.21 Ημερομηνία: 20.10.2022 Για την Καθ' ης η Αίτηση 2/Αιτήτρια: κα Κυριακίδου Για την Αιτήτρια/Καθ' ης η Αίτηση: κ. Αντωνίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex-tempore) Με την υπό κρίση αίτηση η Καθ' ης η αίτηση 2 (στο εξής «Αιτήτρια») ζητά την έκδοση διατάγματος με το οποίο να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται το διάταγμα διαιτητικής απόφασης ημερ. 22.02.10, το διάταγμα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης ημερ. 21.12.10 καθώς και η αίτηση μηνιαίων δόσεων ημερ. 16.12.
- Σημειώνω, ότι ενώπιον του Δικαστηρίου εκκρεμούν ακόμα δύο αιτήσεις ημερ. 22.12.21 από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 3 με όμοιο περιεχόμενο, τόσο σε σχέση με τη νομική πτυχή όσο και με τα πραγματικά ζητήματα. Εξ' ου και οι συνήγοροι των διαδίκων συμφώνησαν όπως εκδικαστεί η παρούσα αίτηση, το αποτέλεσμα της οποίας θα είναι δεσμευτικό και για τις άλλες δύο αιτήσεις. Θεωρώ χρήσιμο να καταγράψω σ' αυτό το στάδιο γεγονότα τα οποία αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων και σχετίζονται με όσα θα ακολουθήσουν στην παρούσα. Πρώτον, η Αιτήτρια καθώς επίσης και οι Αιτητές στις άλλες δύο εκκρεμούσες αιτήσεις, ήταν παρόντες κατά τη διαιτητική διαδικασία και αποδέχθηκαν το χρέος. Δεύτερον, σε σχέση με την αίτηση, δυνάμει της οποίας διατάχθηκε στις 21.12.10 η εγγραφή και εκτέλεση της επίμαχης διαιτητικής απόφασης, δεν τίθεται οποιοδήποτε ζήτημα περί μη επίδοσης ή κακής επίδοσης. Το περιεχόμενο της αίτησης και της υποστηρικτικής ένορκης δήλωσης έχει μελετηθεί, το έχω κατά νου, και θεωρώ ότι δεν χρειάζεται η επανάληψη του. Προχωρώ επομένως στην ουσία της επίδικης αίτησης. Καταρχάς, σημειώνω, ότι το μόνο που μπορεί να τύχει, κατά την άποψη μου, εξέτασης, από το αιτητικό της αίτησης, είναι το κατά πόσο δικαιολογείται ο παραμερισμός του διατάγματος εγγραφής της διαιτητικής απόφασης ημερ. 21.12.
- Κατά την κρίση μου, το Δικαστήριο δεν μπορεί σ' αυτό το στάδιο να εξετάσει αίτηση για ακύρωση αυτής καθαυτής της διαιτητικής απόφασης. Η Αιτήτρια, εάν επιθυμούσε την ακύρωση της διαιτητικής απόφασης, όφειλε να καταχωρήσει έφεση, δυνάμει του άρθρου 52
(4)του Ν. 22/1985, πράγμα το οποίο δεν έπραξε. Αφ' ης στιγμής απώλεσε το εν λόγω δικαίωμα της, χωρίς μάλιστα να προβάλει οποιαδήποτε αιτιολογία για την παράλειψη της να καταχωρήσει έφεση, δεν μπορεί τώρα, ετεροχρονισμένα, να επαναφέρει προς εξέταση ζήτημα εγκυρότητας της διαιτητικής απόφασης. Όσον αφορά το αιτητικό που σχετίζεται με τον παραμερισμό της αίτησης μηνιαίων δόσεων θεωρώ ότι αυτό είναι παρεπόμενο και άμεσα συνδεδεμένο με την απόφαση του αιτητικού παραμερισμού του διατάγματος εγγραφής της διαιτητικής απόφασης. Ό,τι απομένει, επομένως, προς εξέταση είναι το αίτημα της Αιτήτριας για παραμερισμό του διατάγματος εγγραφής της διαιτητικής απόφασης. Εξετάζοντας τη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης παρατηρώ ότι σ' αυτήν δεν μνημονεύεται η Δ.17 θ.10 η οποία διέπει τα του παραμερισμού απόφασης που εκδόθηκε μονομερώς. Σύμφωνα με τη νομολογία, η νομική βάση μιας αίτησης έχει μεγάλη σημασία, αφού προσδιορίζει το νομικό υπόβαθρο της αίτησης, το οποίο προσδίδει εγκυρότητα στο δικονομικό μέτρο (Περικλέους ν. Ellinas Finance κ.ά., Πολ. Έφεση 283/2010 ημερ. 03.07.14). Ακόμα και αν μπορούσε να παραβλεφθεί το πιο πάνω ουσιαστικό ελάττωμα της υπό κρίση αίτησης και πάλι αυτή δεν θα μπορούσε να έχει επιτυχή κατάληξη. Αυτό, διότι στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση δεν προβάλλονται οποιοιδήποτε λόγοι, οι οποίοι θα δικαιολογούσαν, με βάση τη νομολογία, τον παραμερισμό του εκδοθέντος διατάγματος. Στην υπόθεση Τσεσμελόγλου ν. Σοφοκλέους
(2013)1 Α.Α.Δ. 64 αναφέρθηκαν τα εξής ως προς τις περιπτώσεις που μπορεί να παραμεριστεί μια απόφαση η οποία εκδίδεται μονομερώς: «Διαχρονικά η νομολογία έχει καθορίσει σε ποιες περιπτώσεις είναι δυνατή η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς ακύρωση απόφασης ληφθείσας λόγω παράλειψης καταχώρισης εμφάνισης. Διακρίνονται δύο περιπτώσεις: (α) όπου η ερήμην απόφαση εκδόθηκε παράνομα, δηλαδή, κατά παράβαση ουσιώδους τύπου ή διαδικασίας, οπότε και η απόφαση παραμερίζεται ex debitio justitiae, και (β) όπου η απόφαση είναι μεν νομότυπη, αλλά ο αιτούμενος τον παραμερισμό της παρουσιάζει διά ενόρκου δηλώσεως εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, ενώ επεξηγεί ταυτόχρονα το λόγο που η υπόθεση αφέθηκε να προχωρήσει σε έκδοση απόφασης, χωρίς τη συμμετοχή του.» Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω δεν τίθεται οποιοδήποτε ζήτημα κακής επίδοσης της αίτησης στην Αιτήτρια. Ούτε και προβάλλεται οποιαδήποτε υπεράσπιση επί της ουσίας αυτής. Περαιτέρω, δεν επεξηγήθηκε για ποιο λόγο, παρά την επίδοση της αίτησης για εγγραφή, η Αιτήτρια δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία. Οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση περιστρέφονται γύρω από το πρόσωπο του αποβιώσαντα Κλεάνθη Τσιάτταλου ο οποίος, σημειώνω, απεβίωσε σε χρόνο μεταγενέστερο τόσο της έκδοσης της διαιτητικής απόφασης, όσο και του δικαστικού διατάγματος δυνάμει του οποίου διατάχθηκε η εγγραφή της διαιτητικής απόφασης. Συγκεκριμένα, η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι ο αποβιώσας δεν ήταν παρών κατά τη διάρκεια της διαιτητικής διαδικασίας και παρά ταύτα η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε και εναντίον του. Δεν διαβλέπω με ποιόν τρόπο οι προαναφερόμενοι ισχυρισμοί μπορούν να επηρεάσουν τη θέση της Αιτήτριας. Αυτό το οποίο προκύπτει είναι, ότι εάν κάποιος νομιμοποιείται να έχει παράπονο ως προς την εκδοθείσα διαιτητική απόφαση είναι πλέον ο διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα. Ακόμη, δηλαδή, και αν ευσταθούν οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας περί μη εμφάνισης του αποβιώσαντα στη διαιτητική διαδικασία αυτό, κατά την άποψη μου, ουδόλως επηρεάζει τη διαιτητική απόφαση η οποία εκδόθηκε στην παρουσία της και κατόπιν παραδοχής του χρέους εκ μέρους της. Τα προαναφερόμενα απαντούν και στον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί κακής συμπεριφοράς του διαιτητή ή παράτυπης διεξαγωγής της διαιτησίας σε περίπτωση κατά την οποία θα μπορούσε να τύχει εξέτασης το άρθρο 20
(2)του Κεφ.4. Συνεπώς, και υπό το φως των όσων έχουν αναφερθεί πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............................................... Μ. Αγιομαμίτης, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο