GORDIAN HOLDINGS LIMITED ν. SAMARAM TRADING LTD, Αρ. Αγωγής: 1130/2021, 27/1/2022

(2001)1(B) 1245, 1265-1257, αναφέρθηκε ότι: «Τέλος σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι ένα διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις». Στο σύγγραμμα «ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ INJUNCTIONS» των Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, 2016, αναφέρονται τα εξής στη σελ. 152: «

(11)Όταν η έκδοση ή μη παρεμπίπτοντος διατάγματος θα διεκπεραιώσει και την ουσία της αγωγής: Ορισμένες φορές η έκδοση ή μη παρεμπίπτοντος διατάγματος στην ουσία διεκπεραιώνει και ολόκληρη την αγωγή ή ένα ουσιαστικό μέρος της. Αυτό οφείλεται στην ταυτοσημία της θεραπείας που ζητείται με την αγωγή και αυτής που ζητείται με την αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα. Σε τέτοια περίπτωση, τα δικαστήρια αποφεύγουν οποιαδήποτε απόφαση η οποία θα φαίνεται ότι διευθετεί τελεσίδικα το επίδικο θέμα της αγωγής υπέρ του ενός ή του άλλου διαδίκου. Ιδιαίτερα τα δικαστήρια αποφεύγουν να εκδώσουν προσωρινό διάταγμα υπέρ του ενάγοντα, όταν αυτό θα ισοδυναμεί με απόφαση στην αγωγή, χωρίς να έχει δοθεί η ευκαιρία στον εναγόμενο να αμφισβητήσει μέσα από τη δίκη την ουσία της αγωγής. Το θέμα δεν έχει σχέση με την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1), ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η περίπτωση προϋποθέτει ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης. Επομένως, το θέμα μπορεί να εξεταστεί μόνο κατά το τελικό στάδιο στάθμισης των διαφόρων παραγόντων κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου ότι είναι «δίκαιον ή πρόσφορον» να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Αυστηρά ομιλούντες, το θέμα δεν σχετίζεται με το ισοζύγιο της ευχέρειας, αφού η έκδοση του προσωρινού διατάγματος υπό αυτές τις συνθήκες, και με βάση το ισοζύγιο, ισοδυναμεί με εκδίκαση της ουσίας της αγωγής χωρίς δίκη. Το θέμα εξετάστηκε στην υπόθεση Cayne v. Global Natural Resources Plc, στην οποία θεωρήθηκε ότι το δικαστήριο θα πρέπει να ενεργήσει κατά τρόπο που να αποφεύγει κατά το δυνατό να προκαλέσει αδικία στη μια ή στην άλλη πλευρά. Στην υπόθεση Penderhill Holdings Ltd κ.α. v. Abramchyk κ.α. το εφετείο, διαφοροποιούμενο από προηγούμενη νομολογία έκρινε ότι «το ζήτημα της παροχής ταυτόσημων θεραπειών με την αγωγή, δεν αποκλείεται». Όπως εξήγησε, το ζήτημα εξετάζεται πάντοτε υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης και «αποτελεί ζήτημα ειδικών περιστάσεων». Το «ανεπιθύμητο», πρόσθεσε, δεν μπορεί να εξισωθεί με «απαγόρευση». Περαιτέρω, στην υπόθεση Avila Management Services Ltd κ.ά. v. Stepanek κ.ά.

(2012)1 Α.Α.Δ.1403, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Τέθηκε επίσης το ζήτημα ότι δεν ήταν ορθή η χορήγηση των αιτούμενων διαταγμάτων εφόσον μ΄ αυτά ουσιαστικά αποφασιζόταν και η ίδια η αγωγή. Δεν χορηγείται με άλλα λόγια η ουσιαστική θεραπεία από το ενδιάμεσο στάδιο με αίτηση για προσωρινό μέτρο (Michael v. Brevinos

(1969)1 CLR 578). Το ανεπιθύμητο όμως δεν εξισούται με απαγόρευση. Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δικαίως ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα». Σε συνέχεια των προαναφερόμενων, με την οριστικοποίηση του Ενδιάμεσου Διατάγματος ή/και την έκδοση των συναφών πρόσθετων, η διαφορά ουδόλως τερματίζεται, ούτε και αποφασίζεται η ουσία της αγωγής. Η Ενάγουσα αιτείται επιπρόσθετα των αιτούμενων και του Ενδιάμεσου Διατάγματος, κατεδάφιση των παρανομιών και επαναφορά του Ακινήτου, αριθμό δηλωτικών αποφάσεων, διαφυγών κέρδος/αποζημιώσεις, γενικές, παραδειγματικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Επομένως, ακόμη και σε περίπτωση που οριστικοποιηθεί το Ενδιάμεσο Διάταγμα, ή εκδοθούν τα Αιτούμενα Διατάγματα ή κάποια εξ αυτών, κρίνω ότι δεν αποδίδεται τελική θεραπεία, ωσάν να έχει δηλαδή εκδικαστεί η αγωγή. Προκύπτουν από το περιεχόμενο του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον μου ότι λόγω παράλειψης της Καθ' ης η αίτηση εταιρείας να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της από το 2015, η Αιτήτρια καταχώρισε εναντίον της στο Ε.Δ. Λευκωσίας, την αγωγή υπ' αριθμό XXXXX/2015 (Τεκμ. 5 στην Ε/Δ ΠΔ). Τον Οκτώβριο 2019, λόγω του ότι η Karmanway ήταν μη συνεργάσιμος δανειολήπτης, η Αιτήτρια άρχισε τη διαδικασία δημόσιου πλειστηριασμού του Ακινήτου, δυνάμει των διατάξεων του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (Ν. 9/1965)(ο Νόμος). Τον Ιανουάριο 2020 και τον Μάρτιο 2020, η Αιτήτρια επέδωσε στην Καθ' ης η αίτηση τις σχετικές Ειδοποιήσεις Τύπος Ι, Θ και ΙΒ (Τεκμ. 8 στην Ε/Δ Π.Δ.). Ο δε τύπος ΙΒ (τελευταίο συνημμένο στο Τεκμ. 8, είναι η ειδοποίηση προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη να διορίσει εκτιμητή της επιλογής του. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου, διορίστηκαν 2 ανεξάρτητοι εκτιμητές για τη διενέργεια ταυτόχρονων ανεξάρτητων εκτιμήσεων του Ακινήτου οι οποίες ετοιμάστηκαν στις 14.04.2020 και 16.04.2020 αντίστοιχα (Τεκμ. 6 στην Ε/Δ Π.Δ.). Σύμφωνα περαιτέρω με τα γεγονότα όπως παρουσιάζονται στις ένορκες δηλώσεις την 01.09.2020, ημερομηνία κατά την οποία τέθηκε σε ισχύ η συμφωνία ενοικίασης (Τεκμ. Β στην Ε/Δ Α.Σ.), δημοσιεύτηκε η ειδοποίηση ηλεκτρονικού πλειστηριασμού (σελ. 11/36 της δέσμης εγγράφων του Τεκμ. 9). Στις 11.06.2021, η Αιτήτρια, εξασκώντας το δικαίωμα που της παρέχεται δυνάμει των διατάξεων του Νόμου, προέβη στην αγορά του Ακινήτου και προς τούτο απέστειλε σχετική επιστολή στον Έφορο Φορολογίας (Τεκμ. 9 στην Ε/Δ Π.Δ.). Στις 06.08.2021 απέστειλε στο Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας την ειδοποίηση για μετεγγραφή του Ακινήτου και στις 25.08.2021, μετά που κατέβαλε όλα τα νενομισμένα τέλη και φορολογίες, εγγράφηκε ως ιδιοκτήτρια του Ακινήτου, έναντι του τιμήματος πώλησης των €842.

1. Η Αιτήτρια στην Ε/Δ Π.Δ. ισχυρίζεται ότι προχώρησε στην αγορά του Ακινήτου χωρίς να γνωρίζει είτε για την ύπαρξη ενοικιαστή στο Ακίνητο είτε της συμφωνίας ημερομηνίας 30.07.2020 (Τεκμ. Β στην Ε/Δ Α.Σ.). Η Αιτήτρια στις 20.08.2021, μετά που αγόρασε το Ακίνητο και ενώ ανέμενε την επ' ονόματι της εγγραφή, έλαβε επιστολή με ημερομηνία 21.06.2021 από τους δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτηση πληροφορώντας την ότι το Ακίνητο κατέχεται από την Καθ' ης η αίτηση δυνάμει συμφωνίας ενοικίασης, μεταξύ της και κάποιας Άννας Ευθυμίου. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Αιτήτριας επεσήμαναν στην αγόρευση τους ότι η XXXXX Ευθυμίου καμία σχέση έχει με το Ακίνητο και ότι η προηγούμενη ιδιοκτήτρια του ήταν η Καθ' ης η αίτηση. Ούτε και υποβλήθηκε ένσταση στη διαδικασία πλειστηριασμού, αλλά και ουδέποτε η Αιτήτρια ενημερώθηκε για την ύπαρξη ενοικιαστών ή κατόχων στο Ακίνητο, πριν την αποστολή της επιστολής στις 20.08.2021, η οποία επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας στις 28.09.2021 (Τεκμ.10 στην Ε/Δ Π.Δ.). Ακόμα ότι στην πρώτη εκτίμηση του οίκου C.P. Kaimakliotis Property Valuations L.L.C., αναφέρει ότι η κατοχή (Tenure) του Ακινήτου είναι κενή (vacant) ενώ η δεύτερη του οίκου C. ZAKHEOS PROPERTY VALUATIONS L.L.C. (Τεκμ. 6) ότι, δεν υπάρχει ("N/A") κατοχή (Tenure) (Ενότητα 4 κάθε εκτίμησης). Οι εκτιμητές όπως οι ίδιοι αναφέρουν σε εξωτερική επιθεώρηση του Ακινήτου διαπίστωσαν ότι το Ακίνητο ήταν άδειο πριν την αγορά του από την Αιτήτρια και αυτό επιβεβαιώθηκε και την 01.09.2021 κατόπιν εξωτερικής επιθεώρησης του Ακινήτου από συνεργάτες της Αιτήτριας. Στην εκτίμηση ημερομηνίας 20.09.2021 η οποία ετοιμάστηκε κατόπιν οδηγιών της Αιτήτριας, φαινόταν να υπάρχει επέμβαση στο Ακίνητο αφού τοποθετήθηκαν αυτοκόλλητα επί των βιτρινών του, άλλα απ' αυτά που βρίσκονταν σε αυτές τα προηγούμενα χρόνια (πριν τις 14.04.2020) τα οποία καταδείκνυαν ότι ενδεχομένως να λειτουργούσε κατάστημα σε σύντομο χρόνο. Η Αιτήτρια με επιστολές των δικηγόρων της με ημερομηνίες 06.09.2021 και 21.09.2021 προς τους δικηγόρους της Καθ' ης η αίτηση - η οποία παρέμεινε αναπάντητη -, μεταξύ άλλων, πληροφόρησε την Καθ' ης η αίτηση ότι εξ όσων γνώριζε καμία συμφωνία υπήρχε για την ενοικίαση του Ακινήτου και την κάλεσε να προσκομίσει την κατ' ισχυρισμό συμφωνία ενοικίασης που επικαλείτο και την πρότρεψε όπως σταματήσει τυχόν εργασίες στο Ακίνητο και παραδώσει κενή και ελεύθερη κατοχή αυτού. Μέχρι και την καταχώριση της Αίτησης καμία απάντηση λήφθηκε από την Καθ' ης η αίτηση ή τους δικηγόρους της και ουδέποτε παραδόθηκε η κατοχή του Ακινήτου στην Αιτήτρια. Στην Ε/Δ Π.Δ. προβάλλεται ότι η κατ' ισχυρισμόν συμφωνία για την ενοικίαση του Ακινήτου από την Καθ' ης η αίτηση ουδέποτε τέθηκε υπόψη της Αιτήτριας πριν την απόκτηση του Ακινήτου, και ούτε κατά την επικοινωνία με τους δικηγόρους της Καθ' ης η αίτηση και ότι το Ακίνητο φαινόταν για πέραν του 1.5 έτους άδειο και κλειστό, μέχρις ότου η Καθ' ης η αίτηση προφανώς ενημερώθηκε ότι το Ακίνητο αγοράστηκε από την Αιτήτρια με αποτέλεσμα να εμφανιστεί ισχυριζόμενη ότι ενοικιάζει το Ακίνητο, παραλείποντας ή/και αρνούμενη μάλιστα, να προσκομίσει το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο. Ακόμα ότι μετά την αποστολή της επιστολής ημερομηνίας 06.09.2021 (στην οποία καμία απάντηση λήφθηκε), η Καθ΄ ης η αίτηση όχι μόνο δεν απέστειλε την κατ' ισχυρισμό συμφωνία ενοικίασης, αλλά προκλητικά προέβη σε επέμβαση εντός του Ακινήτου (άλλαξε τις αφίσες και αυτοκόλλητα). Συγκεκριμένα, κατά την επίσκεψη της Delfi την 01.09.2021 στο Ακίνητο, οι αφίσες αυτοκόλλητα ήταν αυτά που υπήρχαν από τις αρχές του
2. Στις 20.09.2021, που ετοιμάστηκε η εκτίμηση της Polys Kourousides & Associates LLC, Total Valuations Chartered Surveyors, οι αφίσες αυτοκόλλητα ήταν διαφορετικά (παρ. 19, 20, 21 και 22 της Ε/Δ Π.Δ.). Από την ως άνω περιγραφόμενη συμπεριφορά και/ή ενέργειες της Καθ' ης η αίτηση όπως και από την Ένσταση στην παρούσα και όσα προβάλλονται προς υποστήριξη της, προκύπτει ξεκάθαρα ότι η Καθ' ης η αίτηση καμία πρόθεση έχει να παραδώσει στην Αιτήτρια/Ενάγουσα κατοχή του Ακινήτου, βάσει κατ' ισχυρισμό νόμιμης κατοχής δυνάμει των όρων της κατ' ισχυρισμό συμφωνίας ημερομηνίας 30.07.2020 και θα πρέπει να σημειωθεί περαιτέρω ότι δεν αμφισβητείται ότι η Αιτήτρια είναι η ιδιοκτήτρια του Ακινήτου και ούτε επιδείχθηκε πρόθεση από πλευράς της Καθ' ης η αίτηση να καταβάλει οποιοδήποτε αντίτιμο στην Αιτήτρια για την χρήση ή/και κατοχή ή/και εκμετάλλευση ή/και επέμβαση επί του Ακινήτου. ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η ακρόαση της αίτησης έγινε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν αντίστοιχα την αίτηση και την ένσταση και των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των δύο πλευρών, τις οποίες είχαν την καλοσύνη να ετοιμάσουν γραπτώς αλλά τους δόθηκε και η ευκαιρία να επισημάνουν κάποια σημεία τους και προφορικά. Στις αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών με παρέπεμψαν εκτός από τα γεγονότα της υπόθεσης και σε νομική πτυχή που διέπει αυτής της φύσης αιτήματα. Τις έχω μελετήσει με προσοχή και λαμβάνω υπόψη μου τις εισηγήσεις τους, όπου δε χρειαστεί στη συνέχεια θα γίνει αναφορά σε αυτές. Απαντήσεις στις διάφορες εισηγήσεις και επιχειρήματα θα δοθούν με το σκεπτικό του Δικαστηρίου που θα ακολουθήσει χωρίς να απαιτείται να ενδιατρίψω σε κάθε επί μέρους εισήγηση ή επιχείρημα όταν κρίνεται ότι δεν εξυπηρετεί οποιονδήποτε σκοπό προς επίλυση των επίδικων ζητημάτων ή το οποίο κρίνεται ότι δεν είναι ουσιώδες ή νομικά αποδεκτό (βλ. Οδυσσέα v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490, Ανδρονίκου κ.α. v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 486, την Έφεση Αρ.22/2018 του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Μ.Φ.Χ. v. M.X. με ημερ. 28.09.2021 και την εντελώς πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση του Δευτεροβάθμιου και πάλι Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Έφεση Αρ. 20/2020 Γ.Λ. v. X.I. ημερ. 15.12.2021 όπου επαναλήφθηκαν τα ίδια ως άνω με την ακόλουθη διατύπωση: «.Όπως επανειλημμένα έχει λεχθεί δεν είναι έργο του Δικαστηρίου να σχολιάζει κάθε επιχείρημα ή δήλωση των διαδίκων ή των συνηγόρων τους. Καθήκον του είναι η διατύπωση καθαρής δικαστικής κρίσης η οποία να είναι αιτιολογημένη». Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΣΕ ΑΥΤΗ ΣΕ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΕΝΣΤΑΣΗΣ Η Αιτήτρια όταν αποτάθηκε μονομερώς εξασφάλισε, όπως ειπώθηκε πιο πάνω, προσωρινό διάταγμα ως το Αιτητικό Α της Αίτησης. Επομένως θα πρέπει να εξετασθεί και ο παράγοντας/προϋπόθεση του κατεπείγοντος όπως και η προϋπόθεση της πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Ακολούθως θα εξετασθεί κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960). Το κατά πόσο συντρέχει ο παράγοντας του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6). Στο σύγγραμμα Ερωτοκρίτου & Αρτέμη «Διατάγματα», 2016, σελ. 20, αναφέρονται τα εξής αναφορικά με την ικανοποίηση του όρου του κατεπείγοντος: «Τα κριτήρια για ικανοποίηση του όρου του κατεπείγοντος είναι αυστηρά, ενώ το εύλογο του χρόνου εξαρτάται απόλυτα από τις περιστάσεις της υπόθεσης και τους λόγους της καθυστέρησης, ιδιαίτερα όμως από το χρόνο πληροφόρησης του εφεσίβλητου για τη δυνατότητα του να επιτύχει ενδιάμεση θεραπεία». Στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd,

(2011)1 Α.Α.Δ. 1377 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το ζήτημα αυτό: «Είναι γεγονός ότι η μονομερής αίτηση εισήχθηκε στις 19.3.2010 με την καταχώρηση της αγωγής, ενώ τα γεγονότα παρέπεμπαν σε συμφωνία ημερ. 17.10.2006, όταν ακυρώθηκε η αρχική συμφωνία. Στην ένορκη δήλωση του Σάββα Γεωργιάδη όμως υποστηρίχθηκε στις παρ. 8 και 9, ότι η εφεσείουσα είχε επανειλημμένα αναγνωρίσει και παραδεχθεί την οφειλή της στους εφεσίβλητους. Και περαιτέρω ότι επιδείχθηκε εκ μέρους των τελευταίων ανοχή και ευαισθησία για αρκετό μεγάλο χρονικό διάστημα ακριβώς επειδή αντισυμβαλλόμενος ήταν η εφεσείουσα, εκκλησιαστικός οργανισμός, ώστε να της δοθεί χρόνος καταβολής του ομολογουμένως μεγάλου ποσού. Στην παρ. 11 της ένορκης δήλωσης Γεωργιάδη, φανερώνεται η ανεπιτυχής προσπάθεια των εφεσιβλήτων να τύχουν πληρωμής από την εφεσείουσα. Πέραν των προφορικών επικοινωνιών, αντηλλάγησαν και επιστολές. Επισυνάπτονται επιστολές των εφεσιβλήτων ημερ. 11.12.08 (Τεκμ. 3), ημερ. 16.3.09, μέσω της μητρικής τους εταιρείας (Τεκμ. 4), καθώς και επιστολές των δικηγόρων τους ημερ. 21.5.09 και 24.6.09 (Τεκμ. 5 και 6). Δεν δόθηκαν σ' όλες απαντήσεις από την εφεσείουσα. Αλλά οι επίσης επισυνημμένες επιστολές ημερ. 10.3.09 και 4.6.09, (Τεκμ. 7 και 8), που αποστάληκαν από την εφεσείουσα, δείχνουν αφενός αποδοχή ουσιαστικά της οφειλής, αλλά και μια μετατόπιση στη θέση της ως προς την όλη συμφωνία, εστιάζοντας το ζήτημα στο «πνεύμα» των συζητήσεων και της συμφωνίας. Έχει αναγνωρισθεί από τη νομολογία ότι είναι θεμιτό για ένα διάδικο να αναμένει την τελεσφόρηση εξώδικης διευθέτησης ή και την αποπληρωμή ενός χρέους προτού εγείρει την αγωγή. (Δέστε Χ"Γαβριήλ κ.ά. v. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ

(2003)1 Α.Α.Δ. 606 και Ρένα Αριστοτέλους Λτδ ;v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.

(2006)1 Α.Α.Δ. 280)». Στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ως Παραλήπτης της Περιουσίας της Άννας Σπανού ν. Nicantony Trading Co Ltd,

(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου καθυστέρηση 20 μηνών θεωρήθηκε ότι είχε δικαιολογηθεί λέχθηκαν τα ακόλουθα: «...Την επομένη 13.10.1992, η εναγόμενη 1 μεταβίβασε δύο οχήματα που ήταν εγγεγραμμένα στο όνομα της εταιρείας, επ' ονόματι του πατέρα της, εφεσείοντα-Καθ' ου η αίτηση

1. Η εταιρεία καταχώρησε στις 26.7.1994 αγωγή τόσο εναντίον του Επίσημου Παραλήπτη ως παραλήπτη της περιουσίας της εναγόμενης 1 που εν τω μεταξύ είχε κηρυχθεί σε πτώχευση, όσο και του πατέρα της, με την οποία αξιώνεται διάταγμα για ακύρωση της μεταβίβασης και εγγραφής επ' ονόματι του Καθ' ου η αίτηση 2 των πιο πάνω οχημάτων. Αξίωνε επίσης διάταγμα για επανεγραφή και μεταβίβαση των οχημάτων επ' ονόματι της εταιρείας, καθώς και αποζημιώσεις. ; Την ίδια μέρα καταχωρήθηκε επίσης μονομερής αίτηση με την οποία αξιωνόταν συντηρητικό διάταγμα που να απαγόρευε στον Καθ' ου η αίτηση 2 την πώληση, υποθήκευση, μεταβίβαση, διάθεση, ή αποξένωση των δύο οχημάτων και διάταγμα για την παράδοση των οχημάτων στον κοινοτάρχη Αγίου Ανδρέα Λευκωσίας, προς ασφαλή φύλαξή τους μέχρι της εκδίκασης της αγωγής. Το Δικαστήριο ύστερα από ακρόαση της αίτησης κατέστησε απόλυτο το εκδοθέν διάταγμα με το οποίο μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής απαγορευόταν στον Καθ' ου η αίτηση 2, η αποξένωση των δύο οχημάτων. Διατασσόταν επίσης η παράδοσή τους εντός 15 ημερών από της έκδοσης του διατάγματος στον κοινοτάρχη Αγίου Ανδρέα Λευκωσίας προς ασφαλή φύλαξη. . Εναντίον του πιο πάνω διατάγματος ο Καθ' ου η αίτηση 2 καταχώρησε την παρούσα έφεση. Ισχυρίζεται επίσης ότι η καθυστέρηση που οι εφεσίβλητοι επέδειξαν στην υποβολή της μονομερούς αίτησής τους, είναι παράγων που έπρεπε να ληφθεί υπ' όψιν εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Σημειώνεται ότι ενώ η μεταβίβαση των αυτοκινήτων από την εναγόμενη 1 στον εφεσείοντα έγινε στις 13.10.1992, η αγωγή καταχωρήθηκε στις 26.7.
2. ...θα πρέπει να πούμε ότι δεν θεωρούμε ότι έχει παρουσιαστεί τέτοια καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης που να αποκλείει την έκδοση διατάγματος. Ούτε νομίζουμε ότι το πνεύμα της σχετικής νομολογίας είναι ότι κάθε καθυστέρηση είναι και μοιραία. Κάθε περίπτωση κρίνεται με τα δικά της περιστατικά και στην παρούσα υπόθεση τα περιστατικά δεν είναι τέτοια που θα δικαιολογούσαν ένα τέτοιο συμπέρασμα. Δεν μπορούμε εξ άλλου να παραγνωρίσουμε ότι προηγουμένως είχε καταχωρηθεί η αγωγή υπ' αρ. 9646/92 μεταξύ των ιδίων διαδίκων που αφορούσε περίπου στα ίδια γεγονότα και η οποία αποσύρθηκε άνευ βλάβης στις 25.7.1994, μία δηλαδή ημέρα πριν καταχωρηθεί η παρούσα αίτηση». Σύμφωνα δε με τις αποφάσεις Χριστοδούλου ν. Vraets

(1999)1 Α.Α.Δ. 1475, Κυρίσαββα κ.α. ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245, το στοιχείο του χρόνου δεν είναι και ο μόνος παράγων που μπορεί να επιδράσει θετικά για το Δικαστήριο για την έκδοση μονομερούς διατάγματος. Το άρθρο 9 του Κεφ. 6 ρητά αναφέρει ότι η εξουσία του Δικαστηρίου εδράζεται όταν αποδειχθεί είτε το στοιχείο του κατεπείγοντος ή οποιαδήποτε άλλη ιδιαίτερη περίσταση. Επομένως, λαμβάνονται υπόψη και άλλοι παράγοντες για την έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς, ως στην προκείμενη περίπτωση, όπως η ύπαρξη παρανομίας, αλλά και το συνεχές της αδικοπραξίας, ήτοι η καθημερινή επέμβαση επί του Ακινήτου και η καταπάτηση των Συνταγματικών δικαιωμάτων της Αιτήτριας βάσει του Άρθρου 23 του Συντάγματος όπως άλλωστε και το δικαίωμα της για προστασία της ιδιοκτησίας της, δυνάμει του Άρθρου 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτόκολλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών. Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως καταγράφηκαν πιο πάνω στις 11.06.2021, η Αιτήτρια, χωρίς να γνωρίζει για την ύπαρξη ενοικιαστών, ή κατόχων στο Ακίνητο, άσκησε το δικαίωμα της δυνάμει των προνοιών του Νόμου για αγορά του. Προς τούτο απέστειλε και σχετική επιστολή στις 06.08.2021 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας (σελ. 8/36 του Τεκμ. 9 στην Ε/Δ Π.Δ.) και στον Έφορο Φορολογίας (παρ. 16.2 στην Ε/Δ Π.Δ.). Στις 20.08.2021 και μετέπειτα στις 28.09.2021, η Καθ' ης η αίτηση, απέστειλε διά των δικηγόρων της την επιστολή 21.06.2021, διά της οποίας ενημέρωνε την Αιτήτρια ότι η Καθ' ης η αίτηση ενοικιάζει το Ακίνητο δυνάμει συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 30.07.2020, μεταξύ της και κάποιας XXXXX Ευθυμίου (παρ. 16.

1. στην Ε/Δ Π.Δ.). Μετά τη λήψη της προαναφερόμενης επιστολής τα αρμόδια τμήματα της Αιτήτριας (τμήματα Ακινήτων και Ανάκτησης Χρεών) συντονίστηκαν, και ανατέθηκε στη συνεργάτιδα της Delfi Partners & Company (η Delfi) να διερευνήσει το όλο θέμα. Επίσης, προώθησε την επιστολή στους δικηγόρους της (παρ. 18 στην Ε/Δ Π.Δ.). Την 01.09.2021, η Delfi, επανήλθε με καινούριες φωτογραφίες του Ακινήτου, οι οποίες επιβεβαίωσαν την προτέρα κατάσταση πραγμάτων ότι δηλαδή, το Ακίνητο είναι κλειστό και άδειο με τις ίδιες αφίσες και αυτοκόλλητα εδώ και μήνες (παρ. 19 και Τεκμ. 12 στην Ε/Δ Π.Δ.). Με τη λήψη της ανωτέρω επιβεβαίωσης, στις 06.09.2021, οι δικηγόροι της Αιτήτριας απέστειλαν στους δικηγόρους της Καθ' ης η αίτηση σχετική επιστολή, διά της οποίας τους ανέφεραν ότι καμία συμφωνία υπάρχει μεταξύ τους και της Καθ' ης η αίτηση, εξ όσων γνώριζαν καμία συμφωνία υπήρχε μεταξύ της Καθ' ης η αίτηση και του προηγούμενου ιδιοκτήτη και τους παρακάλεσαν όπως προσκομίσουν την κατ' ισχυρισμό συμφωνία ημερομηνίας 30.07.2021 μέχρι την επομένη (παρ. 20 και Τεκμ. 13 στην Ε/Δ Π.Δ.). Μετά την αποστολή του Τεκμ. 13 και λόγω της παράλειψης ανταπόκρισης εκ μέρους της Καθ' ης η αίτηση, κατόπιν νομικής συμβουλής, η Αιτήτρια έσπευσε να εξασφαλίσει εκτίμηση ως προς το αγοραίο ενοίκιο του Ακινήτου, την οποία και εξασφάλισε στις 20.09.2021 (Τεκμ. 14 στην Ε/Δ ΠΔ). Από την εν λόγω εκτίμηση, η Αιτήτρια αντιλήφθηκε ότι κάποιος επενέβη στο Ακίνητο, εφόσον οι αφίσες/αυτοκόλλητα που ήταν τοποθετημένα επ' αυτού για πέραν του ενάμιση έτους άλλαξαν. Ως εκ τούτου, την επομένη, 21.09.2021, οι δικηγόροι της Αιτήτριας απέστειλαν και δεύτερη επιστολή στους δικηγόρους της Καθ' ης η αίτηση (παρ. 22 στην Ε/Δ Π.Δ.) με την οποία τους πληροφορούσαν ότι δεν είχαν λάβει απάντηση στην επιστολή τους ημερομηνίας 06.09.
2. Ότι μέχρι την αγορά του Ακινήτου θεωρούσαν, από τα ενώπιον τους δεδομένα ότι το Ακίνητο ήταν άδειο. Ότι ιδιοκτήτης του Ακινήτου πριν την αγορά του από την Αιτήτρια ήταν η Karmanway κατά συνέπεια, ακόμη και αν οι ισχυρισμοί των πελατών τους ευσταθούν (θέση την οποία η Αιτήτρια εν πάση περιπτώσει αρνείται), η XXXXX Ευθυμίου κανένα δικαίωμα είχε να ενοικιάσει το Ακίνητο. Ότι ενώ το Ακίνητο ήταν άδειο, τοποθετήθηκαν στη βιτρίνα του αυτοκόλλητα επί των οποίων αναγράφεται ότι κάποιο κατάστημα υπό την ονομασία Sneaker Aid, ανοίγει σύντομα. Ότι καμία άδεια ή εξουσιοδότηση έχει η Καθ' ης η αίτηση να επεμβαίνει, εισέρχεται ή/και να εκτελεί οποιεσδήποτε εργασίες στο Ακίνητο. Ότι οι πράξεις της Καθ' ης η αίτηση αποτελούν τόσο αστικά όσο και ποινικά αδικήματα και προς τούτο επιφύλαξαν τα δικαιώματα της Αιτήτριας. Κάλεσαν την Καθ' ης η αίτηση να σταματήσει τυχόν εργασίες στο Ακίνητο και να άρει κάθε επέμβαση σε αυτό εντός 7 ημερών. Ότι, αντιπρόσωπος της Αιτήτριας θα παρευρεθεί στο Ακίνητο στις 28.09.2021 και ώρα 11:00 π.μ. για παραλαβή ελεύθερης και κενής κατοχής, καθώς και τυχόν κλειδιών που έχουν στην κατοχή τους. Ότι για κάθε μέρα που η Καθ' ης η αίτηση επεμβαίνει επί του Ακινήτου, η Αιτήτρια υφίσταται ζημιά εκ €125 ή €3.750 μηνιαίως. Η Καθ' ης η αίτηση παράλειψε και πάλι να ανταποκριθεί ούτε απάντησε στην εν λόγω επιστολή αλλά ούτε και παρέδωσε κενή και ελεύθερη κατοχή του Ακινήτου στις 28.09.
3. Για τούτο και προχώρησε αμέσως στην ετοιμασία και καταχώριση της παρούσας αγωγής και αίτησης. Στη βάση του πιο πάνω αναμφισβήτητου ιστορικού κρίνω ότι η Αιτήτρια ενήργησε αμέσως και χωρίς καθυστέρηση και αφού έδωσε την ευκαιρία στην Καθ' ης η αίτηση να συμμορφωθεί χωρίς αυτή να ανταποκριθεί. Θα εξετάσω στη συνέχεια την προϋπόθεση της πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Σύμφωνα με τη νομολογία μας ο διάδικος που αποτείνεται στο Δικαστήριο μονομερώς έχει υποχρέωση να αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που αφορούν στην υπόθεση είτε υποστηρίζουν είτε όχι τα αιτήματα του. Οφείλει δηλαδή να προσέλθει στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και να δώσει την πραγματική εικόνα των γεγονότων χωρίς να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Τυχόν απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων καθιστά ένα διάταγμα ακυρώσιμο καθώς «ένα προσωρινό διάταγμα έχει τις καταβολές του στο δίκαιο της επιείκειας και η μονομερής αίτηση που εισάγεται θεωρείται υψίστης πίστεως (uberrima fides)» (βλ. Ιερά Μητρόπολη Πάφου v. Aristo Developers Ltd

(2011)1 Α.Α.Δ. 1377). Ουσιώδες είναι κάθε γεγονός το οποίο εξ αντικειμένου μπορεί να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας. Στην M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co of USA

(1997)1 Α.Α.Δ. 1800 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος την έκδοση προσωρινού διατάγματος να αποκαλύψει γεγονότα για τα οποία δεν έχει άμεση γνώση. Ούτε είναι υποχρέωση του να προβάλλει αντεκδικήσεις, εκ μέρους τρίτων προς τα δικαιώματα του, τις οποίες αμφισβητεί. Το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Ότι πρέπει να αποκαλυφθεί, σε κάθε περίπτωση, είναι γεγονότα γνωστά στον Αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθώς και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας». Επομένως, το ουσιώδες ενός ζητήματος κρίνεται από τη σημασία που αντικειμενικά το ζήτημα αυτό μπορεί να διαδραματίσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε σχέση με την υπό εκδίκαση Αίτηση όπως φαίνεται και από τις υποθέσεις Demstar Limited ν. Zim Israel Navigation Co Limited

(1996)1 C.L.R. 597, RESOLA (CYPRUS) LTD ν. Χάρη Χρίστου

(1998)1 Α.Α.Δ. 598, Εργατίδης ν. G. Giorgalletos Enter. Ltd κ.ά.

(2000)1(B) Α.Α.Δ. 995, 999, όπου οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν και/ή εφαρμόστηκαν. Η Αιτήτρια κρίνω ότι μέσω της Ε/Δ Π.Δ. αποκάλυψε λεπτομερώς όλα τα ουσιώδη γεγονότα, όλα τα γεγονότα δηλαδή που ήταν γνωστά σ' αυτήν, ή που θα μπορούσε εύλογα να ανακαλύψει και που αφορούν στο βάσιμο του δικαιώματος της, τη σοβαρότητα του ζητήματος, και την πιθανότητα επιτυχίας. Άλλωστε, γεγονότα ή επακριβής παράθεση λεπτομερών στοιχείων, πέραν αυτών που αναφέρονται στην Ε/Δ Π.Δ., θα απασχολήσουν το Δικαστήριο στο πλαίσιο εκδίκασης της αγωγής και όχι της προκείμενης Αίτησης (βλ. Μάριος Αποστόλου ν. Ροδούλας Ιωάννου

(2012)1 Α.Α.Δ 604). Σύμφωνα με την πιο πάνω υπόθεση Μάριος Αποστόλου ν. Ροδούλας Ιωάννου: «ο ισχυρισμός περί απόκρυψης θα πρέπει να εξειδικεύεται από εκείνον που τον εγείρει και όχι να προβάλλεται ως πανάκεια σε κάθε περίπτωση. [.] Εκείνο που πρέπει να υπομνησθεί ξανά ήταν η πραγματική φύση της υπό εξέταση ενδιάμεσης διαδικασίας. Με αυτήν δεν κρίνονταν τελικά και ουσιαστικά δικαιώματα των διαδίκων έτσι ώστε με αυστηρούς κανόνες απόδειξης να αξιολογείτο η εκατέρωθεν προσκομισθείσα μαρτυρία, να εξάγονταν τελικά ευρήματα και να κατανέμονταν δικαιώματα και υποχρεώσεις». Από την άλλη η Καθ' ης η αίτηση δεν παραθέτει οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι η Αιτήτρια απέκρυψε από το Δικαστήριο γεγονότα τα οποία γνώριζε ή θα μπορούσε εύλογα να γνωρίζει ή ότι παρουσίασε στο Δικαστήριο άλλη εικόνα από την πραγματική. Αντιθέτως, η Καθ' ης η αίτηση διά της Ε/Δ Α.Σ. αναλώνεται σε γενικούς, αόριστους και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δύναται να ληφθούν υπόψη ή να αποδείξουν ότι η Αιτήτρια απέκρυψε ουσιώδη ή οποιαδήποτε γεγονότα από το Δικαστήριο. Επομένως όσα αναφέρονται στην Ε/Δ Α.Σ. προς υποστήριξη των σχετικών λόγων ένσταση (αρ. 1,11,12,13) δεν αλλάζουν την εικόνα και επομένως οι σχετικοί λόγοι ένστασης απορρίπτονται. Θα εξετάσω στη συνέχεια τις προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960). Σύμφωνα με τη νομολογία μας (βλ. Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd. a.o.

(1982)1 C.L.R. 557, σελ. 568) το Δικαστήριο δύναται να εκδίδει ενδιάμεσα προσωρινά διατάγματα μονομερώς βάσει του Άρθρου 32 όταν συντρέχουν σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) Εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. (β) Υπάρχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα η Αιτήτρια να επιτύχει στην αγωγή. (γ) Εκτός και εάν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Ως προς το κατά πόσο υπάρχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα η Ενάγουσα/Αιτήτρια να δικαιούται σε θεραπεία, αποσαφηνίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η προϋπόθεση αυτή αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το επίπεδο/βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα», απαιτεί από την Αιτήτρια να καταδείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί στο σημείο αυτό ότι, αν και το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο της διαδικασίας καλείται να διαπιστώσει αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος με βάση το ενώπιον του μαρτυρικό υλικό, δεν εξετάζει σε βάθος τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του ούτε και καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα, τα οποία θα εξαχθούν κατά την ακρόαση της αγωγής. Άλλωστε, ο στόχος σε ενδιάμεσες αιτήσεις ως η υπό κρίση, είναι η διαπίστωση ύπαρξης της αναγκαίας νομικής και πραγματικής βάσης και κατά πόσο τούτα ικανοποιούν ή όχι το άρθρο 32 (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 663). Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση/Ορατή πιθανότητα επιτυχίας: Εξετάζοντας τις δύο πρώτες προϋποθέσεις της ύπαρξης δηλαδή σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και της ορατής πιθανότητας επιτυχίας και ανατρέχοντας στις αξιώσεις που περιλαμβάνονται στο Κλητήριο, καθώς και στους ισχυρισμούς της έκθεσης απαίτησης διαπιστώνεται ότι η Ενάγουσα/Αιτήτρια αξιώνει αριθμό δηλωτικών αποφάσεων και διαταγμάτων. Όπως βασιζόμενη στα αστικά αδικήματα της παράνομης επέμβασης και της οχληρίας, λόγω καταπάτησης των Συνταγματικών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της περί απόκτησης, κυριότητας, κατοχής, απόλαυσης και διάθεσης της ακίνητης της ιδιοκτησίας ως και του δικαιώματος της να απαιτεί σεβασμό και να μην αποστερείται του συγκεκριμένου δικαιώματος [βλ. άρθρο 23

(1)του Συντάγματος και άρθρο 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτόκολλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών]. Παράγοντας ακόμα ο οποίος προβάλλεται και ασφαλώς επιδρά στην απόφανση του Δικαστηρίου είναι και αυτός της επιδιωκόμενης χρήσης του Ακινήτου ή/και στις σκοπούμενες αλλαγές/τροποποιήσεις/προσθήκες για σκοπό άλλο απ' αυτό για τον οποίο έχει εξασφαλιστεί άδεια από τις αρμόδιες αρχές στον οποίο έδωσε ιδιαίτερη έμφαση ο ευπαίδευτος κ. Π. Πανάγος στην αγόρευση του. Η Αιτήτρια αιτείται επιπρόσθετα γενικές, ειδικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις. Σύμφωνα με το άρθρο 43.-

(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148: «Παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο». Το αδίκημα αυτό είναι αγώγιμο per se, ανεξάρτητα δηλαδή από το κατά πόσο ο ιδιοκτήτης ή ο κάτοχος της ιδιοκτησίας έχει υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. (βλ. Παπακόκκινου v. Θεοδοσίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 379). Σύμφωνα με το άρθρο 43

(2)το βάρος απόδειξης ότι η πράξη για την οποία εγείρεται η αγωγή δεν ήταν παράνομη το φέρει η εναγόμενη (Βλ. P. and A. Enterprises v. Louis Tourist

(1987)1 C.L.R. 142), η οποία εν όψει της παράλειψης στοιχειοθέτησης σε οποιοδήποτε βαθμό των όσων ισχυρίζεται στην Ένσταση της, όχι μόνο δεν το έχει αποσείσει (αφού προβάλλει μόνο γενικότητες και αοριστίες). Το άρθρο 46 του Κεφ. 148, καθορίζει την ιδιωτική οχληρία ως: «Iδιωτική oχληρία συvίσταται στo ότι πρόσωπo επιδεικvύει συμπεριφoρά ή διεξάγει τις εργασίες τoυ ή χρησιμoπoιεί ακίvητη ιδιoκτησία πoυ αvήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπo ώστε κατά συvήθεια vα παρεμβαίvει στηv εύλoγη χρήση και απόλαυση, αφoύ ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίvητης ιδιoκτησίας oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ:.». Κεντρικό αντικείμενο του αστικού αδικήματος της ιδιωτικής οχληρίας είναι η περίπτωση όπου ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου επιδίδεται σε πράξεις ή δραστηριότητες που έχουν ως αποτέλεσμα τον δυσμενή επηρεασμό της ιδιοκτησίας ή των δικαιωμάτων του ιδιοκτήτη. Προκύπτει αβίαστα ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις πληρούνται σύμφωνα με τα ανωτέρω καθώς: (α) Η Αιτήτρια είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του Ακινήτου από την 25.08.2021, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείται από την Καθ' ης η αίτηση. Μάλιστα, η Αιτήτρια κάλεσε την Καθ' ης η αίτηση να παραδώσει κατοχή του Ακινήτου διά της επιστολής της 21.09.2021 καθώς και να καταβάλλει το αγοραίο ενοίκιο υπό μορφή αποζημιώσεων, χωρίς οποιανδήποτε ανταπόκριση. (β) Η χρήση του Ακινήτου, αν πράγματι χρησιμοποιείτο από την Καθ' ης η αίτηση και οι αλλαγές στις οποίες φαίνεται ότι προβαίνει, είναι παράνομες και αντιβαίνουν τους όρους άδειας χρήσης του, η οποία σύμφωνα με την επίσημη έρευνα του Κτηματολογίου που επισυνάπτεται στο Τεκμ. 6 στην Ε/Δ Π.Δ. (προτελευταία σελίδα) καθώς και στα έγγραφα υποθήκης (Τεκμ. 2 στην Ε/Δ Π.Δ.) η χρήση του Ακινήτου είναι ως κατοικία, γεγονός άλλωστε παραδεκτό και από την Καθ' ης η αίτηση. Σχετικά ως προς τούτο είναι τα άρθρα 3

(1)του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (Κεφ.96) και στο άρθρο 10

(1): « 3

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- . (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή . (στ) να αρχίζει προβαίνοντας σε οποιαδήποτε από τις εργασίες ή από τα ζητήματα που εκτίθενται πιο πάνω, χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως.», και «10.-

(1)Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδομή ή τμήμα της, με βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόμου». Παράβαση των ως άνω διατάξεων, πέραν του διοικητού πρόστιμου δυνάμει του άρθρου 15Ε, επιφέρει σύμφωνα με το άρθρο 20

(1)(Γ) και ποινές όπως: «φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί». Η Καθ' ης η αίτηση, σύμφωνα με τα ως άνω γεγονότα δεν μπορεί παρά να κριθεί ότι επεμβαίνει στο Ακίνητο χωρίς οποιαδήποτε άδεια ή εξουσιοδότηση από την ιδιοκτήτρια, δηλαδή την Αιτήτρια. Είναι γεγονός ότι η Καθ' ης η αίτηση προσκόμισε κατ' ισχυρισμό ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 30.07.2020. Εντούτοις, το προσκομισθέν κατ' ισχυρισμό ενοικιαστήριο δεν διαφοροποιεί την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων καθώς: (α) τούτο συνάφθηκε κατά παράβαση του όρου 7(γ) της υποθήκης XXXXX/2010, ο οποίος απαγόρευε στην προηγούμενη ιδιοκτήτρια Karmanway Ltd να ενοικιάσει το Ακίνητο για περίοδο ενός έτους χωρίς τη γραπτή έγκριση του ενυπόθηκου δανειστή, και (β) ούτε ο προηγούμενος ενυπόθηκος δανειστής (Τρ. Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ) ούτε και η Gordian Holdings Limited (η Gordian) έδωσαν συγκατάθεση για την ενοικίαση στην Καθ' ης η αίτηση, και (γ) η Gordian (ενυπόθηκος δανειστής από τα τέλη Μάϊου 2019), καμία γνώση είχε για τη κατ' ισχυρισμό συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 30.07.2020, καμία συγκατάθεση έδωσε για τη σύναψη της και ούτε συμβαλλόμενο μέρος της ήταν, με αποτέλεσμα να μην δεσμεύεται απ' αυτή σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία (βλ. σχετικά την Maximos Court Ltd v. Πιερή κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ. 875, (τελευταία παράγραφος σελ.9 και πρώτη παράγραφος σελ. 10): «Το ερώτημα αν η Εφεσείουσα δεσμεύεται από τις πράξεις της πρώτης ιδιοκτήτριας του ακινήτου εξαρτάται από τη φύση του αρχικού ενοικιαστηρίου εγγράφου μεταξύ της α΄ ιδιοκτήτριας εταιρείας και του Ενοικιαστή. Στην παρούσα περίπτωση η αρχική σύμβαση μεταξύ της α΄ ιδιοκτήτριας εταιρείας και του Ενοικιαστή διέπετο από τις πρόνοιες του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149. Η Εφεσείουσα, μετά τη μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα της, δεν δεσμευόταν από την ύπαρξη του συμβολαίου μίσθωσης που είχε υπογράψει η α΄ ιδιοκτήτρια εταιρεία με τον Ενοικιαστή. Όμως η παραμονή του Ενοικιαστή στο υποστατικό μετά τον τερματισμό του αρχικού ενοικιαστηρίου συμβολαίου και η μετατροπή του σε θέσμιο Ενοικιαστή, είχε ως αποτέλεσμα τη νόμιμη συνέχιση της κατοχής του υποστατικού από τον Ενοικιαστή με τις ίδιες αρχικές υποχρεώσεις σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 27 του Νόμου 23/83. Εφόσον δε η αρχική συμβατική μίσθωση είχε υπογραφεί μεταξύ της α΄ ιδιοκτήτριας εταιρείας και του Ενοικιαστή, εξυπακούεται ότι η Εφεσείουσα δεν δεσμεύεται με τις πράξεις της α΄ ιδιοκτήτριας εταιρείας και του Ενοικιαστή, αφού η Εφεσείουσα δεν ήταν ένα από τα πρόσωπα που είχαν συμβληθεί στην αρχική συναλλαγή. Έπεται ότι το εύρημα του Δικαστηρίου ότι "οι ιδιοκτήτες" με τη συμπεριφορά τους είχαν αποδεχθεί την ενοικίαση, δεν είναι ορθό και τούτο γιατί η Εφεσείουσα δεν μπορούσε να δεσμεύεται με τις πράξεις της α΄ ιδιοκτήτριας εταιρείας». (δ) δεν έχει χαρτοσημανθεί η επικαλούμενη συμφωνία κατά παράβαση του περί Χαρτοσήμων Νόμου (19/1963), με αποτέλεσμα να μην αποτελεί δεκτό αποδεικτικό στοιχείο ή/και να πρέπει να αγνοηθεί από το Δικαστήριο. (ε) η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι δεν μπορούσε να έχει γνώση της κατ' ισχυρισμό συμφωνίας και δεν έχει καταδειχθεί κάτι που να ανατρέπει αυτόν τον ισχυρισμό της. Ειδικότερα, προκύπτει αδιαμφισβήτητα ότι: (

1. i)Η Καθ' ης η αίτηση σύμφωνα με τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου αναμφισβήτητα πρόκειται περί μη συνεργάσιμου οφειλέτη, (
2. ii)παρά την αποστολή σωρείας επιστολών για τον πλειστηριασμό από τον Ιανουάριο του 2020 και τη δημοσίευση τούτων στον καθημερινό τύπο σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου ουδέποτε η Καθ' ης η αίτηση επικοινώνησαν με την Gordian, ούτε και καταχωρήθηκε αίτηση-έφεση, (iii) οι δε ανεξάρτητοι εκτιμητές που διορίστηκαν δυνάμει του Νόμου, αποκόμισαν την εντύπωση κατά τις επισκέψεις τους στο Ακίνητο σε δύο περιπτώσεις εντός Απριλίου 2020 ότι, ουδείς βρίσκεται σε αυτό, (
3. iv)την ίδια εντύπωση αποκόμισε και ο εκτιμητής που διενήργησε την εκτίμηση εκ μέρους της Αιτήτριας τον Σεπτέμβριο 2021, (
4. v)ακόμη και στην περίπτωση που θεωρηθεί ότι διά της επιστολής που στάλθηκε στην Αιτήτρια στις 20.08.2021 έλαβε γνώση για την ύπαρξη ενοικιαστή, θα πρέπει να λεχθεί ότι κατά την αγορά του Ακινήτου από την Gordian στις 11.06.2021 ή έστω στις 06.08.2021, οπόταν και αποστάλθηκε από την Αιτήτρια στο αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο η αίτηση μετεγγραφής του Ακινήτου (σελ. 8 από 36 στη δέσμη Τεκμ. 9 στην Ε/Δ Π.Δ.), η εν λόγω επιστολή δεν ήταν ενώπιον της. Η Καθ' ης η αίτηση μπορούσε πολύ εύκολα να λάβει γνώση του εγγράφου και της συμφωνίας υποθήκης, καθώς αυτή είναι εγγεγραμμένη στο αρμόδιο κτηματολογικό μητρώο καθώς και στο Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη. Είμαι όμως αναγκασμένος να σχολιάσω τον ισχυρισμό στην Ε/Δ Α.Σ. σε σχέση με την επιστολή των δικηγόρων της Καθ' ης η αίτηση (Τεκμ. 10 στην Ε/Δ Π.Δ.) όπου γίνεται ρητή αναφορά σε συμφωνία μεταξύ της Καθ' ης η αίτηση και της XXXXX Ευθυμίου και να αναφέρω τα ακόλουθα όπως σχολιάστηκαν και κατά την προφορική παρέμβαση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Αιτήτριας και τα οποία στη λογική των πραγμάτων με βρίσκουν σύμφωνο: (
5. i)παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις (βλ. Τεκμ. 13 και 15 στην Ε/Δ Π.Δ.) και μολονότι διέρρευσε περί του ενός μηνός από την αποστολή του Τεκμ. 13, η Καθ' ης η αίτηση, χωρίς επαρκή δικαιολογία για κάποιον δήθεν καλόπιστο τρίτο ως ισχυρίζεται στην ένσταση της, ουδέποτε προσκόμισε το κατ' ισχυρισμό ενοικιαστήριο. Περί του λόγου του αληθές, ουδέποτε ανταποκρίθηκε, προφανώς αναλογιζόμενη ως προς το πώς θα βελτίωνε τη θέση της, ως και αποπειράται να πράξει διά της Ενστάσεως, (
6. ii)αν και στην Ε/Δ Α.Σ. αναφέρεται ότι το κατ' ισχυρισμό συμφωνηθέν ενοίκιο για περίοδο 5 ετών (€75.000), καταβλήθηκε με την υπογραφή της κατ' ισχυρισμό συμφωνίας 30.07.2020, o ισχυρισμός αυτός ουδόλως πλαισιώνεται με οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο καθότι: (α) καμία απόδειξη πληρωμής ή έμβασμα σε λογαριασμό ή εξαργύρωση επιταγής επισυνάπτεται στην Ένσταση, (β) ότι τάχα πληρώθηκε σε περίοδο κατά την οποία σύμφωνα με τους ίδιους τους ισχυρισμούς στην Ε/Δ Α.Σ. το υποστατικό ήταν κλειστό, άρα χωρίς οποιοδήποτε έσοδο (βλ. παρ. 6 και Τεκμ. Δi στην Ε/Δ της), (γ) ότι πληρώθηκε ενώ είναι φανερό ότι το κατάστημα ήταν κλειστό ή έστω για χάριν συζήτησης έκλεινε και προσπαθούσε να πωλήσει την επιχείρηση του (βλ. παρ. 13.1.5.1 στην Ε/Δ Π.Δ.) και (δ) προκαλεί δε εύλογη απορία πώς μία εταιρεία ως η Καθ' ης η αίτηση, της οποίας κύριος σκοπός εργασιών σύμφωνα με το ίδιο το Τεκμ. E στην Ε/Δ Α.Σ. είναι οι κτηματομεσιτικές υπηρεσίες κατέβαλε το συγκεκριμένο ποσό, τη συγκεκριμένη περίοδο, (iii) παρόλο που στην Ε/Δ Α.Σ. επισυνάπτεται ως Τεκμήρια Γ και Δ κάποιες κατ' ισχυρισμό καταστάσεις της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, τούτες τίποτα δεν αποδεικνύουν εφόσον αποτυπώνονται σε λευκό χαρτί και όχι στο σύνηθες έντυπο της Αρχής Ηλεκτρισμού, δεν φέρει οποιαδήποτε σφραγίδα ή πιστοποίηση ότι πράγματι αποτελεί επίσημο έγγραφο της Αρχής, δεν δίνονται λεπτομέρειες ως προς το τί αφορούν οι χρεώσεις, δεν φαίνεται ποιος το υπογράφει και γενικότερα δεν συνάδει με τις θέσεις που προβάλλονται στην Ε/Δ Α.Σ. ήτοι, το υποστατικό ήταν κλειστό κατά την περίοδο της πανδημίας του Κορωνοϊού. Η επέμβαση της Καθ' ης η αίτηση επί του Ακινήτου είναι μόνιμου χαρακτήρα αφού ως προκύπτει εμφανώς από την Ε/Δ Α.Σ. η Καθ' ης αίτηση καμία πρόθεση έχει να παραδώσει την κατοχή του Ακινήτου αλλά ούτε και να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό. Στην απόφαση του αγγλικού εφετείου στην υπόθεση Ministry of Defence and Ashman [1993] 25 H.L.R. 514, 519, όπου ο Λόρδος Δικαστής Hoffmann ανέφερε: «A person entitled to possession of land can make a claim against a person who has been in occupation without his consent on two alternative bases. The first is for the loss which he has suffered in consequence of the defendant's trespass. This is the normal measure of damages in the law of tort. The second is the value of the benefit which the occupier has received. This is a claim for restitution. The two bases of claim are mutually exclusive and the plaintiff must elect before judgment which of them he wishes to pursue. These principles are not only fair but, as Kennedy LJ demonstrated, well established by authority». Η Αιτήτρια κατέβαλε το ποσό των €842.500 για αγορά του Ακινήτου καλόπιστα και πάντοτε με βάση τα δεδομένα που είχε ενώπιον της, εν όψει της παράληψης συνεργασίας του δανειολήπτη, προηγούμενου ιδιοκτήτη και σύμφωνα με το Νόμο και Κανονισμούς που διέπουν την πώληση ακινήτων διά πλειστηριασμού. Από τη μέρα της μεταβίβασης και εγγραφής του Ακινήτου επ' ονόματι της Αιτήτριας, μόνο αυτή δικαιούται να το κατέχει και να το χρησιμοποιεί. Η Καθ' ης η αίτηση, ως προκύπτει από τις εκατέρωθεν θέσεις, κανένα δικαίωμα έχει να επεμβαίνει επί του Ακινήτου, κανένα ποσό καταβάλλει ή προσφέρθηκε να καταβάλλει, με αποτέλεσμα, η Καθ' ης η αίτηση να μην «.μπορεί ως θέμα δικαίου αλλά και επιείκειας να παραμένει στο Ακίνητο χωρίς οποιοδήποτε αντίτιμο» (όπως ανέφερε χαρακτηριστικά το Εφετείο διά της Α. Πούγιουρου, Δ. στην Πολ. Εφ. 260/2011 Ποιηταρίδη v. Anopa Investments Limited ημερ. 25.05.2018) ακόμη και αν το Δικαστήριο αποφασίσει ότι, η Καθ' ης η αίτηση έχει δικαίωμα να παραμείνει στο Ακίνητο. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι πληρούνται τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/1960, αφού υπάρχει έκδηλη παραβίαση του δικαιώματος της Αιτήτριας να κατέχει και να απολαμβάνει ελεύθερα την περιουσία της, ως αποτέλεσμα της παράνομης επέμβασης της Καθ' ης η αίτηση επί του Ακινήτου. Ως εκ τούτου, υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, και έχει αποδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Θα εξετάσω στη συνέχεια την 3η προϋπόθεση το κατά πόσο δηλαδή είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο και κατά πόσο τυχόν αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Σύμφωνα με τη νομολογία μας η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων της Αιτήτριας. Ως λέχθηκε και στην απόφαση Highgate Primary School Ltd κ.α. ν. Φυλακτίδη,

(2009)1 Α.Α.Δ. 317: «Αναφορικά με τον πρώτο λόγο έφεσης, θεωρούμε ορθή την κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου σύμφωνα με την οποία στο κριτήριο του κατά πόσο θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, λαμβάνεται υπόψη και το κατά πόσον ο αιτητής, αν επιτύχει, θα αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού. Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους, σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια. Το πρωτόδικο δικαστήριο βρήκε ότι θα προκληθεί τέτοια αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες και δεν συντρέχει λόγος για επέμβαση στα ευρήματά του». Στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd

(2011)1 Α.Α.Δ. 1848, ειπώθηκε ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. επίσης Ιωάννης Κυριάκου Όξυνος κ.ά. v. Μαρίας Ρολη Λούη

(2011)1 Α.Α.Δ. 1066, P & MA. Restaurant Limited κ.ά. v. Eric John Wakehah,

(2013)1 Α.Α.Δ. 464, και Κωμοδρόμος v. Παπαναστασίου,

(2014)(1A) A.A.Δ. 1). Στην Κυρίσαββα (πιο πάνω) λέχθηκαν και τα ακόλουθα: «Αλλά και οι ακόλουθες επισημάνσεις του Δικαστηρίου, με τις οποίες συμφωνούμε απόλυτα, ήταν αρκετά σοβαρές για να κλίνουν την πλάστιγγα υπέρ του εφεσίβλητου: "Πρόσθετα μέσα στα κριτήρια κατά την άποψη του Δικαστηρίου που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εξέταση αυτής της πτυχής, είναι και το ζήτημα το οποίο δεν έχει ουσιαστικά αμφισβητηθεί από τους καθ' ων, ότι δεν λήφθηκε ακόμη άδεια οικοδομής ενώ η πολεοδομική άδεια που λήφθηκε βασίσθηκε πάνω σε ορισμένα γεγονότα τα οποία δεν ήταν πλήρη, με αποτέλεσμα η αρμόδια αρχή όπως υποδεικνύει το τεκμήριο «ΣΤ» της Αίτησης να ζητήσει τη λήψη μέτρων από το Δήμο Αραδίππου για την αναστολή όλων των εργασιών. Αυτό το γεγονός από μόνο του, οδηγεί το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να θεωρείται εύκολη η αποκατάσταση της ζημιάς με την έννοια της επαναφοράς της στην προτέρα κατάσταση της πριν δηλαδή την επέμβαση εφόσον ενδεχόμενα θα υπάρχει εμπλοκή σε άλλες δικαστικές διαδικασίες για την κατεδάφιση του περιπτέρου με περαιτέρω προσπάθεια των καθ' ων να εξασφαλίσουν είτε εκ των υστέρων καλυπτική άδεια είτε παράταση χρόνου για την κατεδάφιση. Το Δικαστήριο αποτελεί το θεματοφύλακα γενικά του κράτους δικαίου και δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι η αρμόδια αρχή για τις ανοικοδομήσεις κτιρίων έχει λάβει μια συγκεκριμένη θέση μετά από την καταγγελία της όλης υπόθεσης από την πλευρά του αιτητή, που οδηγεί εκ πρώτης όψεως στο συμπέρασμα ότι η οικοδομή αυτή δεν θα έπρεπε να είχε αρχίσει καν. Η ίδια η αρμόδια πολεοδομική αρχή που είχε δώσει την άδεια χαρακτηρίζει ως αυθαίρετες και παράνομες τις οικοδομικές εργασίες που άρχισαν. Αυτό απαντά το επιχείρημα του κ. Σωτηρίου ότι δεν έχει σχέση η τυχόν ποινική δίωξη που θα μπορούσε να ασκήσει η αρμόδια αρχή με την πολιτική υφή και την αστική διαφορά της παρούσας υπόθεσης. Το κράτος δικαίου περιλαμβάνει και συσχετίζει ενιαίες έννοιες και δεν μπορεί μια διαφορά η οποία ενδεχόμενα έχει και αστική και ποινική πτυχή να διαχωρίζεται πλασματικά και μόνον». Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι πληρείται και η 3η προϋπόθεση καθώς: (α) Η Αιτήτρια έχει καταβάλει το ποσό των €842.500 για την απόκτηση του Ακινήτου, (β) ο αδίκημα της παράνομης επέμβασης είναι συνεχιζόμενο αστικό αδίκημα, το οποίο διαπράττεται καθημερινά (βλ. Νόνταρ Τσαρμαντίδης κ.ά. ν. Ανδρέα Δημητρίου

(2010)1 Α.Α.Δ. 239), (γ) η επέμβαση στο Ακίνητο της Αιτήτριας αποτελεί και ποινικό αδίκημα το οποίο διαπράττεται επίσης επί καθημερινής βάσεως (Άρθρο 281 του Περί Ποινικού Κώδικα Νόμου Κεφ. 154), (δ) Αν δεν οριστικοποιηθεί το Ενδιάμεσο Διάταγμα και ενδεχομένως να εκδοθούν και τα Διατάγματα υπ' αριθμό Β και Γ, η Καθ' ης η αίτηση θα αφεθεί να χρησιμοποιεί παράνομα το Ακίνητο, κατά παράβαση του Συνταγματικού δικαιώματος της Αιτήτριας για κατοχή, χρήση, απόλαυση και διάθεση της περιουσίας της (Άρθρο 23 του Συντάγματος) καθώς και του δικαιώματος της για προστασία της ιδιοκτησίας της, δυνάμει του άρθρου 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτόκολλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «Παν φυσικόν ή νομικόν πρόσωπον δικαιούται σεβασμού της περιουσίας του. Ουδείς δύναται να στερηθή της ιδιοκτησίας αυτού ειμή δια λόγους δημοσίας ωφελείας και υπό τους προβλεπομένους, υπό του νόμου και των γενικών αρχών του διεθνούς δικαίου όρους. Αι προαναφερόμεναι διατάξεις δεν θίγουσι το δικαίωμα παντός Κράτους όπως θέση εν ισχύϊ Νόμους ους ήθελε κρίνει αναγκαίους προς ρύθμισιν της χρήσεως αγαθών συμφώνως προς το δημόσιον συμφέρον ή προς εξασφάλισιν της καταβολής φόρων ή άλλων εισφορών ή προστίμων». (ε) Οι σκοπούμενες εργασίες χωρίς άδεια ή κατά παράβαση της άδειας χρήσης του Ακινήτου (η οποία είναι ως κατοικία) πρέπει να σταματήσουν αμέσως, ειδικά από τη στιγμή που από την Ε/Δ Α.Σ. διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι καμία πρόθεση η Καθ' ης η αίτηση έχει να συμμορφωθεί με την κείμενη νομοθεσία και κανονισμούς αντιθέτως, ισχυρίζεται ότι από τη στιγμή που χρόνια προηγουμένως λειτουργούσε ως κατάστημα, ως τέτοιο πρέπει να συνεχίσει. Ως αποτέλεσμα, και έχει δίκαιο προς τούτο ο κ. Πανάγος, το Δικαστήριο, το οποίο αποτελεί το θεματοφύλακα γενικά του κράτους δικαίου, δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι η αρμόδια αρχή έχει λάβει μια συγκεκριμένη θέση (ότι δηλαδή το Ακίνητο πρέπει να χρησιμοποιείται ως κατοικία) και η Καθ' ης η αίτηση τη μετατρέπει χωρίς καμία άδεια, εις βάρος και με κάθε άλλη αρνητική συνέπεια που κάτι τέτοιο συνεπάγεται στα συμφέροντα της Αιτήτριας (βλ. υπόθεση Κυρίσαββα), (στ) Οι ενέργειες και χρήση του Ακινήτου εκθέτει την Αιτήτρια σε ποινικά αδικήματα τιμωρούμενα με φυλάκιση και επιβολή προστίμου, (ζ) τα προαναφερόμενα ενδεχομένως να ισχύουν και σε περίπτωση ατυχήματος στο Ακίνητο, (η) υπάρχει κίνδυνος πρόκλησης ζημιάς ή και καταστροφής του Ακινήτου της Ενάγουσας, ή τέτοιο εύρος τροποποιήσεων και αλλαγών που ενδεχομένως να μειώσει την ήδη μειωμένη, ένεκα της παράνομης επέμβασης ή/και της κατ' ισχυρισμό συμφωνίας 30.07.2020 αξία του, αλλά και να περιορίσει σε μεγάλο βαθμό ενδιαφερόμενους αγοραστές, (θ) Τόσο η επέμβαση της Καθ' ης η αίτηση στο Ακίνητο όσο και το κατ' ισχυρισμό συμφωνητικό 30.07.2020, δυσχεραίνουν τις προσπάθειες της Αιτήτριας προς πώληση του Ακινήτου εφόσον το ενδιαφέρον για ακίνητα με τα υφιστάμενα γεγονότα (με παράνομους επεμβασίες, καταχρηστική συμπεριφορά, μη καταβολή οποιουδήποτε ποσού) είναι ελάχιστο και αν ακόμη στη μικρή πιθανότητα που υπάρχει να εξευρεθεί ενδιαφερόμενος αγοραστής, η τιμή που προσφέρεται είναι τόσο χαμηλή, που η πώληση δεν μπορεί επ' ουδενί να διεκπεραιωθεί. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι η Αιτήτρια κατέβαλε το ποσό των €842.500 για να αγοράσει το Ακίνητο, το οποίο αδυνατεί να εκμεταλλευτεί κατά την κρίση της (παρ. 29.3 στην Ε/Δ Π.Δ.), (ι) ζημιά που θα προκληθεί από την μη πώληση του ή/και άλλως πως εκμετάλλευση του από την Αιτήτρια ως η ίδια επιθυμεί θα είναι τεράστια και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί η Καθ' ης η αίτηση να την αποπληρώσει, (κ) Τούτο επιμαρτυρείται τόσο από το γεγονός πως η Καθ' ης η αίτηση παραδεχτά από την ημερομηνία εγγραφής της στο Μητρώο του Εφόρου Εταιρειών μέχρι σήμερα δεν έχει συμμορφωθεί με τις εκ του περί Εταιρειών Νόμου απορρέουσες υποχρεώσεις της προς καταχώρηση Οικονομικών Εκθέσεων ή της ΗΕ 32 (παρ. 30.2 στην Ε/Δ Π.Δ. και 46 στην Ε/Δ Α.Σ.). (λ) Επιπλέον, το μετοχικό κεφάλαιο της Καθ' ης η αίτηση είναι €1.000, διαιρεμένο σε μετοχές του €1 η κάθε μια, ποσό το οποίο σε καμία περίπτωση αρκεί προς κάλυψη των ζημιών που καθημερινά υφίσταται η Αιτήτρια. Επιπρόσθετα, η Καθ' ης η αίτηση, εκτός του ότι παραδέχεται πρακτική (ότι ουδέποτε καταχώρησαν ΗΕ 32) βάσει της οποίας θα έπρεπε να διαγραφεί προ πολλού από το Μητρώο του Εφόρου Εταιρειών, κανένα στοιχείο ή μαρτυρία δίδει ότι είναι ικανή να καταβάλει αποζημιώσεις σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, ούτε καν αρνείται την εν λόγω θέση της Αιτήτριας. Αντίθετα από την Αιτήτρια, η Καθ' ης η αίτηση δεν θα πάθει οποιαδήποτε ζημιά σε περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα αφού: (α) αυτή είναι που νέμεται την περιουσία της Αιτήτριας παράνομα σύμφωνα με τα ως άνω γεγονότα, (β) καμία επιχείρηση λειτουργεί σήμερα, ούτε και έχει προσκομίσει οποιοδήποτε στοιχείο περί δήθεν σύναψης συμφωνιών με εταιρείες για πώληση αθλητικών ειδών, (γ) προφανώς καμία εργασία έχει εκτελέσει εντός του Ακινήτου, παρά τις αφίσες/αυτοκόλλητα, (δ) μπορεί να εξεύρει εναλλακτική τοποθεσία και να ανοίξει/ λειτουργήσει την επιχείρηση της αν πράγματι υφίσταται τέτοια πιθανότητα (να λειτουργήσει επιχείρηση δηλαδή), (ε) δεν πληρώνει οποιοδήποτε ποσό στην Αιτήτρια, και (στ) αν έχει πράγματι καταβάλει €75,000 προκαταβολικά στην XXXXX Ευθυμίου ή σε οποιονδήποτε άλλο, μπορεί να αξιώσει αποζημιώσεις από αυτήν ή την Karmanway για οποιαδήποτε ζημιά της. Εφόσον κατά τα ως άνω βρίσκω ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του Άρθρου 32 θα εξετάσω το ισοζύγιο της ευχέρειας και υπέρ ποιού γέρνει αυτό. Το ισοζύγιο της ευχέρειας ή άλλως πως της δικαιοσύνης, υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν διαφανεί ότι η απόφασή του που εκδόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη, υπό την έννοια ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη ή, διαζευκτικά, με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει. Άρα, αποτελεί θεμελιώδη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας, εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «λανθασμένη» (Bacardi & Co. Ltd. v. Vinco Ltd.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788, σελ. 795, National Bank of Jamaica Ltd v. Olint Corp Ltd

(2009)W.L.R. 1405, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Παραθέτω κατωτέρω σχετικό απόσπασμα από την Bacardi: «Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν "εσφαλμένη" με το πιο πάνω νόημα. Στην National Bank of Jamaica Ltd v. Olint Corp Ltd

(2009)1 WLR 1405, 1409 αναφέρεται πως ο σκοπός ενός ενδιάμεσου διατάγματος είναι να βελτιώσει τις πιθανότητες του Δικαστηρίου να απονέμει δικαιοσύνη μετά την εκδίκαση της ουσίας κατά τη δίκη. Επομένως, κατά το ενδιάμεσο στάδιο, το δικαστήριο θα πρέπει να εκτιμήσει κατά πόσο η έκδοση ή μη του διατάγματος είναι πιο πιθανό να δημιουργήσει ένα δίκαιο αποτέλεσμα. Το δικαστήριο θα πρέπει να ακολουθήσει την πορεία εκείνη που φαίνεται πως θα προκαλέσει τη λιγότερο μη αθεράπευτη δυσχέρεια στη μια ή την άλλη πλευρά. Το τι επιβάλλεται σε κάθε περίπτωση είναι η εξέταση, βάσει των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης, των πιθανών συνεπειών της έκδοσης ή μη του διατάγματος». Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι ποια πλευρά ενδεχομένως να υποστεί τη μεγαλύτερη ζημιά και ταλαιπωρία. Κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας/δικαιοσύνης γέρνει υπέρ της άσκησης της διακριτικής μου ευχέρειας θετικά καθώς η επιλογή και αυτό είναι υψίστης σημασίας σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης ανάμεσα στην αποκατάσταση της νομιμότητας και της διασφάλισης των Συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της Αιτήτριας και στην συνέχιση της παρανομίας από την Εναγόμενη σε βάρος της Ενάγουσας. Το Δικαστήριο, και ως προς τούτο με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση του κ. Πανάγου, ως θεματοφύλακας του κράτους δικαίου, δεν μπορεί να επιτρέψει την συνέχιση οποιασδήποτε παράνομης ενέργειας περιέρχεται στην αντίληψη του, αλλά αντιθέτως, όπως δικαιολογείται από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, χρησιμοποιώντας την εξουσία που του παρέχει ο νόμος, θα πρέπει να παύσει άμεσα και αποτελεσματικά την εν λόγω παράνομη ενέργεια. Ως λέχθηκε και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Zena Company Ltd ν. Demenian Catering Ltd

(2011)1 Α.Α.Δ. 1848, «Προκύπτει ότι δεν ήταν αδήριτη ανάγκη η περαιτέρω εξήγηση της καταγραφείσας στην παρ. 29 της ένορκης δήλωσης της Κάνθερ, ότι θα ήταν δύσκολο και αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αρκούσε, υπό τις συνθήκες, η καταγραφείσα στην παρ. 30 σύνδεση των ενεργειών της εφεσίβλητης με το παράνομο της ενέργειας της, παρανομία που έχει τη δική της καταλυτική σημασία εφόσον ένα Δικαστήριο δεν θα πρέπει να ανέχεται τη διαιώνιση μιας κατάστασης πραγμάτων κατά παράβαση είτε των συμφωνηθέντων, είτε του νόμου». Σύμφωνα με την πάγια νομολογία μας: «Στην ενάσκηση της εξισορροπητικής άσκησης μεταξύ της παρουσίασης σοβαρής υπόθεσης προς συζήτηση και του ισοζυγίου της ευχέρειας, ο χρηματικός παράγων για σκοπούς αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη, αλλά επενεργούν και άλλοι» ( βλ. Zena Company Ltd ν. Demenian Catering Ltd

(2011)1 Α.Α.Δ. 1848). Καταλήγω ότι οι ισχυρισμοί της Καθ' ης η αίτηση ότι η ζημιά που θα προκληθεί σε αυτή σε περίπτωση που το Ενδιάμεσο Διάταγμα καταστεί απόλυτο ή εκδοθούν και τα υπόλοιπα Αιτούμενα Διατάγματα, θα είναι δυσανάλογη, δεν ευσταθεί για τους λόγους που έχουν ήδη προαναφερθεί. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Για όλους τους πιο πάνω λόγους τους οποίους προσπάθησα να εξηγήσω η διακριτική μου ευχέρεια ασκείται υπέρ της έγκρισης της αίτησης κατά τα πιο κάτω διαλαμβανόμενα. Το προσωρινό διάταγμα το οποίο εκδόθηκε σύμφωνα με το αιτητικό Α της αίτησης διά του παρόντος καθίσταται απόλυτο. Ως προς τα υπόλοιπα αιτητικά κρίνω ότι η έγκριση και έκδοση διαταγμάτων ως τα αιτητικά Β και Γ της αίτησης καλύπτουν το όλο ζήτημα που απασχολεί την Ενάγουσα/ Αιτήτρια σε αυτό το στάδιο. Τα υπόλοιπα αιτητικά Δ και Ε θα πρέπει να αφεθούν να συζητηθούν κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής οπότε και θα προσφερθεί σχετική μαρτυρία ως προς τα διαφυγόντα κέρδη που δικαιούται η Αιτήτρια και επομένως απορρίπτονται. ΤΑ ΕΞΟΔΑ: Δεν βλέπω τον λόγο να αποκλίνω από τον κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται τα έξοδα του. Τα έξοδα επομένως επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας/ Αιτήτριας και εναντίον της Εναγόμενης/ Καθ' ης η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής οπότε και θα είναι πληρωτέα. (Υπογρ.)................ Χρήστος Γ. Φιλίππου, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο