Κάρυος ν. Α/ΦΟΙ Α& Π ΜΟΥΖΟΥΡΗ (ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ) ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 2663/12, 23/2/2022

(1)(ee) και στη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες και τη πρακτική του Δικαστηρίου. Προς υποστήριξη της αίτησης καταρτίστηκε ένορκη δήλωση από την XXXXX Λαχανά, δικηγορική υπάλληλο στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Τριτοδιαδίκους 1 και 3 και εξουσιοδοτημένης στην κατάρτιση της. Σύμφωνα με την Ομνύουσα στις 09/03/2021 εκδόθηκε απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγόμενης και των Τριτοδιαδίκων 1 - 3 ενώ εναντίον του Τριτοδιάδικου 4 η αγωγή απορρίφθηκε. Σε σχέση με τη συγκεκριμένη απόφαση καταχωρίστηκε στις 16/04/2021 έφεση και στις 18/05/2021 καταχωρίστηκε ειδοποίηση αντέφεσης. Είναι η θέση της Ομνύουσας ότι οι Τριτοδιάδικοι έχουν καλούς λόγους έφεσης και καλές πιθανότητες επιτυχίας στην έφεση. Υποστηρίζει ότι αν εκδοθεί το διάταγμα αναστολής δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε ζημιά στην Εναγόμενη ή στον Ενάγοντα ή τον Τριτοδιάδικο 4. Προωθεί τη θέση ότι αν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα προκληθεί αδικία για τους Τριτοδιάδικους 1, 2 και 3 αφού θα κληθούν να καταβάλλουν τα ποσά που έχουν επιδικαστεί εναντίον τους ως συνεισφορά καθώς και τα δικηγορικά έξοδα. Η άμεση καταβολή των ποσών, σύμφωνα με την Ομνύουσα, θα καθιστούσε δύσκολη ή αδύνατη την επιστροφή του καταβληθέντος ποσού με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο αφού, σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, η Εναγόμενη δεν θα μπορεί να καταβάλλει τα συγκεκριμένα ποσά ενόψει του μεγέθους τους. Επιπρόσθετα ισχυρίζεται ότι η καταβολή των επιδικασθέντων ποσών και των εξόδων θα καταστήσει την έφεση άνευ αντικειμένου και θα δώσει το δικαίωμα στον Ενάγοντα, την Εναγόμενη και τον Τριτοδιάδικο 4 να λάβει μέτρα εκτέλεσης. Αναστολή εκτέλεσης της απόφασης όμως δεν θα επιφέρει οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη στον Ενάγοντα, την Εναγόμενη και τον Τριτοδιάδικο 4, αφού αν αποτύχει η έφεση η απόφαση θα παραμείνει σε ισχύ και οι Αιτητές καλύπτονται από ασφάλεια. Καταλήγει, ότι η έφεση καταχωρίστηκε καλόπιστα, εγείρονται σοβαρά νομικά σημεία και για αυτό το λόγο θα πρέπει να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να εξισορροπηθούν από τη μια η διασφάλιση του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και από την άλλη η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Ο Καθ' ου η Αίτηση - Ενάγοντας καταχώρισε ένσταση προτάσσοντας πέντε

(5)λόγους ενστάσεως, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι με την αίτηση επιδιώκεται η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης χωρίς η Εναγόμενη να καταχωρίσει αίτηση αναστολής, ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν αιτιολογεί επαρκώς το αίτημα, ότι η καταχώριση της έφεσης δεν συνεπάγεται αυτόματα την αναστολή εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης χωρίς να συντρέχουν ειδικοί λόγοι, ότι ο Καθ΄ου η αίτηση - Ενάγοντας είναι αξιόχρεο πρόσωπο και δεν υπάρχει μαρτυρία ότι δεν θα μπορεί να καταβάλλει τα ποσά στην περίπτωση ανατροπής της απόφασης κατά την έφεση και ότι ακόμη και στην περίπτωση που πληρούνται οι προϋποθέσεις για αναστολή εκεί που η απόφαση αφορά την πληρωμή χρηματικού ποσού, θα πρέπει να καταβάλλεται στον επιτυχόντα διάδικο τραπεζική εγγύηση. Η ένσταση βασίστηκε στη Δ.35 θ.θ.18 - 19 και τη Δ.48 θ.θ.1- 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στις συμφυείς εξουσίες, τη διακριτική ευχέρεια και την δικονομία του Δικαστηρίου. Προς υποστήριξη της ένστασης καταρτίστηκε ένορκη δήλωση από τον Καθ΄ου η αίτηση - Ενάγοντα, ο οποίος προωθεί τη θέση ότι διαφωνεί με τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης στην έκταση που αφορά τον ίδιο και την Εναγόμενη εταιρεία. Κατά τη δική του άποψη οι πιθανότητες ανατροπής της έφεσης είναι περιορισμένες έως ανύπαρκτες γιατί οι Αιτητές -Τριτοδιάδικοι 1- 3 δεν έχουν δικαίωμα να εφεσιβάλουν την απόφαση του Δικαστηρίου στην έκταση που αφορά τον ίδιο και την Εναγόμενη εταιρεία. Υποστηρίζει ότι η έκταση των δικαιωμάτων των Τριτοδιαδίκων σε σχέση με τη δική του απαίτηση εναντίον της Εναγόμενης εταιρείας οριοθετήθηκε με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 20/02/2020. Υποστηρίζει ότι οι Αιτητές δεν προώθησαν τη θέση ότι ο ίδιος δεν θα μπορεί να επιστρέψει τα ποσά που θα του καταβληθούν με τόκο στην περίπτωση που ανατραπεί η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου κατ΄έφεση ούτε και υποστήριξαν ότι αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Προωθεί τη θέση ότι είναι αξιόχρεος, με σταθερό εισόδημα από την εργασία του ως νοσηλευτής και ότι είναι σε θέση να επιστρέψει οποιοδήποτε ποσό ήθελε διαταχθεί από το Εφετείο. Ισχυρίζεται ότι λόγω του ότι η απόφαση αφορά αποζημιώσεις το ποσό πρέπει να του καταβληθεί, στην περίπτωση που ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης, με παράλληλη ανάληψη υποχρέωσης από μέρους του για επιστροφή με τα έξοδα της τραπεζικής εγγύησης να αναλαμβάνονται από τους Αιτητές. Όσο αφορά τα δικηγορικά έξοδα η παγιωμένη αρχή είναι να καταβάλλονται προς τον δικηγόρο του επιτυχόντα διαδίκου με ταυτόχρονη ανάληψη υποχρέωσης εκ μέρους του για επιστροφή. Ένσταση καταχωρίστηκε και από τον Τριτοδιάδικο 4. Προβλήθηκαν έξι

(6)λόγοι για τους οποίους η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Συγκεκριμένα ότι επιδιώκεται με την αίτηση η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε μεταξύ του Ενάγοντα και της Εναγόμενης χωρίς η Εναγόμενη εταιρεία να αιτηθεί αναστολής. Οι Τριτοδιάδικοι κλήθηκαν να πληρώσουν την αποζημίωση καθώς και τα έξοδα του Τριτοδιαδίκου 4, ο οποίος κακώς είχε συνενωθεί στη διαδικασία. Ότι η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση δεν δικαιολογεί επαρκώς το αίτημα, ότι η καταχώριση έφεσης δεν συνεπάγεται αυτόματα την αναστολή χωρίς να συντρέχουν ειδικοί λόγοι, ότι η έφεση στην έκταση που αφορά τον Τριτοδιάδικο 4 δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας, ότι δεν υπάρχει οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι ο Τριτοδιάδικος αδυνατεί να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό και ότι η πρακτική σε σχέση με τα δικηγορικά έξοδα είναι να καταβάλλονται στον δικηγόρο του επιτυχόντα διαδίκου. Η ένσταση βασίστηκε στη Δ.35 θ.θ.18 - 19 και τη Δ.48 θ.θ. 1- 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στις συμφυείς εξουσίες, τη διακριτική ευχέρεια και την δικονομία του Δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίχθηκε με ένορκη δήλωση της XXXXX Κουρουζίδου, Δικηγόρου της Δημοκρατίας η οποία χειρίστηκε την υπόθεση με την κα Φλωρέντζου. Δεν συμφωνεί με τη θέση των Αιτητών ότι οι πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης είναι αυξημένες και προωθεί τη θέση ότι ο Ενάγοντας έχει δικαίωμα να εισπράξει από την Εναγόμενη τα ποσά που επιδίκασε υπέρ του το Δικαστήριο και ο Τριτοδιάδικος 4 έχει δικαίωμα να εισπράξει τα έξοδα που επιδικάστηκαν υπέρ του. Είναι η δική της θέση ότι οι πιθανότητες ανατροπής της απόφασης είναι εξαιρετικά περιορισμένες, σχεδόν ανύπαρκτες αφού οι Αιτητές δεν έχουν δικαίωμα να εφεσιβάλουν την απόφαση του Δικαστηρίου. Παραπέμπει στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20/02/2020 η οποία κατά τη δική της άποψη οριοθέτησε την έκταση των δικαιωμάτων των Τριτοδιαδίκων και δεν αμφισβητήθηκε. Υποστηρίζει ότι δεν παρουσιάστηκε οτιδήποτε που να καταδεικνύει το μη αξιόχρεο του Κράτους. Καταλήγει ότι η πρακτική σε σχέση με την καταβολή των δικηγορικών εξόδων είναι να καταβάλλονται προς το δικηγόρο του επιτυχόντα διαδίκου με ταυτόχρονη ανάληψη υποχρέωσης εκ μέρους του για επιστροφή τους, σε περίπτωση ανατροπής της πρωτόδικης απόφασης από το Εφετείο. Όλες οι πλευρές προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τις οποίες μερίμνησαν να διαβιβάσουν στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο έχει υπόψη του το περιεχόμενο κάθε μιας από αυτές και θα κάνει αναφορά όπου το κρίνει απαραίτητο. Δέον να σημειωθεί ότι η Εναγόμενη εταιρεία καταχώρισε αγόρευση στην οποία υιοθετεί και υποστηρίζει τις θέσεις των Τριτοδιαδίκων 1- 3 και καταγράφει ότι θα καταχωρούσε και η ίδια αίτηση για αναστολή. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Όλες οι πλευρές συμφωνούν ότι στις 09/03/2021 είχε εκδοθεί απόφαση υπέρ του Ενάγοντα - Καθ΄ου η αίτηση και εναντίον της Εναγόμενης εταιρείας. Οι Τριτοδιάδικοι - Αιτητές κλήθηκαν να συνεισφέρουν στην Εναγόμενη εταιρεία, οι μεν Τριτοδιάδικοι 1 και 3, 10% στα επιδικασθέντα ποσά των ειδικών και των γενικών αποζημιώσεων καθώς και επί του ποσού των μελλοντικών απολαβών. Η Τριτοδιάδικος 2 κλήθηκε να συνεισφέρει 25% επί διαφορετικών ποσών ειδικών και των γενικών αποζημιώσεων καθώς και μελλοντικών απολαβών. Επιπρόσθετα επιδικάσθηκαν εναντίον των Τριτοδιαδίκων 1- 3 δικηγορικά έξοδα ως καθορίζονται στην απόφαση. Ακολούθησε η καταχώριση Έφεσης στις 16/04/2021 στην οποία προβάλλονται, στην ειδοποίηση Έφεσης, έξι

(6)λόγοι Έφεσης και στις 18/05/2021 είχε καταχωριστεί αντέφεση από την Εναγόμενη εταιρεία στην οποία καταγράφονται έξι

(6)λόγοι αντέφεσης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αίτηση βασίζεται στην Δ.35 θ.18 η οποία έχει ως εξής: «18. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.». Η νομολογία που διέπει το θέμα εξέτασης αναστολής εκτέλεσης απόφασης είναι πολύ γνωστή και έχει παρατεθεί εν εκτάση και από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων στις αγορεύσεις τους. Σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας, όπως έχουν αποκρυσταλλωθεί στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 ΑΑΔ 1147, το Δικαστήριο εξετάζοντας τέτοιου είδους αιτήσεις, όπως η παρούσα, κατέγραψε, στη σελ. 1150 ότι: «Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση Έφεσης.» (βλ. επίσης Penderhill Holdings Limited κ.ά. ν. Κλουκινά κ.ά.

(2010)1(Γ) Α.Α.Δ. 1921, στις σελ. 1932-3, P. & MA Restaurant Limited κ.ά. ν. Wakeham

(2011)1(Β) ΑΑΔ 1239, στις σελ. 1243-5, The Governor and the Company of the Βank of Scotland ν. S.S. Sapphire Seas

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 955, στις σελ. 966-8, Χαραλάμπους ν. Panayides Contracting Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1978, στις σελ. 1982-3, A.B.P. Holdings Ltd κ.ά. ν. Κιταλίδη κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 287, στη σελ. 293 και Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ.592, 597). Εξηγήθηκε στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου (ανωτέρω) στις σελ.1150-1151 ότι: «Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της Έφεσης είναι η ακρόαση της Έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.». Στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Χατζηϊωάννου ν. Gordian Holdings Ltd Πολ. Εφ. 273/19, ημερ. 08/09/2020, ECLI:CY:AD:2020:A298 το Εφετείο αφού επανέλαβε τα ανωτέρω κατέληξε: «Περιοριζόμαστε στη διαπίστωση ότι δεν είναι τέτοια η παρούσα περίπτωση και συνεπώς ο παράγοντας της προοπτικής επιτυχίας της Έφεσης δεν αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας. Αυτό μας οδηγεί στα θεμέλια του τελευταίου και σημαντικότερου ζητήματος που εγείρει η Αίτηση. Κατά πόσο δηλαδή, σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, η Εφεσίβλητη θα είναι σε θέση να επιστρέψει το ποσό που επιδικάστηκε πίσω στον Εφεσείοντα, εφόσον ο τελευταίος της το καταβάλει (Charalambous v. Nicolaides Neophytou

(1985)1 C.L.R.737, 741). Οι δικηγόροι του Εφεσείοντα μας παρέπεμψαν σε νομολογία με την οποία αποδίδεται, όπως εισηγούνται, σημασία στην παράμετρο που αφορά στην εξασφάλιση του λαβείν του εξ αποφάσεως πιστωτή. Στην Παπακόκκινου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd

(1998)1(Α) ΑΑΔ 513, απορρίφθηκε η Έφεση κατά της απόφασης αναστολής της εκτέλεσης με αναφορά στο ότι (σελ.519) «Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι είχε εξασφαλιστεί η απαίτηση». Δεν είχε αμφισβητηθεί ότι η εξ αποφάσεως πιστωτής ήταν φερέγγυα, υπήρχε ωστόσο και η θέση του εξ αποφάσεως οφειλέτη ότι δεν ήταν καθόλου συνεργάσιμη και θα υπήρχαν δυσκολίες στην ανάκτηση του ποσού της απόφασης εάν το χρέος πληρωνόταν και η 'Εφεση επιτύγχανε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε διατάξει την αναστολή υπό το όρο κατάθεσης του ποσού της απόφασης στο Δικαστήριο, με τον οποίο ο εξ αποφάσεως οφειλέτης είχε ήδη συμμορφωθεί. Το Εφετείο δεν διαπίστωσε έδαφος για να επέμβει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου.». Περιορίζομαι και εγώ με τη σειρά μου, καθοδηγούμενη από το σκεπτικό της πιο πάνω απόφασης, να αναφέρω ότι οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης δεν μπορούν να έχουν καταλυτική σημασία ούτε ιδιαίτερη σπουδαιότητα στην απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου. Στην απόφαση Χαραλάμπους v. A. Panayides Contractors Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1978, αναφέρθηκαν οι αρχές, βάσει των οποίων μπορεί να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Παραθέτω αυτούσιο σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Κραμβή, σελ.1982: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Δ.35 θ.18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης.». Όπως αναφέρεται στο Annual Practice 1958 και συγκεκριμένα στις σελίδες 1697 και 1698, η οποιαδήποτε αναστολή παρέχεται συναρτώμενη πάντοτε με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Η δε διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με γνώμονα τα γεγονότα και τις ιδιαίτερες περιστάσεις που αυτά επιβάλλουν. Συγκεκριμένα διαβάζονται τα ακόλουθα: « It is in the discretion of the Court to grant or refuse a stay (Becker - v - Earl´s Court Ltd

(1911)56 SJ 206; The Ratata [1897] P at p. 132; A. G. - v - Emerson

(1889)24 QBD pp.58,59), and the Court will grant it where the special circumstances of the case so require. » Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες, ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην απόφαση The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas (ανωτέρω), ειπώθηκαν τα εξής: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ΄ αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.». Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης. Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν και στην υπόθεση Penderhil Holdings Limited κ.ά. v. Kλουκινά κ.ά.

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1921, όπου τονίστηκε επίσης ότι μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας είναι και οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας. Το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, με βάση τις πιο πάνω αρχές, λαμβάνει υπόψη τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Όπως προκύπτει από τη νομολογία η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης, είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην προκειμένη περίπτωση τα προσφερθέντα από τους Τριτοδιαδίκους 1 - 3 στοιχεία σχετικά με την αμφισβήτηση της ορθότητας της απόφασης ημερ. 09/03/2021, τα οποία και προκρίνουν ως λόγους έφεσης με πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης, δεν καθιστούν δυνατή, με βεβαιότητα, την πρόγνωση της έκβασης της καταχωρηθείσας Έφεσης. Όπως προκύπτει, στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να γίνει λόγος περί βεβαιότητας στην ανατροπή της απόφασης κατ΄ έφεση χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος με αποτέλεσμα ο παράγοντας αυτός να μην μπορεί να έχει, στην προκείμενη περίπτωση, σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Σίγουρα η ύπαρξη ανεπανόρθωτης βλάβης στους Τριτοδιαδίκους 1 - 3 είναι δεσπόζον στοιχείο στην αίτηση του συγκεκριμένου είδους στο πλαίσιο της προσπάθειας εξισορρόπησης των συγκρουόμενων δικαιωμάτων όπως επιτάσσει η σχετική νομολογία. Όπως προκύπτει στην υπό εξέταση αίτηση ο κύριος λόγος για τον οποίο οι Τριτοδιάδικοι 1 - 3 ζητούν την αιτούμενη θεραπεία είναι ο κίνδυνος πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς και/ή ο κίνδυνος να υποστούν δυσμενείς συνέπειες οι οποίες να μην είναι αναστρέψιμες σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης λόγω του ότι η Εναγόμενη εταιρεία φαίνεται να είναι μην είναι φερέγγυα, οπόταν ο κίνδυνος να μην είναι δυνατή η ανάκτηση οποιουδήποτε ποσού είναι αυξημένος. Έχοντας ως δεδομένο ότι οι Τριτοδιάδικοι 1 - 3 έχουν διαταχθεί όπως συνεισφέρουν στην Εναγόμενη εταιρεία, σε διαφορετικά ποσοστά, στα επιδικασθέντα υπέρ του Ενάγοντα ποσά που αφορούν ειδικές και γενικές αποζημιώσεις καθώς και σε σχέση με ποσό της απώλειας μελλοντικών απολαβών πλέον τα δικηγορικά έξοδα, σίγουρα η φερεγγυότητα της Εναγόμενης εταιρείας καθώς και του Ενάγοντα είναι ένας παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Επιπρόσθετα ο παράγοντας χρόνος έχει τη δική του σημασία στα πλαίσια εξέτασης αιτήσεων αναστολής εκτέλεσης απόφασης όπως η παρούσα. Ως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, όσο πιο σύντομα από την έκδοση της απόφασης υποβάλλεται τέτοιο αίτημα, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες επιτυχίας του, υπό την έννοια ότι τούτο αποτελεί ένδειξη ότι η αίτηση δεν προωθείται καταχρηστικά. Στην Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου

(1990)1 Α.Α.Δ. 284 λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «Στην προκείμενη περίπτωση η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης για αναστολή της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης που επεκτείνεται σε ένα σχεδόν χρόνο, δεν εξηγείται. Εύλογα συνάγεται από τα γεγονότα της υπόθεσης ότι πρωταρχικός σκοπός του εφεσείοντα δεν είναι η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος έφεσης, αλλά η παράκαμψη της διαδικασίας για την τιμωρία του προς αποφυγή των συνεπειών της ανυπακοής του διατάγματος της 29/3/1989». Στην υπό εξέταση περίπτωση η απόφαση εκδόθηκε στις 09/03/2021 και η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκε στις 16/07/2021. Οπόταν οι Αιτητές - Τριτοδιάδικοι 1 - 3 ενήργησαν με την επιβεβλημένη σπουδή. Η πρόσφατη Αγγλική Νομολογία κινείται σε ανάλογα πλαίσια με την κυπριακή νομολογία. Στο σύγγραμμα Blackstone's Civil Practice 2013, The Commentary (OUP, Oxford 2012), με αναφορά στη υπόθεση Hammond Suddard Solicitors v Agrichem International Holdings Ltd [2001] EWCA Civ 2065, αναφέρονται τα ακόλουθα, στη σελ. 1211, §71.46, ως προς τα ερωτήματα που καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο εξετάζοντας μια αίτηση αναστολής: «(a) If a stay is refused, what are the risks of the appeal being stifled? (b) If a stay is granted and the appeal fails, what are the risks that the respondent will be unable to enforce the judgment? (c) If a stay is refused and the appeal succeeds, and the judgment is enforced in the meantime, what are the risks of the appellant being able to recover what has been paid to the respondent? » Σε δική μου ελεύθερη μετάφραση: «

(1)Εάν το αίτημα αναστολής δεν γίνει αποδεκτό ποιες οι πιθανότητες η έφεση να εξουδετερωθεί;

(2)Εάν το αίτημα αναστολής γίνει αποδεκτό και η έφεση αποτύχει ποιες οι πιθανότητες ο εφεσίβλητος να μην μπορεί να εκτελέσει την απόφαση;

(3)Εάν το αίτημα αναστολής δεν γίνει αποδεκτό και η έφεση επιτύχει και η απόφαση έχει εκτελεστεί εν τω μεταξύ ποιες οι πιθανότητες ο εφεσείων να μην μπορεί να ανακτήσει αυτά που πλήρωσε στον εφεσίβλητο;». Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω ερωτήματα θεωρώ ότι στην περίπτωση που επιτύχει η Έφεση των Αιτητών - Τριτοδιαδίκων 1- 3 αυτοί κινδυνεύουν να μην μπορούν να ανακτήσουν τα ποσά τα οποία θα συνεισφέρουν προς την Εναγόμενη εταιρεία, ως η απόφαση του Δικαστηρίου. Δεν μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι ο Ενάγοντας έχει προχωρήσει με τη λήψη μέτρων εναντίον της Εναγόμενης εταιρείας. Στην σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ξενοφώντος κ.α. ν. Δημητρίου Πολ. Εφ.91/20 ημερ. 20/07/2021 διαβάζονται τα ακόλουθα σχετικά: « Θα επαναλάβουμε πως η αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο ουσιαστικά καλείται να εξισορροπήσει, από τη μια το δικαίωμα του επιτυχόντα διαδίκου να απολαύσει αμέσως τους καρπούς της επιτυχίας του, και από την άλλη το δικαίωμα του αποτυχόντα διαδίκου να ασκήσει αποτελεσματικά το ένδικο μέσο της έφεσης για ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης. Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ του δεύτερου δικαιώματος (Κωνσταντινίδη ν. Κωμοδρόμου υπό την ιδιότητα της διαχειρίστριας της περιουσίας του Habib Said Hissin, αποβιώσαντα, ECLI: CY: AD:2016:A162, Πολιτική Έφεση αρ. 283/15, απόφαση ημερ. 23.3.2016, ECLI:CY:AD:2016:A162). Στην Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd

(1991)1 ΑΑΔ, 172, η δεινή οικονομική κατάσταση του εξ αποφάσεως δανειστή, κρίθηκε ότι συνιστούσε εξαιρετικές περιστάσεις, αφού αυτός θα ήταν αδύνατο να επέστρεφε το ποσό της απόφασης σε περίπτωση που η έφεση του εξ αποφάσεως οφειλέτη γινόταν δεκτή. ». Δεν μπορεί να αγνοηθεί ο παράγοντας της ανάγκης η έφεση να μην παραμείνει χωρίς αντικείμενο, εάν οι Τριτοδιάδικοι 1 - 3 τελικά πετύχουν αφού εμφανώς η Εναγόμενη εταιρεία αλλά ούτε ο Ενάγοντας δεν έχουν τα μέσα επιστροφής ενός τέτοιου μεγάλου ποσού όπως αυτό της απόφασης, αφού σύμφωνα με τον ίδιο τον Ενάγοντα εργάζεται ως νοσηλευτής ενώ η Εναγόμενη εταιρεία αντιμετωπίζει την Αιτ. Διαλ. 91/2021 που καταχωρίστηκε από τον Ενάγοντα - Καθ΄ου η αίτηση. Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νου, σε μια προσπάθεια πραγματικής εξισορρόπησης δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, καταλήγω ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ των Αιτητών - Τριτοδιαδίκων 1 -

1. Διατάσσεται η αναστολή εκτέλεσης της επίδικης απόφασης υπό τον όρο ότι οι Τριτοδιάδικοι 1 - 3 θα παράσχουν εγγύηση στον Πρωτοκολλητή για το ποσό της απόφασης πλέον τους συσσωρευμένους τόκους η οποία θα παραμείνει κατατεθειμένη μέχρι το τέλος της διαδικασίας της έφεσης και της αντέφεσης στην παρούσα υπόθεση. Όσο αφορά τα δικηγορικά έξοδα αυτά θα καταβληθούν προς τους δικηγόρους του Ενάγοντα - Καθ΄ου η αίτηση καθώς και από τους Τριτοδιαδίκους 1- 3 προς την Εναγόμενη εταιρεία ήτοι τα επιδικασθέντα έξοδα της αγωγής εντός 3 μηνών από την ημερομηνία επίδοσης στους δικηγόρους των εγκεκριμένων καταλόγων εξόδων όπως υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο. Σε σχέση με τον Τριτοδιάδικο 4 η καταβολή των εξόδων θα ανασταλεί μέχρι την τελική εκδίκαση της έφεσης. Η αναστολή θα συνεχίζεται εφόσον κάθε εξαμηνία, αρχίζοντας από 01/03/2022, οι Αιτητές - Τριτοδιάδικοι 1- 3 παρέχουν, μέσα σε 15 ημέρες, εγγύηση για τους τόκους που θα έχουν συσσωρευτεί κατά τον χρόνο που θα έχει παρέλθει. Τα έξοδα της υπό κρίση Αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πλέον το Φ.Π.Α. θα είναι υπέρ των Αιτητών - Τριτοδιαδίκων 1 -
2. (Υπ.) ............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο