Ασημής, εμπορευόμενος υπο την Εμπορική Επωνυμία Stavros Asimis Central Bakery ν. Madaco & Elomas Distributors Ltd κ.α., Αγωγή αρ. 2541/2014, 14/4/

(16)δεκαέξι λόγους καλούν το Δικαστήριο όπως απορρίψει την παρούσα. Συνοπτικά αποδιδόμενοι, οι λόγοι ένστασης επικεντρώνονται κυρίως στο αναιτιολόγητο αίτημα του ενάγοντα, στην καθυστέρηση και αδιαφορία που αυτός επέδειξε αναφορικά με την πορεία και έκβαση της υπόθεσης του, στην παράλειψη λήψης εγκαίρως των όποιων μέτρων για καταχώρηση της παρούσας, ως επίσης και στην θέση ότι δεν πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Περαιτέρω, η μη εμφάνιση στην αγωγή και η μη έγκαιρη λήψη μέτρων για ακύρωση της απορριπτικής απόφασης του Δικαστηρίου, ισοδυναμεί με περιφρόνηση της Δικαστικής διαδικασίας. Η ένσταση βασίζεται στην Δ.5, Δ.16, Δ.17, Θ3, 10, Δ.26 Θ.14, Δ.33,Θ.Θ1-4,5,6-15, Δ.48,Θ.Θ.2(1-3),3,4

(2)5-7,8,9, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο δίκαιο της επιείκειας, στην Νομολογία του Δικαστηρίου και στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση, φαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη του XXXXX Παπαδόπουλου, υπαλλήλου στην εταιρεία Corporate Recovery & Insolvency Group Ltd. Εκ των Διευθυντών της εν λόγω εταιρείας είναι ο εναγόμενος 2, ο οποίος τυγχάνει Παραλήπτης και Διαχειριστής της εναγόμενης 1 εταιρείας. Ο ομνύντας δηλώνει δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον εναγόμενο 2 όπως προβεί στην παρούσα εκ μέρους και των δύο εναγομένων. Γνώση και πληροφόρηση αντλεί από έγγραφα που έχει στην κατοχή του, ως επίσης από μελέτη του φακέλου. Πέραν της απόρριψης των ισχυρισμών του ενάγοντα στην ολότητα τους, αναφέρει ότι ο όποιος ισχυρισμός του ενάγοντα για αυτοπεριορισμό λόγω επαφής με επιβεβαιωμένα κρούσματα Κορωνοιού, είναι αβάσιμος, μετέωρος και ανυποστήρικτος, αφού, δεν διευκρινίζει πότε ήρθε σε επαφή με τα πρόσωπα αυτά, ούτως ώστε να εξακριβωθεί ή να διαπιστωθεί αν ο ίδιος θεωρείτο επαφή, συμφώνως των εκάστοτε εκδοθέντων Διαταγμάτων του Υπουργού Υγείας. Παράλειψη του αιτητή όπως κάνει μνεία στα ως άνω καταδυκνύει το κακόπιστο και ανυποστήρικτο της αίτησης. Το δε Παράρτημα Α που επιστυνάπτει αφορά άλλο πρόσωπο με την ονομασία XXXXX Ασημής και όχι τον ίδιο, τα δε εις την επιστολή καταγεγραμμένα σε καμία περίπτωση δεν αιτιολογούν την απουσία του, αφού, το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής, δεν αφορά κατ΄ουσία τον ίδιο. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και το περιεχόμενο της επιστολής να γίνει αποδεκτό, αναφέρει ο ομνύοντας, τίποτα σε αυτήν δεν αναφέρεται που να επιβεβαιώνει ή να τεκμηριώνει ότι τα εν λόγω πρόσωπα ήταν όντως επιβεβαιωμενά κρούσματα Κορονωιού, παρά μόνο, αναφορά γίνεται ότι, το εν λόγω πρόσωπο ορθό είναι όπως τεθεί σε αυτοπεριορισμό για λόγους δημόσιας υγείας, ενώ καμία επιβεβαιωτική εξέταση ή πιστοποιητικό αυτής δεν επιστυνάπτεται είτε σε ότι αφορά τον αιτητή, ή στο τρίτο, φερόμενο στην επιστολή πρόσωπο που να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς του. Καμία δικαιολογία ισχυρίζεται, δεν υπάρχει στην παράλειψη του ενάγοντα να εμφανιστεί την 16.9.21 αφού κατά την εν λόγω ημέρα είχε ήδη περάσει ένας και πλέον χρόνος από την έναρξη της πανδημίας, ενώ εν πάση περιπτώσει, το εν λόγω διάστημα τα Δικαστήρια λειτουργούσαν σε κανονικούς ρυθμούς, με φυσική παρουσία. Υπογραμμίζει ο ενόρκως δηλών το γεγονός ότι καμία μνεία δεν γίνεται από τον αιτητή περί της όποιας ετοιμότητας του κατά την εν λόγω ημερομηνία όπως προωθήσει την υπόθεση του, η οποία χρονολογείται από το 2014, ενώ υπερθεματίζει το γεγονός ότι έχει παρέλεθει ένας και πλέον χρόνος από την απόσυρση των προηγούμενων του δικηγόρων, με τον ίδιο να αφήνει τον χρόνο να παρέρχεται χωρίς κανένα ουσιαστικό διάβημα, αποφασίζοντας τέλος, ως δήλωσε πρόσφατα, ότι την υπόθεση θα χειριστεί μόνος του. Παραπέμπει ο κ. Παπαδόπουλος στις πρόνοιες της Διαταγής 33 Θ.5 λέγοντας, ότι ο αιτητής δεν καταχώρησε εμπρόθεσμα, και δη εντός 15 ημερών την παρούσα αίτηση, με αποτέλεσμα αυτή να είναι απορριπτέα, ενώ καμία αναφορά δεν γίνεται στον λόγο της επιδειχθείσας καθυστέρησης στην καταχώρηση της. Δεδομένων των πιο πάνω, οι Καθ΄ων η αίτηση εισηγούνται ότι η συμπεριφορά του αιτητή αποτελεί διαγωγή που καταδεικνύει καταφρόνηση της Δικαστικής διαδικασίας, ενώ σε περίπτωση που η αίτηση εγκριθεί, θα πληγεί η τελεσιδικία που έχει επέλθει μεταξύ των διαδίκων. Ακροαματική Διαδιασία: Η ακρόαση της αίτησης έλαβε χώρα την 4.4.22, με τον αιτητή να αγορεύει προφορικά προς υποστήριξη του αιτήματος του. Τα όσα έχει αναφέρει βρίσκονται κατατεθειμένα στον φάκελο του Δικαστηρίου και δεν κρίνω σκόπιμο να τα επαναλάβω. Ο κ. Βασιλακκάς, παρέδωσε γραπτή αγόρευση στο Δικαστήριο, υιοθετώντας το περιεχόμενο της. Έχω εξετάσει με την δέουσα προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις των μερών. Ο αιτητής, ζητησε εκ νέου από το Δικαστήριο χρόνο για διορισμό δικηγόρου για προώθηση της υπόθεσης του, σε περίπτωση που το παρόν αίτημα του εγκριθεί, ενώ η πλευρά των Καθ'ων η αίτηση αναδεικνύει τα ζητήματα που έθεσε στην ένσταση προς απόρριψη του αιτήματος με παραπομπή σε σχετική επί του προκείμενου Νομολογία. Νομική Πτυχή: Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται ως έχει ήδη αναφερθεί στη Δ.33 Θ.5, η οποια προνοεί ως ακολούθως: «5.Any judgment obtained where one party does not appear at the trial may in a proper case be set aside by the Court upon such terms as may seem fit, upon an application made within fifteen days after the trial.» Η πλούσια Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του προκείμενου (βλ. Χαραλάμπους v. K &T Andreou Ltd κ.α.

(2002)1B A.A.Δ 1296, Mesolongitis and Others v. Koutas

(1986)1 C.L.R.161), καθορίζει τα κριτήρια και παραμέτρους εντός των οποίων το Δικαστήριο οφείλει όπως κινηθεί, όταν καλείται να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια για επαναφορά μας απορριφθείσας αγωγής. Καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από τον Δικαστικο Λόγο στην Απόφαση Phylactou v. Michael

(1982)1 CLR 209 ο οποίος αποτυπώθηκε ως ακολούθως: «In exercising its discretion, the Court must strive to balance two considerations fundamental for the administration of justice: The need to uphold effectively, on the one hand, the right of a party to be heard in his cause, and the need to ensure the expeditious transaction of judicial business; on the other; The speedy determination of judicial causes is not merely a matter of convenience but an all important factor for the effective vindication of the rights of the citizen. This principle is closely associated with another consideration likewise important for the administration of justice, that is, the need to uphold finality of judgments. If a party is lightly allowed to re-open a case, the imprint of finality, attaching to a judgment, with all that goes with it, and the certainty it imports in the management of human affairs, will disappear with grave consequence to the administration of justice. (See, Observations of Megaw L.J. in Lambert v. Mainland Market [1977] 2 All E.R. 826, at p. 833 (c-d) )» .. «But the Court may, nevertheless decline to re-open the case if his conduct is such as to strike at the root of the administration of justice. Where the conduct of the party applying to set aside judgment is inexcusable, contumelious to the extent of gross disregard for the judicial process or the rights of his adversary, the Court may, in its discretion, refuse to set aside judgment». Είναι αυταπόδεικτο συνεπώς από το πιο πάνω απόσπασμα ότι το Δικαστήριο, όταν εξατάζει αίτημα για επαναφορά μιας αγωγής, οφείλει όπως εξισσοροπήσει το αναφαίρετο δικαίωμα οποιουδήποτε πολίτη όπως προσφύγει στην Δικαιοσύνη και ακουστεί επί του ζητούμενου (audi alteram partem), και της βεβαιότητας ή τελεσιδικίας που επιφέρει στην επίλυση της ενώπιον του Δικαστηρίου διαφοράς μια τελική Απόφαση Δικαστηρίου. Ως έχει χαρακτηριστικά λεχθεί στην Παπανικολάου ν Κότσαπα

(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ.1800: « Όπως έχει επανειλημμένα τονισθεί, πρέπει να διασφαλίζονται από τη μια το δικαίωμα ακρόασης του διάδικου και από την άλλη η ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων. Η άνευ φειδούς επανάνοιξη υπόθεσης δημιουργεί αβεβαιότητα στην τελεσιδικία και γι΄αυτό, αν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης και καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα του διαδίκου. (Δέστε σχετικά Άννα Νικολάου Χαραλάμπους ν. Κ & T. Andreou Ltd κ.ά., Π.Ε. 11120, ημερ. 13.9.02 και Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204)». Εχωντας αναφέρει τα πιο πάνω, το Δικαστήριο κρίνει το παρόν, ως το κατάλληλο σημείο προς εξέταση του κυριότερου λόγου ένστασης ως αυτός προωθείται από πλευράς εναγομένων, ήτοι του εκπρόθεσμου στην καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης, αφού τυχόν επιτυχία του συγκεκριμμένου λόγου ενδέχεται να σφραγίσει την τύχη της αίτησης. Ο συγκεκριμμένος λόγος ένστασης έχει έρεισμα αφού, σύμφωνα με την Διαταγή 33 Θ.5, αιτήσεις ως η παρούσα οφείλουν όπως καταχωρούνται εντός 15 ημερών από την ημερομηνία της ακρόασης. Υπενθυμίζεται ότι η ακροαματική διαδικασία προγραμματίστηκε για την 16.9.21, ημερομηνία κατά την οποία η αγωγή απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης της. Ο προστατκικός χαρακτήρας της πιο διαταγής, δεν αφήνει καμία αμφιβολία, ότι η παρούσα αίτηση, ημερομηνίας 18.10.21, καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα, και δη ένα μήνα μετά την απόρριψη της αγωγής. Το πιο πάνω σκεπτικό του Δικαστηρίου τυγχάνει επίρρωσης μέσω της Νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του προκείμενου στην Απόφαση Ann Claire Developments Ltd ν. Στέλιου Κυριακίδη,

(1999)1Α Α.Α.Δ 537, όπου υποδείχθηκε πως: «.η Δ.33 θ.5 είναι σαφής. Η απόφαση που εκδίδεται όταν ένας από τους διάδικους δεν εμφανιστεί κατά τη δίκη, μπορεί να παραμεριστεί μετά από αίτηση υποβαλλόμενη μέσα σε 15 μέρες από τη δίκη. Δεν παρέχεται περιθώριο για εφαρμογή άλλης δικονομικής διάταξης στην περίπτωση. Το αντίθετο θα σήμαινε πως για το ίδιο θέμα ένας θεσμός προβλέπει προθεσμία και άλλος όχι». Τα πιο πάνω αυταπόδεικτα από τον φάκελο του Δικαστηρίου γεγονότα και ημερομηνίες, οδηγούν στο αναπόδραστο συμπερασμα ότι η καταχώρηση της υπο κρίση αίτησης είναι εκπρόθεσμη, οδηγώντας την έκβαση της σε αδιέξοδο.Δια τον πιο πάνω λόγο, το Δικαστήριο, καθοδηγούμενο από την Νομολογία, θα προχωρούσε στην απορριψη της αίτησης. Παρά την πιο πάνω κατάληξη, το Δικαστήριο για σκοπούς πληρότητας θα προχωρήσει στην εξέταση των ισχυρισμών του αιτητή, ως αυτοί προβάλλονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπο κρίση αίτηση. Το Δικαστήριο φρονεί ότι οι γενικώς αποδιδιδόμενοι στην ένορκη δήλωση του ομνύοντα λόγοι, ως προς την παράλειψη εμφάνισης του στο Δικαστήριο κατά την καθορισμένη ημέρομηνία και ώρα, πόρρω απέχουν από την παράθεση τέτοιων στοιχείων ενώπιον του Δικαστηρίου που να αιτιολογούν έστω και στο ελάχιστο την απουσία του. Δεν μπορεί παρά να μηνονευθεί ότι ο ενάγοντας είχε πλήρη γνώση για την ημερομηνία ορισμού της υπόθεσης του για ακρόαση, ήτοι την 16.9.21, με το Δικαστήριο υπό την παρούσα σύνθεση, να εξηγεί σε αυτόν, μετά την τοποθέτηση της παρούσας αγωγής στο πρόγραμμα εργασίας του παρόντος Δικαστηρίου, (βλ. πρακτικό ημερομηνίας 20.10.20), τις επιλογές και δικαιώματα του σε ότι αφορά την εκπροσώπηση του, (με δεδομένο ότι εκείνη την ημέρα ζήτησε εκ νέου χρόνο δια εξόφληση του προηγούμενου του δικηγόρου- οι οποίοι είχαν αποσυρθεί προ ενός έτους- και την εξεύρεση νέου), τονίζοντας παράλληλα ότι δεν θα δίδετο περαιτέρω χρόνος σε ότι αφορά την προώθηση της παρούσας, ορίζοντας την υπόθεση για ακρόαση σε χρόνο που θα του επέτρεπε όπως εξαντλήσει κάθε δυνατότητα για τακτοποίηση των όποιων οικονομικών εκκρεμοτήτων του με το δικηγορικό γραφείο που τον εκπροσωπούσε, αλλά και την ανεύρευση νέας εκπροσώπησης ή ακόμη για ετοιμασία και παρουσίαση της υπόθεσης από τον ίδιο. Παρεμβάλλεται εδώ, ως προκύπτει από τον δικογραφικο φάκελο, ότι οι δεύτεροι στην σειρά δικηγόροι του ενάγοντα, διοριζόμενοι την 29.5.19, αποσύρθηκαν μετά από εξασφάλιση σχετικής άδειας του Δικαστηρίου την 3.3.

1. Εκτοτε, το Δικαστήριο υπο διαφορετικές συνθέσεις, έδιδε χρόνο στον ενάγοντα για να τακτοποιήσει τις όποιες οφειλές του προς τους μέχρι πρότινος εκπροσώπους του, ορίζοντας την υπόθεση για οδηγίες στις 3.6.20, 16.7.20, 29.10.20, και τέλος την 20.2.21 και 16.9.21 για ακρόαση. Η δε προβαλλόμενη θέση του ομνύοντα ότι είχε αυτοβούλως τεθεί υπο περιορισμό λόγω επαφής του με επιβεβαιωμένο κρούσμα, χωρίς να ενημερώνει περί της αδυναμίας του για εμφάνιση του στο Δικαστήριο είτε το ίδιο το Δικαστήριο, ή το Πρωτοκολλητείο ή ακόμη και τους συνηγόρους των εναγομένων, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ο αιτητής είχε κάθε δυνατότητα, ακόμη και υπο αυτοπεριορισμό όπως αποστείλει ηλεκτρονικό μήνυμα στο Δικαστήριο καταγράφοντας το όποιο αίτημα του, ενώ θα μπορούσε επίσης να απευθυνθεί στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου προς αυτή την κατεύθυνση, μη αμφισβητώντας καθ'οιονδήποτε στάδιο την γνώση του περί της ημερομηνίας ορισμού της υπόθεσης του για ακρόαση. Εν πάση περιπτώσει ο εν λόγω ισχυρισμός παραμένει μετέωρος και ανυποστήρικτος από οποιαδήποτε υποστηρικτικά προς τούτο, στοιχεία. Η παράλειψη του αιτητή όπως καταγράψει τουλάχιστον το πότε ήρθε σε επαφή με το επιβεβαιωμένο κρούσμα, ή αν αυτος αποτελούσε επαφή εν τη εννοία των Διαταγμάτων του Υπουργού Υγείας, ως αυτά ίσχυαν κατά τον ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο, μόνο προβληματισμό μπορούν να δημιουργήσουν στο Δικαστήριο. Το επισυναπτόμενο Παράρτημα Α αφορά τον αδελφό του, και όχι τον ίδιο τον αιτητή, ενώ σε αυτό το μόνο που καταγράφεται είναι ότι το εν λόγω πρόσωπο «δέον όπως παραμείνει στο σπίτι για λόγους δημόσιας υγείας», ενώ, καμία επιβεβαιωτική εξέταση δεν επισυνάπτεται ούτε εκ μέρους του ιδίου του αιτητή, έστω και με αρνητικό αποτέλεσμα, ούτε εκ μέρους του προσώπου για το οποίο γίνεται λόγος στο εν λόγω Παράρτημα. Η γενική αναφορά του στην παράγραφο 2 της ένορκης του δήλωσης ότι: «..λόγω όλης αυτής της κατάστασης και του άγχους που μας προκάλεσε υπήρξε και η σύγχυση των ημερομηνιών της δίκης με μια άλλη δική του αδελφού μου η οποία ήταν ορισμένη για τις 29.9.21», δεν βρίσκει έρεισμα, αφού κανένα πρόσωπο δεν εμφανίστηκε στο Δικαστήριο σε σχέση με την παρούσα αγωγή την 29.9.21, με τον ενάγοντα να προσέρχεται πλέον ενώπιον του Δικαστηρίου την 7.12.21 ημερομηνία ορισμού της υπο κρίση αίτησης, ενώ, σε κανένα διάβημα δεν προέβηκε στο μεσοδιάστημα για επίλυση των όποιων αμφιβολιών του με το Πρωτοκολλητείο, σε ότι αφορά την ημέρα και ώρα της ακρόασης του, για την οπόια ειρήσθω εν παρόδω, είχε πέραν των 8 μηνών για να προετοιμαστεί. Ως προς το τελευταίο σημείο, το Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να χαρακτηρίσει ως παράλειψη εκ μέρους του ενάγοντα την μη καταγραφή του ως προς το κατά πόσον ήταν έτοιμος να παρουσιάσει την υπόθεση του ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την 16.9.
2. Τονίζεται εδώ ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι την 16.9.21, τα Δικαστήρια και Πρωτοκολλητεία λειτουργούσαν κανονικά, δυνάμει και της σχετικής επί του προκειμένου Ανακοίνωσης του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 3.6.21, στην οποία αναφέρονται αυτολεξεί τα ακόλουθα: «Το Ανώτατο Δικαστήριο, επανεκτιμώντας τα δεδομένα και λαμβάνοντας υπόψη τις σημερινές συνθήκες, τη βελτιωμένη επιδημιολογική εικόνα και τα σχετικά διατάγματα των αρμοδίων αρχών, αναφορικά με την πανδημία του κορωνοϊού, επανεξέτασε το όλο ζήτημα λειτουργίας των Δικαστηρίων και αποφάσισε όπως, τηρουμένων των εκάστοτε εν ισχύι πρωτοκόλλων, από την 10η Ιουνίου 2021, τα Δικαστήρια λειτουργούν με βάση των όσων ίσχυαν προ της πανδημίας του κορωνοϊού». Με δεδομένο ότι ο ενάγοντας είχε γνώση της ημερομηνίας ακρόασης της αγωγής, γεγονός ουσιώδες σε ότι αφορά την εξέταση του βάσιμου της παρούσας αίτησης, όφειλε όπως είτε δώσει οδηγίες σε δικηγόρο για να τον εκπροσωπήσει εάν ο ίδιος δεν μπορούσε να εμφανιστεί και εν πάση περιπτώσει και εφόσον δεν έπραξε κάτι τέτοιο, όφειλε να μεριμνήσει για την καταχώρηση αίτησης επαναφοράς εντός 15 ημερών από την εν λόγω ημερομηνία. Τα όσα συνεπώς αναφέρει ο αιτητής στην προκείμενη περίπτωση δεν μπορούν να αποτελέσουν εύλογο λόγο που να δικαιολογεί το επανάνοιγμα της υπόθεσης αυτής, αφού σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η τόση καθυστέρηση από πλευράς ενάγοντα όπως αποταθεί στην Δικαιοσύνη. Ως έχει λεχθεί και στην Τσεσμελόγλου ν Σοφοκλέους

(2013)1 Α.Α.Δ. 64: «.όπως έχει κατ΄επανάληψη λεχθεί (δέστε, για παράδειγμα, Milouca Motor Trading Ltd v Κούρτης

(1997)1Α.Α.Δ. 941) η χωρίς επαρκή λόγο παράλειψη εμφάνισης αποτελεί βάσιμο λόγο για απόρριψη της αίτησης παραμερισμού, διαφορετικά η όλη πορεία της δικαστικής διαδικασίας θα άφηνε αιωρούμενα τα εκατέρωθεν δικαιώματα και θα ήταν δέσμια της κρίσης του εναγόμενου σε σχέση με τον χρόνο που ο ίδιος επιλέγει να καταχωρήσει την αίτηση παραμερισμού. Όταν η συμπεριφορά του διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει το θεμέλιο της δικαιοσύνης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να αρνείται την επαναφορά». Υπό το φως των πιο πάνω είναι προφανές ότι η αίτηση δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη από την απόρριψη. Δεν βλέπω κανένα λόγο όπως τα έξοδα μην ακολουθήσουν τον γενικό κανόνα, με αυτά να επιδικάζονται εναντίον του ενάγοντα και υπέρ των εναγομένων 1 και 2 ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................................... Μ.Ναθαναήλ, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο