← Κύπρος

Rosary Gardens Limited κ.α. ν. Gordian Holdings Limited, Αίτηση - Έφεση Αρ. : 26/2022, 8/4/2022

Rosary Gardens Limited κ.α. ν. Gordian Holdings Limited, Αίτηση - Έφεση Αρ. : 26/2022, 8/4/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2022:A92 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αίτηση - Έφεση Αρ. : 26/2022 i Justice Αναφορικά με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965 (Ν.9/65), ως τροποποιήθηκε και Αναφορικά με τον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224, ως τροποποιήθηκε Μεταξύ:

  1. Rosary Gardens Limited
  2. XXXXX Πήττα
  3. T.C.N. Holding Company Limited
  4. F.F. Fresco Flowers Limited Αιτητών - Εφεσειόντων v. Gordian Holdings Limited Καθ΄ ων η Αίτηση - Εφεσίβλητων Ημερομηνία: 8 Απριλίου 2022 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές - Εφεσείοντες: Παπαντωνίου & Παπαντωνίου ΔΕΠΕ Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση - Εφεσίβλητους: Κούσιος Κορφιώτης Παπαχαραλάμπους ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση οι Αιτητές - Εφεσείοντες ζητούν διατάγματα παραμερισμού και ή ακύρωσης και ή αναστολής της ειδοποίησης ΙΑ και ή οποιωνδήποτε ειδοποιήσεων και ή της διαδικασίας εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου, καθώς επίσης και απόφαση ότι το Μέρος VIA του Ν.9/65 προσκρούει στα άρθρα 1 και 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στα Συντάγματος. Η Αίτηση βασίζεται σε διάφορους λόγους οι οποίοι αφορούν στο παράτυπο της διαδικασίας και στην αντισυνταγματικότητα της υπό κρίση ειδοποίησης ΙΑ. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή
  5. Σε αυτή ο Αιτητής αναφέρεται στην υπό κρίση διαδικασία πώλησης και σε διάφορες άλλες δικαστικές διαδικασίες επαναλαμβάνοντας και αναλύοντας τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η Αίτηση. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση - Εφεσίβλητοι καταχώρισαν ένσταση οι λόγοι της οποίας εστιάζονται κυρίως στη συνταγματικότητα και νομιμότητα της διαδικασίας πώλησης. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. ΠΔ (εφεξής «ο ΠΔ»), ο οποίος δηλώνει ότι από τον Ιούλιο του 2014 εργαζόταν στο τμήμα ανάκτησης χρεών της Τράπεζας Κύπρου και από τις 18.1.20 εργοδοτείται στους Καθ΄ ων. Σε αυτή ο ΠΔ ουσιαστικά επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων. Ι. Νομιμοποίηση Καθ΄ ων στην Προώθηση της Διαδικασίας Πώλησης Στα πλαίσια εξέτασης της παρούσας Αίτησης, κρίνεται σκόπιμη αρχικά η εξέταση του ισχυρισμού των Αιτητών ότι οι Καθ΄ ων δεν νομιμοποιούνται να αποκτήσουν τις πιστωτικές διευκολύνσεις που εξασφαλίζονται με την επίδικη υποθήκη και κατ΄ επέκταση να προωθούν τη διαδικασία πώλησης. Σύμφωνα με τον ΠΔ, και όπως επιβεβαιώνεται από τα Τεκμήρια 1-6, οι Καθ΄ ων είναι εταιρεία εξαγοράς πιστωτικών διευκολύνσεων η οποία συστάθηκε δεόντως και έχει αδειοδοτηθεί και εποπτεύεται από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου. Σχετικά είναι τα Τεκμήρια 1 και
  6. Οι επίδικες πιστωτικές διευκολύνσεις και εξασφαλίσεις, συμπεριλαμβανομένης της υπό κρίση υποθήκης Υ4264/10, μεταβιβάστηκαν από την Τράπεζα Κύπρου στους Καθ΄ ων με βάση τον Ν.169(Ι)/15 δυνάμει Σχεδίου Διακανονισμού το οποίο επικυρώθηκε με δικαστικό διάταγμα στις 23.5.19 και τέθηκε σε ισχύ από τις 30.5.19, Τεκμήριο
  7. Επομένως, οι Καθ΄ ων έχουν πλέον υποκαταστήσει και αντικαταστήσει την Τράπεζα Κύπρου έχοντας τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις δυνάμει των επίδικων συμφωνιών παροχής πιστωτικών διευκολύνσεων και των εξασφαλίσεων αυτών, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18

(3)(α) του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Ν.169(Ι)/
  1. Από τη στιγμή που η μεταβίβαση των εν λόγω διευκολύνσεων και εξασφαλίσεων έχει εγκριθεί και επικυρωθεί με διάταγμα Δικαστηρίου, τότε δεν παρέχεται εξουσία στο παρόν Δικαστήριο να υπεισέλθει με οποιονδήποτε τρόπο στη νομιμότητα αυτού και συνακόλουθα στη νομιμοποίηση των Καθ΄ ων να προωθούν την υπό κρίση διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι τυχόν ενασχόληση με αυτό το ζήτημα απολήγει σε έλεγχο και αναθεώρηση από το παρόν Δικαστήριο του εν λόγω δικαστικού διατάγματος. Σαφώς τέτοια εξουσία παρέχεται μόνο στο Εφετείο καθότι είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο ότι η ανατροπή και διαφοροποίηση της όποιας απόφασης ή διατάγματος Δικαστηρίου δεν είναι επιτρεπτή από ομοβάθμιο Δικαστήριο. Σχετική επί τούτου είναι η υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Λοϊζίδη κ.ά. v. Περατικού, Πολ. Αίτηση 32/19, ημ. 17.4.
  2. Σε αυτό το πλαίσιο θεωρώ ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να ασχοληθεί ούτε και με την αποστολή των επιστολών της Τράπεζας και της Gordian προς τους Αιτητές αναφορικά με τη μεταβίβαση, όπως προνοείται στα άρθρα 18 και 19 του Νόμου, καθότι αυτές αποτελούν μέρος της διαδικασίας μεταβίβασης. Παρά ταύτα ο ΠΔ παρουσιάζει τις επιστολές από την Τράπεζα Κύπρου προς τους Αιτητές ημ. 30.10.18, Τεκμήριο 6, για την πρόθεση της πώλησης των επίδικων πιστωτικών διευκολύνσεων, και τις επιστολές ημ. 31.5.19 από την Τράπεζα Κύπρου και από τους Καθ΄ ων προς τους Αιτητές για τη μεταφορά των υποχρεώσεων τους προς τους Καθ΄ ων, Τεκμήρια 4 και 5, από τις οποίες φαίνεται η αποστολή όλων των προβλεπόμενων στον Νόμο επιστολών. Από τη στιγμή που οι Καθ΄ ων έχουν πλέον υποκαταστήσει και αντικαταστήσει την Τράπεζα Κύπρου έχοντας τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις δυνάμει των επίδικων συμφωνιών παροχής πιστωτικών διευκολύνσεων και των εξασφαλίσεων αυτών δυνάμει του Ν.169(Ι)/15, οι Καθ΄ ων έχουν πλέον λάβει τη θέση του ενυπόθηκου δανειστή και εμπίπτουν εντός της ερμηνείας του όρου αυτού στο άρθρο 2 του Ν.9/65, σύμφωνα με το οποίο «ενυπόθηκος δανειστής» σημαίνει το πρόσωπο υπέρ του οποίου συνίσταται υποθήκη. Με την υποκατάσταση και αντικατάσταση της Τράπεζας Κύπρου, οι Καθ΄ ων είναι πλέον ο ενυπόθηκος δανειστής και δικαιούται στην έναρξη της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει του Μέρους VIA του Ν.9/
  3. ΙΙ. Συνταγματικότητα Μέρους VIΑ του Ν.9/65 Οι Αιτητές υποστηρίζουν πως το Μέρος VIΑ του Ν.9/65 παραβιάζει τα άρθρα 1 και 6 της ΕΣΔΑ και 6 και 23 του Συντάγματος. Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή πως ζήτημα αντισυνταγματικότητας συνιστά νομικό θέμα ιδιάζουσας σημασίας και σπουδαιότητας και ως τέτοιο δεν εξετάζεται αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο αλλά θα πρέπει να περιλαμβάνεται στη δικογραφία και μάλιστα να εγείρεται εξειδικευμένα και με λεπτομέρεια. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Τσολάκη v. Στυλιανού κ.ά.
(2005)3 Α.Α.Δ. 528, Μαυρομμάτης v. Δημοκρατίας
(1998)3 Α.Α.Δ. 910 και Δημοκρατία v. Πογιατζή
(1992)3 Α.Α.Δ. 196. Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Αχιλλέως κ.ά. v. Πιττάρα κ.ά.
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1590, αναφέρθηκαν τα εξής: «Η νομολογία επιτάσσει ότι η εξέταση της συνταγματικότητας των νόμων δεν γίνεται αυτεπαγγέλτως ούτε ελέγχεται περιστασιακά ή συμπτωματικά. Σε κάθε περίπτωση το θέμα της συνταγματικότητας νόμου πρέπει να προσδιορίζεται επακριβώς στα δικόγραφα και να εξετάζεται στο πλαίσιο των νομικών επιχειρημάτων που το στοιχειοθετούν ενώ η σκοπιμότητα της νομοθετικής ρύθμισης εκφεύγει του δικαστικού ελέγχου. Βλ. Κούρτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά.
(1999)3 Α.Α.Δ. 408, Μαυρομάτης ν. Δημοκρατίας
(1998)3 Α.Α.Δ. 910 και Κυπριανού κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2003)3 Α.Α.Δ. 8.» Στην προκειμένη περίπτωση οι σχετικές εισηγήσεις εγείρονται ως λόγοι στους οποίους στηρίζεται μεταξύ άλλων η Αίτηση και αναλύονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή που τη συνοδεύει. Όμως στην αγόρευση των Αιτητών ουδεμία αναφορά γίνεται στο ζήτημα της αντισυνταγματικότητας και επομένως το Δικαστήριο θεωρεί πως αυτό το ζήτημα δεν προωθείται και έχει εγκαταλειφθεί. Παρά ταύτα, σε περίπτωση που το θέμα ήθελε εξεταστεί από το Δικαστήριο, τότε αναφέρονται τα ακόλουθα. Στην υπόθεση The Board for Registration of Architects & Civil Engineers v. Christodoulos Kyriakides
(1966)3 C.LR. 640, το Εφετείο υιοθέτησε και εφάρμοσε τις νομικές αρχές που διέπουν το θέμα συνταγματικότητας όπως αυτές ισχύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, και οι οποίες συνοψίζονται ως ακολούθως: (I) Μια ασφαλιστική δικλίδα (ή κανών προστατευτικής φύσης) (a rule of precautionary nature) είναι ότι καμιά πρόνοια του Νόμου δεν καθίσταται άκυρη (void) εκτός σε πολύ καθαρές περιπτώσεις ή εκεί όπου η εν λόγω πρόνοια είναι αντισυνταγματική πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Με άλλα λόγια, ένας Νόμος τεκμαίρεται ότι είναι συνταγματικός μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (ΙΙ) Τα Δικαστήρια ασχολούνται με το θέμα της συνταγματικότητας του Νόμου και όχι με τον σκοπό, την πολιτική ή την σοφία του, ή με το κατά πόσο αυτός συνάδει με τη φυσική δικαιοσύνη, με τις βασικές αρχές της Κυβέρνησης ή με το πνεύμα του Συντάγματος - βλ. Parapanou v. Charalambous
(1980)1 J.S.C. 78, Vrahimis v. The Republic
(1971)3 C.L.R. 104 και Matsis v. The Republic
(1969)3 C.L.R. 245. (ΙΙΙ) Είναι βασική αρχή ότι τα Δικαστήρια ερμηνεύουν ένα Νόμο κατά τρόπο ώστε να συνάδει κατά το δυνατό με το Σύνταγμα - βλ. Matsis v. The Republic (ανωτέρω). (ΙV) Η εξουσία του Δικαστηρίου δεν επεκτείνεται στην απόφαση γενικών και αορίστων θεμάτων αλλά περιορίζεται στο να αποφασίσει θέματα συνταγματικότητας στις περιπτώσεις όπου είναι απόλυτα αναγκαίο για την απόφαση της υπό εξέταση υπόθεσης - βλ. Chimonides v. Manglis
(1967)1 C.L.R.
  1. (V) Στις περιπτώσεις οι οποίες αφορούν Νόμους μέρος των οποίων είναι έγκυρο και μέρος άκυρο, τα Δικαστήρια διαχωρίζουν το έγκυρο από το άκυρο και διαγράφουν μόνο το τελευταίο εκτός αν τα δύο είναι πλήρως αλληλένδετα. Η ανάγκη απόδειξης της αντισυνταγματικότητας Νόμου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας έγκειται στο ότι αυτό είναι απόλυτα απαραίτητο για να διατηρείται μια υγιής ισορροπία μεταξύ της νομοθετικής κρατικής εξουσίας και της δικαστικής κρατικής εξουσίας και επομένως να διασφαλίζεται η ανωτερότητα (supremacy) της νομοθεσίας στον τομέα αυτό και ο στόχος του Νόμου για το κοινό όφελος όλων (common good) - Papapanou v. The Republic (ανωτέρω). ΙΙ.Α Παραβίαση Άρθρου 6 Συντάγματος - Αποστέρηση Δίκαιης Δίκης και Αποστέρηση ή Περιορισμός Πρόσβασης στη Δικαιοσύνη Αποτελεί ισχυρισμό των Αιτητών πως η σχετική πρόνοια του Ν.9/65 η οποία δίδει το δικαίωμα παράλληλης προώθησης της διαδικασίας πώλησης εκκρεμουσών των δικαστικών διαδικασιών αναφορικά με τις επίδικες πιστωτικές διευκολύνσεις και την υπό κρίση υποθήκη είναι αντισυνταγματική και παραβιάζει το Συντάγματος, καθότι με την εκποίηση της περιουσίας οι δικαστικές διαδικασίες καθίστανται άνευ αντικειμένου και οι Αιτητές στερούνται του δικαιώματος τους σε δίκαιη δίκη και να ακουστούν. Σύμφωνα με τον αναντίλεκτο ισχυρισμό του Αιτητή, προκύπτει ότι στις 24.6.21 οι εδώ Αιτητές καταχώρισαν την Αγωγή 1583/21 ΕΔ Λευκωσίας εναντίον της Τράπεζας Κύπρου και των εδώ Καθ΄ ων με την οποία αξιώνουν μεταξύ άλλων την ακυρότητα και ή τον παραμερισμό των ειδοποιήσεων Θ και Ι. Αντίγραφο του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  2. Επίσης στις 21.9.21 οι εδώ Καθ΄ ων ήγειραν την Αγωγή 2150/21 ΕΔ Λευκωσίας εναντίον των εδώ Αιτητών 2-4 με την οποία αξιώνουν, μεταξύ άλλων, διάταγμα εκποίησης της υπό κρίση υποθήκης. Αντίγραφο της Αγωγής παρουσιάζεται ως Τεκμήριο
  3. Εδώ κρίνεται σκόπιμο να λεχθεί πως με βάση τόσο το Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή όσο και το Τεκμήριο 7 στην ένορκη δήλωση του ΠΔ που είναι η υπό κρίση σύμβαση υποθήκης XXXXX/10, καθώς επίσης και τον αναντίλεκτο ισχυρισμό του ΠΔ, αυτή παραχωρήθηκε από τον Αιτητή ως εξασφάλιση των πιστωτικών διευκολύνσεων προς τις Αιτήτριες 1 και
  4. Ο ΠΔ αναφέρει επίσης πως μετά την καταχώριση της Αγωγής 2150/21 οι εκεί εναγόμενοι, ήτοι οι Αιτητές 2-4 στην παρούσα, δεν έχουν καταβάλει οποιοδήποτε ποσό στους Καθ΄ ων έναντι της ισχυριζόμενης οφειλής τους. Είναι γεγονός ότι το άρθρο 44Α
(4)του Ν.9/65 επιτρέπει την προώθηση της διαδικασίας πώλησης ενόσω εκκρεμεί αγωγή αναφορικά με τις εν λόγω πιστωτικές διευκολύνσεις. Είναι ξεκάθαρο όμως πως το εν λόγω άρθρο ουδόλως κατάργησε το δικαίωμα των Αιτητών να ακουστούν στα πλαίσια των Αγωγών το οποίο και διατηρούν, ανεξαρτήτως της έκβασης της παρούσας διαδικασίας πώλησης. Ακόμα και στην περίπτωση που στα πλαίσια της παρούσας το Δικαστήριο δεν παραμερίσει την ειδοποίηση ΙΑ και η διαδικασία πλειστηριασμού προχωρήσει και ολοκληρωθεί μέχρι και την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, σαφώς και αυτό δεν επηρεάζει ούτε και προδιαγράφει την πορεία των Αγωγών τόσο των Αιτητών όσο και των Καθ΄ ων, κάτι το οποίο άλλωστε αναγνωρίζουν και οι Καθ΄ ων. Οι Αγωγές δύνανται να προχωρήσουν σε εκδίκαση, στα πλαίσια των οποίων η εγκυρότητα της υπό κρίση σύμβασης υποθήκης παραμένει προς εκδίκαση και απόφαση και το αποτέλεσμα θα καθορίσει και τα όποια δικαιώματα και υποχρεώσεις μεταξύ των μερών, ανεξαρτήτως αν έχει ήδη μεσολαβήσει η πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Ειδικότερα, είναι αντιληπτό πως η εγκυρότητα της υπό κρίση σύμβασης υποθήκης εξακολουθεί να αποτελεί επίδικο αντικείμενο στα πλαίσια της Αγωγής 1583/21 και αν το Δικαστήριο ήθελε εκδώσει απόφαση περί της ακυρότητας της σύμβασης, τότε οι Αιτητές διατηρούν κάθε δικαίωμα να ζητούν αποζημιώσεις λόγω της απώλειας και αποστέρησης της περιουσίας τους στη βάση του ότι αυτή (η απώλεια και αποστέρηση) προκλήθηκε από τις ενέργειες των Καθ΄ ων να προχωρήσουν με την εκποίηση της υποθήκης. Αντιστοίχως και το ύψος του ισχυριζόμενου οφειλόμενου υπολοίπου παραμένει προς εκδίκαση στα πλαίσια των Αγωγών και αναλόγως της απόφασης του Δικαστηρίου σε αυτές, τότε θα καθοριστούν και τα δικαιώματα και υποχρεώσεις εκατέρωθεν των μερών, λαμβάνοντας υπόψιν βεβαίως την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου από τους Καθ΄ ων. Επομένως, θεωρώ πως το άρθρο 44Α
(4)του Ν.9/65 δεν επηρεάζει το δικαίωμα της δίκαιης δίκης των Αιτητών. Υπό αυτή την έννοια ούτε και επηρεάζεται το δικαίωμα των Αιτητών να ακουστούν στις εν λόγω Αγωγές. Εδώ είναι σημαντικό να λεχθεί πως το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο προστατεύεται από το Συντάγματος, το οποίο οι Αιτητές δεν επικαλούνται και έτσι το Δικαστήριο θεωρεί πως δεν είναι δυνατή ούτε και επιτρεπτή η εξέταση του ζητήματος στα πλαίσια του συγκεκριμένου άρθρου. Για όλους τους λόγους που αναφέρονται ανωτέρω, σε περίπτωση που το Δικαστήριο εξέταζε το ζήτημα αντισυνταγματικότητας, τότε δεν ικανοποιείται πως οι πρόνοιες του άρθρου 44Α
(4)προσκρούουν στο Συντάγματος. ΙΙ.Β Παραβίαση Άρθρου 23 Συντάγματος - Περιορισμός του Δικαιώματος Ιδιοκτησίας Ο Αιτητής ισχυρίζεται πως οι πρόνοιες του Ν.9/65 περιορίζουν το συνταγματικό δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο Συντάγματος, εφόσον ο Ν.9/65 ουσιαστικά αποστερεί το δικαίωμα ιδιοκτησίας του. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Evlogimenos and Others v. The Republic of Cyprus
(1961)2 R.S.C.C. 139: «Further, the Court in examining the provisions of Article 23 of the Constitution has proceeded on the well-settled principle that the right to property safeguarded by an Article such as this is not a right in abstracto but a right as defined and regulated by the law relating to civil rights in property and the word property in paragraph 1 of Article 23 has to be understood and interpreted in this sense.» Το Συντάγματος διασφαλίζει το δικαίωμα απόκτησης, κυριότητας, κατοχής, απόλαυσης και διάθεσης περιουσίας, κινητής και ακίνητης, το οποίο δεν είναι απόλυτο αλλά υπόκειται σε περιορισμούς όπως αυτοί καθορίζονται στο εν λόγω άρθρο. Το τι συνιστά στέρηση ή περιορισμό του δικαιώματος της περιουσίας εξαρτάται από τη φύση της κάθε υπόθεσης και σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό μπορεί να είναι θέμα βαθμού. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Thymopoulos and Others v. The Municipal Committee of Nicosia
(1967)3 C.L.R. 588, Kirzis and Others v. The Republic of Cyprus
(1965)3 C.L.R. 46 και Holy See of Kitium v. Municipal Council of Limassol, 1 R.S.C.C. 15. Θεωρώ πως ο Ν.9/65 δεν καταργεί ούτε και περιορίζει το δικαίωμα ιδιοκτησίας και ή διάθεσης της περιουσίας του Αιτητή. Και τούτο καθότι ο εν λόγω Νόμος δεν αφαιρεί οποιοδήποτε δικαίωμα από τον ενυπόθηκο οφειλέτη ούτε και δημιουργεί νέο δικαίωμα στον ενυπόθηκο δανειστή, παρά μόνο καθορίζει ένα νέο τρόπο άσκησης του ήδη υφιστάμενου δικαιώματος της Τράπεζας (πέραν της υφιστάμενης μεθόδου εκποίησης ενυπόθηκου με αίτηση στο Κτηματολόγιο). Μάλιστα, στα πλαίσια της προβλεπόμενης στον Νόμο διαδικασίας πώλησης βάσει του Μέρους VIA, η Τράπεζα δεν δύναται να προχωρεί μονομερώς και αυθαίρετα στην πώληση, αλλά αντίθετα ο Νόμος ρυθμίζει και καθορίζει το κάθε στάδιο της διαδικασίας, δίδοντας δικαίωμα στον ενυπόθηκο οφειλέτη να ενημερώνεται για κάθε στάδιο και να αιτηθεί τον παραμερισμό της ειδοποίησης ΙΑ ρυθμίζοντας ταυτόχρονα τη διαδικασία εκτίμησης του ενυπόθηκου ακινήτου, την τελική τιμή πώλησης αυτού και την όλη διαδικασία ακόμα μέχρι και τη διανομή του προϊόντος πώλησης. Αξίζει να σημειωθεί πως το άρθρο 44Γ λαμβάνει υπόψιν και διασφαλίζει το δικαίωμα του ενυπόθηκου οφειλέτη στην απόλαυση της περιουσίας του, εφόσον ένας εκ των λόγων παραμερισμού της ειδοποίησης ΙΑ είναι η εξασφάλιση απαγορευτικού διατάγματος στα πλαίσια αγωγής και δεν εμποδίζει ούτε την έγερση αλλά ούτε και την προώθηση αγωγής εκ μέρους του ενυπόθηκου οφειλέτη, αλλά ακριβώς θέτει ως λόγο παραμερισμού την εξασφάλιση εκ μέρους του απαγορευτικού διατάγματος νοουμένου πως ο ενυπόθηκος οφειλέτης - αιτητής καταδείξει πως έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή του. Αυτή η πρόνοια ακριβώς διασφαλίζει πως από τη στιγμή που ο οφειλέτης ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή βάση αγωγής, τότε το άρθρο 44Γ
(3)(δ) του παρέχει λόγο για τον παραμερισμό της ειδοποίησης ΙΑ και τη σκοπούμενη πώληση. Ενόψει των πιο πάνω διαπιστώσεων του Δικαστηρίου, ο ισχυρισμός του Αιτητή πως η ισχυριζόμενη οφειλή δεν είναι εκκαθαρισμένη και πως οποιαδήποτε πώληση θα έχει ως συνέπεια την αποξένωση της περιουσίας του για την είσπραξη ενός ποσού το οποίο αμφισβητείται, κρίνεται αβάσιμος, καθότι ο Αιτητής δεν αποστερήθηκε αλλά αντιθέτως άσκησε το δικαίωμα να εγείρει το ζήτημα του ύψους του οφειλόμενου ποσού με την έγερση της Αγωγής 1583/21 και στα πλαίσια της υπεράσπισης του στην Αγωγή 2150/21 οι οποίες εκκρεμούν προς εκδίκαση. Με βάση όσα αναφέρονται ανωτέρω, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για αποστέρηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας ή έστω για περιορισμό αυτού σε βαθμό που να ισοδυναμεί με αποστέρηση. Ως εκ τούτου, δεν θεωρώ βάσιμη την εισήγηση πως η διαδικασία πώλησης αποστερεί δίχως άλλο το δικαίωμα ιδιοκτησίας της περιουσίας. Ταυτόχρονα δεν πρέπει να παραγνωρίζεται πως και ο Ν.9/65, και ειδικότερα το Μέρος VIΑ αυτού, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο της κατάρτισης της σύμβασης υποθήκης, παρείχε το δικαίωμα στην Τράπεζα να προχωρήσει σε πώληση χωρίς καν δικαστική απόφαση μέσω του Κτηματολογίου. Επομένως, θεωρώ πως η προβλεπόμενη στο Μέρος VIA του Ν.9/65 διαδικασία δεν διαφοροποιεί το δικαίωμα της Τράπεζας να προχωρεί σε πώληση παρά μόνο τη διαδικασία, παρέχοντας δικαίωμα στον οφειλέτη, ρυθμίζοντας τη διαδικασία εκτίμησης του ενυπόθηκου ακινήτου και διασφαλίζοντας την τιμή πώλησης, και επομένως δεν δύναται να θεωρηθεί ότι αποστερεί από τον Αιτητή το δικαίωμα ιδιοκτησίας της περιουσίας του. Δεν μου διαφεύγει πως το δικαίωμα πώλησης απορρέει από τη σύμβαση υποθήκης την οποία ο Αιτητής παραδέχεται ότι συνήψε προς όφελος της Τράπεζας ως εξασφάλιση των πιστωτικών διευκολύνσεων που παραχωρήθηκαν, πλην όμως αμφισβητεί τη νομιμότητα της στα πλαίσια της Αγωγής 1583/21. Ειδικότερα, ο όρος 4 παρέχει το δικαίωμα στην Τράπεζα να πωλήσει την ενυπόθηκη περιουσία είτε μέσω του Κτηματολογίου είτε απ΄ ευθείας είτε δυνάμει διατάγματος εκδοθέντος από το Δικαστήριο κατόπιν αγωγής χωρίς οποιαδήποτε προειδοποίηση προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη. Πέραν των όσων αναφέρονται ανωτέρω και σύμφωνα με τον αναντίλεκτο ισχυρισμό του ΠΔ, ο Αιτητής άσκησε το δικαίωμα που του παρέχει το άρθρο 44Γ
(2)του Νόμου και αναφέρεται ρητώς στην ειδοποίηση ΙΒ, και διόρισε και ο ίδιος εκτιμητή για σκοπούς εκτίμησης της αγοραίας αξίας του ακινήτου. Αυτό το ζήτημα θα απασχολήσει εκτενέστερα κατωτέρω. Με βάση όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω, θεωρώ πως στην υπό κρίση περίπτωση, το συγκεκριμένο μέρος του Νόμου δεν αντίκειται στις πρόνοιες του Συντάγματος. ΙΙΙ. Λόγοι Παραμερισμού Ειδοποίησης ΙΑ Με το άρθρο 44Γ
(3)του Ν.9/65, όπως έχει τροποποιηθεί, παρέχεται δικαίωμα στον ενυπόθηκο οφειλέτη και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο να καταχωρίσει έφεση για παραμερισμό της ειδοποίησης ΙΑ μόνο, για τους εκεί προβλεπόμενους λόγους. Σε αυτούς τους περιοριστικά αναφερόμενους λόγους περιλαμβάνονται οι εξής: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις (β) Η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί (γ) Η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. ΙΙΙ.Α Επίδοση Ειδοποίησης ΙΑ Όπως αναφέρεται ανωτέρω, το άρθρο 44Γ
(3)(β) προνοεί ως λόγο παραμερισμού το να μην έχουν δεόντως επιδοθεί οι ειδοποιήσεις ΙΑ. Αυτός ο ισχυρισμός αντικρούεται από τον ΠΔ ο οποίος ισχυρίζεται ότι η ειδοποίηση ΙΑ έχει δεόντως επιδοθεί σε όλα τα πρόσωπα και παρουσιάζει όλα τα σχετικά έγγραφα. Ειδικότερα, τα έγγραφα αποτελούνται από (
  1. i)αντίγραφο κατάστασης στην οποία φαίνονται τα ονόματα των Αιτητών προς τα οποία είχε αποσταλεί η ειδοποίηση ΙΑ και ο αριθμός ταχυδρόμησης για καθεμιά συστημένη επιστολή, (
  2. ii)αντίγραφο από την ιστοσελίδα του ταχυδρομείου στην οποία φαίνεται η ημερομηνία αποστολής και παραλαβής της κάθε επιστολής με βάση την προαναφερόμενη κατάσταση και (iii) αντίγραφα των ενόρκων δηλώσεων επίδοσης τους στα ίδια πρόσωπα, Τεκμήριο 8. Με βάση το Τεκμήριο 8, στις 16.2.22 ο Αιτητής παρέλαβε όλες τις επιστολές μέσω ταχυδρομείου προς τον ίδιο και στις Αιτήτριες 1, 3 και 4, ενώ στις 2.2.22 όλες οι επιστολές είχαν επιδοθεί μέσω ιδιώτη επιδότη στον XXXXX Πήττα για όλους τους Αιτητές υπό την ιδιότητα του ως υιός και συγκάτοικος του Αιτητή και ως γραμματέας στη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου των Αιτητριών 1, 3 και 4. Ο ΠΔ επισυνάπτει και αντίγραφο πιστοποιητικού έρευνας από το μητρώο του Κτηματολογίου ημ. 30.9.21, Τεκμήριο 11, στο οποίο καταγράφονται μόνο οι Καθ΄ ων ως ο ενυπόθηκος δανειστής. Στο άρθρο 44ΙΕ του Ν.9/65 ο όρος «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» ερμηνεύεται ως «οποιοδήποτε πρόσωπο έχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος του εκπλειστηριάσματος της πώλησης, όπως αυτό προκύπτει από έρευνα στα μητρώα του Κτηματολογίου και περιλαμβάνει οποιουσδήποτε εγγυητές σε σχέση με το ενυπόθηκο χρέος». Επομένως, πέραν του Αιτητή ως του ενυπόθηκου οφειλέτη και των Αιτητριών 1, 3 και 4 δεν υπάρχουν οποιαδήποτε άλλα ενδιαφερόμενα πρόσωπα προς τα οποία θα έπρεπε να γίνει επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο ικανοποιείται πως η ειδοποίηση ΙΑ έχει επιδοθεί σε όλα τα αναφερόμενα στον Νόμο πρόσωπα και με τον εκεί προβλεπόμενο τρόπο, όπως απαιτούν τα άρθρα 44Γ
(1)και 44ΙΕ, ήτοι με αποστολή της ειδοποίησης στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα όπως ο όρος ερμηνεύεται στο άρθρο 44ΙΕ και με την αποστολή συστημένης επιστολής και, εκ του περισσού, και μέσω ιδιώτη επιδότη σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι οι ειδοποιήσεις ΙΑ επιδόθηκαν δεόντως σε όλα τα καθοριζόμενα στον Νόμο πρόσωπα. ΙΙI.Β Χρόνος Αποστολής Ειδοποίησης ΙΑ Αποτελεί ισχυρισμό των Αιτητών πως η ειδοποίηση ΙΑ στάληκε πριν τη λήξη της προθεσμίας για πληρωμή προς τον ενυπόθηκο δανειστή, καθότι δεν είχε αποσταλεί και ή αποσταλεί νομότυπα σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα η ειδοποίηση Ι. Το λεκτικό του άρθρου 44Γ του Ν.9/65 ορίζει όπως η διαδικασία πώλησης γίνεται σε δύο στάδια, ήτοι την επίδοση της ειδοποίησης Ι και ακολούθως την επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ. Με άλλα λόγια, ο ενυπόθηκος δανειστής οφείλει να επιδώσει τον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο την ειδοποίηση Ι. Μόνο με την ολοκλήρωση αυτού του πρώτου σταδίου αναφορικά με όλα τα σχετικά πρόσωπα και τη λήξη των προθεσμιών χωρίς οποιαδήποτε συμμόρφωση ενεργοποιείται το δεύτερο στάδιο κατά το οποίο ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην επίδοση στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο της ειδοποίησης ΙΑ. Ο Αιτητής αναφέρει πως δεν υπάρχει περίπτωση η ειδοποίηση Ι να επιδόθηκε στις Αιτήτριες 1, 3 και 4 σε οποιοδήποτε πρόσωπο πέραν του ιδίου καθότι εκείνος είναι ο διευθυντής και γραμματέας τους. Επισυνάπτει το Τεκμήριο 7, ήτοι έρευνα στην ιστοσελίδα του Εφόρου Εταιρειών για τις εν λόγω εταιρείες, το οποίο όμως δεν επιβεβαιώνει αυτή τη θέση του καθότι φαίνεται να είναι διευθυντής και των τριών εταιρειών αλλά γραμματέας μόνο των Αιτητριών 1 και 4 ενώ η γραμματέας της Αιτήτριας 3 φέρεται η XXXXX Πήττα. Αξίζει να σημειωθεί πως στο Τεκμήριο 7 αναγράφεται ως ημερομηνία τελευταίας καταχώρισης για την Αιτήτρια 1 η 31.12.12, για την Αιτήτρια 3 η 15.4.15 και για την Αιτήτρια 4 η 15.1.
  1. Και πάλι ο ΠΔ προβάλλει ισχυρισμούς και παρουσιάζει τα σχετικά έγγραφα όπως για την ειδοποίηση ΙΑ, Τεκμήριο 9, προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών του. Επομένως, προκύπτει πως η ειδοποίηση Ι στάληκε με συστημένο ταχυδρομείο σε όλους τους Αιτητές και παραλήφθηκαν από εξουσιοδοτημένο πρόσωπο για τον Αιτητή στις 6.9.21, από τον XXXXX Γιασεμίδη για την Αιτήτρια 1 στις 17.11.21, ενώ φαίνεται ότι δεν παραλήφθηκε για τις Αιτήτριες 3 και
  2. Επίσης η ειδοποίηση Ι επιδόθηκε μέσω ιδιώτη επιδότη στις 25.8.21 στη XXXXX Πήττα για όλους τους Αιτητές, ως γραμματέας στην εγγεγραμμένη διευθύνση των Αιτητριών 1, 3 και 4 και ως σύζυγος και συγκάτοικος του Αιτητή. Στο άρθρο 44ΙΕ δίδεται η ερμηνεία του όρου «επίδοση» ότι σημαίνει «. σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο» και νοείται ότι «. ιδιωτική επίδοση δύναται να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης με διάταγμα Δικαστηρίου κατόπιν γενικής αίτησης». Ο τρόπος επίδοσης σε φυσικά πρόσωπα καθορίζεται από τη Δ.5 θ.2
(1)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, η οποία προνοεί μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «2.
(1)The service shall, whenever it is practicable, be effected by leaving the copy with the person to be served; but, if he is not found at his house or at his usual place of employment, the service shall be deemed to be effected if the copy is left: (
  1. i)with any member of his family of apparently 16 years and upwards then in his town or village or within the lands thereof; (
  2. ii)with any person apparently of such age and in charge of the place of his employment; (iii) with his master in the case of a servant living with his master.» Η επίδοση σε νομικά πρόσωπα ρυθμίζεται από τη Δ.5 θ.7 στην οποία αναφέρονται τα εξής: «7. In the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer, or on the treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body, shall be deemed good service; and in the case of any company not formed in Cyprus, the copy may be left at its place of business in Cyprus, or if there is no such place, with any person in Cyprus who appears to be authorized to transact business for the company in Cyprus, and such leaving of the copy shall he deemed good service unless the Court or a Judge otherwise orders. And where by any law provision is made for the service of any writ of summons or other process on any corporate body or any society or fellowship or any body or a number of persons, corporate, or unincorporate, the service of the office copy of a writ may be effected accordingly.» Ως εκ τούτου, προκύπτει χωρίς δυσκολία πως οι Καθ΄ ων απέστειλαν την ειδοποίηση Ι σε όλα τα προαναφερόμενα πρόσωπα αρχικά με συστημένη επιστολή και στις περιπτώσεις στις οποίες η παραλαβή αυτής από τους φερόμενους ως παραλήπτες δεν έγινε δυνατή, οι Καθ΄ ων προχώρησαν με ιδιωτική επίδοση. Η ιδιωτική επίδοση στους Αιτητές 1 και 2 έγινε και πάλι εκ του περισσού. Αναφορικά με τις συστημένες επιστολές οι οποίες παραλήφθηκαν για τους Αιτητές 1 και 2, το Δικαστήριο σημειώνει ότι η παραλαβή συστημένης επιστολής για νομικό πρόσωπο δεν πρέπει απαραιτήτως να γίνει από τον διευθυντή ή γραμματέα αυτού, ως ισχυρίζεται ο Αιτητής. Η παραλαβή δύναται να γίνει από οποιοδήποτε πρόσωπο είναι εξουσιοδοτημένο να παραλαμβάνει εκ μέρους και για λογαριασμό του. Ως εκ τούτου, η παραλαβή των συγκεκριμένων επιστολών από το κατονομαζόμενο πρόσωπο για την Αιτήτρια 1 και από εξουσιοδοτημένο πρόσωπο για τον Αιτητή 2 θεωρείται καλή και νομότυπη επίδοση. Άλλωστε, η παραλαβή της επίδοσης Ι από τον Αιτητή είναι παραδεκτή από τον ίδιο, εξ ου και την επισυνάπτει ως Τεκμήριο 3. Σύμφωνα με το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων επίδοσης, η επίδοση είτε στο φυσικό πρόσωπο είτε στην εταιρεία έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθότι η επίδοση στον Αιτητή έγινε προς τη σύζυγο και συγκάτοικο του ενώ η επίδοση στην Αιτήτρια 1 έγινε σε πρόσωπο στο εγγεγραμμένο γραφείο αυτής. Ανεξαρτήτως του ότι η XXXXX Πήττα φέρεται στην ένορκη δήλωση επίδοσης ως γραμματέας, κάτι το οποίο δεν συμφωνεί με το Τεκμήριο 7, εντούτοις η επίδοση προς το συγκεκριμένο πρόσωπο έγινε στη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της εταιρείας, όπως αυτή αναγράφεται στο Τεκμήριο 7, και αυτό από μόνο του καθιστά την επίδοση καθόλη ορθή και νομότυπη. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι η επίδοση της ειδοποίησης Ι έγινε σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα νομότυπα και κανονικά. Η θέση των Αιτητών ότι η ειδοποίηση Ι δεν συνοδεύεται από αναλυτική κατάσταση λογαριασμού δεν δύναται να τύχει εξέτασης από το Δικαστήριο, εφόσον δεν προβλέπεται τέτοιος λόγος ακύρωσης της μεταγενέστερης ειδοποίησης ΙΑ. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω διαπίστωση, κρίνεται σκόπιμο να λεχθεί πως ούτε στο άρθρο 44Γ
(1)ούτε και σε οποιοδήποτε άλλο άρθρο δίδεται η ερμηνεία της κατάστασης λογαριασμού που πρέπει να συνοδεύει την ειδοποίηση Ι, παρά μόνο το άρθρο αναφέρεται σε «κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων». Επομένως, θεωρώ ότι η συνημμένη στην ειδοποίηση Ι κατάσταση συνάδει με αυτή την πρόνοια εφόσον καταδεικνύει το αρχικό ποσό υποθήκης και τους τόκους μέχρι τις 31.3.21 και ακολούθως το συνολικό υπόλοιπο υποθήκης και οφειλόμενο ενυπόθηκο χρέος. Υπενθυμίζεται πως ο ισχυρισμός για λανθασμένο και αυθαίρετο υπόλοιπο δεν δύναται να εξεταστεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας αλλά αποτελεί αντικείμενο των Αγωγών. Σημειώνεται ακόμα πως ο ΠΔ ισχυρίζεται ότι το απαιτητό στην ειδοποίηση Ι ποσό παρουσιάζεται συνολικά και έχει υπολογιστεί σύμφωνα με το έγγραφο της υποθήκης. Επομένως, φαίνεται πως οι Καθ΄ ων ακολούθησαν ορθώς τις πρόνοιες του Ν.9/65 και απέστειλαν πρώτα την ειδοποίηση Ι με συνημμένη κατάσταση λογαριασμού και όταν οι Αιτητές παρέλειψαν να συμμορφωθούν εντός της προβλεπόμενης από τον Νόμο προθεσμίας των 45 ημερών, επέδωσαν την ειδοποίηση ΙΑ. ΙII.Γ Τύπος και Περιεχόμενο Ειδοποίησης ΙΑ Οι Αιτητές προβάλλουν διάφορους λόγους για τους οποίους εισηγούνται πως η ειδοποίηση ΙΑ πάσχει τόσο ως προς τον τύπο όσο και ως προς το περιεχόμενο της. Κατ΄ αρχάς επαναλαμβάνεται πως ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι η ειδοποίηση ΙΑ περιέχει ένα αυθαίρετο ποσό, ως αποτέλεσμα παράνομων τόκων υπερημερίας, καταχρηστικών και αδικαιολόγητων χρεώσεων, δεν δύναται να εξεταστεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας αλλά στα πλαίσια των Αγωγών. Επιπλέον, ο Αιτητής παρατηρεί πως η υποθήκη ημ. 24.6.10 αφορά το ποσό των €993.000 με συνολικό επιτόκιο προς 5,7010% ενώ η ειδοποίηση ΙΑ ημ. 18.1.22 αναφέρει λανθασμένα ως οφειλόμενο το ποσό των €1.731.813,89 πλέον τόκο εκ €3.613,50 κατά τις 18.1.
  1. Παρόλο που δεν προσφέρεται οποιαδήποτε εξήγηση για αυτή τη θέση του Αιτητή, εντούτοις το Δικαστήριο περιορίζεται να αναφέρει πως η σύμβαση υποθήκης περιέχει όρο για τη χρέωση του τόκου προς 5,7010% από τις 26.6.10 και στη συνέχεια αναλύει πως το ποσοστό αυτό αποτελείται από κυμαινόμενο επιτόκιο έξι μηνών Euribor με τις εκεί αναγραφόμενες προσαυξήσεις. Στο έγγραφο υποθήκης υπάρχει ο όρος 12 δυνάμει του οποίου το τελικώς οφειλόμενο ποσό βάσει της υποθήκης είναι το οφειλόμενο υπόλοιπο κατά την ημερομηνία εκποίησης της υποθήκης το οποίο δεν θα ξεπερνά τις €993.000 με τόκο κεφαλαιοποιούμενο δύο φορές ετησίως, κατά τις 30 Ιουνίου και 31 Δεκεμβρίου κάθε έτους, προς ποσοστό επιτοκίου το οποίο ήθελε συμφωνηθεί από καιρού εις καιρό μεταξύ του πρωτοφειλέτη και της Τράπεζας και ή σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική της Τράπεζας. Επομένως, πέραν του ότι διαφαίνεται πως το επιτόκιο δεν είναι σταθερό αλλά διαφοροποιείται, τα δύο ποσά είναι διαφορετικά και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι στο οφειλόμενο ποσό της ειδοποίησης ΙΑ περιλαμβάνεται και χρέωση τόκου, πέραν του ποσού των €3.613,
  2. Αυτό προκύπτει και από τα αναφερόμενα στην ειδοποίηση Ι ποσά. Στην ειδοποίηση Ι ημ. 11.8.21, αναφέρεται ως οφειλόμενο υπόλοιπο το ποσό των €1.687.146,06 πλέον τόκοι επί ποσού €1.660.819,39 προς ετήσιο κυμαινόμενο επιτόκιο 4,231 (Euribor 6 μηνών προσαυξημένο κατά 4,75% με κεφαλαιοποίηση δύο φορές ετησίως, κατά τις 30 Ιουνίου και 31 Δεκεμβρίου κάθε έτους) από την 1.4.
  3. Επίσης ο ΠΔ αναφέρει ότι τα αναγραφόμενα στις ειδοποιήσεις Ι και ΙΑ ποσά έχουν υπολογιστεί σύμφωνα με το έγγραφο της υποθήκης και στην ειδοποίηση ΙΑ το κεφάλαιο και οι τόκοι παρουσιάζονται ξεχωριστά ενώ, όπως έχει ήδη λεχθεί, στην ειδοποίηση Ι το απαιτητό ποσό παρουσιάζεται συνολικά. Ως εκ τούτου αυτή η τοποθέτηση του Αιτητή δεν κρίνεται βάσιμη και τέτοια που να καθιστά το περιεχόμενο της ειδοποίησης ΙΑ λανθασμένο. Με βάση δε το άρθρο 44Γ
(1), κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους πρέπει να συνοδεύει την ειδοποίηση Ι και δεν επιβάλλεται για την ειδοποίηση ΙΑ. Σύμφωνα με το άρθρο 44Γ
(2)του Ν.9/65, η ειδοποίηση ΙΑ πρέπει να είναι σύμφωνη με τον τύπο του Δεύτερου Παραρτήματος. Μια ανάγνωση της υπό κρίση ειδοποίησης ΙΑ καταδεικνύει πως αυτή συνάδει πλήρως με το λεκτικό και τον τύπο του Παραρτήματος. Σημειώνεται ότι η ειδοποίηση ΙΑ συνοδεύεται από το Δελτίο Ειδοποίηση Ηλεκτρονικού Πλειστηριασμού. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, προκύπτει ξεκάθαρα πως η υπό κρίση ειδοποίηση ΙΑ βρίσκεται σε πλήρη συμμόρφωση με το Δεύτερο Παράρτημα τόσο ως προς τον τύπο της όσο και ως προς το περιεχόμενο της, όπως απαιτείται από το άρθρο 44Γ
(2). IV. Άλλοι Λόγοι IV.A Αξία Ενυπόθηκου Ακινήτου Στο Δελτίο η επιφυλασσόμενη τιμή πώλησης καθορίζεται στις €815.
  1. Αποτελεί κοινό έδαφος πως μετά την παραλαβή της ειδοποίησης ΙΒ, ο Αιτητής διόρισε εκτιμητή την εταιρεία Kikis Athinodorou & Associates LLC η οποία προέβη σε εκτίμηση του ενυπόθηκου ακινήτου. Η εκτίμηση ημ. 29.10.21, Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, κοινοποιήθηκε στους Καθ΄ ων, σύμφωνα με την οποία η αγοραία αξία του ακινήτου είναι €1.600.000 και η αξία καταναγκαστικής πώλησης €1.140.
  2. Είναι επίσης κοινώς παραδεκτό πως ακολούθως οι Καθ΄ ων διόρισαν ως εκτιμητή την εταιρεία Urban Keys η οποία με τη σειρά της προέβη σε εκτίμηση του ακινήτου ημ. 20.12.21 για το ΕΤΕΚ, Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, και κατέληξε ότι η αγοραία αξία ανέρχεται στις €730.000 και η αξία καταναγκαστικής πώλησης ανέρχεται στις €545.
  3. Αποτελεί ισχυρισμό του Αιτητή πως η εκτίμηση της εταιρείας Athinodorou είναι ορθή καθότι ο εκτιμητής επισκέφθηκε το ακίνητο, είδε το θερμοκήπιο που βρίσκεται εντός αυτού και το οποίο αυξάνει σημαντικά την αξία του, σε αντίθεση με την εταιρεία Urban από την οποία ουδείς επικοινώνησε με τον Αιτητή για να επισκεφθεί τον χώρο και δει το θερμοκήπιο. Ο Αιτητής προσθέτει ότι στο ενυπόθηκο ακίνητο βρίσκονται τα θερμοκήπια στα οποία η Αιτήτρια 1 καλλιεργεί τα λουλούδια της και επομένως όλη η παραγωγή λουλουδιών και η οικονομική της βιωσιμότητα βρίσκεται στο εν λόγω ακίνητο. Κατ΄ αρχάς κρίνεται σκόπιμο να λεχθεί ότι στην Έκθεση της Urban, στη σελ.5, αναφέρεται ότι το ακίνητο «έχει επιθεωρηθεί μόνο εξωτερικά αφού ο ιδιοκτήτης αδυνατούσε να παρευρεθεί στην επιθεώρηση», ότι αυτό αποτελεί παρέκκλιση των συνηθισμένων διαδικασιών για επιθεώρηση ακινήτων για εκτίμηση και ότι η τελική εκτίμηση πιθανόν να ήταν διαφορετική αν γινόταν και εσωτερική εκτίμηση του ακινήτου, επομένως η εκτίμηση έγινε αυστηρώς με αυτή την επιφύλαξη. Ο ΠΔ προσθέτει επίσης πως μετά την επίδοση της ειδοποίησης ΙΒ και τον διορισμό εκτιμητή από τον Αιτητή, στις 18.11.21 οι Καθ΄ ων προχώρησαν σε διορισμό εκτιμητή, της εταιρείας C. Zakheos Property Valuations LLC, o οποίος ετοίμασε την Έκθεση του, Τεκμήριο 12, σύμφωνα με την οποία η αγοραία αξία ανέρχεται στις €894.
  4. Ο ΠΔ αναφέρει πως ενόψει του ότι υπήρχε μεγάλη απόκλιση πέραν του 25% μεταξύ των δύο εκτιμήσεων για την αγοραία αξία του ακινήτου, τότε οι Καθ΄ ων αποτάθηκαν στο ΕΤΕΚ και ζήτησαν τον διορισμό τρίτου εκτιμητή, της Urban. Ως αγοραία αξία καθορίστηκε ο μέσος όρος των δύο πλησιέστερων εκτιμήσεων, ήτοι €812.
  5. Σύμφωνα πάντα με τον ΠΔ, η επιφυλασσόμενη τιμή πώλησης δεν πρέπει να είναι μικρότερη του 80% της αγοραίας αξίας, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση όχι μικρότερη από €649.
  6. Πράγματι αυτή η ακολουθητέα διαδικασία συνάδει πλήρως με όσα προνοούνται στο άρθρο 44Δ του Ν.9/65 το οποίο διέπει τη διαδικασία εκτίμησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Επομένως, το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι η διαδικασία εκτίμησης της αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου και συνακόλουθα ο καθορισμός της επιφυλασσόμενης τιμής πώλησης αυτού με πλειστηριασμό είναι σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία. IV.B Κατάχρηση Διαδικασίας - Κακοπιστία Καθ΄ ων Τέλος, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι η αποστολή της ειδοποίησης ΙΑ γίνεται καταχρηστικά και κακόπιστα από τη στιγμή που οι δύο πλευρές βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις για εξεύρεση μιας συνολικής αναδιάρθρωσης και εξώδικης διευθέτησης όλων των υποθέσεων των Αιτητών. Εκτός του ότι αυτή η αναφορά ενδεχομένως να συνιστά αναγνώριση οφειλής προς τους Καθ΄ ων, ο Αιτητής δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε έγγραφα προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών του. Επιπλέον, ο ΠΔ απορρίπτει αυτούς τους ισχυρισμούς του Αιτητή. Υπό το φως των όσων αναφέρονται ανωτέρω, δεν έχει διαφανεί πως οι Καθ΄ ων προωθούν την υπό κρίση διαδικασία πώλησης καταχρηστικά και ή κακόπιστα, αλλά διαφαίνεται πως αυτοί ενεργούν με γνώμονα την άσκηση των δικαιωμάτων τους που τους παρέχει ο Νόμος για την εξασφάλιση του λαβείν τους. V. Κατάληξη Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, καταλήγω πως η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Ως εκ τούτου η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση - Εφεσίβλητων και εναντίον των Αιτητών - Εφεσειόντων αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........ ΄Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Γ.Ι. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.