Αdevedem Limited ν. Aldecor Constructions Limited, Γενική Αίτηση αρ. 56/2020, 24/5/2022

(1)και

(2)του Περί Δικαστηρίων Νόμου καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το αίτημα συνοδεύεται από δύο

(2)ένορκες δηλώσεις της κας. Κατερίνας Θεοδούλου, δικηγόρου, στο δικηγορικό γραφείο των αιτητών. Η πρώτη ένορκη δήλωση είναι ημερομηνίας 22.6.20 και συνοδεύει το αίτημα, ενώ η δεύτερη αποτελεί Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση ημερομηνίας 3.3.22 η οποία καταχωρήθηκε κατόπιν Ενδιάμεσης Απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου, ημερομηνίας 28.2.

1. Η κα. Θεοδούλου δηλώνει γνώστης των γεγονότων μέσω του φακέλου που τηρείται στο δικηγορικό γραφείο των κ.κ. Πελεκάνου, ενώ οι αιτητές την έχουν εξουσιοδοτήσει όπως προβεί αντιστοίχως σε αυτές. Η ομνύουσα αναφέρει ότι οι αιτητές ενήργησαν σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 10 του Κεφ. 4, επιδίδοντας την 4.9.19 σχετική ειδοποίηση προς τους καθ'ών η αίτηση με την οποίαν εισηγούνταν τον διορισμό του κ. Σφήκα, Πολιτικού Μηχανικού, ως Διαιτητή (Τεκμήριο 1). Στην εν λόγω Ειδοποίηση δεν αποκρίθηκαν ποτέ οι καθ'ών η αίτηση. Αποτελεί πεποίθηση της ότι στην παρούσα, υπάρχουν ζητήματα τα οποία χρήζουν εξειδικευμένης γνώσης. Καταθέτει ως Τεκμήριο Α, μέσω της συμπληρωματικής της ένορκης δήλωσης την μεταξύ των μερών Έγγραφη Συμφωνία ημερομηνίας 2.11.
2. Ως Τεκμήριο Β επισυνάπτει επιστολή των αιτητών ημερομηνίας 28.5.19 προς τον Πρόεδρο και Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου Εργοληπτών, στην οποία εκφράζουν τα παράπονα τους σε σχέση με τις υπηρεσίες των καθ'ων η αίτηση. Την σχετική απάντηση του Συμβουλίου Εργοληπτών επισυνάπτει ως Τεκμήριο Γ. Προκαλεί εντύπωση ως προκύπτει από την απάντηση του Συμβουλίου ότι, οι καθ'ων η αίτηση λανθασμένα και/ή εσκεμμένα, πληροφόρησαν αυτό ότι η μεταξύ των διαδίκων διαφορά παραπέμφθηκε σε διαιτησία και/ή ότι επήλθε συμβιβασμός, γεγονός το οποίο δεν ισχύει. Οι διαφορές των μερών είναι ακόμη υπαρκτές, το δε περιεχόμενο των πιο πάνω τεκμηρίων φανερώνει όχι μόνο την ύπαρξη αλλά και το μέγεθος αυτών, ενώ παράλληλα ορατή είναι η αναγκαιότητα που έχει προκύψει για διορισμό διαιτητή, δεδομένων των τεχνικών ζητημάτων που αποτελούν την βάση της διαφοράς. Ο κ. Σφήκας κατέχει δεόντως το γνωσιολογικό και εμπειρικό υπόβαθρο για διορισμό του, έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσαλλονίκης ως Πολιτικός Μηχανικός, ενώ είναι μέλος του Chartered Institute of Arbitrators ως διαιτητής και μεσολαβητής. Πέραν των ως άνω αποτελεί εγκεκριμένο εκπαιδευτή της ΑΝΑΔ στην Κύπρο και εγκεκριμένο διασυνοριακό μεσολαβητή του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Ελλάδας. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο Δ αντίγραφο Καταλόγου Μητρώων Διαιτητών στο ΕΤΕΚ στον οποίο το όνομα του κ. Σφήκα είναι καταγεγραμμένο. H Ένσταση: Το αίτημα προσέκρουσε στην ένσταση των καθ'ων η αίτηση, καταχωρηθείσα την 28.1.
3. Η ένσταση, υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Αποστόλου, Διευθυντή των Καθ'ων η αίτηση. Η ένσταση βασίζεται στους στον Περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρα 35

(1),

(2), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Δ.49, Δ.64, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος, ως επίσης στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Με δεκαεπτά

(17)λόγους, οι Καθ'ων η αίτηση καλούν το Δικαστήριο όπως απορρίψει την παρούσα, προβάλλοντας μεταξύ άλλων, το αβάσιμο της απαίτησης, την μη ύπαρξη μεταξύ των μερών οποιασδήποτε διαφοράς, την μη συγκατάθεση των Καθ'ων για παραπομπή σε διαιτησία, την μη πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 35 του Ν.14/60 για παραπομπή σε διαιτησία, καθώς και την μη ύπαρξη γραπτής συμφωνίας μεταξύ των μερών που να προνοεί για παραπομπή ενδεχόμενης διαφοράς σε διαιτησία, αμφισβητώντας παράλληλα, τα προσόντα και επιλογή του προτεινόμενου υπό των αιτητών, διαιτητή. Ο κ. Αποστόλου δηλώνει διευθυντής των καθ'ών η αίτηση (Τεκμήριο 1 Αντίγραφο του Εφόρου Εταιρειών). Παραδέχεται την επίδοση της ειδοποίησης ημερομηνίας 4.9.

1. Αυτή επιδόθηκε μεν στην ιδιαίτερα του κ. XXXXX Αθανασίου, απορρίπτει δε, το περιεχόμενο της, ως ανυπόστατο. Τονίζει ότι οι καθ'ων η αίτηση δεν συγκατατίθενται στην παραπομπή της όποιας κατ΄ισχυρισμόν διαφοράς σε διαιτησία, ή σε διορισμό διαιτητή ή άλλως πως. Ουδέποτε, τονίζει είχε συμφωνηθεί η παραπομπή τυχόν διαφοράς σε ένα μόνο διαιτητή και κατ΄επέκταση δεν μπορεί να διορισθεί ο κ. Σφήκας ως τέτοιος. Η κα. Θεοδούλου δεν έχει ιδίαν γνώση των γεγονότων, και δεν αιτιολογεί καθόλου ή επαρκώς, τους λόγους για τους οποίους δεν ορκίζονται οι αξιωματούχοι των αιτητών. Επιπλέον, τα όσα καταγράφονται στην αίτηση δεν αποκαλύπτουν και/ή δεν συνιστούν διαφορά, ενώ δεν έχει εξειδικευτεί το μέγεθος ή έκταση αυτής, ούτε καταγράφονται σχετικές λεπτομέρειες, με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μην μπορεί να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα περί ύπαρξης μιας τέτοιας κατ΄ ισχυρισμόν διαφοράς. Τέλος, αποτελεί θέση του ομνύοντα ότι το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης δεν αποκαλύπτει την μη τήρηση των οποιονδήποτε υποχρεώσεων εκ μέρους των καθ'ων η αίτηση, με αποτέλεσμα η αίτηση να πίπτει σε απόρριψη. Νομική Πτυχή: Η εξουσία του Δικαστηρίου για διορισμό διαιτητή εντοπίζεται στο Άρθρο 10, Κεφ. 4, αποτελεί αντιγραφή ουσιαστικά του άρθρου 10 του Arbitration Act
2. Το Άρθρο 10 του Κεφ. 4, έχει ως ακολούθως: «10

(1)Σε oπoιαδήπoτε από τις ακόλoυθες περιπτώσεις- (α) όταv τo συvυπoσχετικό πρoβλέπει ότι η παραπoμπή σε διαιτησία θα γίvει σε έvα μόvo διαιτητή και μετά τηv εμφάvιση διαφορών όλoι oι συμβαλλόμεvoι δεv συμφωvoύv στo διορισμό ενός διαιτητή ή (β) αv διαιτητής o oπoίoς έχει διoριστεί αρvηθεί ή αδυvατεί vα εvεργήσει ή απoθάvει και στo συvυπoσχετικό δεv φαίvεται ότι υπήρχε πρόθεση vα μηv πληρωθεί η θέση και oι συμβαλλόμεvoι δεv πληρώσoυv τη θέση ή (γ) όταv oι συμβαλλόμεvoι ή δύo διαιτητές είvαι ελεύθερoι vα διoρίσoυv επιδιαιτητή ή τρίτo διαιτητή, ή όταv απαιτείται vα διoρίσoυv επιδιαιτητή δύo διαιτητές, και δεv τov διoρίσoυv. ή (δ) όταv επιδιαιτητής ή τρίτoς διαιτητής πoυ διoρίστηκε αρvείται ή αδυvατεί vα εvεργήσει ή απoθάvει και στo συvυπoσχετικό δεv φαίvεται ότι υπήρχε πρόθεση vα μηv πληρωθεί η θέση και oι συμβαλλόμεvoι ή oι διαιτητές δεv πληρώσoυv τη θέση, oπoιoσδήπoτε από τoυς συμβαλλόμεvoυς δύvαται vα επιδώσει στoυς άλλoυς συμβαλλόμεvoυς ή στoυς διαιτητές, αvάλoγα με τηv περίπτωση, γραπτή ειδoπoίηση για διoρισμό διαιτητή, επιδιαιτητή ή τρίτoυ διαιτητή.

(2)Αv o διoρισμός δεv γίvει μέσα στις επτά επόμεvες εργάσιμες ημέρες από τηv επίδoση της ειδoπoιήσεως, τo Δικαστήριo δύvαται, ύστερα από αίτηση τoυ συμβαλλόμεvoυ o oπoίoς έδωσε τηv ειδoπoίηση, vα διoρίσει διαιτητή, επιδιαιτητή ή τρίτo διαιτητή o oπoίoς έχει τις ίδιες εξoυσίες vα εvεργήσει στηv παραπoμπή και vα εκδώσει απόφαση ωσάv vα είχε διoριστεί με τη συvαίvεση όλωv τωv αvτισυμβαλλόμεvωv. Το ίδιο το λεκτικό του Νομοθετήματος παραθέτει τις προϋποθέσεις για διορισμό διαιτητή. Αυτές είναι: (α) Το συνυποσχετικό να προβλέπει παραπομπή σε διαιτησία από ένα μόνο διαιτητή. (β) Να υπάρχει διαφωνία των διαδίκων για διορισμό διαιτητή μετά την εμφάνιση μεταξύ τους διαφορών. (γ) Να υπάρχει επίδοση γραπτής ειδοποίησης ως προς τον διορισμό διαιτητή, (δ) Να μην γίνει διορισμός διαιτητή εντός 7 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης. Αφετηρία για την εξέταση πλήρωσης της πρώτης προϋπόθεσης αποτελεί ο όρος 8 της συμφωνίας ημερ. 2.11.18 ο οποίος διαβάζει ως ακολούθως: «8. Οποιαδήποτε διαφορά τυχόν προκύψει για οποιοδήποτε θέμα θα επιλύονται με τις πρόνοιες του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφάλαιο 4 της Κυπριακής Δημοκρατίας». Αυταπόδεικτη είναι συνεπώς, η ύπαρξη σχετικής ρήτρας για διαιτησία επί του συμβολαίου, με την θέση του κ. Αποστόλου (βλ. παρ.10 Ε/Δ), ότι ουδέποτε υπήρξε συμφωνία για παραπομπή σε διαιτησία να μην βρίσκει έρεισμα, και να απορρίπτεται. Στο άρθρο 2

(1)του Νόμου δίδεται ο ορισμός του τι αποτελεί συνυποσχετικό. Αυτό καθορίζεται να είναι μια: «γραπτή συμφωνία για την υποβολή υφιστάμενων ή μελλοντικών διαφορών σε διαιτησία, είτε ο διαιτητής κατονομάζεται σε αυτήν είτε όχι». Η εν λόγω συμφωνία είναι δεόντως υπογεγραμμένη από τα μέρη. Ως προς την αναφορά σε ένα μόνο διαιτητή, το Δικαστήριο λαμβάνει καθοδήγηση από το Άρθρο 6 του Νομοθετήματος το οποίο προνοεί ότι η συμφωνία των διαδίκων, εκτός αν σε αυτήν εκφράζεται αντίθετη πρόθεση, θεωρείται ότι περιλαμβάνει τις διατάξεις του Πρώτου Πίνακα του Νόμου. Η παράγραφος 1 του Παραρτήματος αναφέρει: «Αν δεν προβλέπεται οποιοδήποτε άλλο είδος παραπομπής σε διαιτησία, η παραπομπή γίνεται σε ένα μόνο διαιτητή». Στα Halsbury's Statutes of England, 3rd Ed. V.2, σελ. 442 διαβάζουμε τα εξής: «Only a party to the submission can make an application under this section (Re Franklin and Swathing's Arbitration, [1929] Ch.238 (nominee of deceased partner). Where a submission contains no provision as to the number of arbitrators this section is still applicable by virtue of s.6, ante. In Re Eyre and Leicester Corporation [1892] I Q.B. 136, it was decided that a reference to "an arbitrator or umpire" means a reference to a single arbitrator, and that the words as thus used were synonymous». Με την μη καταγραφή οποιασδήποτε προς το αντίθετο πρόθεσης των μερών στον όρο 8 του μεταξύ τους συμβολαίου, το Δικαστήριο βρίσκει ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρούται. Αυταπόδεικτη θεωρώ είναι και η ύπαρξη διαφοράς μεταξύ των μερών, ούτως ώστε να πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση. Στην απόφαση Tradax v Gueensea Marine Co

(1986)1 C.L.R. 559, η λέξη «διαφορά» ερμηνεύτηκε ως : « A dispute presupposes disagreement about facts relevant to liability of the parties or the implications of such facts in law». Να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν θα ενδιατρίψει επί της ουσίας των ισχυρισμών ως προς το βάσιμο ή μη, της κατ΄ισχυρισμόν διαφοράς. Στο παρόν στάδιο το έργο του Δικαστήριο περιορίζεται στην διερεύνηση και διαπίστωση του κατά πόσο φαίνεται να προκύπτει διαφορά μεταξύ των διαδίκων ώστε να ενεργοποιείται η εξουσία του για παραπομπή σε διαιτησία. Στην υπό κρίση υπόθεση, αυτή η διαφορά ευκόλως εντοπίζεται τόσο μέσω των αντικρουόμενων ισχυρισμών των διαδίκων στις κατατεθειμένες ένορκες δηλώσεις, αλλά και από μια ανάγνωση της μεταξύ των μερών ανταλλαγείσας επιστολογραφίας (βλ. Τεκμήρια Β και Γ της Ε/Δ Θεοδούλου). Το γεγονός και μόνο ότι υπάρχουν εκ διαμέτρου αντίθετες και αντικρουόμενες θέσεις ως προς την κατ΄ισχυρισμόν καθυστέρηση στην ολοκλήρωση του συμβολαίου, και τις αντίστοιχες αναφορές στην ύπαρξη ή μη κακοτεχνιών, με έκαστο μέρος να παραθέτει τις θέσεις του περί τούτου λεπτομερώς, και όχι με γενικές και αόριστες αναφορές στις επιστολές τους προς τον Πρόεδρο και Μέλη του Συμβουλίου Εργοληπτών, είναι αρκετό, στο παρόν στάδιο για να καταλήξει το Δικαστήριο στο ασφαλές συμπέρασμα περί ύπαρξης ορατής διαφοράς και/ή διαφωνίας μεταξύ των διαδίκων. Οι καθ'ων η αίτηση, μέσω επιστολής τους ημερομηνίας 22.7.19 προς το Συμβούλιο Εγγραφής και Ελέγχου Εργοληπτών Οικοδομικών και Τεχνικών Έργων (Τεκμήριο Γ Ε/Δ Θεοδούλου) παραδέχονται ουσιαστικά την ύπαρξη διαφορών, την οποίαν μάλιστα, προσπάθησαν να επιλύσουν με την επιστράτευση της βοήθειας των αρχιτεκτόνων. Κάνουν μάλιστα αναφορά στην εν λόγω επιστολή ότι μετά την παρέμβαση των αρχιτεκτόνων, τα μέρη «κατέληξαν σε από κοινού συμφωνία». Αυτή η εφαρμογή όμως των συμφωνηθέντων, δεν επήλθε ποτέ μέχρι σήμερα, αφού ως καταγράφεται στην εν λόγω επιστολή: «Μέχρι σήμερα περιμένουμε καθορισμό ημερομηνίας για εφαρμογή της..». Νοείται δε, ότι αν τα μέρη είχαν όντως καταλήξει σε συμφωνία, ή αν αυτή υλοποιείτο στο μεσοδιάστημα, και δη, μέχρι την εκδίκαση της παρούσας αίτησης, αυτή θα καταγραφόταν στην Ε/Δ Αποστόλου, ή θα αναμένετο όπως καταγραφόταν από τους καθ'ων η αίτηση, με προσκόμιση προς αυτή την κατεύθυνση, σχετικής μαρτυρίας. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να συμφωνήσει με την θέση του κ. Δημητρίου ότι οι αιτητές δεν εξειδικεύουν ποιοι ήταν οι όροι που παραβιάστηκαν για να μπορέσει να εξετάσει κατά πόσον η παρούσα είναι περίπτωση που οφείλει να παραπεμφθεί σε διαιτησία. Τα παράπονα των αιτητών καταγράφονται αναλυτικά στην δεύτερη σελίδα της επιστολής τους ημερομηνίας 28.5.19, Τεκμήριο Β, όπου καταγράφονται συγκεκριμένα οι κακοτεχνίες που καταλογίζονται στους καθ'ων η αίτηση και το μέγεθος αυτών, με τους τελευταίους, σε ότι αφορά τις εργασίες στην μεταλλική σκάλα τουλάχιστον, να αποδέχονται, έστω και μερικώς, ότι φέρουν κάποιο μερίδιο ευθύνης. Ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι η διαφορά δεν συγκεκριμενοποιείται επακριβώς στην αίτηση, η παράλειψη αυτή είναι ιάσιμη από την στιγμή που το είδος και η φύση της διαφοράς προκύπτουν από τα Τεκμήρια, ως αυτά επισυνάπτονται στις ένορκες δηλώσεις, αντίστοιχα. Δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά σε ότι αφορά την πλήρωση της τρίτης στην σειρά προϋπόθεσης με δεδομένη την παραδοχή του κ. Αποστόλου στην παράγραφο 5 της ένορκης του δήλωσης περί παραλαβής και επίδοσης της επιστολής των αιτητών ημερομηνίας 4.9.19. Τέταρτον, ικανοποιείται περαιτέρω και η προϋπόθεση για μη διορισμό διαιτητή για περίοδο 7 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης. Είναι σαφές από τη σύνταξη και αποστολή της επιστολής Τεκμήριο Α, ότι η επίδοση έγινε επιτυχώς, ενώ η περίοδος των 7 ημερών είχε λήξει προ της καταχώρησης της παρούσας. Με δεδομένη την σωρευτική πλήρωση όλων των τυπικών προϋποθέσεων, το Δικαστήριο προχωρεί να εξετάσει ως προβλέπεται από το άρθρο 2 του Κεφ. 4, αν θα προχωρήσει στο διορισμό διαιτητή. Παρά την φαινομενική διακριτική ευχέρεια που εναποτίθεται στα χέρια του Δικαστηρίου μέσω της χρήσης της λέξης «δύναται» στο πιο πάνω άρθρο, η Νομολογία επί του προκειμένου και τα σχετικά συγγράμματα φανερώνουν την επιτακτικότητα διορισμού, σε περίπτωση πλήρωσης των πιο πάνω προϋποθέσεων. Στην Απόφαση Kimon Tutorial Center (Ιδιωτικά Φροντιστήρια) Λτδ v Ελλης Γαβριήλ

(1998)1 Α.Α.Δ.2069, λέχθηκαν τα εξής επί σχετικά: «Η εξουσία του Δικαστηρίου για διορισμό διαιτητή κατόπιν αιτήσεως βάσει του άρθρου 10 του νόμου καθίσταται επιτακτική όταν πληρούνται οι προϋποθέσεις τέτοιου διορισμού. Και αυτό παρά την εκ πρώτης όψεως φαινομενική διακριτική εξουσία που παρέχει στο Δικαστήριο το άρθρο 10 του Νόμου». Στο Halsbury's Statutes of England (ante) σελ. 443 καταγράφονται τα εξής στα «γενικά σχόλια»: «May ..... Appoint. In RE Eyre and Leicester Corporation, above, it was held that the court has no discretion as to whether or not it should appoint under the section, and the word "may" should be read as "must", providing all the requirements of the section are carried out; but in Re Bjornstad and Ouse Shipping Co., [1924] 2 K.B. 673; [1924] All E.R. Rep. 568, C.A. (distinguishing Re Eyre above) it was held that the court has a discretion and may compel a party to appoint an arbitrator (Re Smith and Service and Nelson & Sons

(1890), 25 Q.B.D. 545; [1886 - 90] All E.R. Rep. 1091, C.A.)». Αντίστοιχα στο σύγγραμμα «Russel on The Law of Arbitration» 19η έκδοση σελ. 147, καταγράφεται ότι: «..However, it has been laid down by the Court of Appeal that where, on a reference to a single arbitrator, disputes having arisen, the parties had failed to concur in the appointment of an arbitrator and proper notice to appoint been given, the court should not refuse to make an appointment, and that "may" meant "must" ». Έχοντας υπόψη όλα τα ων πιο πάνω, το Δικαστήριο διαφωνεί με την εισήγηση των Καθ' ων η αίτηση ότι δεν υπάρχει το πραγματικό υπόβαθρο προς υποστήριξη της αίτησης και/ή ότι η αίτηση καταχωρήθηκε λανθασμένα και κατά παράβαση της νομοθεσίας. Ούτε έχει αποδειχθεί ή καταδειχθεί ποια η κατάχρηση στην καταχώρηση και προώθηση της παρούσας διαδικασίας. Τέλος, ως προς την θέση ότι ο προτεινόμενος διαιτητής δεν έχει τα κατάλληλα προσόντα, το Δικαστήριο σημειώνει ότι όρος Διαιτησίας δεν προνοεί και/ή δεν απαριθμεί προσόντα και/ή την ιδιότητα που ο διαιτητής θα πρέπει να κατέχει ούτως ώστε να μπορεί να θεωρείται υποψήφιος για επίλυση της διαφοράς. Οφείλει εδώ να τονισθεί ότι οι καθ'ων η αίτηση όφειλαν, εάν όντως αμφισβητούσαν την ιδιότητα και προσόντα του κ. Σφήκα όπως τοποθετηθούν ως προς το περιεχόμενο της επιστολής Τεκμήριο Α, είτε εκφράζοντας τις ανησυχίες τους, είτε προτείνοντας άλλο πρόσωπο, ενώ θα μπορούσαν, αν ήθελαν όπως προβούν σε μια προσπάθεια, για από κοινού διορισμό διαιτητή για την επίλυση της μεταξύ τους διαφοράς. Σημαντικότατο δε, είναι να τονισθεί ότι κανένας ισχυρισμός περί μεροληψίας του κ. Σφήκα δεν προβάλλεται ως λόγος ένστασης. Βάσει των πιο πάνω κρίνω ότι οι ισχυρισμοί περί ακαταλληλότητας του προτεινόμενου για να διαιτητεύσει, παραμένουν απογυμνωμένοι και στερούνται πειστικότητας. Τα προσόντα του κ. Σφήκα, ως αυτά καταγράφονται και αποτυπώνονται στην Ε/Δ Θεοδούλου και στο Τεκμήριο Δ, θα του επιτρέψουν όπως με άνεση επιτελέσει το έργο του ως διαιτητής ( βλ. Σολωμού ν Laiki Cyprialife Ltd

(2010)1(A) A.A.Δ. 687). Ούτε οι όροι εργοδότησης του διατητή θα έπρεπε να τεθούν. Ο διαιτητής είναι ανεξάρτητος θεσμός, και δεν αποτελεί εργοδούτουμενο των μερών και οι υπηρεσίες του μπορούν να συγκριθούν μόνο με αυτές του Δικαστή (βλ. Jivraj v Hashwani, [2009] 1 C.L.C 962). Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η παρούσα αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται Διάταγμα ως το Α της αίτησης. Σε σχέση με το πλαίσιο δράσης, λειτουργίας και εξουσιών του κ. Σφήκα, να ακολουθηθούν οι πρόνοιες του άρθρου 8 της Συμφωνίας, σε συνδυασμό και με βάση τις πρόνοιες του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4. Οι αιτητές να παραδώσουν στον πιο πάνω διαιτητή αντίγραφο της παρούσας απόφασης εντός δέκα

(10)ημερών από σήμερα. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των αιτητών, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............................................... Μ. Ναθαναήλ , Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο