Κ. Δ. ν. P. G., Αρ. Αγωγής: 1906/2015, 22/8/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2022:A124 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΛΟΥΚΑ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1906/2015 ΜΕΤΑΞΥ: Κ. Δ. Ενάγοντα -και- P. G. Εναγόμενου Ημερομηνία: 22/8/2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κ. Χρίστου Για Εναγόμενο καμία εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ Αφού η υπόθεση ήταν ορισμένη για κάποια χρόνια για ακρόαση, τελικώς την 9/5/2022, δόθηκε στον δικηγόρο του Εναγόμενου άδεια για να αποσυρθεί από την εκπροσώπηση του. Η υπόθεση ορίστηκε για απόδειξη και προς τούτο οι δικηγόροι του Ενάγοντα καταχώρησαν ένορκη δήλωση απόδειξης και αγόρευση προς υποστήριξη των θέσεων τους. Εκ των δικογράφων προκύπτει ότι ο Εναγόμενος εργαζόταν σε υπεραγορά, γειτνιάζουσα με το σπίτι της θυγατέρας του Ενάγοντα. Μάλιστα το υποστατικό στο οποίο στεγαζόταν η υπεραγορά ήταν ιδιοκτησίας του Ενάγοντα και το ενοικίαζε για τους σκοπούς της εν λόγω επιχείρησης. Τον επίδικο χρόνο, ήτοι την 2/9/2015, ο Εναγόμενος επιδίωξε μέσω του σπιτιού της θυγατέρας του Ενάγοντα να χρησιμοποιήσει την εσωτερική σκάλα του ακινήτου της. Εκείνη και ο Ενάγοντας αρνήθηκαν καθώς δεν επιθυμούσαν να τους ενοχλούν οι υπάλληλοι της υπεραγοράς, ενώ δεν τους κατέβαλλαν και το συμφωνημένο ποσό ενοικίου. Τότε ο Εναγόμενος επιτέθηκε στον Ενάγοντα χτυπώντας τον στη μύτη και κάτω από το αριστερό μάτι προκαλώντας του αιματώματα και εκδορές. Συγκεκριμένα όπως δικογραφείται, αλλά και προκύπτει από το Τεκμήριο Δ στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα εκ της επιθέσεως από τον Εναγόμενο υπέστη: μώλωπα αριστερής παρειάς, εκδορά ρηνός και ευμέγεθες έγκαυμα τριβής. Όπως περιγράφει βρισκόταν συνεχώς σε έντονη πίεση και φόβο και ένιωθε πόνους και ζαλάδες εξαιτίας της επίθεσης. Περαιτέρω επιδιώκει την απόδοση ειδικών ζημιών ως ακολούθως: €60 για ιατρική περίθαλψη, €150 για απωλεσθέντα εισοδήματα 2 ημερών, €70 για την μπλούζα του και €120 για τα γυαλιά ηλίου του. Τέλος, σημειώνει ότι ο ίδιος αθωώθηκε στην εναντίον του ποινική υπόθεση μετά από την καταγγελία του Εναγόμενου, ενώ ο τελευταίος καταδικάστηκε μετά από παραδοχή του στο αδίκημα της συμπλοκής, σε ότι αφορά τα ως άνω περιστατικά. Ως προς την έκδοση απόφασης ερήμην του Εναγόμενου η Ανώτερη Επαρχιακή Δικαστής κα Εύη Γεωργίου-Αντωνίου, στα πλαίσια της αγωγής Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου Ραφαήλ Μαυρή ν. Κυπριακής Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 1012/14, 27/1/2015 περιέγραψε τις αρχές στην βάση των οποίων δρουν τα Δικαστήρια ως ακολούθως: «Το γεγονός ότι η μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε, δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση, έχοντας κατά νου το Νόμο και τις αρχές οι οποίες ρυθμίζουν το εκάστοτε υπό συζήτηση θέμα, να κρίνει αυθύπαρκτα τη δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα και κατά πόσο ο τελευταίος έχει, με τη προσκομισθείσα και ενδεχομένως κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, υπερβεί το ύψος του πήχη του συγκεκριμένου βαθμού απόδειξης που απαιτείται να υπερπηδηθεί σε κάθε περίπτωση (βλ. Kades v. Nicolaou and Another
(1986)1 C.L.R. 212 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Νέστορα Χ"Νέστωρος
(1990)1 Α.Α.Δ. 41). Η υποχρέωση αυτή πηγάζει και από τη Δ.17 θ.13, η οποία προβλέπει ότι, ανεξάρτητα αν η απαίτηση του Ενάγοντα είναι εκκαθαρισμένη και ο Ενάγων ζητά απόφαση ερήμην του Εναγόμενου, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την απαίτησή του για να διαπιστώσει κατά πόσον, με τα στοιχεία που έχει προσκομίσει, έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης στο βαθμό που απαιτείται. Η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης (βλ. επίσης Barry Wynne v. David Costakis Mavronicolas ως διαχειριστής της περιουσίας του Κωστάκη Δαυίδ Μαυρονικόλα, ανίκανου προσώπου
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Βασίλη Χαραλάμπους κ.ά.,
(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 829 και Κυριάκος Σοφοκλέους v. Γιώτας Κυριάκου,
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 665).» Δεδομένου ότι η όποια υπεράσπιση του Εναγόμενου δεν προωθήθηκε θα πρέπει ακολούθως να κριθεί αν η μαρτυρία του Ενάγοντα στοιχειοθετεί τα όσα εγείρονται στο δικόγραφο του. Όπως προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 25
(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφάλαιο 148, τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της επίθεσης είναι τα εξής: η χρήση βίας, η ύπαρξη πρόθεσης και η έλλειψη συναίνεσης. Από την μαρτυρία που παρουσιάστηκε σαφώς και προκύπτουν τα τρία ως άνω συστατικά στοιχεία. Εν πρώτοις ο Εναγόμενος ευρισκόμενος στο σπίτι της κόρης του Ενάγοντα τον κτύπησε δύο φορές στο πρόσωπο, λόγω του ότι δεν του επετράπη να χρησιμοποιήσει την σκάλα ιδιοκτησίας της. Δηλαδή είχε πρόθεση να προβεί στα χτυπήματα αυτά, λόγω της διένεξης τους με τον Ενάγοντα και την κόρη του. Καμία ένδειξη ως προς την όποια συναίνεση του Ενάγοντα δεν φαίνεται να υπήρξε. Συνεπώς πληρούνται τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της επίθεσης και η αγωγή επιτυγχάνει. Σε ότι αφορά τις γενικές αποζημιώσεις, προκύπτει από τη νομολογία ότι προηγούμενες αποφάσεις επί του θέματος των αποζημιώσεων δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό προηγούμενο ενόψει των διαφορετικών γεγονότων της κάθε υπόθεσης σε σχέση με τους τραυματισμούς. Παρέχουν μόνο απλή καθοδήγηση (Λαγοποδίδης ν. Αναστασιάδη κ.α., Πολιτική Έφεση αρ. 250/2011, 18/5/2017), ECLI:CY:AD:2017:A180. Στην κλασσική πλέον Berengaria P. Papakokkinou and Others v. Princess Zena De Tyra Kanther
(1982)1 CLR 65, καθιερώθηκε ότι όταν επιδικάζονται τιμωρητικές αποζημιώσεις είναι λάθος να γίνεται διαχωρισμός μεταξύ των αποζημιώσεων αυτών από τις συνήθεις αποζημιώσεις ή καλύτερα τις αποζημιώσεις αποκατάστασης. Τιμωρητικές αποζημιώσεις άλλωστε αποδίδονται στις περιπτώσεις εκείνες που η διαγωγή του εναγόμενου είναι τόσο αξιόμεμπτη, ώστε να αρμόζει επιβολή τιμωρίας από πολιτικό Δικαστήριο. Αξιόμεμπτη διαγωγή είναι εκείνη που συνοδεύεται από έντονα στοιχεία αλαζονείας, θρασύτητας ή αθέμιτου κίνητρου ή όταν τείνει να ταπεινώσει το θύμα του αδικήματος (Adrian Holdings Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας διά του Γενικού Εισαγγελέα
(1998)1 ΑΑΔ 1836). Για τον υπολογισμό λοιπό των γενικών αποζημιώσεων, περιλαμβανομένων και των τιμωρητικών που δικαιούται ο Ενάγοντας θα πρέπει να συνυπολογίσουμε αφενός τις σωματικές του βλάβες και αφετέρου τα περιστατικά του αδικήματος. Εν πρώτοις να ξεκαθαρίσουμε ότι δικαιούται τιμωρητικών αποζημιώσεων αφού το όλο περιστατικό εκτυλίχθηκε μπροστά στους γείτονες του όπως προκύπτει από τις καταθέσεις της ποινικής υπόθεσης (Τεκμήριο Γ). Επίσης έλαβε χώρα η εναντίον του επίθεση στο σπίτι της θυγατέρας του, με επακόλουθο τον φόβο και την αγανάκτηση που αυτή προκάλεσε στους συγγενείς και περίοικους του, αλλά και το πλήγμα στα αισθήματα και την αξιοπρέπεια του ιδίου. Οι σωματικές του βλάβες ήτοι μώλωπας αριστερής παρειάς, εκδορά ρηνός και ευμέγεθες έγκαυμα τριβής, δεν προκύπτει να του προκάλεσαν μόνιμη βλάβη. Σε ανάλογη περίπτωση στην σχετικά πρόσφατη Αντωνίου ν. Ευθυμίου, Πολιτική Έφεση ΑΡ. 72/2013, 5/6/2019, ECLI:CY:AD:2019:A218, επικυρώθηκε η επιδίκαση ποσού €1000 για εκδορές από επίθεση οι οποίες δεν άφησαν κατάλοιπα, καθώς και για την βλάβη στα αισθήματα και αξιοπρέπεια του. Στην Θεόδωρου Θεοδώρου ν. Μιχάλη Σαββίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. 170/10, 26/11/2014, ECLI:CY:AD:2014:A893, επιδικάστηκαν £3500 υπέρ του ενάγοντα ως γενικές αποζημιώσεις λόγω τραυματισμών, περιλαμβανομένων τιμωρητικών αποζημιώσεων, για σωματικές βλάβες που έγκειντο σε εκδορές δεξιάς μετωποκροταφικής χώρας και εκδορές αριστεράς τραχηλικής χώρας, μικρό αιμάτωμα ινιακής χώρας, κεφαλαλγία και ζαλάδα. Στην βάση των ως άνω επιδικάζεται ποσό €2.500 υπέρ του Ενάγοντα ως γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Σε ότι αφορά τις ειδικές ζημιές, αυτές με κανένα τεκμήριο δεν αποδείχθηκαν. Τίποτα δηλαδή δεν παρουσιάστηκε από τον Ενάγοντα που να καταδεικνύει έξοδα για ιατρική περίθαλψη, απώλεια εισοδημάτων ή καταστροφή της περιουσίας του. Σύμφωνα με τη νομολογία ο ενάγων βαρύνεται να αποδείξει με καθαρή μαρτυρία τα κονδύλια που διεκδικεί ως ειδικές ζημιές. Η απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Σχετική είναι η Bonham-Carter v. Hyde Park Hotel Ltd.
(1948)64 T.L.R. 177, 178, η οποία υιοθετήθηκε στην Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239, ως κατωτέρω: «.στην Bonham-Carter v. Hyde Park Hotel Ltd.
(1948)64 T.L.R. 177, 178 είπε: "Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages it is for them to prove their damage; it is not enough to write down the particulars, and, so to speak, throw them at the head of the court, saying "This is what I have lost, I ask you to give me these damages". They have to prove it." Στην προκειμένη περίπτωση προφανώς και δεν έχει αποδειχθεί ειδική ζημιά, αφού τίποτα από τα όσα δικογραφούνται δεν αποδείχθηκε ή έστω καταδείχθηκε με μαρτυρία. Επιπλέον δεν προκύπτει επαναλαμβανόμενη ή συνεχιζόμενη τάση του Εναγόμενου που να δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος απαγόρευσης επανάληψης της επίθεσης. Σχετικά διατάγματα εκδίδονται όταν τα αστικά αδικήματα είναι επαναλαμβανόμενα ή επαπειλείται η διάπραξη τους εκ νέου (Clerk & Lindsell on Torts, 20η έκδοση, σελίδα 1979 παράγραφος 29-01) κάτι για το οποίο εν προκειμένω δεν υπάρχει σχετική μαρτυρία. Καταληκτικά επιδικάζεται υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου ποσό €2.500, ως αποζημιώσεις για παράνομη εναντίον του επίθεση. Επιπλέον επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου δικηγορικά έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο