Ε. Μ. ν. Aquarian Developments Ltd, 697/2010, 21/4/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2022:A119 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΛΟΥΚΑ. ΕΔ. 697/2010 Μεταξύ: Ε. Μ. Ενάγοντα v. Aquarian Developments Ltd Εναγόμενων Αίτηση για παρακοή διατάγματος ημ. 7/10/2021 Ημερομηνία: 21/4/2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα Αιτητή: κα. Καλλένου Για Εναγόμενους Καθ' ων η αίτηση: κα. Μιχάηλ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό εξέταση αίτηση επιδιώκεται η σύλληψη, φυλάκιση, επιβολή προστίμου ή κατάσχεση περιουσίας του Διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση, κ. Χάρη Θεοχάρους, λόγω μη συμμόρφωσης σε απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/2/
- Επιπλέον ο Αιτητής εξαιτείται εξαναγκασμό των Καθ' ων η αίτηση και του Διευθυντή τους σε υπακοή της απόφασης, ήτοι σε ειδική εκτέλεση της σύμβασης πώλησης ημερομηνίας 14/9/
- Τέλος αξιώνει σχετικές αποζημιώσεις. Στην ένορκη του δήλωση, η οποία υποστηρίζει την αίτηση, ο Αιτητής επισυνάπτει την απόφαση ημερομηνίας 25/2/2014 (Τεκμήριο 1). Επ' αυτής εκδόθηκε Διάταγμα υπέρ του Ενάγοντα- Αιτητή και εναντίον των Εναγόμενων- Καθ' ων η αίτηση για ειδική εκτέλεση της σύμβασης ημ. 14/9/00 (στο εξής «το Διάταγμα»). Αυτό αναστάληκε για ένα έτος. Επιπλέον διατάχθηκε ο Αιτήτής να καταβάλει στους Καθ' ων η αίτηση το ποσό των €6.834,41, ταυτόχρονα με τη μεταβίβαση του ακινήτου. Το ως άνω Διάταγμα επιδόθηκε στον Διευθυντή των Καθ'ων η αίτηση την 19/6/
- Απέστειλαν επιστολή οι δικηγόροι του Αιτητή στους Καθ' ων η αίτηση, καλώντας τον να συμμορφωθεί με το Διάταγμα την 17/11/2015 (Τεκμήριο 3). Οι Καθ' ων η αίτηση απάντησαν, μέσω των δικηγόρων τους, ότι για λόγους υπεράνω της θέλησης τους δεν καθίσταται δυνατή η συμμόρφωση στο Διάταγμα, με επιστολή τους ημερομηνίας 24/11/
- Την 28/11/2015 ο Αιτητής μετέβη στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας και οι Καθ' ων η αίτηση δεν είχαν παρουσιαστεί. Την 21/12/2015 οι δικηγόροι του Αιτητή απέστειλαν νέα επιστολή (Τεκμήριο 5) στους δικηγόρους των Καθ' ων η αίτηση παραθέτοντας τους τις συνέπειες μη συμμόρφωσης τους με το Διάταγμα ειδικής εκτέλεσης. Την 19/10/2020 απέστειλαν επιστολή (Τεκμήριο 6) οι δικηγόροι του Αιτητή καλώντας τους Καθ' ων η αίτηση να παρευρεθούν στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας την 23/10/2020 με σκοπό την σχετική μεταβίβαση. Πάλι οι Καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να μεταβούν στο Κτηματολόγιο, ο Αιτητής τους κάλεσε και την 20/10/2020 να συμμορφωθούν με το εν λόγω Διάταγμα και έλαβε ως απάντηση επιστολή ημερομηνίας 2/11/2020, με την οποία οι Καθ' ων η αίτηση μέσω των δικηγόρων τους αρνούνταν την όποια παρακοή διατάγματος. Είναι η θέση του Αιτητή ότι οι ενέργειες των Καθ' ων η αίτηση αποτελούν κατάφορη παραβίαση του διατάγματος του Δικαστηρίου. Οι Καθ' ων η αίτηση με ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης εγείρουν μια σειρά λόγων ένστασης με κυριότερους τους ακόλουθους: Δεν νομιμοποιείται προώθηση τέτοιου είδους αίτησης εναντίον των Καθ' ων η αίτηση και των Διευθυντών τους, δεν διατάζονται να εκτελέσουν την όποια πράξη μέσω του διατάγματος, δεν μπορεί να προωθηθεί αίτηση παρακοής διατάγματος η οποία να αφορά διάταγμα ειδικής εκτέλεσης σύμβασης, δεν εμπεριέχονται στοιχεία του ακινήτου επί του διατάγματος και δεν μπορεί να υλοποιηθεί η μεταβίβαση. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης των Καθ' ων η αίτηση, ο κ. Θεοχάρης Θεοχάρους διευθυντής αυτών, αναφέρει ότι επί του διατάγματος δεν αναφέρεται ημερομηνία μέχρι την οποία θα πρέπει να υπάρξει συμμόρφωση. Δεν είχε υποχρέωση να μεταβεί στο κτηματολόγιο τις ημερομηνίες που ο Αιτητής έθετε. Δεν διατάζεται ο ίδιος να εκτελέσει ή να μην εκτελέσει κάποια πράξη. Τιμωρία του θα απέληγε σε ποινικοποίηση κατ' ισχυρισμό αντισυμβατικής πράξης. Η καθυστέρηση στην μεταβίβαση του ακινήτου οφείλεται αποκλειστικά στον Αιτητή, καθώς αυτός προέβη σε προσθηκομετατροπές και καθυστέρησε η έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Θα έπρεπε ο Αιτητής να προβεί σε άλλες διαδικασίες βάσει νόμου για μεταβίβαση στο όνομα του και όχι με την παρούσα. Οι συνήγοροι των μερών αγόρευσαν προς επίρρωση των επιχειρημάτων τους και σχετική αναφορά στις θέσεις τους θα γίνεται όπου κρίνεται αναγκαίο. Οι καθιερωμένες αρχές σε αιτήσεις για παρακοή διαταγμάτων έχουν αναλυθεί στην Yugos Finance BV κ.α. ν. Halebay Holdings Ltd
(2013)1 AAΔ 569, ως εξής: «Η διαδικασία της αστικής παρακοής προσομοιάζει με την ποινική διαδικασία, στην έννοια ότι όλα τα τυπικά και ουσιαστικά εχέγγυα του ποινικού δικαίου πρέπει να ικανοποιούνται (Μιχαηλίδης ν. Μιχαηλίδου Poliakova (Αρ. 1)
(2011)1(Α) A.A.Δ. 356 και In re Bramblevale Ltd [1970] Ch. 18 και Savings and Investment Bank Ltd v. Gasco (No 2) [1988] 1 All E.R. 975). Το αποδεικτικό βάρος το φέρει ο αιτητής, ο οποίος πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, στον απαιτούμενο βαθμό και στη διαπίστωση της βεβαιότητας της ενοχής του καθ' ου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (David Bean Injunctions, 8η έκδοση, παρ. 618 και 619). Για να είναι δυνατή, κατά συνέπεια, η τιμωρία του καθ' ου, τα διατάγματα θα πρέπει να διατυπώνονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, ώστε να μην εμφιλοχωρεί οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ποιές πράξεις απαγορεύονται και κάτω υπό ποια ιδιότητα. Το Δικαστήριο, για να προχωρήσει σε καταδίκη, θα πρέπει να έχει ενώπιόν του ικανοποιητική μαρτυρία επί των ακολούθων σημείων: (α) ότι οι όροι του διατάγματος είναι ξεκάθαροι και αδιαμφισβήτητοι, (β) να έχει τεκμηριωθεί ότι ο καθ' ου η αίτηση έχει λάβει γνώση των όρων του διατάγματος, ζήτημα που άπτεται της νομότυπης γνωστοποίησης του διατάγματος και των όρων του στον καθ' ου και (γ) να υπάρχει ξεκάθαρη απόδειξη ότι ο καθ' ου έχει παραβιάσει τους όρους του διατάγματος (Borris & Lowe: The Law of Contempt, 2η έκδοση, σελ. 395).» Εν πρώτοις οφείλω να διαφωνήσω με τους Καθ' ων η αίτηση, ως προς την μη επίδοση του Διατάγματος. Η σχετική ένορκη δήλωση επίδοσης ημερομηνίας 18/6/2014 περιέχεται στον φάκελο του Δικαστηρίου, σε συμφωνία με το σχετικό Τεκμήριο 2 όπως κατατέθηκε από τον Αιτητή, ήτοι σχετική απόδειξη επίδοσης. Παρά ταύτα μια σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει καθιερώσει την αρχή ότι διάταγμα για ειδική εκτέλεση σύμβασης πώλησης γης δεν μπορεί να εκτελεστεί με εξαναγκασμό αυτής της μορφής. Πρώτη απόφαση επί της εν λόγω αρχής ήταν η Flower κ.α. ν. X´´Ιωάννου κ.α.
(2008)1(Β) ΑΑΔ 770, όπως ορθά διαπίστωσαν και οι Καθ' ων η αίτηση. Εκεί αναφέρθηκε επίσης ότι τιμωρία του υπόχρεου αντισυμβαλλόμενου, θα είχε ως αποτέλεσμα την ποινικοποίηση κατ' ουσία μιας αντισυμβατικής συμπεριφοράς, παρά την προβλεπόμενη ειδική νομοθετική ρύθμιση. Ακολούθησε η Σάντης Ανδρέας Γιάγκου ν. Δέσποινας Χατζηβασιλείου και Άλλης
(2013)1 ΑΑΔ 585. Εκεί υιοθετήθηκε πλήρως ο λόγος της Flower, πιο πάνω, και το Ανώτατο Δικαστήριο πρότεινε και ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης του ζητήματος από τους Εφεσείοντες, αντί αιτήσεως για παρακοή διατάγματος ως εξής: «Η θέση του ότι «ο καταναγκασμός με τη μέθοδο της παρακοής διατάγματος και της συμμόρφωσης με τη συγκεκριμένη απόφαση του Εφετείου, είναι ο μόνος ενδεδειγμένος τρόπος εφαρμογής της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη Σάντης ν. Χατζηβασιλείου κ.ά.
(2009)1(A) Α.Α.Δ. 288» που διατυπώνεται στην παράγραφο 9 της αιτιολογίας του τρίτου λόγου έφεσης του, όχι μόνο δεν τείνει προς την κατεύθυνση την οποία ο συνήγορος υποδεικνύει, αλλά και δεν είναι ορθή. Είναι πιστεύουμε αρκετό να υποδείξουμε ότι, η όποια δαπάνη ήθελε απαιτηθεί για σκοπούς απάλειψης της υποθήκης, θα μπορούσε να ανακτηθεί με αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο, στα πλαίσια της οποίας θα μπορούσε ενδεχομένως, να επιδιωχθεί και ο εξαναγκασμός παντός υπευθύνου για άρση των όσων συνιστούν εμπόδιο στην υλοποίηση του διατάγματος ειδικής εκτέλεσης.» Στην Linda Elizabeth Wendling κ.α. ν. Eleri Trading Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 22/2010, 20/5/2014, ECLI:CY:AD:2014:A336, υπήρξε επίσης σχετική αναφορά ως προς τα διαβήματα που μπορούσαν να λάβουν οι Εφεσείοντες αντί τέτοιας αίτησης. Ακόμα στην εν λόγω απόφαση αποφασίστηκε ότι: «Αφού οι Εφεσείοντες, όπως ισχυρίζονται, ήθελαν να εξασφαλίσουν διάταγμα που να υποχρέωνε τους Εφεσίβλητους να άρουν τις υφιστάμενες υποθήκες ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη μεταβίβαση του ακινήτου, όφειλαν να διατυπώσουν το διάταγμα με τον κατάλληλο τρόπο, προσδιορίζοντας με σαφήνεια την πράξη ή πράξεις στις οποίες όφειλαν οι Εφεσίβλητοι να συμμορφωθούν. Αντί αυτού, ζήτησαν και αποδέχθηκαν την έκδοση ενός γενικού διατάγματος στο οποίο με κανένα τρόπο δεν μπορεί να εισαχθεί όρος για άρση υποθηκών. Αυτό εξάλλου έχει πολύ ορθά υποδειχθεί και από το πρωτόδικο δικαστήριο στη σελίδα 11 της απόφασής του, στην οποία αναφέρει ότι «ενδεχομένως μια διαφορετική διατύπωση του διατάγματος να ήταν πιο πρόσφορη και ενδεικνυόμενη». Τα ως άνω εφαρμόζουν πλήρως και στην παρούσα περίπτωση. Το Διάταγμα όχι μόνο αναφερόταν απλώς και χωρίς λεπτομέρειες σε ειδική εκτέλεση της σύμβασης, αλλά τούτη η σύμβαση ουδέποτε τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Δηλαδή πέραν της γενικότητας του Διατάγματος και της συνακόλουθης αναφοράς σε μεταβίβαση του ακινήτου, δεν προκύπτει από πουθενά στην αίτηση ή έστω στον φάκελο του Δικαστηρίου ποιοι ήταν οι όροι της σύμβασης που θα έπρεπε να εφαρμοστούν. Όμως τόσο από τις επιστολές μεταξύ των μερών, όπως και από τις αναντίλεκτες αναφορές των Καθ' ων η αίτηση για κωλύματα ως προς την μεταβίβαση του ακινήτου, αναλόγως με την Wendling, πιο πάνω, υπήρχαν μια σειρά ενεργειών που θα έπρεπε να μεσολαβήσουν πριν να γίνει η μεταβίβαση του ακινήτου στον Αιτητή. Ενδεικτικά στο Τεκμήριο 4 της ένορκης δήλωση του Αιτητή, οι δικηγόροι των Καθ' ων η αίτηση αναφέρονται σε ανάγκη έκδοσης τίτλων, ενώ αναπάντητες έμεινα οι αναφορές των Καθ' ων η αίτηση σε προσθηκομετατροπές από τον Αιτητή, οι οποίες καθυστερούσαν την διαδικασία έκδοσης πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Εν πάση περιπτώσει οι όποιες ενέργειες έπρεπε να μεσολαβήσουν της μεταβίβασης του ακινήτου, δεν αναφέρονται, δεν περιλαμβάνονται στο Διάταγμα. Τουναντίον γίνεται μια γενική αναφορά σε Διάταγμα υπέρ του Ενάγοντα- Αιτητή και εναντίον των Εναγόμενων- Καθ' ων η αίτηση για ειδική εκτέλεση της σύμβασης ημ. 14/9/00. Τέτοια αναφορά ή διατύπωση δεν παρέχει όμως, ως η νομολογία πιο πάνω ορίζει, την απαραίτητη σαφήνεια ώστε να καταγράφεται συγκεκριμένη πράξη που αν δεν λάβει χώρα, να δίδεται έδαφος να καρποφορήσει αίτηση για παρακοή διατάγματος. Οι σταθερή τάση της νομολογίας, όπως παρουσιάζεται πιο πάνω, καταδεικνύει ότι σε διατάγματα ειδικής εκτέλεσης, όπως παραδεκτά είναι το ως άνω δεν χωρεί αίτηση για παρακοή διατάγματος. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποκλίνει από αυτή την καθιερωμένη νομολογιακά αρχή, συνεπώς η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Επιπλέον στην Μιχαηλίδης ν. Μιχαηλίδου Poliakova (Αρ. 1)
(2011)1(Α) A.A.Δ. 356, αναφέρθηκε ότι: «Για να καταδειχθεί παρακοή, όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Μαύρος v. Στυλιανού κ.ά.
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2389, πρέπει να ικανοποιείται και η αντικειμενική υπόσταση («actus reus»), αλλά και η υποκειμενική υπόσταση («mens rea»), του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης όπως προδιαγράφεται στο Αρθρο 42 του Νόμου αρ. 14/60. Στη δε υπόθεση Παπαχρυσοστόμου v. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, λέχθηκε με αναφορά στη Μouzouris v. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287, ότι: «...... για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί η ηθελημένη ανυπακοή του καθ' ου η αίτηση προς την απόφαση του δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το διάταγμα του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ' εαυτού δεν αρκεί· πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου.» Τυχόν παράβαση των όρων ενός διατάγματος χωρίς πρόθεση ή κατά τυχαίο τρόπο δεν επιφέρει βεβαίως την καταδίκη του καθ' ου, εφόσον η συμπεριφορά του δεν κατέδειξε είτε αδιαφορία προς το διάταγμα, είτε εκ προθέσεως καταστρατήγηση των όρων του. (Δέστε Fairclough & Sons v. Manchester Ship Canal Co. (No. 2) [1897] Sol Jo 225 και Borrie & Lowe 2η έκδ. σελ. 400-1).» Εν προκειμένω για τον Διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση, καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε που να καταδεικνύει την όποια ένοχη διάνοια του. Καμία μαρτυρία που να τον συνδέει με την όποια ενέργεια ή παράλειψη που να καταδεικνύει έστω πρόθεση του για παρακοή διατάγματος. Πέραν της επίδοσης στον ίδιο του Διατάγματος, τα όσα άλλα αναφέρονται από τον Αιτητή, αφορούν τους Καθ' ων η αίτηση και την επικοινωνία με τους δικηγόρους του. Χαρακτηριστικό είναι, δε, το γεγονός ότι ακόμα και στις επιστολές τους (Τεκμήρια 3,5,6,8 και 10 επί της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή) οι δικηγόροι του Αιτητή ουδέποτε αναφέρονται ονομαστικά στον Διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση. Επομένως πέραν των ως άνω η αίτηση, σε ότι αφορά τον Διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση απορρίπτεται και για αυτό τον λόγο. Εν' όψει των ως άνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα Αιτητή, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο