Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Αγωγής: 614/20, 22/8/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2022:A135 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΛΟΥΚΑ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 614/20 ΜΕΤΑΞΥ: Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Ενάγοντα -και- ΧΧΧ Λίμιτεδ Εναγόμενων Ημερομηνία: 22/8/2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κ. Κυπριανίδης Για Εναγόμενους: Θέμης Θωμά και Συνεργάτες ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ
- Τα δικόγραφα Στο ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο του ένταλμα ο Ενάγωv αξιώνει ποσό €2.399,90, ως καθυστερημένα αποχετευτικά τέλη. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι την 28/11/1978 το Υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου ως εκμισθωτής υπέγραψε γραπτή σύμβαση μίσθωσης συγκεκριμένου ακινήτου στη Βιομηχανική Περιοχή Λάρνακας με τους Εναγόμενους. Τα στοιχεία του επίδικου ακινήτου αναφέρονται στην παράγραφο 3 της τροποποιημένη Έκθεσης Απαίτησης. Η σύμβαση αυτή ανανεώθηκε την 4/9/2012 μέχρι το
- Ο όρος 5 (ΧΙ) της εν λόγω σύμβασης προνοεί ότι οι Εναγόμενοι είναι υποχρεωμένοι όπως καταβάλλουν τους οφειλόμενους φόρους, τέλη δικαιώματα και πάσης φύσεως επιβαρύνσεις, οι οποίες βαρύνουν το ακίνητο και αν οι εκμισθωτές κατέβαλλαν το όποιο ποσό αφορούσε φόρους τέλη και δικαιώματα, οι Εναγόμενοι θα τους αποζημίωναν για το ποσό που κατέβαλαν. Οι Εναγόμενοι δεν κατέβαλαν, ως η συμβατική τους υποχρέωση ποσό €1919.90, ως αποχετευτικά τέλη για το 2017, πλέον ποσό €480 λόγω καθυστέρησης. Αυτό το ποσό αναγκάστηκαν οι Εκμισθωτές να το καταβάλουν την 15/7/2019 και γι' αυτό το αξιώνουν από τους Εναγόμενους. Οι Εναγόμενοι εισηγούνται ότι δεν γεννάται αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τους από τον Ενάγοντα, ενώ μόνο το Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας μπορεί να τους εγείρει αγωγή για καθυστερημένα αποχετευτικά τέλη. Αρνούνται μάλιστα στο δικόγραφο της Υπεράσπισης τους την ίδια την ύπαρξη της σύμβασης, ενώ επαναλαμβάνουν ότι ακόμα και να υφίσταται αυτή δεν νομιμοποιούνται οι Ενάγοντες να αξιώνουν καθυστερημένα τέλη αποχετεύσεων. Εισηγούνται ότι ο όρος 5 (ΧΙ) της εν λόγω σύμβασης προνοεί καταβολή των τελών από τον εκμισθωτή και διεκδίκηση τους μέσω αποζημιώσεων από τους Εναγόμενους. Υποστηρίζουν ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν καταβάλει τα τέλη και άρα δεν δικαιούνται το όποιο ποσό, ενώ προσθέτουν ότι δεν έχει ενωθεί με το σύστημα αποχέτευσης του όποιου Δήμου, το επίδικο ακίνητο. Τέλος αναφέρουν ότι το ακίνητο δεν εμπίπτει στα δημοτικά όρια του Δήμου Λάρνακας.
- Η μαρτυρία Η ακρόαση της υπόθεσης, λόγω του ύψους των ποσών που αξιούνται, έχει διεξαχθεί ως ταχείας εκδίκασης, ως η Διάταξη 30 Θεσμός 5 επόμενοι ορίζει, με την κατάθεση γραπτών δηλώσεων και αγορεύσεων. Για τον Ενάγοντα καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση από την κα. Μάρω Γεωργιάδη. Είναι στην υπηρεσία του Κλάδου Βιομηχανικών Περιοχών του Υπουργείου Ενέργειας. Πέραν των αναφορών στο Κλητήριο Ένταλμα κατέθεσε την σύμβαση μίσθωσης (Τεκμήριο 1) και την σχετική επιστολή ανανέωσης της σύμβασης (Τεκμήριο 2). Έκανε ιδιαίτερη αναφορά στον όρο 5 (ΧΙ), ενώ κατέθεσε επιστολή του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λάρνακας ημερομηνίας 4/3/2020 (Τεκμήριο 3). Σε αυτή το Συμβούλιο αναφέρει ότι το επίδικο ακίνητο εμπίπτει στα όρια του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λάρνακας. Για τα επίδικα τέλη του 2018, είχε στείλει ειδοποίηση στους Εναγόμενους (Τεκμήριο 4). Αυτοί παρέλειψαν να πληρώσουν τα οφειλόμενα τέλη. Το Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, πλήρωσε τα οφειλόμενα τέλη την 15/7/
- Εκ μέρους της Υπεράσπισης καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση από τον κ. Στυλιανό Στυλιανού, εκ των διευθυντών των Εναγομένων. Παραδέχεται την συνομολόγηση του Τεκμηρίου
- Υποστηρίζει ότι ο Ενάγων, δεν είναι το αρμόδιο πρόσωπο να προωθεί την παρούσα αγωγή, το επίδικο ακίνητο δεν εμπίπτει στα δημοτικά όρια του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λάρνακας, αλλά στον Δήμο Αραδίππου και δεν έχει ενωθεί με το αποχετευτικό σύστημα. Δεν αναφέρει άλλωστε η κα. Γεωργιάδου πότε ολοκληρώθηκαν τα έργα σύνδεσης με το αποχετευτικό σύστημα, όπως ισχυρίζεται ο κ. Στυλιανού. Προς τούτο δεν οφείλουν το όποιο ποσό. Δεν κατατέθηκε απόδειξη πληρωμής από τον Ενάγοντα, άρα δεν μπορεί να απαιτεί το αξιούμενο ποσό.
- Ανάλυση της μαρτυρίας Εκ των δικογραφημένων θέσεων των μερών, αλλά και της επανάληψης των εκεί θέσεων τους στην γραπτή μαρτυρία προκύπτουν τα εξής επίδικα ζητήματα. Εν πρώτοις τίθεται ζήτημα νομιμοποίησης του Ενάγοντα. Δηλαδή αμφισβητείται αν αυτός έχει δικαίωμα έγερσης αγωγής για απαίτηση αποχετευτικών τελών που ο ίδιος κατέβαλε. Κατά δεύτερο αμφισβητούνται τα ίδια τα τέλη μέσω των ισχυρισμών για την μη σύνδεση του επίδικου ακινήτου στο σύστημα αποχέτευσης αλλά και του ότι αυτό ανήκει σε άλλο Δήμο. Τρίτο, υπάρχει διχογνωμία ως προς το αν αποδείχθηκε πληρωμή των τελών από τους εκμισθωτές. Αυτά τα επίδικα ζητήματα, φαίνεται να επιλύονται τόσο από την ενώπιον μου μαρτυρία, όσο και από τη νομική θεώρηση της υπόθεσης που ακολουθεί.
- Αξιολόγηση μαρτυρίας/ ευρήματα Στην στάθμιση των εκατέρωθεν θέσεων το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει αν κάθε διάδικος απέσεισε το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του. Σε ότι αφορά το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών των διαδίκων στην απόφαση Μπούλος Μαρσέλ κ.ά. v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1858, εξηγήθηκε ότι: «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διάδικου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του. (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Phipson on Evidence 14th Edition, para 4-38 και Αθανασίου v. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614, όπου γίνεται και εκτενής ανασκόπηση της νομολογίας.).» Οφείλω εξ' αρχής να διαφωνήσω με τους Εναγόμενους και συγκεκριμένα με την θέση που εμφαίνεται στην αγόρευση τους ότι η μαρτυρία των αντιδίκων τους ήταν «γενική και αόριστη», ενώ η δική τους ήταν «τεκμηριωμένη» και «με λογική αλληλουχία». Ειδικότερα ο Ενάγοντας τεκμηρίωσε τον κάθε του ισχυρισμό με σχετικά τεκμήρια. Τεκμηρίωσε την ύπαρξη της συμφωνίας μίσθωσης μέσω του Τεκμηρίου 1, την οποία ειρήσθω εν παρόδω, οι Εναγόμενοι αμφισβήτησαν στην Υπεράσπιση τους. Μέσω του Τεκμηρίου 2 τεκμηρίωσε την ανανέωση της συμφωνίας, που επίσης αμφισβητούσαν οι Εναγόμενοι. Τεκμηρίωσε την ύπαρξη της οφειλής τελών στο Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας, με επιστολή που επισύναψαν από το ίδιο το Συμβούλιο. Από αυτήν προκύπτει ξεκάθαρα ότι το ακίνητο εμπίπτει στα όρια του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λάρνακας και ως προνοεί η νομοθεσία επιβάλλονται σε αυτό αποχετευτικά τέλη (σχετικό είναι και το Τεκμήριο 3). Προκύπτει ότι είχαν στείλει ειδοποίηση στους Εναγόμενους (Τεκμήριο 4) και αυτοί ουδέν ποσό κατέβαλαν. Προκύπτει ακόμα ότι το Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, πλήρωσε τα οφειλόμενα τέλη την 15/7/
- Καθίσταται επομένως σαφές από το Συμβούλιο που και οι ίδιοι οι Εναγόμενοι χρίζουν ως υπεύθυνο, ότι επιβάλλονται νομοτύπως τέλη, τα οποία ουδέποτε αμφισβητήθηκαν παρά την προηγούμενη ειδοποίηση των Εναγόμενων και τελικώς πληρώθηκαν από τους εκμισθωτές. Συνεπώς με την ένορκη δήλωση της η κα. Γεωργιάδου απαντά με Τεκμήρια σε όλα τα επίδικα, καθιστόντας την θέση του Ενάγοντα, κάτι περισσότερο από «πιο πιθανή παρά όχι», ως η νομολογία επιτάσσει. Στην αντίπερα όχθη οι Εναγόμενοι προβαίνουν σε μια στείρα άρνηση των θέσεων του Ενάγοντα και σε μια χωρίς τεκμήρια έγερση σειράς υπερασπίσεων. Αν και αμφισβητήθηκε η σύνδεση του αποχετευτικού συστήματος τίποτα δεν παρουσιάστηκε που να το αποδεικνύει, σε αντίθεση με την σαφή θέση του αρμόδιου συμβουλίου. Το ίδιο και με την τοποθεσία του ακινήτου, που η θέση και η σχετική τοποθέτηση του στον χάρτη από τους Ενάγοντες μέσω του Τεκμηρίου 3 παρέμεινε αμφισβητούμενη μόνο με τις αναφορές του κ. Στυλιανού χωρίς την παρουσίαση κάποιου είδους τεκμηρίωσης. Ακόμη και η αναφορά του ίδιου του Συμβουλίου ότι πληρώθηκαν τα τέλη από τους εκμισθωτές, δεν ικανοποίησε τους Ενάγοντες, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι απουσιάζει η όποια απόδειξη πληρωμής. Ενώ οι ίδιοι δηλαδή δεν επισυνάπτουν κανένα τεκμήριο προς επίρρωση των θέσεων τους, κρίνουν ως ανεπαρκή την ίδια την τοποθέτηση μέσω επιστολής του αρμόδιου φορέα για την είσπραξη των τελών, όπως αυτά πληρώθηκαν από τους εκμισθωτές. Με κάθε σεβασμό στους Εναγόμενους, αλλά αφενός οι θέσεις τους παρέμειναν ατεκμηρίωτες και έωλες και αφετέρου η στάση τους δεν υπήρξε γόνιμη στην επίλυση των επίδικων ζητημάτων. Δεν μπορώ άλλωστε να δεχτώ ότι δεν είχαν γνώση αυτών των τελών που επιβάλλονταν οι Εναγόμενοι, αφού οι ίδιοι στις αγορεύσεις του αναφέρθηκαν στην υπόθεση 132/15 μεταξύ των ιδίων μερών που αφορούσε πάλι αποχετευτικά τέλη. Από το 2015 τουλάχιστον, δηλαδή, γνώριζαν για την επιβολή των εν λόγω τελών σε αυτούς και ουδέποτε τα αμφισβήτησαν ή τα έπληξαν με την όποια διαδικασία. Συμπερασματικά προβαίνω στα εξής ευρήματα: Είναι σε ισχύ η σύμβαση μίσθωσης Τεκμήριο 1, στην οποία προβλέπεται καταβολή των τελών από τους Εναγόμενους ή πληρωμή τους από τους εκμισθωτές και διεκδίκηση των ανάλογων ποσών ως αποζημίωση. Το επίδικο ακίνητο εμπίπτει στα όρια του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λάρνακας, αυτό επέβαλε νομότυπα σχετικά τέλη για το 2018, οι Εναγόμενοι ειδοποιήθηκαν αλλά δεν κατέβαλαν κανένα ποσό. Τελικώς τα τέλη καταβλήθηκαν από τους εκμισθωτές.
- Νομική Πτυχή Με το παρακλητικό τους οι Ενάγοντες αξιώνουν ποσό για καθυστερημένα αποχετευτικά τέλη. Αυτά αποτελούν τέλη, των οποίων την πληρωμή ρυθμίζει η συμφωνία μίσθωσης Τεκμήριο
- Προέχει λοιπόν να αναλύσουμε την σχετική πρόνοια της εν λόγω συμφωνίας. Όπως αναφέρθηκε στη Θεολόγου κ.ά. ν. Κτηματική Εταιρεία Νέμεσις Λτδ.
(1998)1 Α.Α.Δ. 407:- «Οι αρχές που διέπουν την ερμηνεία σύμβασης είναι καλά καθιερωμένες και δε χρειάζεται να τις επαναλάβουμε. (Βλ. Saab and Another v. Holy Monastery Ay. Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499). Πρέπει να σημειώσουμε ότι, συνεχής είναι η τάση προς εναρμόνιση των αρχών ερμηνείας των συμβάσεων με τα κρατούντα στην καθημερινή ζωή. Το κριτήριο είναι η έννοια την οποία μεταδίδει το κείμενο της συμφωνίας στο μέσο λογικό άνθρωπο.» Βασικό κριτήριο για την ερμηνεία του περιεχομένου των συμβάσεων αποτελεί η συνήθης σημασία των όρων της συμφωνίας, δηλαδή η έννοια που μεταδίδουν στο μέσο συνετό άνθρωπο. (Βλ. Θάλεια Α. Θεολόγου κ.ά. ν. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ.
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 407.) Εν προκειμένω ο όρος 5 ΧΙ του Τεκμηρίου 1 είναι ξεκάθαρος. Εναποθέτει το βάρος της καταβολής τελών στους Εναγόμενους και προχωρεί ένα βήμα παραπέρα για να προβλέψει ότι σε περίπτωση καταβολής του όποιου τέλους από τον εκμισθωτή οι Εναγόμενοι πάλι φέρουν το βάρος να τον αποζημιώσουν. Ο όρος αυτός είναι πέρα για πέρα σαφής και δεν χωρεί η όποια αμφισβήτηση του. Εν προκειμένω και σε ότι αφορά τα αποχετευτικά τέλη του 2017, από την στιγμή που οι ίδιοι οι δικαιούχοι των τελών, το Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας, δηλώνουν επισήμως ότι αυτά καταβλήθηκαν από τους εκμισθωτές, τότε αμέσως γεννάται και η υποχρέωση των Εναγομένων για αποζημίωση των εκμισθωτών. Εν πάση περιπτώσει υπήρχε εξ αρχής υποχρέωση τους, τόσο δυνάμει της συμφωνίας όσο και δυνάμει του Νόμου, όπως πληρώσουν το ποσό των τελών. Είναι αυτή η μη πληρωμή του εν λόγω ποσού που ώθησε το Συμβούλιο όπως αναζητήσει πληρωμή από τους εκμισθωτές. Και αυτοί κατέβαλαν το σχετικό ποσό και ως ορίζει η συμφωνία τους με του Εναγόμενους το αναζήτησαν από αυτούς ως αποζημίωση. Ακόμη δεν μπορεί να αποτελέσει επίδικο θέμα το αν ορθώς ή νομίμως επιβλήθηκαν τα επίδικα τέλη. Αφενός η σύμβαση προβλέπει την αποζημίωση για όποιο τέλος πληρώσει ο εκμισθωτής, χωρίς να τίθεται ζήτημα ή να γεννάται δικαίωμα στους Εναγόμενους για αμφισβήτηση του ως παράνομου ή παράτυπου. Αφετέρου, από την στιγμή που οι ίδιοι ειδοποιήθηκαν για την επιβολή του τέλους αυτού, αφού τους στάλθηκε σχετική ειδοποίηση ενώ είχε καταχωρηθεί και εναντίον τους η σχετική αγωγή 132/15 πριν την επιβολή του, μπορούσαν να προσβάλουν την σχετική πράξη επιβολής του τέλους. Η μη προσβολή αυτών των ατομικών διοικητικών πράξεων με προσφυγή γέννησε τεκμήριο νομιμότητας της εν λόγω πράξης (Αρχή Λιμένων Κύπρου ν. Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λάρνακας
(2000)3 ΑΑΔ 311 και Takis P Markides Ltd. ν. Γενικού Eισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1997)1 ΑΑΔ 1424). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η πράξη του Συμβουλίου, για χρέωση τελών στους Εναγόμενους, να τεκμαίρεται ως νόμιμη και να μην δύνανται οι Εναγόμενοι να προβάλουν οποιαδήποτε βάσιμη υπεράσπιση σε σχέση με τα οφειλόμενα ποσά σε μεταγενέστερο στάδιο. Τέλος και επειδή οι Εναγόμενοι στην αγόρευση τους αναφέρθηκαν στην απόφαση του αδερφού μου Δικαστή κ. Παπαθανασίου, στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας με αριθμό 132/15, σημειώνω τα ακόλουθα: Η διαφοροποίηση της παρούσας από την 132/15 έγκειται στο ότι εκεί δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία ως προς το πότε επιβλήθηκαν τα συγκεκριμένα τέλη, από ποια αρχή, ούτε καν παρουσιάστηκε η όποια ειδοποίηση επιβολής/απαίτησης των τελών. Ακόμα δεν είχε ούτε καν υποστηριχθεί ότι τα τέλη πληρώθηκαν από τους εκμισθωτές. Όλα τα ως άνω στοιχεία, ως προς την αρχή επιβολής των τελών μέχρι και την πληρωμή τους από τους εκμισθωτές, ενυπάρχουν και αποδείχθηκαν με σαφή μαρτυρία και τεκμηρίωση στην υπό εξέταση αγωγή. Συμφωνώ, δε, απολύτως με τις καταληκτικές θέσεις του συναδέλφου μου τις οποίες παραθέτω αυτούσιες: «1. Κατ' αρχήν να λεχθεί πως η θέση που προβάλλει ο εναγόμενος ότι το επίδικο υποστατικό δεν βρίσκεται στα όρια του Δήμου Λάρνακος αλλά της Αραδίππου δεν έχει υποστηριχθεί με συγκεκριμένη μαρτυρία ή στοιχεία. Αντίθετα στη συμφωνία μίσθωσης ημερ.28/11/1978, τεκμ.Α στη μαρτυρία της Γεωργιάδη, αναφέρεται ότι αυτή αφορά «το τεμάχιον γης (εν τοις εφεξής αναφερόμενον ως το μισθίον), όπερ κείται εντός της Βιομηχανικής Περιοχής Λάρνακας, εν τη πόλη Λάρνακι της επαρχίας Λάρνακας» (βλ. τον όρο 1 στην σελ.1), ενώ με βάση την επιστολή ημερ.04/09/12, τεκμ.Β, με την οποία η εν λόγω συμφωνία ανανεώθηκε, γίνεται αρχικά αναφορά σε αίτημα των εναγόμενων για ανανέωση της σύμβασης στη Βιομηχανική Περιοχή Λάρνακος. Η θέση συνεπώς των εναγόμενων απορρίπτεται. 2. Επίσης δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση της πλευράς των εναγόμενων ότι ο ενάγοντας δεν νομιμοποιείται να αξιώσει τυχόν οφειλόμενα τέλη. Αν αποδεικνύετο ότι το Υπουργείο κατέβαλε τέλη και τα αξιώνει από τους εναγόμενους με βάση τον πιο πάνω όρο της συμφωνίας, τότε σαφώς ο Γενικός Εισαγγελέας με βάση το άρθρο 57 του Περί Δικαστηρίων Νόμου κρίνω πως νομιμοποιείται να εγείρει την αγωγή και να αξιώσει από τους εναγόμενους τα τέλη που κατέβαλε το κράτος. 3. Τέλος να πω ότι εφόσον ο ενάγοντας αποδείκνυε ότι υπήρξε επιβολή αποχετευτικών τελών και ο ίδιος τα κατέβαλε, τότε θεωρώ πως με βάση τον όρο 5 (
- xi)της συμφωνίας μίσθωσης (Ο μισθωτής υπέχει τα ακόλουθους υποχρεώσεις ... (
- xi)Όπως φέρει το βάρος και καταβάλει άπαντας τους νυν ή εν των μέλλοντι οφειλόμενους φόρους, τέλη, δικαιώματα και πάσης φύσεως επιβαρύνσεις αίτινες βαρύνουσι το μισθίον και τα υποστατικά και καταβάλλονται αναφορικώς προς τούτα, συμφώνως ταις διατάξεσι των εκάστοτε εν ισχύι νόμων, διαταγμάτων ή Κανονισμών, ανεξαρτήτως αν ούτοι είναι δια νόμου ή κατ' έθιμον πληρωτέοι υπό του Εκμισθωτού ή άλλως πως, και όπως αποζημιώνη τον Εκμισθωτήν δια παν ποσόν, όπερ ούτος ήθελε καταβάλει εις οιανδήποτε Αρχήν, υπό μορφήν εισφορών ή άλλως πως, αντί της πληρωμής των τοιούτων φόρων, τελών, δικαιωμάτων και επιβαρύνσεων) οι εναγόμενοι θα είχαν ξεκάθαρα συμβατική υποχρέωση να καταβάλουν και ή επιστρέψουν το σχετικό ποσό στον ενάγοντα.» Τα όσα δεν είχαν καταφέρει να αποδείξουν στην 132/15 οι Ενάγοντες τα έχουν τεκμηριώσει εν προκειμένω με σαφή μαρτυρία. Απέδειξαν, παρά την αντίθετη θέση των Εναγομένων, ότι το επίδικο ακίνητο εμπίπτει στα όρια του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λάρνακας και ως προνοεί η νομοθεσία επιβάλλονται σε αυτό αποχετευτικά τέλη. Απέδειξαν ότι κατέβαλαν τα τέλη με τη επιστολή του ίδιου του νομικού προσώπου που τα εισέπραξε (Τεκμήριο 3). Απέδειξαν συνεπώς την συμβατική υποχρέωση των Εναγομένων όπως καταβάλουν τα πληρωτέα τέλη, ως ο όρος 5 ΧΙ της σύμβασης Τεκμήριο 1 ορίζει. Η έγερση αγωγής προς διεκδίκηση του εν λόγω ποσού από τον Γενικό Εισαγγελέα, καλύπτεται, όπως αναφέρει και ο κ. Παπαθανασίου Ε.Δ., από το άρθρο 57 του Περί Δικαστηρίων Νόμου. 6. Κατάληξη Η αγωγή επιτυγχάνει. Εκδίδεται απόφαση για την καταβολή ποσού €2015.19 από τους Εναγόμενους στον Ενάγοντα, πλέον νόμιμο τόκο πλέον τα έξοδα της αγωγής όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο