Θ. Ξ. κ.α. ν. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, Αίτηση/Έφεση: 104/22, 27/9/2022

(12)λόγοι για μη αποδοχή των ισχυρισμών των Αιτητών. Οι συγκεκριμένοι λόγοι μπορεί να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, ότι οι Αιτητές κωλύονται λόγω συμπεριφοράς στην προώθηση της Αίτησης, ότι προβαίνουν σε αντιφατικούς ισχυρισμούς και η Αίτηση είναι ανεπαρκής και γενική, ότι δεν παρέχεται η δυνατότητα μη ολοκλήρωσης της διαδικασίας αγοράς ή και μεταγραφής του ακινήτου, ότι η διάθεση του προϊόντος πώλησης του επίδικου ακινήτου είναι καθόλα ορθή και έγκυρη και έχει καταστεί τελική στις 14/06/2022, ότι οι Αιτητές κωλύονται από το να αμφισβητούν την αγοραία αξία του επίδικου ακινήτου λόγω του ότι δεν προέβηκαν στο διορισμό εκτιμητή, ότι οι Ειδοποιήσεις, τόσο σε σχέση με την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος πώλησης καθώς και σε σχέση με την επικύρωση του προϊόντος πώλησης, αποστάληκαν στους ενυπόθηκους οφειλέτες και στα Ενδιαφερόμενα πρόσωπα, ότι η διαδικασία είναι έγκυρη και συνάδει πλήρως με τις πρόνοιες του Μέρους VIA του Ν.9/1965, ότι η Αίτηση είναι έκδηλα καταχρηστική γιατί καταχωρίστηκε μετά την καταχώριση της Ενδιάμεσης Αίτησης ημερομηνίας 19/04/2022, η οποία καταχωρίστηκε στα πλαίσια της Αίτησης-Έφεσης 53/2021 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ότι οι αξιώσεις είναι χρηματικής φύσεως και αποτιμούνται σε χρήμα και ότι η καθυστέρηση που θα προκληθεί, σε περίπτωση επιτυχίας της Αίτησης, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην Καθ΄ ης η αίτηση. Ως νομική βάση της Ένστασης καταγράφηκαν τα άρθρα 2, 21, 22, 25

(1), 29 - 32 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου, τα άρθρα 14- 34, 53 - 62, 98 και 99 του Κεφ.6, τα άρθρα 2, 21, 27, 35, 36, 37, 44, 44(Α) - 44(IAA) και τα Παραρτήματα του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, ο περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος, η Δ.48 θ.θ. 1 - 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, η νομολογία και οι συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Σε σχέση με τα γεγονότα, υποστηρίχθηκε με ένορκη δήλωση από Λειτουργό ο οποίος υπηρετεί στην εταιρεία Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει το πώς η εταιρεία Altamira ανέλαβε τη διαχείριση αριθμού χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων Συνεργατικών Πιστωτικών Εταιρειών, μεταξύ αυτών και των πιστωτικών διευκολύνσεων που είχαν παρασχεθεί στους Αιτητές. Σε σχέση με την υπό κρίση Αίτηση, προβάλλει τον ισχυρισμό ότι στις 24/08/2014 η Καθ΄ ης η αίτηση συμφώνησε όπως παραχωρήσει δάνειο στους Αιτητές για το ποσό των €735.000,00 και υπογράφηκε σχετική συμφωνία δανείου και ανοίχθηκε σχετικός λογαριασμός. Για σκοπούς πρόσθετης εξασφάλισης και εγγύησης, ενεγράφηκαν στο Κτηματολόγιο Λάρνακας οι υποθήκες με αριθμό Υ1072/2015, Υ1075/2015 και Υ1076/

1. Λόγω της παραβίασης των όρων αποπληρωμής του επίδικου δανείου, η Καθ' ης η αίτηση, με επιστολές ημερομηνίας 08/03/2017, τερμάτισε τη λειτουργία του επίδικου λογαριασμού και κατέστησε απαιτητό το ποσό των €763.934,28 πλέον τόκους και ενημέρωσε για την Ειδοποίηση Τύπου «Θ», η οποία ήταν επισυνημμένη στην συγκεκριμένη επιστολή. Λόγω της μη συμμόρφωσης, καταχωρίστηκε η Αγωγή Αρ.1364/2019 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, στις 19/09/
2. Στη συνέχεια, η Καθ' ης η αίτηση προχώρησε, στις 05/11/2020, με την έκδοση των Ειδοποίησεων Τύπου «Ι» του Μέρους VIA του Ν.9/1965 με συνοδευτική επιστολή και κατάσταση λογαριασμού. Στις 23/11/2020 επέδοσε τις Ειδοποιήσεις Τύπου «Ι» προς τους Αιτητές και στις 17/11/2020 προς το Τμήμα Φορολογίας, μέσω ιδιώτη επιδότη. Λόγω του ότι δεν υπήρξε ανταπόκριση μετά τη λήξη της προθεσμίας των 45 ημερών, στις 02/08/2021, εξέδωσε δεόντως και νόμιμα τις Ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και τις επέδωσε, με τη μέθοδο της ιδιωτικής επίδοσης, στο Τμήμα Φορολογίας ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο και στους Αιτητές, στις 30/08/
3. Στις 16/02/2021 εκδόθηκε Ειδοποίηση Τύπου «ΙΒ» η οποία επιδόθηκε στους Αιτητές με ιδιωτική επίδοση στις 04/03/
4. Στις 07/10/2021 καταχωρίστηκε η Αίτηση- Έφεση 53/21 σε σχέση με τις συγκεκριμένες Ειδοποιήσεις «ΙΑ» και στις 11/11/2021 το Δικαστήριο την απέρριψε, θεωρώντας την επίδοση σύμφωνη με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Παραδέχεται, η Ομνύουσα, ότι υποβλήθηκε από τους Αιτητές, μέσω του δικηγόρου τους, πρόταση εξώδικης διευθέτησης μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος στις 30/06/2020 και ότι μετά από συζήτηση και αξιολόγηση της πρότασης από Λειτουργό της Καθ΄ ης η αίτηση, στις 24/07/2020, υπεβλήθη προσφορά προς τους Αιτητές για εξώδικη διευθέτηση στην οποία δόθηκε προθεσμία 10 ημερών για να απαντήσουν στο κατά πόσο γίνεται αποδεκτή, με γνωστοποίηση ότι στην περίπτωση που γινόταν αποδεκτή θα έπρεπε εντός 25 ημερών να υλοποιηθούν όλοι οι όροι της προσφοράς και να υπογραφούν τα απαραίτητα έγγραφα. Μετά την παρέλευση των 10 ημερών, Λειτουργός της Καθ΄ ης η αίτηση απέστειλε εκ νέου ηλεκτρονικό μήνυμα, στις 04/08/2020, με το οποίο καλούσε τους Αιτητές να απαντήσουν κατά πόσον αποδέχονται την προσφορά. Ένα μήνα μετά την υποβολή της προσφοράς, στις 21/08/2020, Λειτουργός της Καθ΄ης η αίτηση επικοινώνησε με τους Αιτητές, με ηλεκτρονικό μήνυμα, για να τους ενημερώσει ότι η επιστολή προσφοράς δεν υφίστατο πλέον λόγω του γεγονότος ότι οι ίδιοι δεν ανταποκρίθηκαν. Είναι η θέση της ότι η αλληλογραφία καταρρίπτει τον ισχυρισμό των Αιτητών, ότι δεν υπήρχε πρόθεση για εξεύρεση λύσης, και προωθεί τον ισχυρισμό ότι υπήρξε αδιαφορία εκ μέρους των Αιτητών. Υποστηρίζει ότι η διαδικασία του πλειστηριασμού ξεκίνησε στις 23/11/2020, τρεις μήνες μετά τη ακύρωση της προσφοράς της Καθ΄ης η αίτηση. Οπόταν, κατά τον χρόνο που γίνονταν οι συζητήσεις δεν προχωρούσε η διαδικασία, ως ισχυρίζονται οι Αιτητές. Ο σκοπούμενος πλειστηριασμός διεξήχθηκε, στις 11/11/2021, χωρίς επιτυχία και γι' αυτό, μετά την παρέλευση των 6 μηνών από την ολοκλήρωση του πρώτου πλειστηριασμού, η Καθ΄ ης η αίτηση άσκησε το νόμιμο δικαίωμά της και αγόρασε το ενυπόθηκο ακίνητο. Υποβλήθηκε αίτημα στο Κτηματολογικό Γραφείο για διαγραφή των εμπράγματων βαρών και της υποθήκης και τη μεταγραφή του ενυπόθηκου ακινήτου επ' ονόματι της Καθ΄ ης η αίτηση, ελεύθερου από τα εμπράγματα βάρη και την υποθήκη. Ακολούθως, με επιστολή ημερομηνίας 13/05/2022, ενημέρωσαν τους Αιτητές και το Τμήμα Φορολογίας, το μόνο ενδιαφερόμενο μέρος, ότι αγόρασαν το ενυπόθηκο ακίνητο και εισέπραξαν το ποσό των €491.500,00 από την πώλησή του καταγράφοντας την προτεινόμενη διάθεσή του. Με Ειδοποιήσεις της ίδιας ημερομηνίας, τις οποίες απέστειλαν με ταχυδρομείο προς τους Αιτητές 1 και 2 και το Τμήμα Φορολογίας, ενημέρωσαν για την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος πώλησης. Είναι η θέση της ότι οι Αιτητές προσπαθούν να παρουσιάσουν μια παραπλανητική εικόνα σε σχέση με τις εκτιμήσεις του ακινήτου και τον υπολογισμό της αγοραίας αξίας του. Όμως, παρά την επίδοση στις 04/03/2021 της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΒ», οι Αιτητές δεν διόρισαν εκτιμητή, με αποτέλεσμα να απωλέσουν το δικαίωμα που τους παρέχει ο Νόμος να εκφέρουν άποψη ως προς την αξία του ενυπόθηκου ακινήτου. Η Καθ΄ης η αίτηση, μετά την παρέλευση των 10 ημερών, διόρισε δύο εκτιμητές για τον καθορισμό της αγοραίας αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου. Η πρώτη εκτίμηση που διενεργήθηκε, στις 29/04/2021, καθόρισε την αξία του ακινήτου στις €500.000 και η δεύτερη που διενεργήθηκε, στις 07/05/2021, στις €483.
5. Το ακίνητο αγοράστηκε από την Καθ΄ης η αίτηση στο ποσό των €491.500, τιμή που συνιστά το μέσω όρο των δυο εκτιμήσεων. Είναι η δική της θέση ότι ο Νόμος παρέχει δικαίωμα στον ενυπόθηκο δανειστή είτε να αγοράσει το ενυπόθηκο ακίνητο, βάσει της τελευταίας εκτίμησης, είτε να διεξαγάγει νέα εκτίμηση. Κατά τη δική της άποψη, οι εκτιμήσεις που επιδιώκει να παρουσιάσει στο Δικαστήριο η πλευρά των Αιτητών δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, αφού αφορούν την αγοραία αξία του ακινήτου και όχι την καταναγκαστική αξία του. Υποστηρίζει ότι η Καθ΄ ης η αίτηση ακολούθησε ευλαβικά τις πρόνοιες του Ν.9/
6. Όσον αφορά την αποσταλείσα επιστολή ενημέρωσης και Ειδοποίησης της προτεινόμενης διάθεσης προϊόντος προς τον Αιτητή 2, υποστήριξε ότι στάλθηκε με συστημένο ταχυδρομείο, ως προβλέπεται από τις πρόνοιες του Ν.9/
7. Προωθεί τη θέση ότι οι Αιτητές έγκαιρα, εμπρόθεσμα και πριν την παρέλευση των 30 ημερών προσέφυγαν στο Δικαστήριο χωρίς να αποστερηθούν οποιουδήποτε δικαιώματος. Αποστάληκαν, επίσης, και οι επιστολές επικύρωσης διάθεσης του προϊόντος αγοράς. Με δεδομένο ότι οι Αιτητές δεν εξασφάλισαν απαγορευτικό διάταγμα στο διάστημα των 30 ημερών, η διάθεση του προϊόντος έχει ολοκληρωθεί, επικυρωθεί και καταστεί τελική. Η πίστωση του εισπραχθέντος ποσού καταγράφηκε στον χρεωστικό λογαριασμό των Αιτητών. Καταλήγει, ότι οι επιστολές επικύρωσης της διάθεσης προϊόντος έχουν αποσταλεί, οπόταν, η υπό κρίση αίτηση έχει, κατά τη δική της άποψη, καταστεί άνευ αντικειμένου. Εν πάση περιπτώσει, η Αίτηση-Έφεση είναι καταχρηστική γιατί επιδιώκεται όμοια θεραπεία με την Ενδιάμεση Αίτηση ημερομηνίας 19/04/2022, η οποία καταχωρίστηκε στα πλαίσια της Αίτησης-Έφεσης 53/2021 και αφορά την αναστολή πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου και την απαγόρευση μεταγραφής του επ' ονόματι των Αιτητών εκκρεμούσης της Έφεσης. Προωθεί τη θέση ότι η Καθ΄ ης η αίτηση είναι καθόλα φερέγγυα και έχει την ικανότητα να αποζημιώσει τους Αιτητές σε περίπτωση επιτυχίας της Αίτησης-Έφεσης. Εισηγείται την απόρριψη της Αίτησης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, οι οποίες ήταν πολύ υποβοηθητικές στο έργο του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο έχει το περιεχόμενό τους κατά νου και θα αναφερθεί σ΄αυτές όπου το κρίνει απαραίτητο. Δεν αντεξετάστηκε οποιοσδήποτε εκ των ενόρκως δηλούντων. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που αφορούν την παρούσα Αίτηση-Έφεση είναι τα ακόλουθα: Προς εξασφάλιση πιστωτικών διευκολύνσεων ύψους €735.000,00, που είχαν δοθεί από τους Καθ΄ων η Αίτηση στους Αιτητές 1 και 2, το 2015, είχαν παραχωρηθεί οι υποθήκες Υ1072/2015, Υ1075/2015 και Υ1076/2015 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας. Είχε προηγηθεί της πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, το καλοκαίρι του 2020, μια προσπάθεια εξώδικης διευθέτησης της υπόθεσης, η οποία όμως δεν τελεσφόρησε. Λόγω μη συμμόρφωσης των Αιτητών 1 και 2 με τις συμβατικές υποχρεώσεις τους, η Καθ΄ης η Αίτηση αποφάσισε να ενεργοποιήσει τη διαδικασία του ιδιωτικού πλειστηριασμού του ενυπόθηκου ακινήτου και απέστειλε και επέδοσε τις νενομισμένες Ειδοποιήσεις Τύπου Ι, Θ, ΙΑ και ΙΒ. Η διαδικασία ξεκίνησε στις 05/11/2020 και οδήγησε στον ορισμό της 11/11/2021 ως ημερομηνίας του πλειστηριασμού. Οι Αιτητές-Εφεσείοντες καταχώρισαν την Αίτηση-Έφεση 53/2021 με την οποία αμφισβήτησαν τη διαδικασία επίδοσης των νενομισμένων Ειδοποιήσεων. Στις 11/11/2021, η συγκεκριμένη Αίτηση-Έφεση απορρίφθηκε και διενεργήθηκε ο πλειστηριασμός χωρίς επιτυχία και μετά την παρέλευση των 6 μηνών, ήτοι στις 11/05/2022, η Καθ΄ης η αίτηση-Εφεσίβλητη άσκησε το δικαίωμά της να αγοράσει το επίδικο ακίνητο και ενημέρωσε τους Αιτητές-Εφεσείοντες για τη διάθεση του προϊόντος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί, θεωρώ κατάλληλο στάδιο να συνοψίσω τη νομική πτυχή που διέπει αιτήσεις για έκδοση τέτοιου είδους διαταγμάτων. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων παρέχεται στο άρθρο 32 του Ν.14/60, ενώ η Δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς. Το άρθρο 32 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν, για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα, είναι οι εξής: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά καθώς επίσης ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Όσον αφορά τις προϋποθέσεις για την έκδοση ενός απαγορευτικού διατάγματος και κατά πόσον αυτές ικανοποιούνται στην υπό εξέταση υπόθεση, καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από σωρείαν αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά. (Αρ. 2)

(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση, τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο, χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco

(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Mitsingas v. Timberland

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Akis Express v. Aris Express

(1998)1(A) A.A.Δ. 149). Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Recnex Trading Limited, Ιωάννη Μιχαηλίδη ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ Πολ. Έφεση 71/2011 ημερ. 16/04/2014: «Βρίσκουμε ότι τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τέτοια ώστε δεν κρίνουμε σκόπιμο να προσθέσουμε οτιδήποτε άλλο παρά μόνο να παραπέμψουμε στις ΑΒΡ Holdings v. Κιταλίδη

(1994)1 Α.Α.Δ. 694, 699, C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ

(2001)1 Α.Α.Δ. 785 και στην Πολιτική Έφεση 52/10 Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. E. Σιακατίδου, ημερ. 19.3.2014. Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.» Στην υπόθεση T. A. Micrologic Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802, ο έντιμος Δικαστής κ. Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής : «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις υποθέσεις Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others

(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά». (Βλ. επίσης Hazelwood Investment & Finance Ltd v. XXX Manuel κ.α. Πολ. Εφ. Ε14/17 και Ε209/17 ημερ. 16/07/19).». Επομένως, το Δικαστήριο περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του και της διατήρησής του σε ισχύ. Το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων, στα πλαίσια των οποίων εξετάζεται η αίτηση, τίθεται με τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα, δεδομένης πάντα της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από την Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί σε σχέση με τις πρώτες δύο προϋποθέσεις, των οποίων η αλληλουχία επιτρέπει την από κοινού εξέταση, είναι αν έχουν καταδειχθεί τέτοιες σοβαρές ενδείξεις δικαιωμάτων εκ μέρους των Αιτητών-Εφεσειόντων ώστε σε συσχετισμό με τη δικογραφία της να οδηγούν στη διαπίστωση σοβαρού ζητήματος με ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). Οι Αιτητές 1 και 2 βασίζουν την Αίτησή τους στο γεγονός ότι δεν έχει αποσταλεί στον Αιτητή 2 η σχετική Ειδοποίηση προτεινόμενης διάθεσης του προϊόντος της πώλησης με αγορά του περί ου ο λόγος ακινήτου και λόγω του γεγονότος αυτού έχει εμφιλοχωρίσει παρανομία στη διαδικασία. Με βάση την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση και τους αντίστοιχους ισχυρισμούς περί αυτού του θέματος, όπως αυτοί διατυπώνονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση, όσον αφορά το θέμα της νόμιμης ενημέρωσης του Αιτητή 2 σε σχέση με τη διαδικασία γνωστοποίησης της προτεινόμενης διάθεσης διαφαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ότι υπήρχε νόμιμη γνωστοποίηση αφού η συγκεκριμένη επιστολή γνωστοποίησης ημερομηνίας 13/05/2022 είχε αποσταλεί με συνηθισμένο ταχυδρομείο, ως προβλέπεται από το Νόμο, Τεκμήριο Ε. Προκύπτει ότι ο Αιτητής 2 έλαβε γνώση της διαδικασίας την οποία και εφεσίβαλε με την παρούσα Αίτηση-Έφεση. Ως εκ των γεγονότων, η πρώτη προϋπόθεση δεν πληρείται αφού η επιστολή παραλήφθηκε και ο Αιτητής 2 αντέδρασε εντός της προθεσμίας. Με καθοδήγηση τα γεγονότα που έχουν παρατεθεί και προκύπτουν από τις ένορκες δηλώσεις που έχουν καταχωριστεί και από τις δυο πλευρές, ουσιαστικά δεν υπάρχει σοβαρό θέμα προς εκδίκαση. Οπόταν, η πρώτη προϋπόθεση δεν πληρείται. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό οι Αιτητές 1 και 2 να πείσουν το Δικαστήριο ότι έχουν κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Σύμφωνα με τη νομολογία, αν ο αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά κάτι λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο κριτήριο. Οι Αιτητές 1 και 2, για να ικανοποιήσουν τη συγκεκριμένη προϋπόθεση, πρέπει να αναφέρονται σε γεγονότα που θα πείθουν το Δικαστήριο ότι έχουν πραγματική προοπτική επιτυχίας η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται σ΄ αυτό το στάδιο από τις ένορκες δηλώσεις. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης ή να καταλήξει σε οποιοδήποτε τελικό συμπέρασμα ως προς το νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης, εφόσον σε μια τέτοια ενδιάμεση αίτηση τα ζητήματα που εγείρονται δεν αποφασίζονται τελεσίδικα. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά εκεί όπου επιτρέπεται η διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Όμως, σύμφωνα και με τον Δικαστή Slade στη Re Lord Cable (Deceased) Garatt and Others v. Waters and Others

(1976)3 All E.R 417 (σελ. 430), η προοπτική επιτυχίας δε μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας: «Nevertheless, in my judgment it is still necessary for any plaintiff who is seeking interlocutory relief to adduce sufficiently precise factual evidence to satisfy the Court that he has a real prospect of succeeding in his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success. For example, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that another person has at all material times held certain assets as nominee for a third party, he must adduce sufficient factual evidence to show both the grounds on which such claim is made and that he has a real prospect of establishing that such assets are so held. Likewise, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that certain trustees have in the past been acting in breach of trust, he must adduce factual evidence sufficient to show not only what acts or omissions are relied on but also that he has a real prospect of establishing that they constituted a breach of trust under the relevant system of law.». Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο, με τα όσα οι Αιτητές 1 και 2 έχουν θέσει υπόψη του Δικαστηρίου και λαμβανομένων υπόψη των θέσεων της άλλης πλευράς, στοιχειοθετείται ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Πιθανότητα τέτοια που δεν είναι μια απλή πιθανότητα αλλά με τον πήχη να βρίσκεται πιο χαμηλά από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων». Οι Αιτητές 1 και 2 δεν έχουν ικανοποιήσει το δεύτερο κριτήριο. Από νομικής πλευράς υπάρχουν ζητήματα τα οποία αποδυναμώνουν την ορατότητα πιθανότητας επιτυχίας ως προς τις αξιώσεις των Αιτητών οι οποίες αποτέλεσαν και το βασικό υπόβαθρο για την Αίτηση, ως έχει επεξηγηθεί πιο πάνω, ιδιαίτερα το γεγονός ότι έμειναν απαθείς στην πρόταση που τους είχε διαβιβαστεί, Τεκμήριο Δ, από την Καθ΄ ης η αίτηση καθώς και το γεγονός ότι, σύμφωνα με παραδοχή της Αιτήτριας 1, η Ειδοποίηση Προτεινόμενης διάθεσης του προϊόντος είχε σταλεί σε διαμέρισμα «δικής τους ιδιοκτησίας». Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, αυτή της ανεπανόρθωτης ζημιάς, απαιτείται να διαφανεί ότι, χωρίς την έκδοση του διατάγματος, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στο πλαίσιο της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η προϋπόθεση αυτή. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται, κατ΄ εξοχή, στο δίκαιο της Επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύκολα τότε η έκδοσή του αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ΄ ανάγκη την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Όπως έχει νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της χρηματικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Στο Σύγγραμμα του Γιώργου Ερωτοκρίτου και Πέτρου Αρτέμη «Διατάγματα», στη σελίδα 132 αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: «Δηλαδή αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ενάγοντα και ο εναγόμενος είναι φερέγγυος, τότε η έκδοση του διατάγματος με βάση τις αρχές του δικαίου της επιείκειας δεν είναι απαραίτητη». Περαιτέρω, η κα Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, στην απόφαση της στην υπόθεση Παπαδάκη v. Hellenic Bank Public Company Ltd Αγωγή Αρ. 484/2018 ημερ. 25/01/2019, αναφέρει σχετικά τα ακόλουθα, με τα οποία συμφωνώ και υιοθετώ και για τους σκοπούς της παρούσας απόφασής μου σε σχέση με το υπό συζήτηση θέμα : «Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, απαιτείται να διαφανεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στο πλαίσιο της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η προϋπόθεση αυτή. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύκολα, τότε η έκδοση του αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκη την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Όπως έχει νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής και/ή χρηματικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Αποτέλεσε θέση των Αιτητών ότι τυχόν εκποίηση της μόνιμης κατοικίας των Εναγόντων σε αυτό το στάδιο θα καταστήσει την παρούσα Αγωγή ουσιαστικά άνευ αντικειμένου αφού αν κριθεί ότι η επίδικη υποθήκη άκυρη και/ή μη έγκυρη δεν θα υπάρχει θεραπεία αφού η κατοικία θα έχει ήδη πλειστηριασθεί. Σε τέτοια περίπτωση η ζημία των Εναγόντων, όπως αναφέρεται, θα είναι ανεπανόρθωτη τόσο σε οικονομικό αλλά και σε κοινωνικό και ηθικό επίπεδο. Προστίθεται, ακόμη, ότι η επίδραση από τη διεξαγωγή του πλειστηριασμού στα δικαιώματα των Αιτητών θα είναι μη αναστρέψιμη αφού θα απολέσουν τελεσίδικα την ακίνητη ιδιοκτησία τους ενώ τα συνταγματικά τους δικαιώματα δεν θα είναι αποτιμητά σε χρηματική αποζημίωση. Ο ισχυρισμός των Αιτητών ότι το ακίνητο, αντικείμενο της επίδικης υποθήκης, αποτελεί την μόνιμη κατοικία τους δεν θεωρώ ότι καταδεικνύει ότι η εκποίηση του θα έχει ως συνέπεια να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Επιπλέον δεν είναι άνευ σημασίας και το ότι η Αιτήτρια 1 με βάση τα στοιχεία που επικαλέστηκε η πλευρά της Εναγόμενης μέσω Πιστοποιητικού έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας (Τεκμήριο Β στην ένορκη δήλωση της Ένστασης), τα οποία δεν έχουν με οποιοδήποτε τρόπο αμφισβητηθεί από τους Αιτητές, φαίνεται να είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια μεριδίου σε κατοικία. Σε ό,τι αφορά τα συνταγματικά δικαιώματα που οι Αιτητές επικαλούνται αναφορικά με την ιδιοκτησία τους δεν πρέπει, θεωρώ, να αγνοηθεί το γεγονός ότι όταν η επίδικη υποθήκη παραχωρείτο στην Τράπεζα ως εξασφάλιση λογικό είναι να υποτεθεί ότι οι πρωτοφειλέτες/Αιτητές γνώριζαν ότι υφίστατο κίνδυνος εκποίησης της στην περίπτωση μη εκπλήρωσης των συμβατικών τους υποχρεώσεων. Σε συμφωνία με τα όσα υποστήριξε η πλευρά των Καθ' ης η Αίτηση λέω ότι η οποιαδήποτε ισχυριζόμενη ζημιά των Αιτητών, εάν επιτύχει η Αγωγή τους, είναι καθαρά χρηματική και εύκολα αποτιμητέα». Οι αξιώσεις των Αιτητών, ως αυτές εμφαίνονται στην Αίτηση- Έφεση, αποτιμώνται σε χρήμα, ως εκ τούτου, η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους αφού, ως διαφαίνεται, η διαφωνία των Αιτητών αφορά στην τιμή πώλησης του ακινήτου και γι' αυτό δεν πληρείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση της Νομολογίας. Η κατάληξη του Δικαστηρίου για τη μη ικανοποίηση και του τρίτου κριτηρίου και την, ως εκ τούτου, μη συνδρομή των προϋποθέσεων για την έκδοση των διαταγμάτων που ζητούνται, θα πρέπει να οδηγήσει στην απόρριψη της Αίτησης. Δεν μπορεί να παραγνωριστεί η αντιφατική συμπεριφορά των Αιτητών αφού, ενώ δηλώνουν ότι η συγκεκριμένη κατοικία που εκποιήθηκε είναι η μοναδική κατοικία τους - παράγραφος 3 της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας 1 - παράλληλα, ισχυρίζονται ότι είναι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος στο οποίο αποστάλθηκε η Ειδοποίηση Προτεινόμενης διάθεσης προϊόντος. Με όσα προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, κρίνω ότι οι Αιτητές 1 και 2 δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Λόγω της συγκεκριμένης κατάληξης, παρέλκει η εξέταση του ισοζύγιου της ευχέρειας. Ως εκ τούτου, η Αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της Καθ' ης η αίτηση-Εφεσίβλητης και εναντίον των Αιτητών 1 και 2-Εφεσειόντων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι άμεσα καταβλητέα. (Υπ.) .................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο