Ανδρούλλα Κυρισάββα ν. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 69/2021, 29/3/2022

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν.22/1985 («ο Νόμος 22/1985») την διαιτητική απόφαση που, σύμφωνα με τη θέση των Καθ' ων η Αίτηση - Εφεσίβλητων («οι Καθ' ων η Αίτηση»), εκδόθηκε εναντίον των Αιτητών στις 3.6.2011 και προς όφελος του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Δημοσίων Υπαλλήλων Λάρνακας («το Ταμιευτήριο»), για το ποσό των €39.615,88 πλέον τόκο προς 6,5% ετησίως, του τόκου κεφαλαιοποιημένου δύο φορές ετησίως, μέχρι πλήρους εξόφλησης, πλέον έξοδα («η Διαιτητική Απόφαση»). II. Η ΑΙΤΗΣΗ 2. Οι Αιτητές με την Αίτηση αιτούνται την έκδοση δικαστικού διατάγματος παραμερισμού και/ή ακύρωσης της Διαιτητικής Απόφασης προβάλλοντας δώδεκα χωριστούς Λόγους Έφεσης, ως ακολούθως:

(1)Η Διαιτητική Απόφαση δεν επιδόθηκε και/ή δεν απεστάλη δεόντως και/ή νομότυπα και/ή σύμφωνα με τον τρόπο που επιβάλλει ο Νόμος προς τους Αιτητές και/ή προς όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα.

(2)Η απόφαση του Διαιτητή εξεδόθη κάτω από πλάνη περί τον νόμο και τα πραγματικά γεγονότα.

(3)Η διαιτητική διαδικασία ήταν παράνομη και αντίθετη με τον περί Διαιτησίας Νόμο και/ή αντίθετη με το Σύνταγμα και/ή τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης.

(4)Η Διαιτητική Απόφαση είναι παράτυπη και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που τάσσει η νομολογία.

(5)Η Διαιτητική Απόφαση δεν είναι δεόντως αιτιολογημένη και/ή πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας και/ή ουδέν αναφέρει για τους παράγοντες που έλαβε υπόψη.

(6)Οι Καθ' ων η αίτηση και/ή ο Διαιτητής και/ή οι εκπρόσωποι του Συνεργατικού Ταμιευτήριου Δημοσίων Υπαλλήλων Λάρνακας δόλια και με ψευδείς παραστάσεις, ξεγέλασαν τους Αιτητές να υπογράψουν ότι αποδέχονται το χρέος.

(7)Υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων του Διαιτητή, καθώς κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν υπάλληλος και/ή αξιωματούχος και/ή συνεργάτης του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου και κατ' επέκταση δεν έπρεπε και/ή δεν νομιμοποιείτο να επιληφθεί της διαιτησίας. Συνεπακόλουθα, o Διαιτητής δεν ήταν αμερόληπτος και/ή αντικειμενικός κατά τον χρόνο εκδίκασης της υπόθεσης καθότι ωσάν προκατειλημμένος υπάλληλος και/ή αξιωματούχος και/ή συνεργάτης του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου εξέδωσε τη Διαιτητική Απόφαση υπέρ αυτών.

(8)Οι Καθ' ων η Αίτηση και/ή η Altamira Asset Management Ltd («η Altamira») δεν δικαιούνται και/ή δεν νομιμοποιούνται να προωθήσουν και/ή να αιτηθούν την εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης.

(9)Η Διαιτητική Απόφαση εκδόθηκε υπέρ νομικού προσώπου το οποίο σήμερα δεν υπάρχει και/ή έχει εκκαθαριστεί και/ή διαγραφή και/ή γενικά έπαυσε να υπάρχει με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί παράλληλα και το οποιοδήποτε δικαίωμα για εγγραφή της και/ή προώθηση αξιώσεων σχετικά με τα επίδικα ζητήματα από άλλο νομικό πρόσωπο.

(10)Η αξίωση των Καθ' ων η Αίτηση και/ή της Altamira δεν νομιμοποιείται και/ή έχει παραγραφεί καθότι έχουν περάσει περισσότερα από δέκα έτη από την ημερομηνία τερματισμού του λογαριασμού, χρόνος κατά τον οποίο δημιουργείται η βάση της αγωγής και κατ' επέκταση το αγώγιμο δικαίωμα.

(11)Οι Καθ' ων η Αίτηση και/ή η Altamira δεν δικαιούνται και/ή έχουν απαξιωθεί του δικαιώματος τους για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης.

(12)Γενικά η όλα διαδικασία που ακολούθησαν οι Καθ' ων η Αίτηση και/ή ο Διαιτητής και/ή οι εκπρόσωποι του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου πάσχει και είναι παράτυπη και αντινομική και θα πρέπει να παραμεριστεί.

1. Προς υποστήριξη της Αίτησης, οι Αιτητές καταχώρησαν την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας υπ' αριθμό 1, κας Κυρίσαββα («η Ε.Δ. Κυρίσαββα») η οποία αναφέρει, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα.
2. Η ίδια είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη από όλους τους Αιτητές να προβεί στην ΕΔ Κυρίσαββα και γνωρίζει τα γεγονότα από προσωπική εμπλοκή της. Στις 19.10.21 της επιδόθηκε κάποια επιστολή από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση δια της οποίας ισχυρίζονται ότι στις 3.6.2011 εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση. Επισυνάπτει την εν λόγω επιστολή με συνημμένο αντίγραφο της Διαιτητικής Απόφασης ως Τεκμήριο
3. Η εν λόγω επιστολή με το ίδιο περιεχόμενο επιδόθηκε σε όλους τους Αιτητές τον ίδιο μήνα. Αμέσως μετά αναφέρει ότι «στο εν λόγο δάνειο πρωτοφειλέτης ήταν o κ. Κωστάκης Ζαλούμης ενώ οι υπόλοιποι μας, συμπεριλαμβανομένων όλων των Αιτητών στην παρούσα, είμασταν εγγυητές.» Οι Αιτητές 1-7 εμφανίσθηκαν ενώπιον του Διαιτητή στις 3.6.2011 και οι Αιτητές 8-9 δεν εμφανίστηκαν. Συνεχίζει ότι η Διαιτητική Απόφαση είναι λανθασμένη καθώς δεν λαμβάνει υπόψιν παράνομους ανατοκισμούς και χρεώσεις που υπήρχαν «στον εν λόγο λογαριασμό»,[1] δεν επεξηγούνται οι λόγοι που ο Διαιτητής έλαβε υπόψιν μόνο τα όσα ανέφερε ο Γραμματέας του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου και οι Αιτητές δεν απεδέχθησαν το χρέος ως αναφέρεται επί της Διαιτητικής Απόφασης. Επιπλέον, αναφέρει ότι κατά την ημερομηνία που διεξήχθη η διαιτητική διαδικασία το Συνεργατικό Ταμιευτήριο αλλά και ο Διαιτητής ξεγέλασαν τους Αιτητές 1-7 ως προς τη φύση και το περιεχόμενο της διαδικασίας που έλαβε χώρα προσάπτοντας στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο και στον Διαιτητή δόλο και απάτη σε βάρος τους. Προς τούτο τους ζητήθηκε να υπογράψουν μια «λευκή σελίδα» που στην πραγματικότητα αποτελούσε αναγνώριση χρέους. Η πρώτη φορά που τέθηκε υπόψιν των Αιτητών η Διαιτητική Απόφαση είναι μέσω του Τεκμηρίου 1 στην ΕΔ Κυρίσαββα. Προβάλλει επίσης ότι η Διαιτητική Απόφαση θα πρέπει να ακυρωθεί καθώς ο Διαιτητής ήταν υπάλληλος ή συνεργάτης του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου γεγονός που αποτελεί παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος των Αιτητών για «δίκαιη δίκη». Θα πρέπει επίσης να ακυρωθεί και για τον λόγο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν νομιμοποιούνται να λαμβάνουν οποιαδήποτε μέτρα προς εγγραφή της για σκοπούς εκτέλεσης της Διαιτητικής Απόφασης. Τέλος προβάλλει ότι θα πρέπει να ακυρωθεί και για το λόγο ότι «η αξίωση» των Καθ' ων η Αίτηση έχει παραγραφεί. III. Η ΕΝΣΤΑΣΗ
4. Οι Καθ' ων η Αίτηση ενίστανται στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και καταχωρώντας σχετική ένσταση («η Ένσταση») δια της οποίας ήγειραν 16 χωριστούς Λόγους Ένστασης και οι οποίοι δύνανται να κατηγοριοποιηθούν ως εξής: (α) ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος,

(2)οι θέσεις των Αιτητών περί έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης και παραγραφής της Διαιτητικής Απόφασης είναι εσφαλμένες,

(3)η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας,

(4)η διαιτητική διαδικασία που διεξήχθη ήταν νόμιμη και σύμφωνη με τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης,

(5)οι Αιτητές κλητεύθηκαν από τον Διαιτητή να εμφανιστούν ενώπιον του και κωλύονται υπό τις περιστάσεις να προσβάλλουν το κύρος της Διαιτητικής Απόφασης,

(6)η Διαιτητική Απόφαση είναι νόμιμη, αιτιολογημένη και φέρει όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας έγκυρης διαιτητικής απόφασης,

(6)οι θέσεις των Αιτητών περί παράνομου ανατοκισμού και χρεώσεων προβάλλονται γενικώς και αορίστως άνευ τεκμηρίωσης,

(7)ο Διαιτητής ουδέποτε ενήργησε καθ' υπέρβαση εξουσίας και/ή καταχρηστικά ή επέδειξε κακή συμπεριφορά ή χειρίστηκε κακώς την εν λόγω διαφορά,

(8)οι Αιτητές προβάλλουν θέσεις και ισχυρισμούς που θα έπρεπε να είχαν τεθεί ενώπιον του Διαιτητή και

(9)τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα έπληττε ανεπανόρθωτα το κύρος, τη χρησιμότητα και την αξιοπιστία του θεσμού της διαιτησίας ως διαδικασίας επίλυσης διαφορών.

1. Η Ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της κας Μάρθας Γεωργίου («η ΕΔ Γεωργίου»), υπαλλήλου της Altamira. Εκεί επεξηγεί ότι η Altamira ανέλαβε τη διαχείριση και ρύθμιση πιστωτικών διευκολύνσεων των Καθ' ων η Αίτηση, περιλαμβανομένου και του δανείου για το οποίο εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση. Ακολούθως παραθέτει λεπτομέρειες και επισυνάπτει τα Τεκμήρια 1-3 ώστε να καταδείξει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση κατέστησαν δικαιούχοι της Διαιτητικής Απόφασης.
2. Επιπλέον, επεξηγεί ότι η απαίτηση του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου προέκυψε δυνάμει συμφωνίας δανείου που συνήφθη μεταξύ του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου και του κου Κωστάκη Ζαλούμη, ως πρωτοφειλέτη («ο Πρωτοφειλέτης»), στις 6.11.2006 αντίγραφο της οποίας επισυνάπτει ως Τεκμήριο 4 («η Συμφωνία Δανείου»). Οι Αιτητές εγγυήθηκαν τις απορρέουσες εκ της Συμφωνίας Δανείου υποχρεώσεις τους Πρωτφειλέτη δυνάμει συμφωνίας εγγυήσεως της ίδιας ημερομηνίας, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτει ως Τεκμήριο 5 («η Συμφωνία Εγγυήσεως»).
3. Κατόπιν αναφέρει ότι επειδή η αποπληρωμή του δανείου παρουσίαζε καθυστερήσεις, το Συνεργατικό Ταμιευτήριο δυνάμει του όρου 11 της Συμφωνίας Δανείου και του άρθρου 52 του Ν.22/1985, παρέπεμψε τη διαφορά σε διαιτησία. Κατόπιν, στις 3.6.2011 εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση, πιστό αντίγραφο της οποίας επισυνάπτει στην ένορκη της δήλωση ως Τεκμήριο
4. Η Διαιτητική Απόφαση γνωστοποιήθηκε με επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση την οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο
5. Ακολούθως αρνείται τις θέσεις των Αιτητών ως προς τα όσα έλαβαν χώρα στις 3.6.2011 και επισυνάπτει τα Τεκμήρια 8-11 προς υποστήριξη των δικών της θέσεων. Λεπτομερέστερη αναφορά στις θέσεις της κας Γεωργίου θα κάνω κατωτέρω στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας της. IV. Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
6. Η ακρόαση της Αίτησης έγινε επί των ενόρκων δηλώσεων. Δεν ζητήθηκε προσκόμιση άλλης μαρτυρίας (προφορικής ή με συμπληρωματική ένορκη δήλωση) ούτε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι συνήγοροι των διαδίκων προέβαλαν τις εκατέρωθεν θέσεις και εισηγήσεις τους μέσω γραπτών αγορεύσεων τις οποίες έχω διεξέλθει και παραθέτω την εκεί επιχειρηματολογία των ευπαίδευτων συνηγόρων στις σχετικές ενότητες κατωτέρω, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. V. ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΔΟΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 20

(2)ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΣ ΝΟΜΟΥ ΚΕΦ.4 10. Η Αίτηση ερείδεται, μεταξύ άλλων, επί του άρθρου 52

(4)του Ν.22/1985 το οποίο διαλαμβάνει ότι οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση οποιουδήποτε διαιτητή δύναται να υποβάλει έφεση στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποιήσεως της απόφασης. Η διαδικασία που οδηγεί στην έκδοση απόφασης διαιτητή δυνάμει των προνοιών του Νόμου 22/1985 θεσπίζεται από το άρθρο 52 το ίδιου νόμου. Κατά το χρόνο που διεξήχθη η υπό κρίση διαιτητική διαδικασία, ήτοι στις 3.6.2011, το άρθρο 52

(2)διαλάμβανε ότι σε περίπτωση παραπομπής σε διαιτησία δυνάμει της διαδικασίας που θεσπίζει το άρθρο 52, ο Έφορος Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών[2] δύναται να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις τις εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας. Συναφώς, προκύπτει ότι ορθά οι Αιτητές βασίζουν την Αίτηση και στο άρθρο 20

(2)του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ.4, το οποίο ίσχυε και κατά τον πιο πάνω ουσιώδη χρόνο. 11. Το άρθρο 20

(2)του Κεφ.4 διαλαμβάνει τα εξής (η έμφαση είναι δική μου): «20

(2)Όταv o διαιτητής ή o επιδιαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά ή χειρίστηκε κακώς τηv υπόθεση ή όταv η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα, τo Δικαστήριo δύvαται vα ακυρώσει τη διαιτητική απόφαση.» 12. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Τσιμεντοποιίας Βασιλικού Λτδ ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(2001)1 ΑΑΔ 23, μια διαιτητική απόφαση υπόκειται σε ακύρωση για τους περιορισμένους λόγους που καταγράφονται επί του άρθρου 20

(2)του Κεφ.4 αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της διαιτησίας είναι ο αποκλεισμός ή ακριβέστερα ο περιορισμός των ένδικων μέσων κατά της διαιτητικής απόφασης.» Συνεπώς, σε περίπτωση που δεν πληρείται καμία εκ των προϋποθέσεων του άρθρου 20

(2)του Κεφ.4 το Δικαστήριο δεν κέκτηται εξουσίας ακύρωσης της Διαιτητικής Απόφασης.

1. Προτού στραφώ στις θέσεις των μερών, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω ευθύς εξαρχής το κοινώς αποδεκτό πραγματικό υπόβαθρο ως αυτό προκύπτει από τις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις. VI. ΚΟΙΝΩΣ ΑΠΟΔΕΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
2. Οι θέσεις της κας Γεωργίου ως προς τη σύναψη της Συμφωνίας Δανείου και Εγγυήσεως δεν αποτέλεσαν αντικείμενο αμφισβήτησης. Αντίθετα, μέσω των παραγράφων 4 και 6.5 της ΕΔ Κυρίσαββα, οι Αιτητές αποδέχονται ότι πρωτοφειλέτης «στο εν λόγω δάνειο» ήταν ο κος Ζαλούμης και ότι οι ίδιοι ήταν εγγυητές. Ούτε και οι όροι της Συμφωνίας Δανείου ή της Συμφωνίας Εγγυήσεως αμφισβητήθηκαν όπως αυτές παρουσιάσθηκαν από την κα Γεωργίου. Συνεπώς αποδέχομαι τις θέσεις της κας Γεωργίου στην παρ.7 ανωτέρω, καθώς και τη θέση της ότι η Συμφωνία Δανείου και η Συμφωνία Εγγυήσεως αποτελούνται από τα Τεκμήρια 4 και 5, αντίστοιχα, στην ΕΔ Γεωργίου.
3. Επιπλέον, από την ενώπιον μου μαρτυρία αποτέλεσε κοινό έδαφος, θέση την οποία συνεπώς αποδέχομαι, ότι οι Αιτητές 1-7 εμφανίστηκαν ενώπιον του Διαιτητή στις 3.6.2011 ενώ οι Αιτητές 8-9 δεν εμφανίστηκαν.
4. Επίσης είναι κοινώς αποδεκτό και αποδέχομαι ότι τον Οκτώβριο του 2021 οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση επέδωσαν στους Αιτητές επιστολή με την οποία τους ενημέρωναν ότι ενεργούσαν εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση με οδηγίες όπως γνωστοποιηθεί στους Αιτητές η Διαιτητική Απόφαση, επισύναπταν αντίγραφο της Διαιτητικής Απόφασης και τους πληροφορούσαν ότι εάν θεωρούν τον εαυτό τους αδικημένο δύνανται να υποβάλουν έφεση στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της. Αντίγραφο της εν λόγω επιστολής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ΕΔ Κυρίσαββα και επί του Τεκμηρίου 7 στην ΕΔ Γεωργίου.
5. Για όλα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προβαίνει σε ανάλογα ευρήματα.
6. Στρέφομαι τώρα στις επί μέρους θέσεις των Αιτητών. VII. ΖΗΤΗΜΑ ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ (ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΦΕΣΗΣ)
7. Με τον Πρώτο Λόγο Έφεσης τους οι Αιτητές προβάλλουν ότι η Διαιτητική Απόφαση δεν επιδόθηκε και δεν απεστάλη σύμφωνα με την νομοθεσία ή προς όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Η πιο πάνω θέση δεν προωθήθηκε από τους Αιτητές κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Αντίθετα, η κα Κυρισάββα στα πλαίσια της ΕΔ Κυρίσαββα δηλώνει ρητώς ότι στις 19.10.21 της επιδόθηκε κάποια επιστολή από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση με την οποία ισχυρίζονται ότι στις 3.6.11 εκδόθηκε εναντίον της η Διαιτητική Απόφαση, την οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη της δήλωση. Ως εκ των πιο πάνω ο Πρώτος Λόγος Έφεσης απορρίπτεται. VIII. ΖΗΤΗΜΑ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ (ΟΓΔΟΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΦΕΣΗΣ)
8. Με τον Όγδοο και Ένατο Λόγο Έφεσης οι Αιτητές εγείρουν ζήτημα έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης των Καθ' ων η Αίτηση να προωθήσουν διαδικασία εγγραφής της Διαιτητικής Απόφασης. Οι σχετικές αναφορές της κας Κυρίσαββα εμπεριέχονται στην σελ.8 παρ. 6.5 της ένορκης της δήλωσης όπου παραπονείται ότι η επιστολή με την οποία γνωστοποιήθηκε στους Αιτητές η Διαιτητική Απόφαση[3] αξιώνονται ποσά από τους Καθ' ων η Αίτηση χωρίς να καταδειχθεί λόγος που νομιμοποιούνται σε προώθηση της εν λόγω διαδικασίας και χωρίς να έχουν ενημερωθεί προς τούτο για να δύνανται να «τοποθετηθούν.» Προς υποστήριξη της πιο πάνω θέσης τους, ο συνήγορος των Αιτητών επικαλείται την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ και Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή της Περιουσίας της D.K. Intercity Buses Larnacas Ltd κ.ά. Πολ. Έφεση Αρ. 388/
9. Επιπλέον, αναφέρει ότι στα πλαίσια αυτά δεν τηρήθηκαν οι προϋποθέσεις της Διαταγής 12, θεσμός 4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.
10. Από την αντίπερα όχθη, η κα Γεωργίου μέσω της ΕΔ Γεωργίου προβάλλει ότι από τις 14.10.2019 εργάζεται ως υπάλληλος της Altamira και αναφέρει τα εξής: (α) Η Altamira ενεργεί εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση, δυνάμει σχετικής μεταξύ τους συμφωνίας με την οποία συμφωνήθηκε η διαχείριση και η ρύθμιση των δανείων των τελευταίων από την Altamira. Ανάμεσα στα δάνεια αυτά περιλαμβάνεται και η Συμφωνία Δανείου. Πρόσθετα, οι Καθ' ων η Αίτηση λειτουργούν από τις 3.9.2018 ως νομική οντότητα δεόντως εγγεγραμμένη στην Κυπριακή Δημοκρατία σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 22/
11. (β) Στις 3.9.2018 οι Καθ' ων η Αίτηση απορρόφησαν όλες τις εργασίες της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ αναλαμβάνοντας όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της και κατέστησαν οι νόμιμοι δικαιούχοι της. Προς υποστήριξη της της πιο πάνω θέσης της επισυνάπτει ως Τεκμήριο 1 πιστοποιητικό αλλαγής ονόματος της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Λτδ σε Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ, ημερομηνίας 24.7.2017 και ως Τεκμήριο 2 πιστοποιητικό αλλαγής ονόματος της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ σε Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ ημερομηνίας 3.9.
12. (γ) Σε προγενέστερο στάδιο, στις 21.7.2017, η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Λτδ απορρόφησε όλες τις εργασίες της Συνεργατικής Οικοδομικής και Ταμιευτήριου Δημοσίων Υπαλλήλων Κύπρου Λτδ η οποία είχε ήδη συγχωνευθεί με το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Δημοσίων Υπαλλήλων Λάρνακας Λτδ αναλαμβάνοντας όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της και κατέστη ο νόμιμος διάδοχος της. Προς τούτο επισυνάπτει ως Τεκμήριο 3 αντίγραφο της Διαταγής Ακύρωσης Εγγραφής ως επίσης και του σχετικού αποσπάσματος της Επίσημης Εφημερίδας της Δημοκρατίας ημερομηνίας 4.1.
14. Οι πιο πάνω θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση που αφορούν στην «αλυσίδα» μεταξύ των δικαιωμάτων του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου των οποίων οι Καθ' ων η Αίτηση κατέστησαν δικαιούχοι, παρέμειναν αναντίλεκτες από την πλευρά των Αιτητών και ουδόλως αντεξέταστηκε η κα Γεωργίου ούτε προσκομίστηκε οποιοδήποτε στοιχείο περί του αντιθέτου. Υπό το φως της ως άνω παράλειψης τους καθώς και του γεγονότος ότι οι θέσεις της κας Γεωργίου συνάδουν και υποστηρίζονται από την ενώπιον μου έγγραφη μαρτυρία (Τεκμήρια 1-3 στην ΕΔ Γεωργίου), αποδέχομαι το σύνολο των θέσεων της κας Γεωργίου ως αυτές παρατέθηκαν στην παράγραφο 21(α)-(γ) πιο πάνω και προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα.
15. Στρεφόμενη στο περιεχόμενο των Λόγων Έφεσης 8 και 9, είναι γεγονός ότι το ζήτημα της νομιμοποίησης ενός διαδίκου να προωθεί μια δικαστική διαδικασία αποτελεί ζήτημα δημόσιας τάξης και ως τέτοιο δύναται να εγερθεί αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο (βλ. Intercity Buses - ανωτέρω). Ωστόσο, με την παρούσα διαδικασία οι Καθ' ων η Αίτηση δεν προωθούν οποιοδήποτε αίτημα. Η υπό κρίση διαδικασία προωθείται από τους Αιτητές και είναι οι ίδιοι που επέλεξαν να επιδώσουν την Αίτηση στους Καθ' ων η Αίτηση και να τους καταστήσουν διάδικους. Το Δικαστήριο στα πλαίσια της υπό κρίση εναρκτήριας αίτησης εξετάζει κατά πόσο η Διαιτητική Απόφαση, ως έχει, θα πρέπει να ακυρωθεί στη βάση πρόκλησης «αδικίας» στους Αιτητές,[4] των λόγων έφεσης που οι ίδιοι οι Αιτητές προωθούν και εντός του δικαιοδοτικού πλαισίου που οριοθετεί το άρθρο 20

(2)του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ.4.[5] Η κρίση του επ' αυτού δεν σχετίζεται με το κατά πόσο ορθά οποιοδήποτε πρόσωπο απέστειλε επιστολή γνωστοποίησης της Διαιτητικής Απόφασης εφόσον η αποστολή μιας τέτοιας επιστολής δεν εξισώνεται με την προώθηση οποιασδήποτε διαδικασίας ενώπιον Δικαστηρίου για να τίθεται ζήτημα locus standi. Εάν και εφόσον οποιοδήποτε πρόσωπο ή οι Καθ' ων η Αίτηση επιλέξουν να προωθήσουν χωριστό αίτημα για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης σε οποιοδήποτε μεταγενέστερο στάδιο, τότε τυχόν ζήτημα ενεργητικής νομιμοποίησης των εκεί αιτητών θα δύναται να εξεταστεί αναλόγως. Υπό αυτό το πρίσμα αποτελεί την κρίση μου ότι το ζήτημα νομιμοποίησης των Καθ' ων η αίτηση να προωθούν αίτημα εγγραφής της Διαιτητικής Απόφασης δεν εγείρεται σε κατάλληλο στάδιο.

1. Για σκοπούς όμως πληρότητας και για ό,τι αφορά την υπό κρίση διαδικασία, παρατηρώ ότι η κα Γεωργίου, στη βάση των όσων παρέθεσα στην παράγραφο 21 ανωτέρω, επεξήγησε πλήρως, αφ' ενός, τον τρόπο με τον οποίο οι Καθ' ων η Αίτηση απέκτησαν και κατέστησαν δικαιούχοι των απορρεόντων δυνάμει της Συμφωνίας Δανείου δικαιωμάτων του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου, παραθέτοντας προς τούτο πλήρεις λεπτομέρειες και τεκμήρια και, αφ' ετέρου, το περιεχόμενο και τη φύση της συνεργασίας μεταξύ των Καθ' ων η Αίτηση και της Altamira, όπως αναφέρω και πιο πάνω. Εύλογα συνεπώς προκύπτει από τα πιο πάνω ότι οι Καθ' των η Αίτηση ορθά συμμετείχαν στην υπό κρίση διαδικασία.
2. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις μου συμπαρασύρουν και τη θέση του συνηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση που προωθήθηκε στα πλαίσια της γραπτής του αγόρευσης, δια το ότι θα έπρεπε να επιτευχθεί «τροποποίηση του τίτλου». Δεν είναι σαφές σε ποιον τίτλο αναφέρεται με δεδομένο το ότι, επαναλαμβάνω, είναι οι ίδιοι οι Αιτητές που προωθούν την παρούσα εναρκτήρια διαδικασία έναντι των Καθ' ων η Αίτηση. Συνεπώς, η πρωτόδικη απόφαση Astrobank Public Company Ltd v. Icuway Ltd Αρ. Αγ. 6402/12, 14.9.20 στην οποία με παρέπεμψε δεν τυγχάνει εφαρμογής. Η δε θέση του ότι θα έπρεπε οι Καθ' ων η Αίτηση να αιτηθούν τροποποίησης του τίτλου της Διαιτητικής Απόφασης ουδέν νομικό έρεισμα έχει, ούτε προκύπτει είτε από το νόμο είτε από τη νομολογία τέτοια δικαστική εξουσία.
3. Κατ' επέκταση οι Λόγοι Έφεσης 8 και 9 δεν δύναται να επιτύχουν και απορρίπτονται. IX. ΙΣΧΥΡΙΖΟΜΕΝΗ ΚΑΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΙΤΗΤΗ ("MISCONDUCT") - ΛΟΓΟΙ ΕΦΕΣΗΣ 2 ΜΕΧΡΙ 7 (α) Νομολογιακή ερμηνεία των προϋποθέσεων του άρθρου 20

(2)του Κεφ.4 και επίδοση της Αίτησης στον Διαιτητή 27. Το άρθρο 20

(2)του Κεφ.4 αποτέλεσε αντικείμενο σωρείας αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου. Καθοδηγητική επί του σημείου είναι η Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd

(2010)1Α ΑΑΔ 687 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα (η έμφαση είναι δική μου): «Ενδιαφέρει εδώ το εδάφιο

(2), εφόσον είχε επιδιωχθεί πρωτοδίκως η ακύρωση ή παραμερισμός της διαιτητικής απόφασης. Στο πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο, ο όρος που χρησιμοποιείται στο άρθρο 23

(1)του Arbitration Act 1950 απ΄ όπου λήφθηκε το Κεφ. 4, είναι 'misconduct', και έχει πλειστάκις ερμηνευτεί να περιλαμβάνει διάφορες κατηγορίες που δυνατόν να αφορούν στη συμπεριφορά του ιδίου του διαιτητή ή τον τρόπο διεξαγωγής της διαιτησίας ('. has misconducted himself or the proceedings'). Στον Russell on Arbitration 16η έκδ. σελ. 307, θεωρείται λανθασμένη συμπεριφορά η εκ μέρους του διαιτητή ακρόαση μαρτύρων ή εξέταση εγγράφων στην απουσία των διαδίκων, η απόδοση στον εαυτόν του ενός συνολικού ποσού για τα έξοδα του, ώστε να αποκλείει τους διαδίκους από του να ενστούν στις χρεώσεις του, (δέστε την απόφαση K/S Norjarl A/S v. Hyundai Heavy Industries Co. Ltd

(1991)3 W.L.R. 1025 για κατεύθυνση ως προς τον τρόπο χρέωσης αμοιβής από ένα διαιτητή), η εκ μέρους του παράλειψη να εξασκήσει όλες τις εξουσίες του ή η λανθασμένη άσκηση διακριτικής ευχέρειας. Στη δε σελ. 309, αναφέρεται σε σχέση με τη διεξαγωγή της διαιτησίας, ότι οι κύριοι άξονες επί των οποίων μπορεί να υποβληθεί επιτυχώς αίτηση για παραμερισμό, είναι η εκ μέρους του διαιτητή διεξαγωγή της διαιτησίας ex parte χωρίς ουσιώδη λόγο, ο αποκλεισμός ατόμων που έχουν δικαίωμα να είναι παρόντα, η λανθασμένη απόρριψη ή αποδοχή μαρτυρίας και η λανθασμένη μετακύλιση καθηκόντων. Η κλασσική αντιμετώπιση της έννοιας του 'misconduct', έχει βέβαια αναφορά στη δωροδοκία του διαιτητή ή στην ύπαρξη εκ μέρους του μυστικού συμφέροντος στην ενώπιον του διαφορά. Επεκτείνεται όμως και σε θέματα πέραν αυτών, ώστε ακόμη και στην απουσία ηθικά ή δεοντολογικά ανάρμοστης συμπεριφοράς, να ελέγχονται και οι περιπτώσεις λανθασμένης λήψης ή αποκλεισμού μαρτυρίας ή η αποδοχή εξωγενούς μαρτυρίας για την ερμηνεία συμβολαίου, (Paniccos Harakis Ltd v. The Official Receiver as administrator of the estate of the bankrupt Takis Vryonides

(1978)1 C.L.R. 15 σελ. 23, τις εκεί αναφερόμενες υποθέσεις, καθώς και την πρόσφατη απόφαση στην ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. ΛΤΔ ν. Lakis Georghiou Constructions Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 240/07, ημερ. 19.2.2010), ή, η έκδοση απόφασης επί παρανόμου συμφωνίας (David Taylor & Son v. Barnett

(1953)1 W.L.R. 562). Όπως έχει αποφασιστεί και στην A.N. Stasis Estates Co. Ltd v. G.M.P. Katsambas Ltd

(2001)1 Α.Α.Δ. 2006), (που αφορούσε περίπτωση παραπομπής τεχνικών θεμάτων σε διαιτησία, εν μέσω δικαστικής αγωγής), ή πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του διαιτητή συνιστά λόγο ακύρωσης του τελικού του πορίσματος' ενώ '. παράβαση βασικού δικονομικού κανόνα . κλονίζει το θεμέλιο της όλης διαδικασίας' (εκεί ο διαιτητής είχε λανθασμένα υιοθετήσει, έξω από τους όρους εντολής του, τη μαρτυρία που είχε προηγηθεί στο Δικαστήριο). Πουθενά, όμως, η μέχρι τούδε νομική θεώρηση των προνοιών του άρθρου 20

(2), δεν έχει συμπεριλάβει, (στην απουσία βεβαίως παραβιάσεων των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης), και, την ενδεχομένως λανθασμένη νομική ερμηνεία ενός εγγράφου. Η παραδοσιακή αντίληψη περί του σκοπού της παραπομπής μιας διαφοράς σε διαιτησία, είναι ακριβώς η ταχεία και τελεσίδικη επίλυση της. Όπως εξηγείται στο Russell - πιο πάνω - σελ. 289, υπήρχε στο κοινοδίκαιο σύμφυτη εξουσία παραμερισμού απόφασης, η δε νομοθετική χρήση της λέξης 'misconduct' γενικά, που ήταν νέα στο Arbitration Act 1889 και η μετέπειτα χρήση του 'misconduct of the proceedings' στο μεταγενέστερο Arbitration Act 1934, που διατηρήθηκε και στο Arbitration Act 1950, είχε στην ουσία χαρακτήρα δηλωτικό της προηγούμενης νομολογίας. Όπως δε εξηγείται και στη μεταγενέστερη 23η έκδοση του Russel on Arbitration

(2007), σελ. 375 παρ. 7-056, τα Δικαστήρια ήταν πάντοτε απρόθυμα να επεμβαίνουν στις διαιτητικές διαδικασίες, εκτός όπου η νομοθεσία παρείχε ειδικά τέτοια δυνατότητα, οι δε αποφάσεις των διαιτητών γενικώς δεν ήταν δεκτικές αναθεώρησης από το Δικαστήριο, εκτός στο βαθμό που ο διαιτητής υπερέβη τη δικαιοδοσία του ή ενήργησε κατά τρόπο πασιφανή εναντίον των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. [..] Ακόμη και στην εξέλιξη της νομοθεσίας στην Αγγλία με την εισαγωγή του Arbitration Act 1996, όπου με το s. 68 εισήχθηκε ο γενικότερος όρος του 'serious irregularity', ως προϋπόθεση για τον παραμερισμό διαιτητικής απόφασης, έχει αποσαφηνιστεί ότι πρέπει η περίπτωση να εμπίπτει σε μια από τις έννοιες που αποδίδει στον όρο το εδάφιο

(2)(a)-(i). Έχει δε ερμηνευτεί στην Petroships Pte Ltd v. Petec Trading and Investment Corp. (The "Petro Ranger") [2001] 2 Lloyd's Rep. 348, ότι οι καθορισθείσες παρατυπίες στο εδάφιο

(2), δεν μπορούν να επεκταθούν από το Δικαστήριο, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να οδηγούν και σε «substantial injustice», που να δικαιολογούν την επέμβαση του Δικαστηρίου. Όπως περαιτέρω εξηγήθηκε στην Losotho Highlands Development Authority v. Impregilo SpA [2005] 3 All E.R. 789, η επέμβαση του Δικαστηρίου καθίσταται αναγκαία μόνο στην περίπτωση όπου ο διαιτητής έχει υπερβεί τις εξουσίες του κάτω από τη συμφωνία διαιτησίας. Όπως λέχθηκε στις σκέψεις 29 και 31: 'But nowhere in section 68 is there any hint that a failure by the tribunal to arrive at the 'correct decision' could afford a ground for challenge under section 68 ...... Section 68

(2)(b) does not permit a challenge on the ground that the tribunal arrived at a wrong conclusion as a matter of law or fact. It is not apt to cover a mere error of law. The view is reinforced if one takes into account that a mistake in interpreting the contract is the paradigm of a 'question of law' which may in the circumstances specified in section 69 be appealed unless the parties have excluded that right by agreement.' [.] Είναι επομένως πρόδηλο, ότι η νομολογία έχει σταδιακά (με οδηγό βέβαια τη νέα νομοθεσία στην Αγγλία), περιορίσει, αντί να επεκτείνει, τις περιστάσεις που θα αποτελούσαν 'misconduct'.» 28. Στην Κλεοβούλου ν. Ταμιευτηρίου Επαγγελματικού Κλάδου & Επιχειρηματικών Κύπρου (ΣΤΕΚΕΚ) Λτδ, Πολ. Εφ. 304/2010, 10.7.2015, ECLI:CY:AD:2015:A507 («Κλεοβούλου»), αναφέρονται τα εξής (η έμφαση είναι δική μου): «Η παραπομπή διαφοράς σε διαιτησία και η όλη φιλοσοφία του μηχανισμού επίλυσης διαφορών στα πλαίσια διαδικασίας διαιτητικής μορφής, συνίσταται ακριβώς στην ανάγκη για ταχεία και τελεσίδικη επίλυση της διαφοράς. Τα Δικαστήρια είναι κατά κανόνα απρόθυμα να επεμβαίνουν στις διαιτητικές διαδικασίες, εκτός όπου νομοθετικά παρέχεται ειδικά τέτοια δυνατότητα. Οι αποφάσεις των διαιτητών ανατρέπονται δικαστικά στις περιπτώσεις όπου ο διαιτητής υπερέβη τη δικαιοδοσία του ή ενήργησε κατά τρόπο εμφανώς ενάντια στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Όπως εντοπίζεται στην απόφαση Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd

(2010)1 AAΔ 687, ο διαιτητής βαρύνεται με την υποχρέωση να ενεργήσει στα πλαίσια των όρων εντολής του και το ζητούμενο είναι η συμμόρφωσή του με τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης σε όλη την πορεία της οιονεί δικαστικής αποστολής του. Πέραν της υποχρέωσης αυτής ο διαιτητής είναι δεσμευμένος να συμμορφώνεται και με τις βασικές αρχές του δικαίου. Άλλωστε η διαιτησία διεξάγεται πάντοτε σύμφωνα με τις καθιερωμένες νομικές αρχές και ο κάθε διαιτητής είναι υποχρεωμένος να τηρεί τους δικονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στις δικαστικές διαδικασίες, προκειμένου να εξασφαλίζεται η ισονομία, βασική αρχή του δικαίου. Η πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του διαιτητή συνιστά λόγο ακύρωσης του τελικού πορίσματός του και η κατάλληλη θεραπεία εξαρτάται από τη φύση της πλημμέλειας και τις περιστάσεις της υπόθεσης (Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 2, παράγραφοι 670, 692, 693).» 29. Η κρατούσα αντίληψη είναι ότι εφόσον αποδίδεται στον Διαιτητή κακή συμπεριφορά η αίτηση παραμερισμού της απόφασης που ο ίδιος εξέδωσε θα πρέπει να του επιδίδεται ούτως ώστε να του δοθεί η δυνατότητα να τοποθετηθεί, ως απόρροια των αρχών φυσικής δικαιοσύνης. Ο ίδιος μάλιστα σε περίπτωση αποτυχίας των ισχυρισμών αιτητή για κακή συμπεριφορά δικαιούται σε έξοδα της διαδικασίας στην οποία συμμετείχε, εάν επιλέξει να συμμετάσχει. Σχετική είναι η Συμεωνίδη ν. Μενελάου Πολ. Έφ. 6/2012, 22.12.2016 («Συμεωνίδη»). Ανατρέχοντας στον δικαστικό φάκελο προκύπτει ότι η Αίτηση δεν επιδόθηκε στον Διαιτητή. Η διαπίστωση μου αυτή από μόνη της επισφραγίζει την αποτυχία των Λόγων Έφεσης 2-7 εφόσον με αυτούς αποδίδεται απρεπής διαγωγή στον Διαιτητή για ουσιαστικούς ή τεχνικούς λόγους (βλ. Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Dynacon Ltd

(1998)1 ΑΑΔ 1978). Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την Συμεωνίδη (Η έμφαση είναι δική μου): «Για να δοθεί η πλήρης διάσταση της νομολογίας, που παρά τις διακυμάνσεις είναι πλέον η κρατούσα, παραθέτουμε, από όσα μας παρέπεμψε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εφεσείοντα, στο ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Mustill & Boyd, Commercial Arbitration (London, 2nd ed., 1989, Butterworth), σελ. 553: 'Whenever an application is made to the Court to set aside or remit an award on grounds of misconduct, 'technical' or otherwise, the notice of motion should be served on the arbitrator or umpire concerned. He may then either (

1. a)take an active part in the proceedings or (
2. b)file an affidavit for the assistance of the court or (
3. c)take no action.' Στο ίδιο σύγγραμμα υποδεικνύεται, με παραπομπή στην υπόθεση Port Sudan Cotton Co v. Govindaswamy Chettiar & Sons [1977] 1 Lloyd's Rep. 166, ότι εάν οι ισχυρισμοί για απρεπή διαγωγή αποτύχουν, ο διαιτητής δικαιούται, εάν εμφανιστεί, σε έξοδα, όπως δικαιούται και στα έξοδα τυχόν ένορκης δήλωσης που θα έχει καταθέσει. Εάν οι ισχυρισμοί επιτύχουν, τότε δεν καταδικάζεται στα έξοδα, εκτός σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως είναι ο δόλος ή όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικασία. Τέλος αναφέρεται, με παραπομπή στην υπόθεση Bank Mellat v. GAA Development and Construction Co [1988] 2 Lloyd's Reports 44, ότι είναι σε εξαιρετικές περιστάσεις που είναι δυνατό το Δικαστήριο να επιτρέψει τη συνέχιση της αίτησης εάν αυτή δεν έχει επιδοθεί στο διαιτητή. 30. Άνευ επηρεασμού της πιο πάνω κατάληξης μου και για σκοπούς πληρότητας προχωρώ να εξετάσω και την ουσία των θέσεων των Αιτητών σε σχέση με τους σχετικούς Λόγους Έφεσης. (β) Οι ισχυρισμοί περί εξαπάτησης των Αιτητών από το Διαιτητή και το Συνεργατικό Ταμιευτήριο - Η μαρτυρία 31. Η κα Κυρισάββα στα πλαίσια της ένορκης της δήλωσης απέδωσε δόλο και απάτη εκ μέρους του Διαιτητή αλλά και του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου, ισχυριζόμενη τα εξής: 6.3. [.] το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Δημοσίων Υπαλλήλων Λάρνακας [.] αλλά και ο Διαιτητής μας είχαν ξεγελάσει κατά την ημέρα που ισχυρίζονται ότι εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση. Συγκεκριμένα, όταν είχαμε παρουσιαστεί (όλοι οι Αιτητές εκτός του Κυριάκου Παναγιώτου και της Αναστασίας Προκοπίου) την 03/06/2011 δεν γνωρίζαμε τον λόγο που είμασταν εκεί καθότι είχαμε ενημερωθεί τηλεφωνικώς απλά παραστούμε την τάδε ημέρα και ώρα χωρίς να μας πουν τον λόγο. Μόλις είχαμε μαζευτεί όλοι μαζί, οι εκπρόσωποι του Ταμιευτηρίου μαζί με τον Διαιτητή της υπόθεσης άρχισαν να ισχυρίζονται ότι o πρωτοφειλέτης δεν πληρώνει το δάνειο του, πράγμα που εμείς δεν γνωρίζαμε καθώς πρώτη φορά μαθαίναμε κάτι τέτοιο αφού ουδέποτε μας είχαν ειδοποιήσει ούτε τηλεφωνικώς αλλά και ούτε γραπτώς με επιστολή ή άλλως πως. Στο ενδιάμεσο όμως, ούτε μας είπαν ότι η διαδικασία αφορά διαιτησία αλλά μας άφησαν να καταλάβουμε ότι είναι απλά μια σύσκεψη. 6.3.1. Ενώ οι εκπρόσωποι του Ταμιευτηρίου συνέχιζαν να μας λένε ότι ο πρωτοφειλέτης δεν καταβάλλει την δόση του, μας είχαν δώσει μια κενή λευκή σελίδα στην οποία μας είπαν ότι όλοι μας πρέπει να υπογράψουμε ότι είμαστε παρόντες για σκοπούς πρακτικού και ότι ζητούμε λίγο χρόνο για να μιλήσει το Ταμιευτήριο με τον πρωτοφειλέτη, καθώς κατά το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ήταν υπό διαθεσιμότητα καθότι εκκρεμούσε πειθαρχική υπόθεση εναντίον του χωρίς να αυτή να έχει ακόμη εκδικαστεί. 6.3.2. Αφού υπογράψαμε, και υποδείξαμε να δώσουν χρόνο στον πρωτοφειλέτη μέχρι να εκδικαστεί η πειθαρχική υπόθεση του, τους ζητήσαμε επίσης να παγοποιήσουν τους τόκους στον λογαριασμό. 6.3.3. Έτσι οι εκπρόσωποι του Ταμιευτηρίου και ο Διαιτητής άφησαν το θέμα σε εκκρεμότητα και μας άφησαν να καταλάβουμε ότι δεν θα παρθεί καμία απόφαση την συγκεκριμένη ημέρα. 6.3.4. Από την συγκεκριμένη ημέρα και μέχρι σήμερα δεν υπήρχε καμία απαίτηση και ή ενημέρωση από το ταμιευτήριο και ειδικά ότι δήθεν εκδόθηκε οποιαδήποτε διαιτητική απόφαση εναντίον μας. Επαναλαμβάνω, ότι οι εκπρόσωποι του Ταμιευτηρίου μαζί με τον Διαιτητή μας άφησαν να καταλάβουμε ότι καμιά απόφαση δεν πάρθηκε την συγκεκριμένη ημέρα και καμία ενημέρωση προς τούτο δεν είχαμε μέχρι σήμερα. 6.3.5. Δυστυχώς, όμως είναι ξεκάθαρο ότι οι εκπρόσωποι του Ταμιευτηρίου μαζί με τον Διαιτητή της υπόθεσης μας ξεγέλασαν για να εκδώσουν την προσβαλλόμενη διαιτητική απόφαση εναντίον μας χωρίς να το γνωρίζουμε. Ενώ είχαμε υπογράψει σε μια κενή λευκή σελίδα ότι είμασταν παρόντες και τους υποδείξαμε τους λόγους που πρέπει να ελέγξουν το θέμα με τον πρωτοφειλέτη του δανείου, οι εκπρόσωποι του Ταμιευτηρίου μαζί με τον Διαιτητή της υπόθεσης έγραψαν (από ότι φαίνεται) μόνοι τους πάνω στην εν λόγω σελίδα ότι τάχα αποδεχόμαστε το χρέος και συγκατατιθόμαστε να εκδοθεί απόφαση εναντίον μας. Πραγματικά, τέτοια τεράστια απάτη δεν έχω ξαναδεί στην ζωή μου και είναι άξιο απορίας πως αυτά τα άτομα δεν έχουν ακόμη τιμωρηθεί. Δεν μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ακουστούμε και δεν υπήρξε καμία δίκαια δίκη αφού η όλη διαδικασία ήταν ένα καλά στημένο σκηνικό για να μας ξεγελάσουν και να εκδώσουν την διαιτητική απόφαση εναντίον μας. 6.3.6. Από το 2011 μέχρι και σήμερα δεν είχαμε δώσει περαιτέρω σημασία στο θέμα αφού τότε μας είπαν ότι το θέμα έχει τελειώσει και επίσης ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε καθότι δεν είχαμε καμία περαιτέρω ενημέρωση από το Ταμιευτήριο. 6.3.7. Η πρώτη φορά που λάβαμε υπόψη μας την απόφαση είναι με την επίδοση της επιστολής από τους δικηγόρους των Καθ' ων η αίτηση τον Οκτώβριο του 2021, δέκα χρόνια μετά από την έκδοση της. Ουδέποτε συγκατατεθήκαμε στην έκδοση της απόφασης και ουδέποτε αναγνωρίσαμε το χρέος ως αναφέρεται στην απόφαση ημερ. 03/06/2011. 6.3.8. Ως εκ τούτου, είμαστε σίγουροι και ζητούμε από το Δικαστήριο να παραμερίσει και ακυρώσει την Διαιτητική Απόφαση ημερ. 03/06/2011 καθότι οι εκπρόσωποι του Ταμιευτηρίου αλλά και ο Διαιτητής ενέργησαν με δόλο και απάτη και δεν τήρησαν τις πρόνοιες που τάσσει η νομοθεσία με απώτερο σκοπό να μας ξεγελάσουν άρα και η διαδικασία της Διαιτησίας διεξάχθηκε παράτυπα κατά παράβαση του άρθρου 20

(2)του Κεφ. 4.»

1. Εν αντιθέσει, οι Καθ' ων η Αίτηση μέσω της ΕΔ Γεωργίου πρόταξαν την έντονη τους διαφωνία τους με τα πιο πάνω χαρακτηρίζοντας τις θέσεις των Αιτητών ως ψευδείς και ανυπόστατες απορρίπτοντας τις στο σύνολο τους. Προς τούτο, η κα Γεωργίου ανέφερε τα εξής: (α) ότι οι Αιτητές έλαβαν μέσω ιδιώτη επιδότη ειδοποίηση ημερομηνίας 9.6.2011 αναφορικά με την διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας, όπου αναφερόταν ρητά ότι επρόκειτο να διεξαχθεί διαιτητική διαδικασία σε σχέση με το δάνειο. Προς υποστήριξη της θέσης της επισύναψη ως Δέσμη Τεκμηρίων 8 στην ΕΔ Γεωργίου αντίγραφα των ενόρκων δηλώσεων επίδοσης της ειδοποίησης διεξαγωγής διαιτητικής διαδικασίας ημερομηνίας 9.5.2011 στους Αιτητές· (β) Ότι οι Αιτητές υπέγραψαν δήλωση με την οποία βεβαίωναν ότι έλαβαν την πιο πάνω ειδοποίηση του Διαιτητή, αντίγραφο της οποίας επισύναψε ως Τεκμήριο 9 στην ΕΔ Γεωργίου, και (γ) Ότι οι Αιτητές 1-7 υπέγραψαν δήλωση με την οποία βεβαίωναν την γνωστοποίηση σε αυτούς της απόφασης του Διαιτητή κατά την ημερομηνία έκδοσης της, αντίγραφο της οποίας επισύναψε ως Τεκμήριο 10 στην ΕΔ Γεωργίου, ενώ οι Αιτητές 8-9, οι οποίοι δεν παρουσιάστηκαν στη διαιτητική διαδικασία έλαβαν γνώση της Διαιτητικής Απόφασης με γνωστοποίηση της μέσω ιδιωτικής επίδοσης αμέσως μετά. Αντίγραφα των σχετικών ενόρκων δηλώσεων επίδοσης επισύναψε ως Τεκμήριο 11 στην ΕΔ Γεωργίου. - Αξιολόγηση μαρτυρίας
2. Η θέση της κας Γεωργίου ότι επιδόθηκαν σε όλους τους Αιτητές οι ως άνω ειδοποιήσεις που περιλαμβάνονται επί της Δέσμης Τεκμηρίων 8 στην ΕΔ Γεωργίου (πρόσκληση σε διαιτησία) καθώς και το ότι οι Αιτητές υπέγραψαν το Τεκμήριο 9 στην ΕΔ Γεωργίου (δήλωση λήψης της πρόσκλησης σε διαιτησία), παρέμεινε αναντίλεκτη από την πλευρά των Αιτητών. Οι Αιτητές δεν αιτήθηκαν είτε την προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας, είτε την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, είτε την αντεξέταση της κας Γεωργίου επί των εν λόγω ισχυρισμών και τεκμηρίων. Με δεδομένο το ότι οι Αιτητές διατείνονται ότι δεν γνώριζαν σε τί αφορούσε η διαιτητική διαδικασία που ακολούθησε, αποδίδοντας και δόλο στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο και στον Διαιτητή, όφειλαν να τοποθετηθούν επί των πιο πάνω θέσεων της κας Γεωργίου.
3. Επιπλέον, οι πιο πάνω θέσεις της κας Γεωργίου υποστηρίζονται και από τις ένορκες δηλώσεις του ιδιώτη επιδότη που επέδωσε τις προσκλήσεις σε διαιτησία (βλ. Δέσμη Τεκμηρίων 8), από τις οποίες προκύπτει ότι όλοι οι Αιτητές προσκλήθηκαν στη διαιτησία εντός του μήνα Μάϊου του
4. Υποστηρίζονται και από το Τεκμήριο 9 δια του οποίου οι Αιτητές δια της υπογραφής τους δηλώνουν σαφώς ότι έλαβαν τις πιο πάνω ειδοποιήσεις.
5. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, αποδέχομαι το ότι οι ειδοποιήσεις επί της Δέσμης Τεκμηρίων 8 στην ΕΔ Γεωργίου επιδόθηκαν στους Αιτητές εντός του μήνα Μαΐου του 2011 καθώς και το ότι οι Αιτητές υπέγραψαν το Τεκμήριο 9 στην ΕΔ Γεωργίου.
6. Παρεμβάλλω στο σημείο αυτό ότι παρά τη θέση του κου Έλληνα, όπως προωθήθηκε στην γραπτή του αγόρευση, ότι οι Αιτητές δεν αποδέχονται το γεγονός ότι η Διαιτητική Απόφαση εκδόθηκε, εντούτοις, οι Λόγοι Έφεσης 1, 4, 5, 8, 9 και 11 αναφέρονται στην «προσβαλλόμενη Διαιτητική Απόφαση». Αντίστοιχες αναφορές εντοπίζονται σε ολόκληρο το κείμενο της ΕΔ Κυρίσαββα. Επιπλέον, η χρήση του μηχανισμού που προβλέπεται από το άρθρο 52

(4)του Ν.22/1985 για σκοπούς προώθησης της Αίτησης από τους ίδιους τους Αιτητές προϋποθέτει ως ζήτημα λογικής την αποδοχή εκ μέρους τους της έκδοσης μιας διαιτητικής απόφασης. Εξάλλου, το γεγονός ότι στις 3.6.2011 εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση εύλογα προκύπτει και από το Τεκμήριο 6 της ΕΔ Γεωργίου, το οποίο αποτελεί αντίγραφο της πιστοποιημένο από τον Έφορο Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών, θέση την οποία, υπό το φως όλων των πιο πάνω αποδέχομαι.

1. Ανατρέχοντας τώρα στο περιεχόμενο της Δέσμης Τεκμηρίων 8 στην ΕΔ Γεωργίου, προκύπτει ότι οι Αιτητές κλήθηκαν από τον Διαιτητή να παρουσιαστούν σε συγκεκριμένη ημερομηνία, ώρα και τόπο στη «διαδικασία επίλυσης της διαφοράς μεταξύ του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Δημοσίων Υπαλλήλων Λάρνακας». Εκεί παρατίθενται με λεπτομέρεια τα στοιχεία του Δανείου, το ονοματοεπύνωμο του πρωτοφειλέτη καθώς και το υπόλοιπο οφειλόμενο ενώ καθίσταται σαφές ότι το δάνειο κατέστη «ληξιπρόθεσμο». Η ειδοποίηση φέρει τον τίτλο «Διαιτησία», γίνεται σαφής αναφορά στον Νόμο και στους θεσμούς δυνάμει της οποίας η διαδικασία επρόκειτο να διεξαχθεί και υπογράφεται από τον κο Έλληνα ως «Διαιτητή». Αναφέρεται μάλιστα ότι «αν δεν παρουσιαστείτε στην πιο πάνω διαδικασία, η απόφαση θα εκδοθεί στην απουσία σας».
2. Οι πιο πάνω αναφορές καταρρίπτουν τους ουσιώδεις ισχυρισμούς της κας Κυρισάββα περί έλλειψης γνώσης των Αιτητών ως προς το περιεχόμενο τη φύση της διαδικασίας που ακολούθησε ενώπιον του Διαιτητή καθώς και ως προς το ότι το εκεί επίδικο δάνειο κατέστη ληξιπρόθεσμο, καθιστώντας τους κατ' αυτόν τον τρόπο έκδηλα αναληθείς. Ειδικότερα, από τις ως αναφορές επί του Τεκμηρίου 8 στην ΕΔ Γεωργίου προκύπτει ότι οι Αιτητές ενημερώθηκαν πλήρως ως προς (α) τη φύση της διαδικασίας που θα ακολουθούσε, (β) ότι το εκεί επίδικο δάνειο ήταν μη εξυπηρετούμενο από τον πρωτοφειλέτη και (γ) για τις συνέπειες μη εμφάνισης τους ενώπιον του Διαιτητή. Το πιο πάνω συμπέρασμα ενισχύεται και από το Τεκμήριο 9 στην ΕΔ Γεωργίου με το οποίο οι Αιτητές 1-4 και 5-9 δηλώνουν ότι «έλαβα την ειδοποίηση του Διαιτητή ημερομηνίας 9.5.11 με την οποία καλούμαι να παρουσιαστώ σε Διαιτησία σχετικά με διαφορά μεταξύ μου και της πιο πάνω Εταιρείας στις 3.6.11».
3. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται σε έκδηλες αναλήθειες και όταν στην παρ. 6.4 της ένορκης της δήλωσης προβάλλει τη θέση ότι οι αξιωματούχοι του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου «ούτε καν είχαν προσπαθήσει να μας ενημερώσουν για την πρόθεση τους να παραπέμψουν το θέμα σε διαιτησία και ούτε καν μας δόθηκε η δυνατότητα [.] τουλάχιστον να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας». Η πιο πάνω θέση της καταρρίπτεται από τα Τεκμήρια 8 και 9 στην ΕΔ Γεωργίου για τους λόγους που παρέθεσα αμέσως πιο πάνω. Επαναλαμβάνω, από τα εν λόγω Τεκμήρια προκύπτει ότι οι Αιτητές είχαν ενημερωθεί πλήρως για το ότι η διαιτησία θα λάμβανε χώρα στις 3.6.11 από τον Μάϊο του
5. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου το σύνολο των πιο πάνω στοιχείων από την ενώπιον μου μαρτυρία καθιστά σαφές ότι ουδόλως οι Αιτητές ξεγελάστηκαν ως προς τη φύση της διαδικασίας, ως διατείνεται η κα Κυρισάββα. Αντίθετα, προκύπτει ότι κατέστη σαφές σε όλους τους Αιτητές ότι επρόκειτο για διαδικασία διαιτησίας για σκοπούς επίλυσης διαφοράς στα πλαίσια της οποίας θα εκδίδετο και απόφαση, εν πλήρη αντιθέσει με τη θέση της κας Κυρισσάββα ότι οι Αιτητές δεν γνώριζαν για ποιον λόγο κλήθηκαν να παρουσιαστούν.
6. Εξίσου αναληθής κρίνεται και η θέση της κας Κυρίσαββα ότι οι Αιτητές έλαβαν για πρώτη φορά γνώση της Διαιτητικής Απόφασης με την γνωστοποίηση της στους Αιτητές από τους Καθ' ων η Αίτηση τον Οκτώβριο του
7. Η πιο πάνω θέση της καταρρίπτεται από το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 10 και 11 στην ΕΔ Γεωργίου σε σχέση με τα οποία οι Αιτητές ουδόλως επιχείρησαν να τοποθετηθούν για να αντικρούσουν τις θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση. Με το Τεκμήριο 10 στην ΕΔ Γεωργίου οι Αιτητές 1-7 δηλώνουν δια της υπογραφής τους ότι στις 3.6.11 έλαβαν γνώση για της Διαιτητικής Απόφασης. Από το δε Τεκμήριο 11 στην ΕΔ Γεωργίου προκύπτει ότι οι Αιτητές 8-9 λίγες ημέρες κατόπιν, έλαβαν γνώση της Διαιτητικής Απόφασης μέσω ιδιωτικής επίδοσης. Υπό το φως των πιο πάνω το Δικαστήριο αποδέχεται τη θέση των Καθ' ων η Αίτηση περί γνωστοποίησης της Διαιτητικής Απόφασης σε όλους τους Αιτητές από τον Ιούνιο του έτους
9. Συνεπεία της πιο πάνω κατάληξης μου, μη πειστική κρίνεται και η θέση των Αιτητών ότι τους δόθηκε μια «λευκή σελίδα» στην οποία τους ζητήθηκε να υπογράψουν ενώ στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τη θέση τους, υπέγραφαν αναγνώριση χρέους. Εν πρώτοις, ουδόλως φαίνεται οι ίδιοι να είχαν διαμαρτυρηθεί σχετικώς για δόλο ή άλλως πως, από το 2011 όταν τους γνωστοποιήθηκε η Διαιτητική Απόφαση, παρά τη σαφή αναφορά επί του περιεχόμενου της ότι οι Αιτητές 1 - 7 αναγνώρισαν το χρέος τους ενώπιον του Διαιτητή. Αυτό θα ήταν ευλόγως αναμενόμενο με δεδομένη τη σοβαρότητα της φύσης των ισχυρισμών που σήμερα προωθούν για δόλο. Δεύτερον, ουδόλως επεξήγησαν για ποιον λόγο θεωρούν και, μάλιστα, με τη βεβαιότητα με την οποία εξέφρασαν την άποψη αυτή, ότι επί της ούτω καλούμενης «λευκής σελίδας» το Συνεργατικό Ταμιευτήριο ή ο Διαιτητής συμπλήρωσαν, ειδικά, ότι οι Αιτητές συγκατατίθενται στο χρέος. Τέτοια «συγκατάθεση» ουδόλως παρουσιάσθηκε από οποιοδήποτε από τα μέρη.
10. Επιπρόσθετα, η μαρτυρία της κας Κυρισάββα διαπνέεται από αντιφάσεις και αοριστολογίες χωρίς εξειδίκευση ή παροχή επαρκών λεπτομερειών των όσων αναφέρει. Για παράδειγμα, ενώ, αφενός, προβάλλει ότι Αιτητές δεν αντιλήφθηκαν τη φύση της διαδικασίας συνεπεία της εξαπάτησης που δέχθηκαν από τον Διαιτητή και τον εκπρόσωπο του Ταμιευτηρίου, αφετέρου, προβάλλει ότι ο Διαιτητής έλαβε υπόψιν μόνο τα όσα ο εκπρόσωπος του Ταμιευτηρίου ανέφερε στον Διαιτητή. Γεννάται συνεπώς ευλόγως το ερώτημα, πώς οι Αιτητές προέβαλαν θέσεις και ισχυρισμούς στα πλαίσια της διαιτητικής διαδικασίας, τις οποίες παραπονούνται εμμέσως ότι ο Διαιτητής δεν έλαβε υπόψιν, με δεδομένη την πρωταρχική τους θέση ότι δεν αντιλήφθηκαν ότι πρόκειται για διαιτητική διαδικασία.
11. Επιπλέον, ουδόλως αποσαφηνίζουν ποια ήταν η ακριβής συμμετοχή τους στη διαδικασία, ποιες θέσεις σχετικές με τα εκεί επίδικα θέματα προέβαλαν και δεν λήφθηκαν υπόψιν από τον Διαιτητή ή κατά πόσο έθιξαν ζητήματα ανατοκισμού ή επιτοκίου για τα οποία σήμερα παραπονούνται. Συνεπώς, η θέση τους ότι ο Διαιτητής έλαβε υπόψιν «μόνο» τα όσα ανέφερε ο εκπρόσωπος του Ταμιευτηρίου στερείται τεκμηρίωσης έστω και ισχνής.
12. Μη πειστική κρίνεται και η θέση της κας Κυρίσαββα ότι ο Διαιτητής και οι εκπρόσωποι του Ταμιευτηρίου «άφησαν το θέμα σε εκκρεμότητα» λόγω της πειθαρχικής υπόθεσης που εκκρεμούσε έναντι του πρωτοφειλέτη. Δεν καταδεικνύεται ποια η συσχέτιση της όποιας πειθαρχικής υπόθεσης εναντίον του πρωτοφειλέτη με το μη εξυπηρετούμενο δάνειο για το οποίο ο ίδιος, και κατ' επέκταση οι Αιτητές, ήταν νομικά υπεύθυνοι. Έκδηλα αναληθείς κρίνεται και η θέση της ότι ο Διαιτητής και οι εκπρόσωποι του Ταμιευτηρίου «μας άφησαν να καταλάβουμε ότι δεν θα παρθεί καμία απόφαση τη συγκεκριμένη ημέρα»,[6] θέση η οποίας καταρρίπτεται από το Τεκμήριο 10 στην ΕΔ Γεωργίου δια του οποίου προκύπτει ότι όλοι οι Αιτητές που εμφανίσθηκαν ενώπιον του Διαιτητή αναγνώρισαν, επαναλαμβάνω, ότι τους γνωστοποιήθηκε η Διαιτητική Απόφαση.
13. Η πιο πάνω διαπίστωση μου συμπαρασύρει και τη θέση της κας Κυρίσαββα ότι οι Αιτητές 1-7 δεν αναγνώρισαν το χρέος τους, ως καταγράφεται επί του κειμένου της Διαιτητικής Απόφασης. Εάν η θέση τους αυτή ήταν αληθής τότε εύλογα θα αναμενόταν από τους ίδιους να διαμαρτυρηθούν ή να λάβουν μέτρα αμέσως με τη γνωστοποίηση σε αυτούς της Διαιτητικής Απόφασης από τον Ιούνιο του έτους 2011,[7] ούτως ώστε να εκφράσουν τη διαφωνία τους με την αναφορά σε αναγνώριση χρέους, πράγμα που ουδόλως έπραξαν.
14. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου το σύνολο των πιο πάνω στοιχείων αποκαλύπτουν ότι η μαρτυρία της κας Κυρισάββα εμπεριέχει έκδηλα αναληθείς ισχυρισμούς σε τέτοιο βαθμό που το Δικαστήριο να μην δύναται να βασισθεί σε αυτήν ως σταθερό υπόβαθρο για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν δύναται να την αποδεχθεί ως αξιόπιστη μαρτυρία.
15. Αντίθετα, το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία της κας Γεωργίου στην ολότητα της η μαρτυρία της οποίας παρέμεινε αναντίλεκτη ενώ στηρίζεται από τα ενώπιον μου τεκμήρια, σύμφωνα με τα όσα παρέθεσα ανωτέρω. - Ευρήματα
16. Ως εκ των πιο πάνω, πέραν των ευρημάτων που έχουν παρατεθεί στην παρ. 14-16 ανωτέρω, επιπλέον βρίσκω ότι οι Αιτητές είχαν δεόντως ειδοποιηθεί για τη διεξαγωγή διαιτητικής διαδικασίας, όπου αναφερόταν ρητά ότι επρόκειτο να διεξαχθεί διαιτητική διαδικασία σε σχέση με το δάνειο σε συγκεκριμένη ημερομηνία, ώρα και τόπο. Ειδικότερα, ενημερώθηκαν με επιστολή η οποία επιδόθηκε σε όλους τους Αιτητές (βλ. Δέσμη Τεκμηρίων 8 στην ΕΔ Γεωργίου). Περαιτέρω, οι Αιτητές υπέγραψαν σε χωριστό έντυπο, το Τεκμήριο 9 στην ΕΔ Γεωργίου, ότι έλαβαν την ως άνω ειδοποίηση. Οι Αιτητές 1-7 εμφανίστηκαν ενώπιον του Διαιτητή στις 3.6.11 ημερομηνία κατά την οποία εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση. Με την έκδοση Διαιτητικής Απόφασης οι Αιτητές 1-7 υπέγραψαν το Τεκμήριο 10 στην ΕΔ Γεωργίου δια του οποίου βεβαίωναν την γνωστοποίηση σε αυτούς της απόφασης του Διαιτητή κατά την ημερομηνία έκδοσης της. Οι Αιτητές 8-9 οι οποίοι δεν παρουσιάστηκαν στη διαιτητική διαδικασία έλαβαν γνώση της Διαιτητικής Απόφασης με γνωστοποίηση της μέσω ιδιωτικής επίδοσης αμέσως μετά, σύμφωνα με το Τεκμήριο 11 στην ΕΔ Γεωργίου. - Συμπεράσματα
17. Με δεδομένη την απόρριψη της μαρτυρίας της κας Κυρίσαββα ως προς τα όσα ανέφερε σχετικά με τη διαδικασία που έλαβε χώρα ενώπιον του Διαιτητή, δεν απομένει οποιοδήποτε πραγματικό υπόβαθρο για εξαγωγή εύλογου συμπεράσματος περί διάπραξης δόλου ή άλλης μεμπτής συμπεριφοράς του Διαιτητή σε βάρος των Αιτητών. Είναι οι Αιτητές που όφειλαν να αποδείξουν μέσω αποδεκτής και αξιόπιστης μαρτυρίας τους σχετικούς τους ισχυρισμούς και, κατ' επέκταση, το ότι η Διαιτητική Απόφαση παραβιάζει είτε τον περί Διαιτησίας Νόμο, είτε το Σύνταγμα είτε τις αρχές φυσικής δικαιοσύνης. Δεν εναπόκειτο στους Καθ' ων η Αίτηση να αποδείξουν το αντίθετο.
18. Αντίθετα, όπως προανέφερα, από την ενώπιον μου μαρτυρία προκύπτει ότι οι Αιτητές ενημερώθηκαν πλήρως ως προς τη φύση της διαδικασίας που θα ακολουθούσε και προσκλήθηκαν για να εμφανιστούν στη διαιτησία ενώ ήταν πλήρως ενημερωμένοι για τις συνέπειες μη εμφάνισης τους (βλ. παρ. 49 πιο πάνω). Οι Αιτητές 1-7 εμφανίστηκαν ενώπιον του Διαιτητή ενώ οι Αιτητές 8-9 επέλεξαν να μην εμφανιστούν, παρά το ότι ενημερώθηκαν δεόντως για την ημερομηνία, ώρα και τόπο που θα λάμβανε χώρα η διαιτητική διαδικασία. Ουδόλως καταδείχθηκε ότι οι Αιτητές αποστερήθηκαν του δικαιώματος τους να ακουσθούν ή να τύχουν νομικής εκπροσώπησης ή οποιαδήποτε υπέρβαση εξουσίας εκ μέρους του Διαιτητή στα πλαίσια της διεξαχθείσας διαδικασίας σύμφωνα με τον λόγο της Σολωμού και Κλεβούλου. (γ) Ισχυρισμοί περί σύγκρουσης συμφέροντος και μεροληψίας του Διαιτητή
19. Προς υποστήριξη του Έβδομου Λόγου Έφεσης που αφορά στην ισχυριζόμενη μεροληψία και σύγκρουση συμφέροντος του Διαιτητή, η κυρία Κυρίσαββα μέσω της παραγράφου 6.4 της ένορκης της δήλωσης προβάλλει τη θέση ότι ο Διαιτητής διορίστηκε από τους αξιωματούχους του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου, ήταν υπάλληλος και συνεργάτης τους όπως τους ενημέρωσε ένα φιλικό τους πρόσωπο άσχετο με τη διαδικασία. Περαιτέρω, προβάλλει ότι δεν δόθηκε η δυνατότητα στους Αιτητές να διορίσουν «αντικειμενικό» διαιτητή. Από την αντίπερα όχθη η κα Γεωργίου αρνείται τα πιο πάνω παραπέμποντας στον όρο 11 της Συμφωνίας Δανείου, ο οποίος διαλαμβάνει ότι τα μέρη αποδέχονται τη διαδικασία παραπομπής της διαφοράς όπως αυτή θεσπίζεται από τον Νόμο 22/
20. Προβάλλει επιπλέον ότι λόγω σημαντικών καθυστερήσεων που παρουσιάζονταν στον τραπεζικό λογαριασμό του Πρωτοφειλέτη οι Καθ' ων η Αίτηση παρέπεμψαν την διαφορά σε διαιτησία σύμφωνα με το άρθρο 52 του Ν.22/1985, θέσεις τις οποίες οι Αιτητές δεν αμφισβήτησαν και τις αποδέχομαι.
21. Πέραν των λόγων που έχω παραθέσει πιο πάνω δια την απόρριψη του συνόλου της μαρτυρίας της κας Κυρίσαββα (βλ. παρ. 33-47 ανωτέρω), παρατηρώ επιπλέον επί του σημείου ότι η θέση της κας Κυρίσαββα ότι ο Διαιτητής διορίστηκε από το Συνεργατικό Ταμιευτήριο ή ότι είναι υπάλληλος ή αξιωματούχος του και πάλιν δεν τεκμηριώθηκε. Ούτε η αναφορά στην πηγή πληροφόρησης της κας Κυρισάββα από ένα φιλικό πρόσωπο που δεν σχετίζεται με τη διαδικασία, αφήνει οιαδήποτε περιθώρια ορθής αξιολόγησης από το Δικαστήριο αυτής της πτυχής της μαρτυρίας της ως εξ ακοής μαρτυρίας δυνάμει των προνοιών του άρθρου 27 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ.9 (βλ. άρθρο 27

(2)(η) του Κεφ.9). Επομένως δεν δύναται ευλόγως να αποδοθεί και δεν αποδίδεται σε αυτή ίχνος βαρύτητας.

1. Εν αντιθέσει, τόσο ο όρος 11 της Συμφωνίας Δανείου όσο και ο όρος 19 της Συμφωνίας Εγγυήσεως, οι όροι των οποίων, επαναλαμβάνω, δεν αποτέλεσαν αντικείμενο αμφισβήτησης, αναφέρονται σε επίλυση τυχόν διαφοράς δυνάμει της διαδικασίας που προβλέπεται από το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Παραθέτω αυτούσιο τον όρο 19 της Συμφωνίας Εγγυήσεως: «Τα μέρη συμφωνούν, αναγνωρίζουν και αποδέχονται ότι οποιαδήποτε αξίωση του Ταμιευτηρίου εναντίον του Εγγυητή δυνάμει της παρούσης Σύμβασης Εγγύησης και αποζημίωσης συνιστά διαφορά εντός της έννοιας των διατάξεων του άρθρου 52 των περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμων, όπως κατά καιρούς τροποποιούνται και ισχύουν και περαιτέρω τα μέρη συμφωνούν, αναγνωρίζουν και αποδέχονται την παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία χωρίς να αποκλείεται το δικαίωμα του Ταμιευτηρίου να προσφύγει εναντίον του Εγγυητή απευθείας ενώπιον αστικών δικαστηρίων.»
2. Συνάγεται ότι οι Αιτητές κατά το χρόνο που συμβλήθηκαν με το Συνεργατικό Ταμιευτήριο αποδέχθηκαν το μηχανισμό που θεσπίζεται από το άρθρο 52 του Νόμου 22/1985 για σκοπούς επίλυσης διαφοράς που τυχόν ανακύψει. Κατ' επέκταση, ορθά το Συνεργατικό Ταμιευτήριο ορθά παρέπεμψε την επίδικη διαφορά σε διαιτησία σύμφωνα με τον εν λόγω μηχανισμό.
3. Σύμφωνα με το άρθρο 52

(1)του Νόμου 22/1985, όταν εγείρεται οιαδήποτε διαφορά που αφορά «στις εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας - (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους [.] η διαφορά αυτή θα παραπέμπεται από την εγγεγραμμένη εταιρεία ή από οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο». Ο «Έφορος» είναι ο Έφορος της Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών ο οποίος αποτελείται από πρόσωπο που διορίζεται από το Υπουργικό Συμβούλιο με πενταετή θητεία (βλ. άρθρο 4

(1)του Νόμου). Επίσης ο Έφορος, με τη λήψη της πιο πάνω παραπομπής σε διαιτησία, προχωρά ο ίδιος σε παραπομπή της διαφοράς προς επίλυση σε διαιτησία σύμφωνα προς της διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας (βλ. άρθρο 52

(2)(β) του Νόμου, όπως ίσχυε κατά την 3.6.2011). Σχετική είναι η Ζάμπα κ.ά. ν. Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ Πολ. Εφ. Αρ. 96/12, 6.6.2018, ECLI:CY:AD:2018:A277 όπου λέχθηκε ότι η παραπομπή σε διαιτησία υπό του Εφόρου βάσει του άρθρου 52

(2)(β) επενεργεί ωσάν να υπήρχε συνυποσχετικό, το οποίο στη βάση του άρθρου 3 του Κεφ.4 είναι ανέκκλητο και ισχύει από κάθε άποψη ως δικαστικό διάταγμα.

1. Επομένως, προκύπτει ότι τον Διαιτητή δεν όρισε το Συνεργατικό Ταμιευτήριο αλλά ο Έφορος Εποπτείας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών. Σημειώνω ότι δεν προβάλλεται οποιαδήποτε θέση ότι ο Έφορος στα πλαίσια αυτά ενήργησε μεροληπτικά ή άλλως πως καθ' υπέρβαση των εξουσιών του.
2. Υπό το φως των πιο πάνω ουδεμία σύγκρουση συμφέροντος διαπιστώνεται αλλά ούτε και μεροληψία εκ μέρους του Διαιτητή υπό αυτό το πρίσμα. (δ) Το περιεχόμενο της Διαιτητικής Απόφασης
3. Με τον Δεύτερο, Τέταρτο και Πέμπτο Λόγο Έφεσης οι Αιτητές παραπονούνται για το περιεχόμενο της Διαιτητικής Απόφασης προτάσσοντας ότι αυτή είναι αναιτιολόγητη και εκδόθηκε υπό πλάνη περί τον νόμο και τα πραγματικά γεγονότα. Η κα Κυρίσαββα μέσω της ένορκης της δήλωσης προβάλλει ότι ο Διαιτητής δεν έλαβε υπόψιν τους παράνομους ανατοκισμούς και δεν επεξηγεί για ποιον λόγο κατέληξε σε επιτόκιο ύψους 6.5%.
4. Επαναλαμβάνω, οι Αιτητές ουδόλως αποσαφηνίζουν μέσω της ΕΔ Κυρίσαββα κατά πόσο οι Αιτητές 1-7 έθεσαν συγκεκριμένα θέματα και ζητήματα στον Διαιτητή όπως ήταν το θέμα του ισχυριζόμενου ανατοκισμού ή παράνομων χρεώσεων ή επιτοκίου. Οι δε Αιτητές 8-9 επέλεξαν να μην εμφανιστούν στην διαδικασία για να θέσουν τις θέσεις τους, παρά το ότι προσκλήθηκαν δεόντως στη διαιτησία. Σχετική είναι η Ελένη Κούλλουρου ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αθηαίνου

(2005)1 ΑΑΔ 987 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε το εξής απόσπασμα από την εκεί πρωτόδικη απόφαση σε ό,τι αφορά το άρθρο 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Η έμφαση είναι δική μου): «Έχω την άποψη ότι το πιο πάνω άρθρο του Νόμου θα πρέπει να ερμηνευτεί μέσα στο πιο πάνω πνεύμα της νομολογίας και όχι έξω από αυτό. Η φράση συνεπώς αδικημένος που διατυπώνεται στον νόμο έχει ακριβώς την έννοια της παρουσίας του μέρους που κλήθηκε στην διαιτησία και την προβολή εκ μέρους του θετικών και συγκεκριμένων ισχυρισμών που αφορούν είτε την ουσία είτε την διαδικασία στην οποία κλήθηκε και έλαβε μέρος. Αν σε κάθε περίπτωση διαφοράς σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου που παραπέμπεται σε διαιτησία, το ένα μέρος δεν παρουσιάζεται και μετά να του επιτρέπεται να προβάλλει κατ΄έφεση προς το δικαστήριο εκείνους τους ισχυρισμούς που θα έπρεπε να προβληθούν ενώπιον του διαιτητή, αυτό θα ισοδυναμούσε με καταστρατήγηση τόσο του πνεύματος όσο και του γράμματος των σχετικών προνοιών του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου όσο και του Περί Διαιτησίας Νόμου. Θα καθιστούσε τις σχετικές νομοθεσίες αχρείαστες και άνευ αντικειμένου αφού τον τελευταίο λόγο επί της ουσίας της παραπεμπόμενης διαφοράς θα την είχε το δικαστήριο ανεξάρτητα από το τι συνέβηκε στην διαιτησία. Δεν θα πρέπει εξ άλλου να παραγνωρίζεται και κρίνω πώς είναι σημαντικό αυτό, πώς είναι εκ του νόμου η υποχρέωση της παραπομπής της διαφοράς σε δεσμευτική διαιτησία. Η διαιτησία δεν είναι και δεν αποτελεί προστάδιο για την προσφυγή στο δικαστήριο, αλλά αποτελεί αυτοτελή και ανεξάρτητη διαδικασία με τους δικούς της διαδικαστικούς και αποδεικτικούς κανόνες, ανάλογους βέβαια προς εκείνους των δικαστικών διαδικασιών και ο διαιτητής ασκεί οιονεί δικαστική εξουσία. Γι' αυτό άλλωστε τα άρθρα 19 και 20 του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4 δεσμεύουν το δικαστήριο και ρητά σηματοδοτούν αλλά και καθορίζουν τις εξουσίες που του παρέχονται. Και έχω ήδη αναφερθεί στην εμβέλεια των άρθρων αυτών και πώς η νομολογία και τα συγγράμματα ερμηνεύουν την εξουσία του δικαστηρίου.» 61. Τα πιο πάνω εφαρμόζονται και στην υπό κρίση περίπτωση. Αφ' ενός εφαρμόζονται σε σχέση με τους Αιτητές 8-9 οι οποίοι προσκλήθηκαν να εμφανιστούν και δεν το έπραξαν οπότε και η Διαιτητική Απόφαση εκδόθηκε στην απουσία τους. Αφ' ετέρου εφαρμόζονται κατ' αναλογίαν και σε σχέση με τους Αιτητές 1-7 οι οποίοι ναι μεν εμφανίσθηκαν όμως ουδόλως εξειδίκευσαν ποιες ήταν οι θέσεις και ισχυρισμοί που έθεσαν, εάν έθεσαν, ενώπιον του Διαιτητή σε σχέση με το ζήτημα του ισχυριζόμενου ανατοκισμού ή χρεωστικού υπολοίπου ή επιτοκίου ή χρεώσεων που σήμερα εγείρουν. Με βάση τα λεχθέντα στην Κούλλουρου θα έπρεπε να είχαν θέσει ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου ποιες ήταν οι συγκεκριμένες θέσεις που έθεσαν ενώπιον του Διαιτητή ούτως ώστε να δύναται να αποφασισθεί κατά πόσο επωμίσθηκαν οποιαδήποτε «αδικία» στη βάση του άρθρου 52

(4)του Ν. 22/

2. Επιπλέον, η γενικότητα που διαχέει σήμερα τις θέσεις τους ως προς την ουσία του ζητήματος του ισχυριζόμενου ανατοκισμού, χρεώσεων και επιτοκίου χωρίς την οποιαδήποτε εξειδίκευση ή παροχή στοιχείων ή λεπτομερειών, έστω σε επίπεδο ισχυρισμών, δεν θα δύνατο να τεκμηριώσει την ύπαρξη οποιασδήποτε εκ των προϋποθέσεων του άρθρου 20

(2)του Κεφ.

2. Υπό τις πιο πάνω συνθήκες αλλά και με δεδομένη την απόρριψη της μαρτυρίας της κας Κυρίσαββα στην ολότητα της για τους λόγους που έχω παραθέσει πιο πάνω, το παρόν Δικαστήριο δεν θα κέκτητο εξουσίας ακύρωσης της απόφασης του Διαιτητή σε οποιαδήποτε έκταση της, ακόμα και εάν δηλαδή το γεγονός παράλειψης επίδοσης της Αίτησης στον Διαιτητή δεν επισφράγιζε την αποτυχία της.
3. Σε ό,τι αφορά τη θέση των Αιτητών περί αναιτιολόγητης απόφασης, διαφορετική ήταν η περίπτωση που εξέτασε το Δικαστήριο στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του ΧΧΧ Πιπέρη και Αναφορικά με την Σ.Π.Ε. Κυπερούντας Πολ. Έφ. 456/2012, 20.9.2019, ECLI:CY:AD:2019:A383, στην οποία ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών με παρέπεμψε. Ο εκεί εφεσείων εμφανίσθηκε ενώπιον του εκεί διαιτητή, αμφισβήτησε το ύψος του κατ΄ ισχυρισμό οφειλόμενου ποσού προβάλλοντας συγκεκριμένες θέσεις και ισχυρισμούς χωρίς αυτές να αποτελέσουν αντικείμενο της απόφασης του Διαιτητή. Στην υπό κρίση περίπτωση, οι Αιτητές 8-9 επέλεξαν να μην εμφανιστούν παρά το ότι είχαν δεόντως προσκληθεί στη διαιτησία. Η Αιτητές 1-7 ναι μεν εμφανίστηκαν όμως όπως καταγράφεται επί του Τεκμηρίου 1 στην ΕΔ Κυρίσαββα αποδέχθηκαν το χρέος τους. Οι σχετικές θέσεις της κας Κυρίσαββα περί του αντιθέτου για τους λόγους που έχω εκθέσει ανωτέρω[8] έχουν απορριφθεί. Ούτε και σήμερα, επαναλαμβάνω, προωθούνται συγκεκριμένες θέσεις επί των πιο πάνω ζητημάτων.
4. Η υπό κρίση περίπτωση προσομοιάζει περισσότερο με τα γεγονότα στην πρωτόδικη απόφαση της Έντιμης Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) στην υπόθεση ΧΧΧ Ιωάννη κ.ά. ν. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ, Αρ. Αίτησης/Έφεσης 243/2015, 4.10.2019, από την οποία αντλώ καθοδήγηση. Εκεί το Δικαστήριο έλαβε υπόψιν την αναγνώριση χρέους από τους δύο εκ των τριών εκεί εφεσειόντων καθώς και το γεγονός μη εμφάνισης του τρίτου εφεσείοντα για να καταλήξει ότι η εκεί απόφαση του διαιτητή ήταν επαρκώς δικαιολογημένη. Τούτο διότι, όπως επεξήγησε: «[.] δεν διεξάχθηκε ακροαματική διαδικασία με αντικρουόμενες θέσεις και προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας ώστε να καθίστατο αναγκαία η πλήρης παρουσίαση των θέσεων των διαδίκων, η αξιολόγηση τους και η κατάληξη του Διαιτητή σε ευρήματα. Με δεδομένη την παραδοχή των Εφεσειόντων 1 και 2 για την απαίτηση των Εφεσιβλήτων, όπως αυτή παρουσιάστηκε ενώπιον του Διαιτητή μέσω των αποδεικτικών στοιχείων που παρουσίασε ενώπιον του η ΧΧΧΧ Μιλτιάδους, κρίνω ότι δεν ήταν απαραίτητο να επισυνάπτονται τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχειά και έγγραφα στην Διαιτητική απόφαση ούτε και ήταν απαραίτητο να επεξηγηθεί το επιτόκιο του 8%.»
5. Η πιο πάνω προσέγγιση συνάδει με την εξεταστικό και συνοπτικό χαρακτήρα της διαιτητικής διαδικασίας, όπως αναγνωρίστηκε και στην ίδια την Πιπερή (βλ. επίσης Ζαμπά).
6. Στη δε Κλεοβούλου ο εκεί εφεσείων παρουσιάσθηκε την πρώτη ημέρα ακρόασης της διαιτησίας και ζήτησε αντίγραφα συγκεκριμένων εγγράφων προκειμένου να εξετάσει το ύψος της αξίωσης, εφόσον διαφωνούσε με τους τόκους που επιβλήθηκαν. Ακολούθησαν δύο αναβολές για τον ίδιο σκοπό και ακολούθως παραδόθηκε νέα κατάσταση λογαριασμού στην οποία δεν περιλαμβανόταν ανατοκισμός. Ακολούθησε τρίτο αίτημα αναβολής για να εξεταστεί η πιο πάνω κατάσταση λογαριασμού, με τον διαιτητή να ορίζει την υπόθεση ξανά, ημερομηνία κατά την οποία δεν εμφανίστηκε. Υπό αυτές τις συνθήκες ο εκεί διαιτητής προχώρησε στην έκδοση απόφασης, σε επιγραμματική μορφή. Το Ανώτατο Δικαστήριο, έλαβε υπόψιν του μεταξύ άλλων ότι η παροχή δανείου δεν τελούσε υπό αμφισβήτηση ενώ υπό τις πιο πάνω συνθήκες δικαιολογείτο πλήρως η επιγραμματική απόφαση του Διαιτητή. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα: «Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, ήταν καθόλα επιτρεπτό στο διαιτητή να προχωρήσει με την έκδοση απόφασης, με βάση τα στοιχεία που είχε ενώπιόν του. Η κατάληξή του, εν τέλει, ήταν ορθή, δεδομένου ότι αφενός η παροχή δανείου δεν τελούσε υπό αμφισβήτηση και αφετέρου το εγερθέν ζήτημα περί ανατοκισμού είχε ξεπερασθεί με βάση τη νέα κατάσταση λογαριασμού ημερομηνίας 5.6.
7. Η φύση της διαφοράς ήταν απλή και δεν δικαιολογούσε περαιτέρω πολυπλοκότητα της όλης διαιτητικής διαδικασίας. Άλλωστε, ενώπιον του διαιτητή δεν υπήρχε οποιοδήποτε βάσιμο αίτημα για διεξαγωγή διαδικασίας διαφορετικής δικονομικής μορφής. Το τελικό δε γεγονός της μη εμφάνισης του Εφεσείοντα προκειμένου να προωθήσει τις όποιες θέσεις και επιχειρήματά του προς εξέταση από τον διαιτητή, δεν καθιστούσε επιτρεπτή την πρωτογενή εξέτασή τους είτε από το πρωτόδικο Δικαστήριο είτε από το Εφετείο. Ο διαιτητής είχε υποχρέωση και ορθά αποφάσισε με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν του. Όπως ήδη λέχθηκε, τα ενώπιον του, απλά, δεδομένα δικαιολογούσαν πλήρως τόσο την τελική του κατάληξη, όσο και την επιγραμματική απόφασή του. Υπό τις συνθήκες αυτές δεν εντοπίζεται παράτυπη διαιτητική διαδικασία ή οποιαδήποτε παραβίαση κανόνων φυσικής δικαιοσύνης.»
8. Κατ΄ αναλογίαν των πιο πάνω, στην υπό κρίση περίπτωση, παρατηρώ η Διαιτητική Απόφαση είναι εξίσου επιγραμματική. Παρά το ότι είναι αντιληπτό ότι ο Διαιτητής θα μπορούσε να παραθέσει εκτενέστερη αιτιολογία στα πλαίσια της απόφασης του, η παράλειψη του αυτή δεν αποτελεί λόγο ακύρωσης της Διαιτητικής Απόφασης λαμβανομένων υπόψιν των ιδιαζουσών συνθηκών της υπό κρίση υπόθεσης, τις οποίες έχω παραθέσει στις παραγράφους 60-63 ανωτέρω.
9. Υπό το φως όλων των πιο πάνω οι Λόγοι Έφεσης 2-7 δεν μπορούν να επιτύχουν και απορρίπτονται.
10. Σημειώνω εδώ ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών προβάλλει στα πλαίσια της αγόρευσης του ότι η Διαιτητική Απόφαση είναι ασαφής εφόσον δεν κατονομάζονται τα πρόσωπα εναντίον των οποίων εκδόθηκε, δεν διευκρινίζεται το ποσό που έχει καταστεί πληρωτέο και δεν αναφέρεται στην απόφαση με ποιον τρόπο θα πρέπει να λάβει χώρα η πληρωμή του εκεί εξ αποφάσεως ποσού ή κατά πόσο ο τόκος θα επιβάλλεται εβδομαδιαίως ή μηνιαίως ή ετησίως. Τα ζητήματα αυτά τέθηκαν για πρώτη φορά από την πλευρά των Αιτητών στα πλαίσια της γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου τους, δεν περιλαμβάνονται στους Λόγους Έφεσης της Αίτησης ούτως ώστε η άλλη πλευρά να δύναται να τοποθετηθεί και, συνεπώς, δεν δύνανται να τύχουν περαιτέρω εξέτασης από το Δικαστήριο. X. ΖΗΤΗΜΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ (ΔΕΚΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΦΕΣΗΣ)
11. Οι Αιτητές με τον Δέκατο και Ενδέκατο Λόγο Έφεσης ισχυρίζονται ότι η αξίωση των Καθ' ων η Αίτηση έχει παραγραφεί καθώς έχει παρέλθει χρονική περίοδος πέραν των 10 ετών (α) από την ημερομηνία τερματισμού του επίδικου τραπεζικού λογαριασμού οπότε και, σύμφωνα με τη θέση τους, συμπληρώνεται η βάση αγωγής για σκοπούς παραγραφής του «αγώγιμου δικαιώματος» τους και (β) από την ημερομηνία έκδοσης της Διαιτητικής Απόφασης.
12. Ούτε η πιο πάνω θέση με βρίσκει σύμφωνη.
13. Δεν είναι αντιληπτή η θέση του συνηγόρου των Αιτητών σε σχέση με τα όσα αναφέρει περί τερματισμού «του επίδικου λογαριασμού» και συμπλήρωσης της βάσης της αγωγής. Κατ' αρχήν δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ως προς την ημερομηνία τερματισμού του εν λόγω λογαριασμού ούτως ώστε να δύναται να κριθεί κατά πόσο η αξίωση των Καθ' ων η Αίτηση είχε παραγραφεί κατά την έκδοση της Διαιτητικής Απόφασης στις 3.6.2011, εάν αυτή είναι στην ουσία η θέση του. Αντίθετα, με δεδομένη την ημερομηνία σύναψης της Συμφωνίας Δανείου και Συμφωνίας Εγγύησης (6.11.2006),[9] προκύπτει ότι ακόμα και να τερματίζετο αμέσως ο εκεί επίδικος λογαριασμός, η αξίωση δεν είχε παραγραφεί στις 3.6.2011 κατά το χρόνο που εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση.[10]
14. Σε ότι αφορά τη θέση του περί παραγραφής της αξίωσης των Καθ' ων η Αίτηση ως προς την εγγραφή για σκοπούς εκτέλεσης της Διαιτητικής Απόφασης, το ζήτημα εγείρεται πρόωρα με δεδομένο το ότι ουδείς σήμερα επιχειρεί να εγγράψει την Διαιτητική Απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης. Συναφώς, το Δικαστήριο δεν δύναται να αποφασίσει επί τυχόν παραγραφής αξίωσης που δεν προωθείται ενώπιον του.
15. Άνευ επηρεασμού των πιο πάνω, παρατηρώ για σκοπούς πληρότητας ότι σε κάθε περίπτωση το ζήτημα που εγείρουν οι Αιτητές ξεκαθαρίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Στυλιανού ν. ΣΠΕ Δευτεράς - Ανάγυιας, Πολ. Έφ. 92/14, 22.4.2021, ECLI:CY:AD:2021:A168 όπου λέχθηκε χαρακτηριστικά ότι η εγγραφή της εκεί διαιτητικής απόφασης (η έμφαση είναι δική μου): «[.] έγινε κατ' εφαρμογή της Δ.47 θ.1 που δίδει εξουσία εγγραφής της Διαιτητικής απόφασης στο μητρώο του Δικαστηρίου. Αφού η απόφαση εγγραφεί, τότε, σύμφωνα με την Δ.47 θ.3, μπορεί να εκτελεστεί ως απόφαση του Δικαστηρίου, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις που την καθιστούν εκτελεστή. Συνεπώς, αυτό θα ήτο το επόμενο βήμα εάν η Εφεσίβλητη επιθυμούσε να προχωρήσει σε διαδικασία εκτέλεσης της απόφασης. Σχετικά με εγγραφή διαιτητικής απόφασης δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός. Βασική προϋπόθεση εγγραφής της είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται. Η αίτηση για εγγραφή επιδίδεται στο πρόσωπο αυτό ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει οτιδήποτε το οποίο ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα που είναι η εγγραφή της Διαιτητικής απόφασης [.] Η Δ.40 θ.8 στην οποία στηρίζεται η Εφεσείουσα δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση που αφορά εγγραφή.»
16. Υπό το φως των πιο πάνω οι Λόγοι Έφεσης 10 και 11 επίσης κρίνονται ανεδαφικοί και απορρίπτονται. XI. ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΦΕΣΗΣ
17. Σε ό,τι αφορά τον Δωδέκατο Λόγο Έφεσης σημειώνω ότι τέθηκε με τέτοια γενικότητα που δεν δύναται να τύχει περαιτέρω εξέτασης. Οι Αιτητές ως τα πρόσωπα που είναι επιφορτισμένοι με το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών τους, είχαν καθήκον κατ' ελάχιστον να εξειδικεύσουν την αναφορά τους σε «γενικά η όλη η διαδικασία» όπως εκεί καταγράφεται. Ο Δωδέκατος Λόγος Έφεσης απορρίπτεται. XII. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
18. Υπό το φως όλων των πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. παρ. 6.1 της ΕΔ Κυρίσαββα. [2] Βλ. ερμηνευτικές διατάξεις του άρθρου 2 του Ν.22/
19. [3] Τεκμήριο 2 στην ΕΔ Κυρίσαββα. [4] Βλ. άρθρο 52

(4)του Νόμου 22/1985. [5] Βλ. ενότητα V ανωτέρω. [6] Βλ. παρ. 6.3.3 της ΕΔ Κυρίσαββα. [7] Βλ. Τεκμήρια 10 και 11 στην ΕΔ Γεωργίου. [8] Βλ. παρ. 33-47 ανωτέρω. [9] Βλ. Τεκμήρια 4 και 5 στην ΕΔ Γεωργίου. [10] Βλ. άρθρο 8(α) του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου του 2012 (Ν.66

(1)/2012) το οποίο ορίζει τον σχετικό χρόνο παραγραφής σε έξι έτη από την συμπλήρωση της βάσης αγωγής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο