Μ.Φ. ν. ΔΡ. Γ.Κ., Αρ. Αγωγής: 504/15, 18/10/2022

Μ.Φ. ν. ΔΡ. Γ.Κ., Αρ. Αγωγής: 504/15, 18/10/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2022:A158 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 504/15 ΜΕΤΑΞΥ: Μ.Φ. Ενάγουσα και ΔΡ. Γ.Κ. Εναγόμενη ------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 18/10/2022 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κα Α. Κλαίδη μαζί με κα Μ. Χειμωνίδου Για την Εναγόμενη: κα Μ. Μικελλίδου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (Αποδεκτότητα μαρτυρίας - Υποβολή ένστασης κατά της αποδοχής αποσπασμάτων γραπτής δήλωσης δυνάμει του Άρθρου 25 του περί Αποδείξεως Νόμου) Η προσπάθεια κατάθεσης γραπτής δήλωσης της ενάγουσας (Μ.Ε.4), στο στάδιο της κυρίως εξέτασης της, προσέκρουσε στην ένσταση της ευπαίδευτης συνηγόρου της εναγόμενης. Το Δικαστήριο, ακολουθώντας την διαδικαστική πρακτική που καθιερώθηκε σε σχέση με την επίλυση εντάσεων επί γραπτών δηλώσεων, από τον Π.Ε.Δ. κ.Κ.Κληρίδη (όπως ήταν τότε), στην Αγωγή 849/2003,

1. Ν. Βλίττης κ.α. ν. 1.Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ. κ.α., 9/11/2007, άκουσε τα μέρη πριν την κατάθεση της εν λόγω δήλωσης, ώστε να αποφασίσει αν θα επιτρέψει την κατάθεση ολόκληρης της εν λόγω δήλωσης ή μέρους της. Στην εν λόγω απόφασή του, ο κ. Κληρίδης, συνόψισε τις αρχές επίλυσης ενστάσεων αναφορικά με την αποδεκτότητα ως ακολούθως: «
2. Ενστάσεις που σχετίζονται με το αποδεκτό ή μη μαρτυρίας στη δίκη θα πρέπει να υποβάλλονται και αποφασίζονται κατά κανόνα κατά το χρόνο προσαγωγής της μαρτυρίας. Η μη επίλυση θεμάτων παραδεκτού μαρτυρίας για την οποία υποβάλλεται ένσταση και η άφεση της απόφασης για το θέμα κατά την τελική απόφαση, αποτελεί παράβαση των προνοιών της Δ.38, θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και πλήττει καίρια τη διαδικασία η οποία υπόκειται σε ακύρωση (Βλ. Κυριάκος Βίκτωρος ν. Χρ.Χριστοδούλου [1992] 1 ΑΑΔ 512)
3. Εάν κατά τη δίκη εμφιλοχωρήσει η εισαγωγή μαρτυρίας κατά νόμο ή νομολογία απαράδεκτη και πάλι το Δικαστήριο διατηρεί τη δυνατότητα στο τέλος της δίκης, αλλά και την υποχρέωση, όπως βασισθεί μόνο πάνω σε αποδεκτή μαρτυρία, αγνοώντας την όποια απαράδεκτη μαρτυρία (Βλ. Μahattou v. Viceroy Shipping [1981] 1 CLR 335 και Lefkaritis Bros v. Τanya Shipping [1994] 1 ΑΑΔ 231).
4. To Δικαστήριο διατηρεί τη δυνατότητα όπως αποδεχόμενο την εισαγωγή σαν μαρτυρίας του περιεχομένου ενός εγγράφου, κάνει αποδεκτό μόνο ένα μέρος του εγγράφου και αγνοήσει ή διαγράψει άλλο ή άλλα μέρη του εγγράφου που περιέχουν μη αποδεκτή μαρτυρία. Όπως είχε επιβεβαιωθεί και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μούρτζινος ν. Πλοίου "Galaxia" κ.α. [1987] 1 CLR 43) μια ένορκη δήλωση η οποία ήταν αποδεκτή σαν μαρτυρία ως «έγγραφη δήλωση» που ικανοποιούσε τις προϋποθέσεις του Α.4 του τότε ισχύοντος περί Αποδείξεως νόμου, μπορούσε να γίνει αποδεκτή ως προς το υπόλοιπο της μέρος, αφού αγνοηθεί κάποιο μέρος της δήλωσης που συνιστούσε απαράδεκτη μαρτυρία. Κατά τον ίδιο λοιπόν τρόπο, πιστεύω ότι και με βάση το νέο Α.25 του περί Αποδείξεως Νόμου, που κατέστησε δυνατή την αποδοχή μαρτυρίας μέσω έγγραφης κατάθεσης / δήλωσης, το Δικαστήριο θα πρέπει να κρίνει αν το περιεχόμενο της δεν προσκρούει σε κανόνα αποκλεισμού μαρτυρίας και αν ναι, να μην την αποδεχθεί, είτε εν όλω είτε εν μέρει». Βλ. και το σύγγραμμα των κ.κ. Ηλιάδη και Σάντη, το Δίκαιο της Απόδειξης, Β' Έκδοση, σελ.124-
5. Σύμφωνα με την ένσταση, αρκετές παράγραφοι ή μέρος παραγράφων της δήλωσης, περιλαμβάνουν μη δικογραφημένες θέσεις. Η πλευρά της ενάγουσας, από την άλλη, απαντά ότι όσα αναφέρει η μάρτυρας με λεπτομέρεια στη δήλωση της, αποτελούν μαρτυρία και αφορούν δικογραφημένους ισχυρισμούς. Επίσης, αναφορικά με συγκεκριμένες παραγράφους, αποτέλεσε θέση της κας Κλαίδη, ότι η εναγόμενη θα μπορούσε να ζητήσει λεπτομέρειες και δεν το έπραξε. Όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτες συνήγοροι, προς υποστήριξη των θέσεων τους, έχουν καταγραφεί στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να γίνει επανάληψη τους εδώ. Εδώ, θα αρκεστώ να πω ότι, όσα ανέφεραν, μελετήθηκαν πολύ προσεκτικά από το Δικαστήριο. Η απαίτηση της ενάγουσας εναντίον της εναγόμενης είναι για γενικές, ειδικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις, επί τη βάσει αμέλειας και ή ιατρικής αμέλειας. Σύμφωνα με την ενάγουσα, η εναγόμενη επέδειξε αμέλεια και ή εκτέλεσε λανθασμένα αισθητική επέμβαση, αφού ξέχασε να αφαιρέσει βελόνα που είχε τοποθετήσει στο σώμα της. Γι' αυτό η ενάγουσα χρειάστηκε να υποβληθεί σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση, για αφαίρεση της βελόνας, με αποτέλεσμα να υποστεί βλάβες, παραμόρφωση στο υποδόριο της έξω επιφάνειας του δεξιού μηρού, πόνο, ταλαιπωρία, κ.α. Η εναγόμενη, ισχυρίζεται ότι στο πλαίσιο θεραπείας ιατρικής αισθητικής που πρόσφερε στην ενάγουσα, μία βελόνα παρέμεινε κάτω από το δέρμα της. Η βελόνα εντοπίστηκε ακτινογραφικά και αφαιρέθηκε από χειρούργο. Η παραμονή της βελόνας δεν οφειλόταν όμως σε αμέλεια της εναγόμενης, αλλά στο γεγονός ότι ήταν ελαττωματικά κατασκευασμένη. Η ενάγουσα, δεν προέβη στην καταχώρηση απάντησης στην υπεράσπιση. Το Δικαστήριο, έχοντας ενώπιον του τα δικόγραφα των δύο πλευρών, θα πρέπει πάντως να σημειώσει ότι, αναμφίβολα, γενικότερα παρατηρείται μια σοβαρή διάσταση μεταξύ των δύο πλευρών, ως προς τα γεγονότα που προηγήθηκαν της θεραπείας, αλλά και για όσα ακολούθησαν. Διάσταση υπάρχει ακόμα και για το είδος της θεραπείας που παρασχέθηκε. Σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η μαρτυρία η οποία πρέπει να αγνοείται, ως εκτός εγγράφων προτάσεων, είναι η μαρτυρία η οποία τείνει να αποδείξει ισχυρισμούς του διαδίκου οι οποίοι, αν και είναι απαραίτητοι για τη στοιχειοθέτηση, ανάλογα με την περίπτωση, της απαίτησης ή της υπεράσπισης ή της ανταπαίτησής του, εν τούτοις δεν προβάλλονται (βλ. Μάριος Αντωνίου ν. Ζήνωνα Χρυσάνθου