ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΦΙΛΙΠΠΟΥ κ.α., Αγωγή αρ.: 155/2021, 23/9/2022

(1)(α) του νόμου 65(Ι)/2015 οι ενάγοντες δεν δύνανται να καταχωρήσουν οποιαδήποτε διαδικασία εναντίον των εναγόμενων. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση (ΕΔ) της ... Χρυσοστόμου, η οποία είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους εναγόμενους. Αυτή, επισυνάπτει αντίγραφο του διατάγματος απαλλαγής οφειλών, το οποίο εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στις 15/10/2019, στα πλαίσια της αίτησης ΔΑΟ 22/19, ως Τεκμήριο 1, ως επίσης επιστολή της Υπηρεσίας Αφερεγγυότητας, ημερομηνίας 11/11/2019, προς την πρωτοφειλέτιδα, με κοινοποίηση προς όλους τους εγγυητές της, ήτοι τους εναγόμενους 1 έως 5 στην παρούσα αγωγή, ως Τεκμήριο 2 και παραπέμπει στο άρθρο 19

(1)(α) του Νόμου 65(Ι)/2015 (στο εξής ο Νόμος). Αναφέρει δε ότι η εκδίκαση της εν λόγω προδικαστικής ένστασης σε αυτό το στάδιο, προτού ξεκινήσει η διαδικασία της ακρόασης, είναι επιβεβλημένη, αφού το αποτέλεσμα της επίδικης προδικαστικής ένστασης μπορεί να καθορίσει και την τύχη ολόκληρης της αγωγής. Η πλευρά των Εναγόντων-Καθ' ων η αίτηση (στο εξής οι Ενάγοντες) αντέδρασε στην αίτηση, καταχωρώντας Ειδοποίηση περί Προθέσεως Ένστασης, στην οποία καταγράφονται 13 λόγοι ένστασης. Οι λόγοι ένστασης αναπτύσσονται στην ένορκη δήλωση (ΕΔ) της .. Γεωργίου, η οποία υποστηρίζει την ένσταση. Η τελευταία, είναι υπάλληλος της εταιρείας Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd (στο εξής η Altamira), η οποία, δυνάμει συμφωνίας με τους ενάγοντες, ανέλαβε τη διαχείριση αριθμού χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων των τελευταίων, μεταξύ αυτών και ο τρεχούμενος λογαριασμός και οι συναφείς εξασφαλίσεις που αφορά η παρούσα αγωγή. Η ακρόαση της αίτησης, διεξήχθη βάσει των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρήθηκαν από τις δύο πλευρές. Οι θέσεις δε των συνηγόρων των δύο πλευρών, περιλαμβάνονται στις γραπτές αγορεύσεις που οι τελευταίοι παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Οι αγορεύσεις έχουν τύχει ενδελεχούς μελέτης από το Δικαστήριο. Δεν κρίνω όμως σκόπιμο να παραθέσω ότι οι συνήγοροι αναφέρουν με τις αγορεύσεις τους. Θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω, εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. H Διάταξη 27 ΘΘ.1-3 προνοεί τα ακόλουθα: " 1. Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient. 2. If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just. 3. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just. " Στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ & άλλοι -v- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας & άλλων

(1991)1 Α.Α.Δ.225, αναφέρθηκαν τα εξής: " Στην πρωτόδικη απόφαση γίνεται εκτενής αναφορά στη νομολογία η οποία διέπει τον καθορισμό και την επίλυση θέματος βάσει της Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (Βλ. μεταξύ άλλων, Western S.S. Co v. Amaral Sutherland & Co. [1914] 3 K.B.

1. Windsor Refrigerator Co Ltd. v. Branch Nominees Ltd [1961] Ch.
2. Isaacs and Sons Ltd. v. Cook [1925] 2 K.B. 886 Anderson v. Midland Railway [1902] 1 Ch.
3. Papamichael v. Haholiades

(1970)1 C.L.R. 306. Malachtou v. Armefti and another

(1984)1 C.L.R.548). Ο,τι προκύπτει από τη νομολογία, είναι ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα, η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης - το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών - αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Δικαιολογείται, συνεπώς, η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσο το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. .." Περαιτέρω, στην Κυριάκος Σάββα -v- Λαική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ

(2009)1 Α.Α.Δ.609, λέχθηκε ότι: ".. Όπως αναφέρθηκε στην Χ"Οικονόμου v. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(1992)1 A.A.Δ 949, διαταγή δυνάμει της Δ.27, θ.1 για εκδίκαση προδικαστικού νομικού σημείου εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στην περίπτωση σημείου που το εγειρόμενο θέμα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου θα πρέπει να αποφασίζεται κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Η παρούσα περίπτωση κατά την άποψη μας δεν ήταν καθαρή περίπτωση. " Επίσης, στην Πολ.Εφ.151/2010 Liberty Life insurance Public Co Ltd -v- Nada Terzian και τώρα Παναγιώτου, ημερ.7/3/14, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, ότι: " Η Δ.27 θ.3 παρέχει κατ΄ ουσία στο Δικαστήριο το μηχανισμό και την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει την αγωγή όταν δεν αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής ή ως επιπόλαια ή παρενοχλητική, εξουσία που αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο και ασκείται με φειδώ (Ν. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon

(1998)1 Α.Α.Δ.1338). Είναι ορθή η αρχή, την οποία άλλωστε αποδέχονται οι διάδικοι, πως για να ακουστεί προδικαστικά νομικό σημείο θα πρέπει τα γεγονότα με βάση τα οποία θα πρέπει να αποφασιστεί να μην τίθενται υπό αμφισβήτηση. Επίσης είναι ορθό ότι ένα νομικό σημείο πρέπει να είναι αμιγώς νομικό και ότι η απόφαση υπέρ του αιτητή ουσιαστικά θα πρέπει να επιλύει ολόκληρη την αγωγή. " Τέλος, στην Πολιτική Έφεση 111/2014, BIBBS v. 1. P.P. Dolphin Boat Safari Ltd, κ.α., ημερ. 2/6/2021, αναφέρθηκαν και τα εξής: « Όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί, η Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζεται σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις, και όχι σε περιπτώσεις όπου τα γεγονότα αμφισβητούνται ή είναι ασαφή (XXX XXX Χ΄΄ Οικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ (1992( 1(Β) ΑΑΔ, 949, Fayza Shipping Co Ltd v. Πλοίου M/V "Haj Anies" κ.α.

(1996)1(Β) ΑΑΔ, 969 και Σάββα ν. Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ

(2009)1(Β) ΑΑΔ, 1609). Στην τελευταία αυτή υπόθεση, το Πρωτόδικο Δικαστήριο ενέκρινε, με τη συγκατάθεση και της άλλης πλευράς, γραπτή αίτηση για εκδίκαση «υπό τύπον προδικαστικής ένστασης των νομικών σημείων που εγείρονταν στην Υπεράσπιση». Στα πλαίσια εκδίκασης της εν λόγω αίτησης, απέρριψε, για τους λόγους που παρέθεσε, την αγωγή του Εφεσείοντα με έξοδα εναντίον του. Το Εφετείο με αναφορά στη Νομολογία, σημείωσε πως η συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν καθαρή περίπτωση, και κατ΄ επέκταση δεν ήταν κατάλληλη «για εκδίκαση στο προδικαστικό στάδιο δυνάμει της Δ.27». Στην προκειμένη περίπτωση, αποτελεί κοινό έδαφος, ότι έχει εκδοθεί το διάταγμα απαλλαγής οφειλών ημερ. 15/10/2019, το οποίο αφορά το ποσό των €25.000.-. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες, μετά την έκδοση του εν λόγω διατάγματος, δεν μπορούσαν να καταχωρίσουν οιανδήποτε διαδικασία ή και την παρούσα αγωγή εναντίον τους. Επικαλούνται, ως ήδη αναφέρθηκε, προς υποστήριξη της θέσης τους, το άρθρο 19

(1)(α) του Ν.65(Ι)/2015, το οποίο προνοεί ότι : « 19

(1)Υπό την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 20 και τηρουμένων των διατάξεων του παρόντος άρθρου, καθορισμένος πιστωτής δεν δύναται, μετά την έκδοση Διατάγματος Απαλλαγής Οφειλών να- (α) αρχίσει οποιεσδήποτε νομικές ή δικαστικές διαδικασίες εναντίον του χρεώστη ή οποιουδήποτε εγγυητή του, ο οποίος έχει εγγυηθεί καθορισμένα επιλέξιμα χρέη του χρεώστη, αναφορικά με τέτοια χρέη· .......................... » Από την άλλη, οι ενάγοντες, ισχυρίζονται ότι συμμορφούμενοι προς το δικαστικό διάταγμα που έχει αναφερθεί, προέβησαν στις 10/1/2020 σε διαγραφή του ποσού των €33.215,90 από τον επίδικο λογαριασμό. Στο εν λόγω ποσό περιλαμβάνονται και οι χρεώσεις και οι τόκοι που δημιουργήθηκαν από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για έκδοση του Διατάγματος Απαλλαγής Οφειλών, ήτοι 27/9/2019, με αποτέλεσμα οι ενάγοντες να αξιώνουν με την αγωγή τους το υπόλοιπο ποσό εκ €17.634,23, πλέον τόκο προς 8,50% ετησίως επί του ιδίου ποσού, από 31.12.2022 μέχρι εξόφλησης, του τόκου κεφαλαιοποιούμενου 2 φορές ετησίως, πλέον δικηγορικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ. Ως αναφέρουν, το γεγονός αυτό προκύπτει ξεκάθαρα από τις καταστάσεις λογαριασμού, που επισυνάπτουν ως τεκμήριο

1. Τόσο η πρωτοφειλέτιδα, όσο και οι εγγυητές, ενημερώθηκαν δεόντως για την εν λόγω διαγραφή που έγινε με βάση το Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών, με σχετική επιστολή ημερομηνίας 10/1/2020, ως επίσης και για το υπόλοιπο μετά τη διαγραφή (τεκμήριο 3). Αποτελεί συναφώς θέση τους ότι, με βάση τις πρόνοιες του νόμου, οι εγγυητές και η Πρωτοφειλέτιδα δεν απαλλάσσονται και εξακολουθούν να είναι υπόλογοι για το ποσό που παραμένει. Το Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών έχει ολοκληρωθεί με την διαγραφή. Ως εκ τούτου, εφόσον η παρούσα αγωγή αφορά χρέος που προκύπτει αφότου αφαιρέθηκε το ποσό για το οποίο είχε εκδοθεί Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών, τότε δεν τίθεται οποιοδήποτε ζήτημα ως προς την περαιτέρω συνέχιση της παρούσας αγωγής. Με βάση όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω, προκύπτει ότι υπάρχει σοβαρή διάσταση ως προς τα γεγονότα. Οι μεν εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι εκδόθηκε διάταγμα απαλλαγής οφειλών, χωρίς άλλο, ενώ οι ενάγοντες, με τη σειρά τους, λέγουν ότι το ποσό που αφορούσε το διάταγμα απαλλαγής έχει αφαιρεθεί από το υπόλοιπο του λογαριασμού και αυτό που αξιώνεται είναι το υπόλοιπο που παραμένει μετά την αφαίρεση, το οποίο δεν καλύπτεται από το διάταγμα. Παρεμβάλλω εδώ ότι στην κατάσταση λογαριασμού που επισυνάπτεται στην ένσταση (βλ. τεκμήριο 2), φαίνεται να υπάρχει διαγραφή ποσού €33.215,90 στις 10/1/
2. Με αυτά υπόψη και έχοντας περαιτέρω κατά νουν ότι με βάση τις διατάξεις του Νόμου, το Δικαστήριο εκδίδει διάταγμα απαλλαγής οφειλών μόνον αν ικανοποιηθεί ότι το χρέος αποτελεί καθορισμένο επιλέξιμο χρέος [βλ. το άρθρο 16

(2)(α)] και είναι μόνον για το τελευταίο που χρεώστης και εγγυητές απαλλάσσονται [βλ. το άρθρο 22

(4)], αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι στην παρούσα περίπτωση δεν εντοπίζεται τέτοιο υπόβαθρο γεγονότων, που να επιτρέπει στο Δικαστήριο, πάνω σε ασφαλή βάση δεδομένων, να προβεί σε αξιολόγηση και να καταλήξει στο ζητούμενο και εν τέλει δεν μπορεί να αποφασιστεί το συγκεκριμένο θέμα που εγείρεται, παρά μόνον αφού προηγουμένως ξεκαθαρίσουν τα πραγματικά γεγονότα, μέσω της ακρόασης της υπόθεσης. Υπό τις περιστάσεις, η Δ.27 δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην προκειμένη περίπτωση και η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Θεωρώ δε, πως δεν χρειάζεται να εξεταστεί οτιδήποτε άλλο. Κατάληξη Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων - καθ' ων η αίτηση και εναντίον των εναγόμενων 1, 2, 3 και 5 - αιτητών, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο