Μάτσα κ.α. ν. Δήμου Πάφου, Αρ. Αγωγής: 1091/17, 10/3/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:A26 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1091/17 Μεταξύ:
- ΧΧΧΧ Μάτσα
- ΧΧΧΧ Καλλή Ενάγοντες και Δήμου Πάφου Εναγόμενοι Ημερομηνία: 10/3/2022 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες/Αιτητές: κκ Σ. Μάτσας ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους/Καθ' ων η αίτηση: κα Μ. Κάιζερ και κκ Επαμεινώνδας Κορακίδης ΔΕΠΕ ------------------------------------ Α Π Ο Φ Α Σ Η Αφορμή για την έκδοση της παρούσης απόφασης αποτέλεσε αίτηση που υποβλήθηκε μονομερώς εκ μέρους των Εναγόντων/Αιτητών στις 16/8/2021 και η οποία υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση του Ενάγοντα
- Με την υπό κρίση αίτηση οι Αιτητές εξαιτούνται την έκδοση των ακόλουθων προσωρινών διαταγμάτων : «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται και/ή δηλώνεται ότι ο εξωτερικός χώρος εστίασης που ενοικιάζεται από τους Αιτητές είναι ο σεσημασμένος χώρος με διακεκομμένες γραμμές επί του αρχιτεκτονικού σχεδίου, το οποίο εγκρίθηκε από τον ΚΟΤ, Τεκμήριο 7 και/ή ότι είναι μέρος του υποστατικού και/ή χώρου που ενοικιάζεται από τους Αιτητές, όπως διαμορφώθηκε μετά την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει τους Καθ' ων η Αίτηση και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή λειτουργούς και/ή πληρεξουσίους και/ή εξουσιοδοτημένους αντιπροσώπους τους και/ή υπηρέτες αυτών να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο και/ή να απομακρύνουν τα τραπεζοκαθίσματα από τον εξωτερικό χώρο εστίασης του εστιατορίου, όπως φαίνεται με διακεκομμένες γραμμές επί του αρχιτεκτονικού σχεδίου, το οποίο εγκρίθηκε από τον ΚΟΤ και ενημερώθηκαν οι Αιτητές. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται και/ή δηλώνεται ότι τα 72 τ.μ. για τα οποία οι Αιτητές κατέβαλαν δικαιώματα στους Καθ' ων η Αίτηση βρίσκονται ανατολικά του εστιατορίου σε δημόσιο, υπαίθριο, μη στεγασμένο χώρο. Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει τους Καθ' ων η Αίτηση και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή λειτουργούς και/ή πληρεξουσίους και/ή εξουσιοδοτημένους αντιπροσώπους τους και/ή υπηρέτες αυτών να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο και/ή να απομακρύνουν τα τραπεζοκαθίσματα από το χώρο ανατολικά του εστιατορίου, έκτασης 72 τ.μ. για τα οποία οι Αιτητές καταβάλλουν δικαιώματα στους Καθ' ων η Αίτηση από τον Αύγουστο 2008 μέχρι σήμερα». Στην νομική βάση της αίτησης παρατίθενται, μεταξύ άλλων, τα άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, όπως τροποποιήθηκε, τα άρθρα 29, 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, όπως τροποποιήθηκε, η Δ.28, θθ.1-4, Δ.39, Δ.48, θθ.1-3 και 7-9, Δ.49, Δ.55, Δ.58 και Δ.64, θθ.1, 2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, οι εγγενείς εξουσίες και η πρακτική του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς το διάταγμα της παραγράφου (Β) της αίτησης, όχι όμως και τα λοιπά αιτούμενα διατάγματα. Αναφορικά με αυτά διέταξε την επίδοση της αίτησης. Οι Εναγόμενοι/Καθ' ων η αίτηση προέβαλαν ένσταση στην οριστικοποίηση του διατάγματος της παραγράφου (Β) που εκδόθηκε μονομερώς καθώς και στην έκδοση των υπολοίπων αιτούμενων διαταγμάτων και προς τούτο καταχώρησαν Ειδοποίηση ένστασης η οποία συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του ΧΧΧΧ Φιλιππίδη, Δημοτικού τους Γραμματέα. Πρέπει στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι η παρούσα υπόθεση έχει πλούσιο ιστορικό το οποίο δεν θεωρώ αναγκαίο να εκθέσω λεπτομερώς. Αρκετό είναι μόνο να αναφερθεί ότι στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης είχε εκδοθεί παλαιότερα άλλο ενδιάμεσο διάταγμα το οποίο, μάλιστα, οριστικοποιήθηκε μετά από ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Διάταγμα το οποίο, ακολούθως, ακυρώθηκε λόγω απόρριψης της αγωγής η οποία στην συνέχεια επαναφέρθηκε και πάλι κατόπιν απόφασης του Δικαστηρίου. Τα όσα εκτίθενται στην αίτηση και στην ειδοποίηση ένστασης καθώς και στις ένορκες δηλώσεις που τις στηρίζουν είναι καταγραμμένα σε αυτές και δεν θεωρώ αναγκαίο να τα παραθέσω με πλήρη λεπτομέρεια. Αρκετό είναι μόνο να αναφερθεί ότι οι Αιτητές στις Χ/Χ/1ΧΧΧ και δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου - Τεκμήριο 1 στην αίτηση - ενοικίασαν από τους Καθ' ων η Αίτηση την καφετέρια - σνακ μπαρ γνωστή ως «ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ» που βρίσκεται στο χώρο των . στην Κάτω Πάφο. Μετά την λήξη της ισχύος του συμβολαίου οι Αιτητές εξακολουθούν να κατέχουν το ενοικιαζόμενο ακίνητο ως θέσμιοι ενοικιαστές. Στα πλαίσια ευρείας ανάπλασης του παραλιακού μετώπου υπεγράφη στις 1Χ/1Χ/2ΧΧΧ μεταξύ των διαδίκων συμφωνητικό έγγραφο - Τεκμήριο 3 στην αίτηση. Με αυτό και με σκοπό την διενέργεια προσθηκομετατροπών συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών όπως οι Αιτητές εκκενώσουν και παραδώσουν ελεύθερο κατοχής το υποστατικό με σκοπό την εκτέλεση των προσθηκομετατροπών και μετά την ολοκλήρωση τους οι Καθ' ων η Αίτηση υποχρεούντο να το παραδώσουν και πάλι στους Αιτητές με τους ίδιους ακριβώς όρους όπως είχαν συμφωνηθεί με το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας Χ/Χ/1ΧΧΧ με μόνη διαφοροποίηση το ύψος του μηνιαίου ενοικίου. Η διαφορά μεταξύ των διαδίκων προέκυψε στην συνέχεια όταν οι Καθ' ων η Αίτηση ζήτησαν από τους Αιτητές την καταβολή ποσού Ευρώ 201.870,00 σεντ πλέον ΦΠΑ ως δικαιώματα για την τοποθέτηση τραπεζιών και καρεκλών σε εξωτερικούς χώρους του υποστατικού για την περίοδο από τον Αύγουστο του 2008 μέχρι και τον Δεκέμβριο του
- Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι οι Καθ' ων η αίτηση μετά την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου αποδέχτηκαν την επέκταση του εξωτερικού χώρου εστίασης και ότι ο χώρος που ενοικιάζεται από αυτούς περιλαμβάνει όλο τον εξωτερικό χώρο εστίασης. Εν πάση περιπτώσει είναι η θέση τους ότι ο χώρος που χρησιμοποιούν είναι μόνο 72 τ.μ. δημόσιου υπαίθριου χώρου και όχι 243 τ.μ.. Σε αντίθεση με τα όσα οι Αιτητές ισχυρίζονται οι Καθ' ων η Αίτηση αιτούνται απόρριψη της αίτησης προβάλλοντας έξη συνολικά λόγους ένστασης. Μεταξύ των λόγων που προβάλλουν είναι ότι οι Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα και ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας καθότι η διαφορά θα πρέπει να επιλυθεί από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Και αυτό γιατί οι εξωτερικοί χώροι εστίασης δεν ενοικιάσθηκαν στους Αιτητές, αλλά και όπως προκύπτει από τον όρο 9 του συμφωνητικού εγγράφου, Τεκμήριο 3 στην αίτηση, δόθηκε σε αυτούς το δικαίωμα να τους χρησιμοποιούν εφόσον κατέβαλλαν στους Καθ' ων η Αίτηση αντίτιμο ανάλογο με αυτό που πλήρωναν και άλλοι ιδιοκτήτες κέντρων αναψυχής της περιοχής που τοποθετούν τραπεζοκαθίσματα. Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στην βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την υπό κρίση αίτηση και την ένσταση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι επιχειρηματολόγησαν υποστηρίζοντας την θέση του διαδίκου που ο καθένας εκπροσωπεί. Αποτελεί λόγο ένστασης ότι το εκδοθέν διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί γιατί οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα. Αυτό βεβαίως δεν μπορεί να αφορά παρά μόνο το διάταγμα που έχει εκδοθεί μονομερώς, αυτό, δηλαδή, της παραγράφου (Β) της αίτησης αφού για τα λοιπά διατάχθηκε, όπως ανωτέρω αναφέρθηκε, η επίδοση της αίτησης. Ενόψει της προβολής αυτού του λόγου ένστασης θεωρώ αναγκαίο όπως το ζήτημα τούτο εξετασθεί κατά προτεραιότητα αφού η αποδοχή του και όσον αφορά πάντοτε το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα καθιστά αχρείαστη την εξέταση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος (Βλ. Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd
(1996)1 ΑΔΔ 597). Είναι νομολογημένο ότι η διαδικασία έκδοσης διατάγματος κατόπιν μονομερούς αίτησης επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση, υποχρέωση που είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Ο λόγος είναι ότι η έκδοση διατάγματος μονομερώς συνιστά παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούγονται και τα δύο μέρη πριν το Δικαστήριο εκφέρει κρίση (Βλ. Resola (Cyprus) Ltd κ.α. ν. Χρίστου
(1988)1 ΑΑΔ 598 και Zein ν. Καμπανέλλα Λτδ
(2000)1 ΑΑΔ 606). Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος διασαλεύει την ίδια την βάση του διατάγματος. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στην μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου. Επειδή η αίτηση υποβάλλεται μονομερώς και η μόνη μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου είναι αυτή που προσκομίζεται από τον αιτητή αυτός οφείλει να παρουσιάσει και να περιγράψει την υπόθεση στο Δικαστήριο όσο πιο δίκαια γίνεται. Θα πρέπει να τεθούν σε γνώση του Δικαστηρίου οποιεσδήποτε τυχόν υπερασπίσεις που ο καθ΄ ου η αίτηση θα μπορούσε να προβάλει ή οποιαδήποτε τυχόν προβλήματα ώστε η κρίση του Δικαστηρίου να είναι όσο πιο αντικειμενική μπορεί να είναι στο αρχικό αυτό στάδιο της υπόθεσης (Βλ. το σύγγραμμα «The Mareva Injunction and Related Orders», Mark S.W. Hoyle, 1997, 3η έκδοση, σελ. 71 υπό τον τίτλο «Lack of full disclosure»). Το Δικαστήριο στην περίπτωση μη αποκάλυψης απαντά «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει την διαταγή που έδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία (βλ. Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου, πιο πάνω). Η απόκρυψη ανατρέπει την βάση του διατάγματος και το καθιστά ακυρωτέο. Το διάταγμα που δόθηκε χωρίς να τηρηθεί η υποχρέωση αυτή του αιτητή θα πρέπει να ακυρωθεί κατά την inter partes ακρόαση της αίτησης (Βλ. Δήμος Πάφου ν. Σοφοκλή Βοσκού
(2001)1 ΑΑΔ 1168). Οι παράμετροι και οι διαστάσεις της υποχρέωσης αποκάλυψης σε μονομερείς αιτήσεις αναπτύχθηκαν στην υπόθεση Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd
(1996)1 ΑΔΔ 597 όπου στις σελίδες 601-602 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση την χορήγηση θεραπείας πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου». Όπως υποδεικνύεται στην ίδια υπόθεση: «το καθήκον για αποκάλυψη συναρτάται προς τη καλή πίστη που πρέπει να επιδεικνύεται όποτε επιδιώκεται η παροχή θεραπείας στην απουσία του αντιδίκου. Το κριτήριο για τα γεγονότα που πρέπει να αποκαλυφθούν είναι αντικειμενικό. Το ηθελημένο ή μη της παράλειψης δεν είναι σημαντικό ούτε η πρόθεση εξαπάτησης αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος για τη μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων. Η σημασία της μη αποκάλυψης έγκειται στην αποστέρηση του Δικαστηρίου γνώσης ουσιωδών γεγονότων για την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Ουσιώδες για τους σκοπούς αυτούς είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ' αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας. Το ουσιώδες του γεγονότος προσδιορίζεται με αναφορά στα επίδικα θέματα του αιτήματος για απαγορευτικό διάταγμα όπως καθορίζεται από το άρθρο 32 του Ν.14/60. Επιπλέον, σε μονομερείς αιτήσεις, ουσιώδη είναι και τα γεγονότα που σχετίζονται με το επείγον του ζητήματος». Όπως ενδεικτικά αναφέρθηκε στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd ν. Χρήστου
(1998)1 ΑΑΔ 598, στις σελίδες 602 - 603: «Όπως διαπιστώσαμε στην Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd κ.α.
(1996)1(Α) ΑΑΔ 597, πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Το κριτήριο είναι, όπως αναφέραμε κατά πόσο η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων συνιστά, εξ΄ αντικειμένου, ουσιώδους σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, οπόταν, στην απουσία του, αυτή τούτη η απόφαση του Δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής». Στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Λτδ κ.α. ν. The Timberland Co of USA
(1997)1(Γ) ΑΑΔ 1791 αποφασίσθηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Το ουσιώδες του γεγονότος προσδιορίζεται με αναφορά στα επίδικα θέματα του αιτήματος για όπως καθορίζονται από το άρθρο 32 του Ν.14/60. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί σε κάθε περίπτωση είναι: «. γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του, όπως διαγράφεται στο δικόγραφό του, (β) την σοβαρότητα του ζητήματος, το οποίο εγείρεται καθώς και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας». Στην υπόθεση Βασιλική Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd κ.α.
(2004)1(Γ) ΑΑΔ 1953 κρίθηκε ότι ορθά ακυρώθηκε το προσωρινό διάταγμα που είχε εκδοθεί αφού η Έκθεση Απαίτησης και η ένορκος δήλωση που συνόδευε τη μονομερή αίτηση για προσωρινό διάταγμα έδιδαν την εντύπωση ότι η ενάγουσα ήταν κάτοχος εγγεγραμμένου σήματος. Λέχθηκαν στην υπόθεση αυτή τα ακόλουθα: «Είναι μεγάλη η ευθύνη εκείνου που επιδιώκει θεραπεία χωρίς να ακούεται η άλλη πλευρά, να θέσει όλα τα δεδομένα με ύψιστη καλή πίστη και πληρότητα. Το ενδεχόμενο να είναι δυνατό εκ των υστέρων η γενική εικόνα που δημιουργείται να είχε αντικρυστεί διαφορετικά μετά από μια εξονυχιστική έρευνα, δεν είναι ικανοποιητική απάντηση όταν όσα ως σύνολο μεταδίδονται, σαφώς οδηγούν στο σχηματισμό άλλης εικόνας». Σύμφωνα με τους Καθ' ων η αίτηση οι Αιτητές δόλια και παραπλανητικά παρουσιάζουν τα γεγονότα όσον αφορά τους εξωτερικούς χώρους εστίασης. Φρονώ πως ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνεται η θέση αυτή είναι γενικόλογος. Δεν υποδεικνύεται με σαφήνεια και δεν προσδιορίζεται πού έγκειται ακριβώς ο δόλιος και παραπλανητικός τρόπος με τον οποίο και σύμφωνα με την θέση των Καθ' ων η αίτηση ενήργησαν οι Αιτητές ώστε το ζήτημα να εξετασθεί μέσα από το συγκεκριμένο πρίσμα. Ως εκ τούτου θα προχωρήσω να εξετάσω την αίτηση επί της ουσίας. Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, όπως τροποποιήθηκε, διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «
(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού κάθε Δικαστήριο κατά την ενάσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας δύναται να εκδώσει απαγορευτικό διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές ή προστακτικό) ή να διορίσει παραλήπτη σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες το Δικαστήριο κρίνει τούτο πρόσφορο και δίκαιο καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα ότι ο ενάγων δικαιούται εις θεραπεία και ότι εκτός εάν εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
(2)Οιονδήποτε παρεπίμπτον διάταγμα εκδοθέν σύμφωνα με το εδάφιο
(1)δύναται να εκδοθεί υπό τέτοιους όρους και προϋποθέσεις ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο και το Δικαστήριο δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνο επί αποδείξει εύλογου αιτίας να ακυρώσει ή τροποποιήσει οιονδήποτε τέτοιο διάταγμα». Το πιο πάνω άρθρο ερμηνεύθηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση ΚΟΤ ν. Αλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ 255 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Προσωρινά διάταγμα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρείς βασικές προϋποθέσεις είναι: 1) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση 2) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και 3) Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ" Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ». Στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1993)1 ΑΑΔ 246 αναφέρθηκε ότι στην διαδικασία προσωρινού διατάγματος το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκον του περιορίζεται στην διαπίστωση κατά πόσο οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που ο νομοθέτης έταξε στο άρθρο 32 του Ν.14/60 ικανοποιούνται. Το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα δεν αποφασίζει την ουσία της υπόθεσης και πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (Βλ. American Cyanamid Co v. Ethicon Ltd
(1975)1 All E R 504 (H.L.)). Ούτε και πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που τούτο είναι απόλυτα αναγκαίο, διαφορετικά, θα επηρεάζονταν δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο κρίνει από το στάδιο αυτό ως αναξιόπιστο. Στην υπόθεση Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263 αναφέρεται ενδεικτικά στις σελίδες 267-268 ότι οι διάδικοι στο στάδιο αυτό περιορίζονται στο κατά πόσο το διάταγμα θα πρέπει να εκδοθεί υπό το φως των προνοιών του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 και των αρχών της Νομολογίας. Τα δικαιώματα των διαδίκων καθορίζονται αργότερα με την έκδοση της απόφασης η οποία θα είναι απόφαση επί της ουσίας της υπόθεσης και όχι στο στάδιο του προσωρινού διατάγματος. Το ορθό για τον Δικαστή είναι όπως στην απόφασή του για προσωρινό διάταγμα αποφεύγει να κάνει αναφορά σε θέματα που άπτονται της ουσίας της υπόθεσης για να αποφύγει με τον τρόπο αυτό να προδικάσει αναφορικά με αυτά. Τέλος, η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων (Βλ. Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 AAΔ 788). Σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.α.
(1982)1 ΑΑΔ 557 η έννοια του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν προϋποθέτει τίποτα περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης στην βάση των έγγραφων προτάσεων (an arguable case on the strength of the pleadings) ή κάποιας γνωστής στο νόμο αιτίας αγωγής η οποία αν επιτύχει θα έχει ως συνέπεια την χορήγηση προς όφελος του ενάγοντα ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας. Στην ίδια υπόθεση και αναφορικά με την δεύτερη προϋπόθεση λέχθηκε ότι το μέτρο που απαιτείται για να αποσείσει ο αιτητής το βάρος να αποδείξει ότι δικαιούται θεραπείας δεν είναι πολύ μεγάλο αφού αυτός αρκεί να καταδείξει μόνο ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Για τον σκοπό αυτό το Δικαστήριο προβαίνει μεν σε αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης του αιτητή («The Court must purport to make some evaluation . of the evidential strength of the case for the party applying for an injunction»), όχι, όμως, σε αξιολόγηση της υπό αυτού προσαχθείσας μαρτυρίας (Βλ. Κώστας Ελευθερίου Κυρίσαββα ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Παντελούς Κωνσταντίνου Κκίζη κ.α. ν. Χάρη Γεωργίου Κύζη ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαριτσούς Κωστή Κκίζη
(2001)1(Β) ΑΑΔ 1245). Η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα (mere possibility), αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (Βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 ΑΑΔ 253). Όπως προκύπτει από τους εκατέρωθεν προβαλλόμενους ισχυρισμούς ο κεντρικός πυρήνας της εγειρόμενης διαφοράς είναι αν ο εξωτερικός χώρος εστίασης καλύπτεται από το ενοικιαστήριο έγγραφο - Τεκμήριο 1 στην αίτηση - και αν αυτός αποτελεί μέρος του ενοικιαζόμενου υποστατικού το οποίο οι Αιτητές κατέχουν ως θέσμιοι ενοικιαστές. Ότι αυτό αποτελεί την ουσία της εγειρόμενης διαφοράς προκύπτει όχι μόνο από τα όσα προβάλλονται εκατέρωθεν ως θέσεις και ισχυρισμοί των εμπλεκόμενων μερών, αλλά και από τις αιτούμενες από τους Αιτητές θεραπείες. Και συγκεκριμένα από την παράγραφο (Α) του Παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης καθώς επίσης και από την παράγραφο (Α) της υπό κρίσης αίτησης. Ένα άλλο θέμα που εγείρεται είναι αυτό της δικαιοδοσίας. Οι λόγοι που στηρίζουν την θέση της πλευράς των Αιτητών επί του ζητήματος τούτου καθιστούν την θέση συζητήσιμη. Πάντως το στάδιο αυτό δεν προσφέρεται για εξέταση των λόγων και απόφανση επί του εγερθέντος ζητήματος. Αυτό είναι θέμα που θα απασχολήσει κατά την εκδίκαση της αγωγής. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιόν μου αποκαλύπτει την ύπαρξη σοβαρών πραγματικών και νομικών ζητημάτων για κρίση από το Δικαστήριο. Συναφώς το στάδιο αυτό δεν προσφέρεται για εξέταση των πιο πάνω ζητημάτων. Αυτά είναι θέματα που θα απασχολήσουν κατά την εκδίκαση της αγωγής. Όπως και ενωρίτερα υποδείχθηκε το Δικαστήριο σε αιτήσεις της φύσεως όπως η υπό κρίση δεν αποφασίζει την ουσία της υπόθεσης και πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Οι αντικρουόμενες θέσεις είναι τέτοιες που θα πρέπει να αφεθούν να εξετασθούν τελεσίδικα κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής. Έχοντας δε κατά νου τους ισχυρισμούς και θέσεις που εκτέθηκαν ενόρκως από την πλευρά των Αιτητών και αξιολογώντας την ισχύ και μόνο των ισχυρισμών αυτών λαμβάνοντας υπόψη και την ισχύ των ισχυρισμών και θέσεων που εκτέθηκαν ενόρκως από την πλευρά των Καθ' ων η αίτηση ως προς το εγερθέν πραγματικό ζήτημα του εξωτερικού χώρου και λαμβάνοντας υπόψη τις θέσεις που αναπτύχθηκαν από την πλευρά των Αιτητών χωρίς να παραγνωρίζω αυτές που αναπτύχθηκαν από την πλευρά των Καθ' ων η αίτηση ως προς το ζήτημα της δικαιοδοσίας κρίνω ότι η πλευρά των Αιτητών ικανοποίησε το Δικαστήριο στον βαθμό που απαιτείται, που είναι, όπως πιο πάνω υποδείχθηκε, κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις, ότι το ενδεχόμενο να πετύχει η αγωγή δεν μπορεί να αποκλεισθεί και, κατ' επέκταση, ότι στην βάση των θέσεων της υπάρχει ενδεχόμενο επιτυχίας. Υπό το φως όλων των πιο πάνω έχω ικανοποιηθεί ότι οι Αιτητές απεκάλυψαν σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας στην αγωγή. Επομένως οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, όπως τροποποιήθηκε, ικανοποιούνται. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση σημειώνεται ότι όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Θα πρέπει να καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο μέλλον υπό την έννοια ότι η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα αποτελούσε επαρκή θεραπεία στην αγωγή (Βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita-Aluminium Co. Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 2015). Μια περίπτωση που εμπίπτει στην τρίτη προϋπόθεση είναι εκείνη κατά την οποία ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός στο μέλλον τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογισθεί έστω και με κάποια δυσκολία, τότε, δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης οπότε και δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Άλλη περίπτωση είναι εκείνη κατά την οποία η οικονομική κατάσταση του εναγόμενου είναι τέτοια που αν δεν εμποδισθεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα να εισπράξει το εξ' αποφάσεως χρέος αν η απόφαση είναι τελικά υπέρ του. Η Νομολογία κατέδειξε, επίσης, ότι η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται μόνο με την στενή αντίληψη της υλικής ζημίας, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία (Βλ. M & CH Mitsingas Trading Ltd και Άλλοι ν. The Timberland Co
(1997)1 ΑΑΔ 1791). Στην υπόθεση Κυρίσαββα v. Kύζη
(2001)1 AAΔ 1245 λέχθηκε ότι: «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». Στην υπό εξέταση περίπτωση αυτό που οι Ενάγοντες/Αιτητές ισχυρίζονται είναι ότι θα είναι αδύνατη η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο γιατί οι Καθ' ων η Αίτηση απειλούν ότι θα απομακρύνουν το 70% των τραπεζοκαθισμάτων. Ως αποτέλεσμα θα πληγεί ανεπανόρθωτα η φήμη του καφεστιατορίου και γι' αυτό θα αναγκαστούν να απολύσουν τα 2/3 του προσωπικού τους και έτσι θα βρεθούν αντιμέτωποι με νομικές διαδικασίες εναντίον τους. Θέση που οι Καθ' ων η αίτηση απορρίπτουν λέγοντας ότι οι Αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν ότι όντως συντρέχει η προϋπόθεση αυτή του άρθρου 32. Σε περίπτωση μη οριστικοποίησης του διατάγματος υπό παράγραφο (Β) της αίτησης δεν αποκλείεται ο φόβος των Αιτητών να πραγματοποιηθεί παρά την μέχρι σήμερα συμπεριφορά των Καθ' ων αίτηση και τις επί του παρόντος διαβεβαιώσεις του εκπροσώπου τους στην διαδικασία οι οποίες δεν δεσμεύουν το Δημοτικό Συμβούλιο. Αν γίνει κάτι τέτοιο πράγματι θα πληγεί η φήμη του καφεστιατορίου με την έννοια ότι η προτίμηση του κόσμου γι' αυτό για τον λόγο αυτό ενδέχεται σοβαρά να μειωθεί με αποτέλεσμα και η πελατεία του να μειωθεί. Επίσης η πελατεία του έτσι κι αλλιώς θα μειωθεί με την μείωση των καθισμάτων. Σε μια τέτοια περίπτωση φρονώ πως ο υπολογισμός της ζημίας που θα υποστούν οι Αιτητές θα είναι δύσκολος, αν όχι αδύνατος και η ζημία η ίδια θα μπορεί, κατ' επέκταση, να θεωρηθεί ανεπανόρθωτης φύσης. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι η πλευρά των Αιτητών πέτυχε να αποδείξει ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, όπως τροποποιήθηκε. Απομένει να αποφασισθεί αν είναι δίκαιο και πρόσφορο να οριστικοποιηθεί το εκδοθέν διάταγμα. Το θέμα επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία πάντοτε ασκείται δικαστικά και με γνώμονα τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Η διαπίστωση αν είναι δίκαιο και πρόσφορο να οριστικοποιηθεί το διάταγμα γίνεται με αναφορά στο ισοζύγιο της ευχέρειας το οποίο έχει να κάνει με την επίδραση του διατάγματος στα συμφέροντα των διαδίκων μέχρις ότου κριθεί οριστικά η διαφορά. Εξετάζεται, δηλαδή, ποιες είναι οι πιθανές συνέπειες από την οριστικοποίηση ή μη του διατάγματος με γνώμονα τα δεδομένα της υπόθεσης και κατά την εξέταση αυτή ισοζυγίζεται ο κίνδυνος αδικίας η οποία τυχόν προκύψει αν μελλοντικά διαφανεί ότι η απόφαση ήταν εσφαλμένη (Βλ. Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788). Οι συνέπειες από την μη οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος στα συμφέροντα των Αιτητών θα είναι μεγαλύτερες, δραστικότερες και δεινότερες από ότι στα συμφέροντα των Καθ' ων η αίτηση. Επομένως κρίνω πως το ορθό είναι να διατηρηθεί η υφιστάμενη κατάσταση μέχρις ότου αποφασισθεί η επίδικη διαφορά στα πλαίσια της αγωγής. Διαφορετικά θα προκληθεί μεγάλη αδικία στους Αιτητές αν ακυρωθεί τώρα το διάταγμα και σε κατοπινό στάδιο πετύχουν στην αγωγή τους. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει, επομένως, υπέρ των Αιτητών. Υπό το φως των πιο πάνω το διάταγμα υπό παράγραφο (Β) της αίτησης θα πρέπει να γίνει απόλυτο. Η οριστικοποίηση του διατάγματος δεν θα καταστήσει άνευ αντικειμένου την αγωγή παρόλο που το οριστικοποιημένο διάταγμα και το διάταγμα που ζητείται με την παράγραφο (Β) του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος είναι ταυτόσημα. Άλλωστε το πρώτο θα έχει ισχύ μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Το δεύτερο είναι τελικό, διηνεκές διάταγμα, ήτοι με ισχύ από της τελικής απόφασης στην αγωγή και για το διηνεκές. Τα διατάγματα υπό παραγράφους (Α), (Γ) και (Δ) της αίτησης δεν μπορούν να εκδοθούν. Ο λόγος είναι γιατί για να εκδοθούν θα πρέπει προηγουμένως το Δικαστήριο να προβεί σε ευρήματα επί της ουσίας της αγωγής, κάτι που δεν επιτρέπεται στο πρόωρο αυτό στάδιο, και ταυτόχρονα η έκδοσή τους θα καταστήσει την αγωγή άνευ αντικειμένου. Κρίνω ότι με τα όσα αναφέρθηκαν και υποδείχθηκαν ανωτέρω απαντήθηκαν όλοι οι λόγοι ένστασης των Καθ' ων η αίτηση οι οποίοι και απορρίπτονται. Η υπό κρίση αίτηση εγκρίνεται μερικώς. Το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα υπό παράγραφο (Β) της αίτησης καθίσταται απόλυτο. Αναφορικά με τα αιτητικά υπό παραγράφους (Α), (Γ) και (Δ) η αίτηση απορρίπτεται. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της αίτησης τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων/Αιτητών και εναντίον των Εναγόμενων/Καθ' ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο κατά το ήμισυ και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο