Μιχαήλ ν. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, Αρ. Αγωγής: 752/21, 10/3/2022

(1)Subject to any Rules of Court every Court, in the exercise of its civil jurisdiction, may, by order, grant an injunction (interlocutory, perpetual or mandatory) or appoint a receiver in all cases in which it appears to the Court just or convenient so to do, notwithstanding that no compensation or other relief is claimed or granted together therewith: Provided that an interlocutory injunction shall not be granted unless the Court is satisfied that there is a serious question to be tried at the hearing, that there is a probability that the plaintiff is entitled to relief and that unless an interlocutory injunction is granted it shall be difficult or impossible to do complete justice at a later stage.

(2)Any interlocutory order made under sub-section

(1)may be made under such terms and conditions as the Court thinks just, and the Court may at any time, on reasonable cause shown, discharge or vary any such order. ....................................». Σε ελεύθερη μετάφραση: «

(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού κάθε Δικαστήριο κατά την ενάσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας δύναται να εκδώσει απαγορευτικό διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές ή προστακτικό) ή να διορίσει παραλήπτη σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες το Δικαστήριο κρίνει τούτο πρόσφορο και δίκαιο καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα ότι ο ενάγων δικαιούται εις θεραπεία και ότι εκτός εάν εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.

(2)Οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα εκδοθέν σύμφωνα με το εδάφιο

(1)δύναται να εκδοθεί υπό τέτοιους όρους και προϋποθέσεις ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο και το Δικαστήριο δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνο επί αποδείξει εύλογου αιτίας να ακυρώσει ή τροποποιήσει οιονδήποτε τέτοιο διάταγμα». Το πιο πάνω άρθρο ερμηνεύθηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση ΚΟΤ ν. Αλκιβιάδης Θεωρή

(1989)1 ΑΑΔ 255 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Προσωρινά διάταγμα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι: 1) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, 2) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και 3) Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ" Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ». Ο διάδικος που ζητά την έκδοση προσωρινού διατάγματος φέρει μέχρι τέλους το βάρος να αποδείξει ότι υφίστανται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 αλλά και να δικαιολογήσει την συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε στην βάση μονομερούς αιτήσεως (Βλ. Χάρης Φεσσάς, Αίτηση 129/90

(1990)1 ΑΑΔ 704). Αρχίζοντας από την τελευταία προϋπόθεση έχω να αναφέρω τα ακόλουθα. Ο Αιτητής συναρτά την τρίτη προϋπόθεση με το ενδεχόμενο το οποίο χαρακτηρίζει ως σοβαρό να μην υπάρχει δυνατότητα με τις διαδοχικές αποξενώσεις του ακινήτου, αυτό, να επιστραφεί πίσω στην συμβία του σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής. Αναφέρει, επίσης, ότι η Καθ' ης η αίτηση μπορεί να εξασφαλίσει το λαβείν της από τα γραμμάτια και καταθέσεις του Παναγή. Επίσης η περίπτωση είναι ιδιάζουσα γιατί ούτε ο Αιτητής ούτε η συμβία του επωφελήθηκαν οποιοδήποτε ποσό από το δάνειο και οι ατασθαλίες και παρανομίες είναι εμφανείς. Μια περίπτωση που εμπίπτει στην τρίτη προϋπόθεση είναι εκείνη κατά την οποία ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός στο μέλλον τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογισθεί έστω και με κάποια δυσκολία, τότε, δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης οπότε και δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Άλλη περίπτωση είναι εκείνη κατά την οποία η οικονομική κατάσταση του εναγόμενου είναι τέτοια που αν δεν εμποδισθεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα να εισπράξει το εξ' αποφάσεως χρέος αν η απόφαση είναι τελικά υπέρ του. Με την αγωγή του ο Αιτητής αξιώνει την επιδίκαση αποζημιώσεων και την έκδοση δηλωτικών αποφάσεων. Δεν αξιώνει επιστροφή του ακινήτου στην συμβία του, ούτε οποιοδήποτε άλλο διάταγμα σε σχέση με το ακίνητο. Όμως σε κανένα σημείο της ένορκής του δήλωσης δεν υποστηρίζει ότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός των αποζημιώσεων που ήθελε επιδικασθούν υπέρ του σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του. Ούτε ότι η Καθ' ης η αίτηση είναι αφερέγγυα ώστε να μην μπορεί να ικανοποιήσει απόφαση που ήθελε εκδοθεί υπέρ του σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής. Ακολουθεί ότι η τρίτη προϋπόθεση δεν ικανοποιείται, οπότε και η υπό κρίση αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη δίχως άλλο. Σημειώνεται ότι το ακίνητο δεν πωλήθηκε σε πλειστηριασμό που διενεργήθηκε δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου 9/65, όπως τροποποιήθηκε, και εν τέλει αγοράσθηκε από την Καθ' ης η αίτηση. Με τα αιτούμενα διατάγματα ο Αιτητής επιδιώκει την παγοποίησή του μέχρι την εκδίκαση της αγωγής, ήτοι την μη μεταβίβασή του στην Καθ' ης η αίτηση και την μη διάθεσή του σε τρίτους. Προσμένει δε στην επιστροφή του ακινήτου στην συμβία του. Ενδεικτική είναι η παράγραφος 29 της ένορκής του δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Η παγοποίηση, όμως, του ακινήτου ουδόλως θα συμβάλει στην ικανοποίηση τυχόν χρηματικής απόφασης ήθελε εκδοθεί υπέρ του. Επίσης καμία θεραπεία προς την πιο πάνω κατεύθυνση δεν αξιώνεται με το κλητήριο. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω πως δεν καταδείχθηκε ότι αν δεν οριστικοποιηθούν τα εκδοθέντα διατάγματα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον. Η υπό κρίση αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη και η εξέταση οποιωνδήποτε άλλων ζητημάτων παρέλκει. Συνακόλουθα η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται και τα διατάγματα που εκδόθηκαν μονομερώς στις 27.10.21 ακυρώνονται. Τα έξοδα της αίτησης όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης/Καθ' ης η αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα/Αιτητή και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο