Δήμου Πέγειας ν. N & A HOTELS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 547/2021, 11/4/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:A35 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 547/2021 Μεταξύ: Δήμου Πέγειας, εκ Πέγειας Εναγόντων και
- N & A HOTELS LIMITED (HE 33190), εκ Λάρνακας
- AXM HOLDINGS LIMITED (HE 95731), εκ Λάρνακας Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 25.11.21 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος Ημερομηνία: 11.04.22 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κος Β. Καραγιαννίδης για κ.κ. Ι. Παπαζαχαρία Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγομένους 1 & 2-: κος Ν. Μαρκίδης για Καθ' ων η αίτηση 1 & 2: κ.κ. Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες στις 07.07.21 καταχώρησαν ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα με το οποίο αξιώνουν διάφορα ποσά ως καθορισθέντα και επιβληθέντα τέλη/χρεώσεις υδατοπρομήθειας, αποκομιδής σκυβάλων, επαγγελματικής άδειας, επαγγελματικής στέγης και διανυκτερεύσεων για την περίοδο 01.10.16-31.03.21 που ισχυρίζονται ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 τους οφείλουν στα πλαίσια κατοχής, διαχείρισης και λειτουργίας από αυτούς ξενοδοχειακής μονάδας στον Κόλπο των Κοραλλίων εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πέγειας δυνάμει νομοθεσίας και κανονισμών που σχετίζονται με την ιδιότητα, εξουσίες και αρμοδιότητες των Εναγόντων. Στην πορεία καταχωρίστηκε υπεράσπιση από τους Εναγομένους (03.12.21) στην οποίαν οι τελευταίοι απορρίπτουν ως αβάσιμα τα όσα τους αποδίδουν οι Ενάγοντες δίδοντας τις δικές τους θέσεις, καθώς επίσης απάντηση στην υπεράσπιση (09.12.21) όπου οι Ενάγοντες επέμειναν στις αρχικές τοποθετήσεις τους. Στις 25.11.21 οι Ενάγοντες (στο εξής οι «Αιτητές») προώθησαν την παρούσα δια κλήσεως αίτηση με την οποίαν αιτούνται την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος «που να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει τους Εναγόμενους αρ.1 και αρ.2 και/ή τους αντιπροσώπους και/ή αξιωματούχους και/ή υπαλλήλους και/ή εντολοδόχους και/ή έλκοντες από αυτούς δικαιώματα να πωλήσουν, υποθηκεύσουν, δεσμεύσουν, μεταβιβάσουν, διαθέσουν και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπον αποξενώσουν το ακίνητο με αρ. εγγραφής 0/ΧΧΧΧ, Φ/Σχ. ΧΧ/ΧΧ, τεμάχιο ΧΧΧ μερίδιο το ΟΛΟ, τοποθεσία 'ΚΟΚΚΙΝΟΚΑΜΠΟΣ' εντός του Δήμου Πέγειας, της Επαρχίας Πάφου και/ή διαφορετικά, ιδιοκτησίας της εναγόμενης αρ.1, μέχρι τελικής εκδικάσεως της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου» (στο εξής το 'επίμαχο ακίνητο'). Νομική βάση της αίτησης είναι τα άρθρα 4, 5 και 9 του Κεφ.6, τα άρθρα 29, 32 και 42 του Ν.14/60, η Δ.48 Θ.1, 2, 3, 8 & 9 και Δ.64 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, οι αρχές επιείκειας, το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι συμφυείς εξουσίες και η πρακτική του δικαστηρίου. Τα γεγονότα, πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με τους Αιτητές δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου ενδιάμεσου διατάγματος, περιέχονται σε ένορκη δήλωση του κυρίου ΧΧΧΧΧ Ματθαίου, δημοτικού γραμματέα του Δήμου Πέγειας, στην οποίαν επισυνάπτονται έγγραφα προς υποστήριξη της. Συνοψίζω το περιεχόμενο της ώστε να γίνει αντιληπτή η εκδοχή των Αιτητών στο σύνολο της. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλών, η Εναγόμενη 1 (στο εξής η «Καθ' ης η αίτηση 1») είναι η ιδιοκτήτρια του επίμαχου ακινήτου και της ξενοδοχειακής μονάδας που βρίσκεται εντός του τεμαχίου αυτού και μαζί με την Εναγόμενη 2 (στο εξής η «Καθ' ης η αίτηση 2») διεξάγουν διαχείριση και λειτουργία της εν λόγω ξενοδοχειακής επιχείρησης. Έχοντας υπόψη τους αυτό οι Αιτητές, ασκώντας τις εξουσίες και τις αρμοδιότητες που τους παρέχει η νομοθεσία και οι κανονισμοί ως εκ της ιδιότητας τους, προχώρησαν σε υπολογισμό και επιβολή χρεώσεων που αφορούν τέλη υδατοπρομήθειας, αποκομιδής σκυβάλων, επαγγελματικής άδειας, επαγγελματικής στέγης και διανυκτερεύσεων για την περίοδο 01.10.16 - 31.03.21 ύψους €248.084,20, €2.491,50, €1.355,20, €85,00 και €119.092,31 αντίστοιχα, τα οποία θεωρούν ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν υποχρέωση να πληρώσουν ένεκα των επαγγελματικών δραστηριοτήτων τους στο Δήμο Πέγειας. Ο ομνύοντας ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων η αίτηση οφείλουν μέχρι σήμερα τα πιο πάνω ποσά. Περαιτέρω ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι στα πλαίσια συζήτησης που είχε με τους Καθ' ων η αίτηση για σκοπούς διευθέτησης των χρεών τους, οι δικηγόροι των τελευταίων τον ενημέρωσαν ότι πρόθεση τους, σε συνεννόηση με τους δανειστές τους (Gordian Holdings Limited), είναι η αμέσως πώληση της ξενοδοχειακής μονάδας. Κατόπιν πραγματοποίησης έρευνας στο Τμήμα Κτηματολογίου σε παγκύπριο επίπεδο, οι Αιτητές διαπίστωσαν ότι το επίμαχο ακίνητο στο οποίο βρίσκεται η εν λόγω επιχείρηση αποτελεί το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της Καθ' ης η αίτησης 1, το οποίο επιβαρύνεται με εμπράγματα βάρη από τρίτα πρόσωπα (Τεκμήριο 4). Έρευνα σε παγκύπριο επίπεδο στο Κτηματολόγιο διεξήγαγαν οι Αιτητές και για την Καθ' ης η αίτηση 2, όπου διαπίστωσαν ότι δεν διαθέτει οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία εγγεγραμμένη εις το όνομα της (Τεκμήριο 5). Όπως αναφέρει ο Ματθαίου, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις των Αιτητών και τις υποσχέσεις των Καθ' ων η αίτηση να καταβάλουν τα οφειλόμενα ποσά, οι τελευταίοι δεν ανταποκρίθηκαν έμπρακτα μέχρι σήμερα, γεγονός που κατά τον ίδιο καταδεικνύει ότι οι Καθ' ων η αίτηση στερούνται επαρκούς οικονομικής ρευστότητας. Ο ομνύοντας ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές δεν έχουν άλλη εξασφάλιση ή εμπράγματη ασφάλεια για τα οφειλόμενα ποσά. Σε σχέση με την Καθ' ης η αίτηση 1 ο ενόρκως δηλών επισήμανε ότι εκκρεμεί η αγωγή αρ. ΧΧΧ/21 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (Τεκμήριο 1), ενώ για την Καθ' ης η αίτηση 2 υπέδειξε ότι στις 29.05.17 εκδόθηκε εναντίον της απόφαση από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στην αγωγή αρ. ΧΧΧ/17 για το ποσό των €559.394,19 (Τεκμήριο 2). Επικαλούμενοι ότι πληρούνται όλες οι απαιτούμενες προϋποθέσεις, οι Αιτητές ζητούν έγκριση της παρούσας αίτησης. Οι Καθ' ων η αίτηση στις 14.01.22 καταχώρησαν ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης επί των ακόλουθων λόγων:
(1)Δεν πληρούνται τα κριτήρια που προβλέπει το άρθρο 32 του Ν.14/60. Στο σημείο αυτό διευκρινίζεται ότι κάτω από το σημείο αυτό εντάσσονται οι λόγοι υπ' αρ. 1, 3 και 4 του σώματος της ένστασης επειδή και οι τρεις αφορούν την εξέταση τέτοιων παραμέτρων και ως εκ τούτου σημειώνονται ως ένας ενιαίος λόγος.
(2)Η αίτηση στρέφεται αντικανονικά εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 2 και/ή είναι άνευ αντικειμένου (λόγος αρ. 2 από το σώμα της ένστασης).
(3)Η αίτηση προωθείται καταχρηστικά από τους Αιτητές και/ή είναι άνευ αντικειμένου και/ή δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε ουσιαστικό σκοπό (λόγος αρ. 5 από το σώμα της ένστασης).
(4)Το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης (λόγος αρ. 6 από το σώμα της ένστασης). Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης των Καθ' ων η αίτηση εδράζεται στα άρθρα 2, 21, 29, 31, 32, 41 και 42 του Ν.14/60, στα άρθρα 4, 5 & 9 του Κεφ.6, στη Δ.2 Θ.8, στη Δ.39 Θ.1 & Θ2, στη Δ.48 Θ.1-9 και στη Δ.64 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και των Αγγλικών Δικαστηρίων, στις αρχές επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κυρίου ΧΧΧΧΧ Αυξεντίου, διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση, στην οποίαν επισυνάπτονται έγγραφα προς υποστήριξη της. Θα αναφερθώ περιληπτικά στο περιεχόμενο της προκειμένου να γίνει αντιληπτή η εκδοχή των Καθ' ων η αίτηση στην ολοκληρωμένη της μορφή. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλών, η προώθηση της παρούσας αίτησης είναι άνευ αντικειμένου επειδή η Καθ' ης η αίτηση 2 δεν έχει δικαίωμα διάθεσης του επίμαχου ακινήτου ή προσπορισμό οφέλους από τυχόν αποξένωση του αφού εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του είναι μόνο η Καθ' ης η αίτηση
- Όπως είπε, η Καθ' ης η αίτηση 2 είναι αυτή που διαχειρίζεται και λειτουργεί το ξενοδοχείο που βρίσκεται εντός του επίμαχου ακινήτου δυνάμει συμφωνίας διαχείρισης. Κατ' επέκταση είναι αυτή υπεύθυνη για την καταβολή όλων των τελών, χρεώσεων και επιβαρύνσεων που σχετίζονται με το ακίνητο και τη λειτουργία του ξενοδοχείου και όχι η Καθ' ης η αίτηση
- Όλοι δε οι σχετικοί λογαριασμοί από τις αρμόδιες υπηρεσίες απευθύνονται στην Καθ' ης η αίτηση 2, πράγμα που, όπως λέει, αναγνωρίστηκε από τους Αιτητές. Εξ' ου και το λεκτικό που χρησιμοποιήθηκε στην απόφαση που εκ συμφώνου εκδόθηκε στην αγωγή αρ. XXX/17 δείχνει, κατά τη γνώμη του, τη μεταξύ τους σχέση χωρίς να υπάρχει εμπλοκή της Καθ' ης η αίτησης
- Επιπλέον οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές απαιτούν χρήματα τα οποία δεν δικαιούνται και δεν νομιμοποιούνται να απαιτούν επειδή, όπως επικαλούνται, εντόπισαν υπερχρεώσεις, εσφαλμένους υπολογισμούς χρεώσεων, απουσία ανάλυσης και απουσία συνεκτίμησης πληρωμών που έγιναν. Προς ενίσχυση της θέσης αυτής παρουσιάστηκε επιστολή ημερ. 16.12.14 (Τεκμήριο 1) και δέσμη αποδείξεων πληρωμής (Τεκμήριο 2). Καταλήγοντας ο ομνύοντας ανάφερε ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης δεν θα προκαλέσει στους Αιτητές ανεπανόρθωτη ζημιά επειδή έχουν τη δυνατότητα και τον μηχανισμό να αποτρέψουν τυχόν μεταβίβαση του επίμαχου ακινήτου αφού για να καταστεί δυνατή τυχόν μεταβίβαση του αποτελεί προϋπόθεση η παρουσίαση ενώπιον του Τμήματος Κτηματολογίου βεβαίωσης εξόφλησης όλων των δημοτικών και άλλων τελών, η οποία στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να εκδοθεί από την υπηρεσία των Αιτητών. Αυτό, κατά τη γνώμη των Αιτητών, καθιστά την προώθηση της παρούσας αίτησης καταχρηστική, άνευ αντικειμένου και χωρίς πρακτική ουσία. Στη βάση των επικαλούμενων θέσεων τους οι Καθ' ων η αίτηση θεωρούν ότι η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Η ακρόαση της υπό κρίση αίτησης περιορίστηκε σε γραπτές αγορεύσεις. Το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων καθώς και τα επισυνημμένα σ' αυτές τεκμήρια αποτελούν το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που προσκομίστηκε στο δικαστήριο. Στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους αμφότεροι συνήγοροι, με παραπομπή σε νομολογία και νομοθεσίες, υποστήριξαν τις εκατέρωθεν και παράλληλα εκ διαμέτρου αντίθετες νομικές θέσεις και ισχυρισμούς τους. Πλήρης ανάλυση της νομικής επιχειρηματολογίας των συνηγόρων είναι καταγραμμένη στα πρακτικά του δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Εκεί και όπου κρίνεται ότι χρειάζεται θα γίνεται ειδική αναφορά σε νομικά επιχειρήματα των συνηγόρων. Προτού υπεισέλθω στην εξέταση της υπό κρίση αίτησης, θεωρώ χρήσιμο να αναφερθώ επιγραμματικά σε γεγονότα που είτε είναι παραδεκτά από τα μέρη είτε αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων είτε δεν έχουν αμφισβητηθεί, όπως αυτά εξόφθαλμα προκύπτουν τόσο από την καταχωρημένη δικογραφία όσο και από το περιεχόμενο του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον μου, τα οποία είναι σχετικά με το σκοπό της παρούσας διαδικασίας:
(1)Οι Αιτητές είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που διαθέτει τις εξουσίες που καθορίζει η σχετική νομοθεσία.
(2)Οι Καθ' ων η αίτηση είναι ιδιωτικές εταιρείες περιορισμένης ευθύνης εγγεγραμμένες σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, οι οποίες ασχολούνται με ξενοδοχειακές και/ή τουριστικές εργασίες εντός της επαρχίας Πάφου.
(3)Η Καθ' ης η αίτηση 1 είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του επίμαχου ακινήτου και ξενοδοχειακής μονάδας που τελεί σε λειτουργία και βρίσκεται εντός του εν λόγω τεμαχίου.
(4)Η Καθ' ης η αίτηση 2 εμπλέκεται με τη διαχείριση και λειτουργία του ξενοδοχείου που βρίσκεται εντός του επίμαχου ακινήτου.
(5)Το επίμαχο ακίνητο είναι η μοναδική ακίνητη περιουσία της Καθ' ης η αίτησης 1, επί του οποίου υπάρχουν επιβαρύνσεις από τρίτα πρόσωπα.
(6)Η Καθ' ης η αίτηση 2 δεν έχει ακίνητη περιουσία εγγεγραμμένη εις το όνομα της.
(7)Στις 07.07.21 οι Αιτητές καταχώρησαν την αγωγή αρ. ΧΧΧ/21 εναντίον της Καθ' ης η αίτηση 1 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου υπό τη μορφή ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, το περιεχόμενο του οποίου είναι αυτό που σημειώνεται στο Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση.
(8)Στις 29.05.17 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 2 στην αγωγή αρ. ΧΧΧ/17 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου με περιεχόμενο αυτό που σημειώνεται στο Τεκμήριο 2 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση. Στρέφομαι ευθύς να εξετάσω την υπό κρίση ενδιάμεση αίτηση υπό το φως των λόγων ένστασης και στη βάση των θέσεων και επιχειρημάτων αμφοτέρων πλευρών. Προς το σκοπό αυτό έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο των αγορεύσεων των συνηγόρων, το οποίο και μελέτησα με προσοχή. Έχω ακόμη μελετήσει ενδελεχώς όλο το μαρτυρικό υλικό που μου έχει παρουσιαστεί. Ξεκινώ την ενασχόληση μου από τον δεύτερο λόγο ένστασης (λόγος αρ. 2 από το σώμα της ένστασης). Με το λόγο αυτό οι Καθ' ων η αίτηση διατυπώνουν τη θέση ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 2 εταιρείας θα είναι άνευ ουσίας και δεν θα εξυπηρετήσει οποιοδήποτε ουσιαστικό σκοπό επειδή η εν λόγω εταιρεία δεν είναι η ιδιοκτήτρια του επίμαχου ακινήτου, του οποίου ζητείται η δέσμευση και ως εκ τούτου δεν έχει τη δυνατότητα ή την εξουσία να προβεί σε αποξένωση του ή προσπορισμό οφέλους από τυχόν διάθεση του. Οι Αιτητές διαφωνούν με τη θέση αυτή λέγοντας πως η Καθ' ης η αίτηση 2, η οποία μαζί με την Καθ' ης η αίτηση 1 είναι συνδεδεμένες εταιρείες, είναι η διαχειρίστρια εταιρεία που είναι υπεύθυνη για την καταβολή όλων των τελών, χρεώσεων, επιβαρύνσεων και δικαιωμάτων που σχετίζονται με το επίμαχο ακίνητο και τη λειτουργία του ξενοδοχείου. Κατ' αρχάς θα πρέπει να λεχθεί ότι το επίμαχο ακίνητο δεν αποτελεί αντικείμενο της αγωγής αυτής. Όπως διαπιστώνεται από τα δικόγραφα της υπόθεσης αλλά και τις ένορκες δηλώσεις των μερών, ζητείται η δέσμευση του εν λόγω ακινήτου για χάριν εκτέλεσης δικαστικής απόφασης που τυχόν εκδοθεί προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση. Αυτό γίνεται κατ' επίκληση του άρθρου 5 του Κεφ.6, το οποίο περιλαμβάνεται στη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης. Το άρθρο αυτό προβλέπει τα εξής: «5.—
(1)Κάθε Δικαστήριο, στο οποίο εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημίωση, δύναται, σε οποιοδηποτε χρόνο μετά την έγερση της αγωγής, να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδιστεί να απαλλοτριώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στό όνομα του ή για την οποία δικαιούται κατά νόμο να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης, όσο, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής.
(2)Το διάταγμα αυτό δεν εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο Δικαστήριο ότι o ενάγων έχει καλή βάση αγωγής, και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. .» Ερμηνεία των πιο πάνω προνοιών καθιστά σαφές ότι το άρθρο αυτό παρέχει εξουσία στο δικαστήριο στα πλαίσια εκκρεμούσας αγωγής για χρέος ή αποζημίωση, όπως είναι η προκειμένη περίπτωση, να εκδίδει παρεμπίπτον διάταγμα για δέσμευση ακίνητης περιουσίας που ανήκει στον εναγόμενο, για διευκόλυνση της εκτέλεσης τυχόν απόφασης προς όφελος του ενάγοντα. Η δέσμευση μπορεί να αφορά όχι μόνο σε ακίνητη ιδιοκτησία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του εναγομένου αλλά και σε ακίνητη περιουσία που σύμφωνα με το νόμο ο εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης (Μιχάλης Σιδεράς και άλλη v. Andros Tryfonos Constructions Co Ltd
(2008)1 Α.Α.Δ. 463). Το άρθρο 32 του Ν.14/60, στις διατάξεις του οποίου εδράζεται επιπλέον το αιτούμενο διάταγμα, παραπέμπει σε παρόμοιο επί της ουσίας σκεπτικό ως πιο πάνω. Το λεκτικό «εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δίσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον» που συνιστά μέρος των προνοιών του εν λόγω άρθρου, φανερώνει ότι διακατέχεται από πνεύμα αντίστοιχο μ' αυτό που παρατηρείται στο άρθρο 5 του Κεφ.6, πράγμα που αναγνωρίστηκε και από τη νομολογία (C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιΐα «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 785). Στην παρούσα περίπτωση αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του επίμαχου ακινήτου. Όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 4 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, η Καθ' ης η αίτηση 1 είναι το μοναδικό πρόσωπο στο οποίο ανήκει η κυριότητα του εν λόγω τεμαχίου. Σε ότι αφορά την Καθ' ης η αίτηση 2 εταιρεία, κανένα στοιχείο υπάρχει που να την συνδέει με την ιδιοκτησία του επίμαχου ακινήτου. Το Τεκμήριο 5 που επίσης παρουσίασαν οι Αιτητές, καταδεικνύει ότι η Καθ' ης η αίτηση 2 στερείται ακίνητης περιουσίας εγγεγραμμένης εις το όνομα της. Παράλληλα ενώπιον μου δεν έχει τεθεί μαρτυρικό υλικό που να καθιστά την Καθ' ης η αίτηση 2 εν δυνάμει ιδιοκτήτρια ή δικαιούχο σε εγγραφή ως ιδιοκτήτρια του επίμαχου ακινήτου. Η Καθ' ης η αίτηση 2 φαίνεται να εμπλέκεται στη διαχείριση και λειτουργία της ξενοδοχειακής επιχείρησης με ότι αυτό συνεπάγεται, γεγονός που αναγνωρίζεται από αμφότερα μέρη. Η ξενοδοχειακή μονάδα βρίσκεται εντός του επίμαχου ακινήτου. Αυτά όμως δεν καθιστούν την Καθ' ης η αίτηση 2 ιδιοκτήτρια του αναφερόμενου τεμαχίου ή δικαιούχο σε εγγραφή ως ιδιοκτήτη του. Ούτε της δημιουργεί δικαίωμα για να θεωρείται εν δυνάμει κύριος του τεμαχίου αυτού. Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό των Αιτητών ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι μεταξύ τους συνδεδεμένες εταιρείες, παρόλο ότι ένας κοινός διευθυντής που έχουν από μόνο του δεν είναι στοιχείο καθοριστικό για την απόδειξη του εν λόγω ισχυρισμού, ακόμη και να γίνει δεκτός για σκοπούς συζήτησης δεν σημαίνει ότι η Καθ' ης η αίτηση 2 σχετίζεται καθ' οιονδήποτε τρόπο με την ιδιοκτησία του επίμαχου ακινήτου. Χωρίς το επίμαχο ακίνητο να ανήκει ιδιοκτησιακά στην Καθ' ης η αίτηση 2, είναι φανερό ότι τόσο το σκεπτικό του άρθρου 5 του Κεφ. 6 όσο και το πνεύμα του άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής. Εφόσον η Καθ' ης η αίτηση 2 δεν σχετίζεται με την ιδιοκτησία του επίμαχου ακινήτου, δεν αντιλαμβάνομαι πως θα μπορούσε η εν λόγω εταιρεία να προχωρήσει σε τυχόν μεταβίβαση και/ή αποξένωση του, ώστε ενδεχόμενη έκδοση απαγορευτικού διατάγματος εναντίον της να αποτρέψει τέτοιο προκειμένου να διασφαλίσει ικανοποίηση δικαστικής απόφασης σε περίπτωση που εκδοθεί υπέρ των Αιτητών. Κατ' ανάλογο τρόπο διερωτώμαι πως διασφαλίζεται η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο με επιβολή απαγόρευσης στην Καθ' ης η αίτησης 2 να αποξενώσει καθ' οιονδήποτε τρόπο το επίμαχο ακίνητο όταν η εταιρεία αυτή ουδεμία σχέση έχει με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του εν λόγω τεμαχίου. Συνεπώς οι Καθ' ων η αίτηση έχουν δίκαιο να παραπονιούνται ότι η Καθ' ης η αίτηση 2 δεν έχει τη δυνατότητα ή την εξουσία να προβεί σε αποξένωση του επίμαχου ακινήτου ή προσπορισμό οφέλους από τυχόν διάθεση του αφού δεν σχετίζεται με την ιδιοκτησιακή του κατάσταση. Επομένως η προώθηση της παρούσα αίτησης σε σχέση με την Καθ' ης η αίτηση 2 δεν έχει ουσιαστικό νόημα και σημασία αφού δεν μπορεί να εξυπηρετήσει οποιοδήποτε σκοπό και βεβαίως δεν μπορεί να οδηγήσει στην έγκριση του αιτουμένου διατάγματος. Εκ των πραγμάτων τέτοια προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Κάτω από αυτά τα δεδομένα, ο λόγος αυτός ένστασης επιτυγχάνει. Με τον τρίτο λόγο ένστασης τους (λόγος αρ. 5 από το σώμα της ένστασης) οι Καθ' ων η αίτηση παραπονιούνται ότι η υπό κρίση αίτηση προωθείται καταχρηστικά και/ή είναι άνευ αντικειμένου και/ή δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Ειδικότερα είναι η θέση τους, επικαλούμενοι τα άρθρα 18 και 44Ι
(4)του Ν.9/1965 αλλά και την πρακτική που ακολουθεί το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι η Καθ' ης η αίτηση 1 δεν μπορεί να προβεί σε μεταβίβαση του επίμαχου ακινήτου χωρίς τη συγκατάθεση των Αιτητών και την προσκόμιση σχετικών βεβαιωτικών εγγράφων που αυτοί θα υπογράψουν για το σκοπό αυτό. Οι Αιτητές διατηρούν αντίθετη άποψη επί του ζητήματος αυτού. Με κάθε σεβασμό στους Καθ' ων η αίτηση δεν συμμερίζομαι την πιο πάνω θέση τους. Οι Αιτητές καταχώρισαν και προώθησαν την παρούσα αίτηση ασκώντας το δικαίωμα που τους παρέχουν τα άρθρα 32 του Ν.14/60 και 5 του Κεφ.6, σε συνδυασμό με τη νομολογία που είναι σχετική με το αντικείμενο εκδίκασης της παρούσας διαδικασίας και τους διαδικαστικούς θεσμούς πολιτικής δικονομίας. Δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε που να συνιστά προσπάθεια κατάχρησης της διαδικασίας από μέρους τους. Το ότι οι Καθ' ων η αίτηση επικαλέστηκαν πρόνοιες από τον Ν.9/1965 που απαιτούν την προσκόμιση βεβαιωτικών αποδείξεων πληρωμής των σχετικών φόρων και τελών προκειμένου να προχωρήσει διαδικασία μεταβίβασης, δεν διαγράφει το δικαίωμα των Αιτητών που πηγάζει από το προαναφερόμενο δικαιοδοτικό και δικονομικό πλαίσιο να ενεργήσουν με τον τρόπο που έπραξαν. Ομοίως ισχύει για την προβαλλόμενη πρακτική του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας στο θέμα αυτό. Βέβαια παραμένει συζητήσιμο, χωρίς να λαμβάνεται οποιαδήποτε απόφαση επί τούτου, αν οι κατ' ισχυρισμό οφειλές συνδέονται και/ή καλύπτονται από την ανάγκη πληρωμής φόρων και τελών που κρίνονται αναγκαίοι για σκοπούς μεταβίβασης του επίμαχου ακινήτου. Σε κάθε περίπτωση όμως, αν ο νομοθέτης επιθυμούσε να αποκλείσει την άσκηση του δικαιώματος αυτού από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, όπως είναι οι Αιτητές, ένεκα της ύπαρξης των επικαλούμενων διατάξεων από το Ν.9/1965 ή από οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία, θα το έπραττε με τη θέσπιση συγκεκριμένης νομοθετικής πρόνοιας. Ωστόσο ουδεμία τέτοια νομοθετική διάταξη υπάρχει. Κάποιος θα έλεγε ότι αν είχε έρεισμα η εισήγηση των Καθ' ων η αίτηση, τότε, για τους ίδιους λόγους που προβάλλουν, η ενέργεια τους να καταχωρήσουν και να επιμένουν στην προώθηση της ένσταση τους συνιστά επίσης κατάχρηση της διαδικασίας και/ή είναι άνευ αντικειμένου και/ή δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Με το σκεπτικό που παρουσίασαν θα έπρεπε να είχαν συγκατατεθεί στην έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Όμως τα πράγματα δεν πρέπει νομικά να προσεγγίζονται έτσι. Οι Καθ' ων η αίτηση ορθά και νομότυπα προβάλλουν την ένσταση τους ασκώντας το δικαίωμα που τους παρέχουν οι θεσμοί πολιτικής δικονομίας. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, ο λόγος αυτός ένστασης δεν έχει έρεισμα και ως εκ τούτου απορρίπτεται ως ανεδαφικός. Θα εξετάσω τώρα μαζί τον πρώτο και τέταρτο λόγο ένστασης (λόγοι αρ. 1, 3, 4 και 6 του σώματος ένστασης) επειδή άπτονται της ουσίας της αίτησης αφού πραγματεύεται τα κριτήρια και τις παραμέτρους που πρέπει να συντρέχουν ώστε να δικαιολογείται η έκδοση του προσωρινού διατάγματος, ως απαιτούνται από τη σχετική επί του θέματος νομοθεσία και νομολογία. Είναι βασικά η θέση των Καθ' ων η αίτησης ότι δεν πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις ενώ αντίθετα οι Αιτητές θεωρούν ότι αυτές ικανοποιούνται. Η έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων διέπεται για όλες τις περιπτώσεις γενικά από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60) μετά των συναφών τροποποιήσεων και ειδικά στην περίπτωση αυτή από το άρθρο 5 του Κεφ.6 για το λόγο που έχει εξηγηθεί προηγουμένως. Τα εν λόγω άρθρο αποτελούν το γενικό δικαιοδοτικό υπόβαθρο που παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Το θέμα αυτό αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία κυπριακών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κλασσική επί του προκειμένου θεωρείται η απόφαση στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another
(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει να συντρέχουν. Αυτές είναι:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας.
(3)Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση/οριστικοποίηση του αιτουμένου διατάγματος. Παράλληλα, σε ότι αφορά την εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 5, θα πρέπει να έχει καταχωριστεί και να εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημίωση, να επιδιώκεται παρεμπόδιση αποξένωσης ακίνητης περιουσίας εγγεγραμμένης εις το πρόσωπο εναντίον του οποίου ζητείται η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος ή για την οποίαν να δικαιούται κατά νόμο να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και εφόσον αν υπάρχει καλή βάση αγωγής και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. Θα δεσμεύεται τόση ακίνητη περιουσία όση κατά τη γνώμη του δικαστηρίου είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής. Ένα διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου αυτού πρέπει να ορίζει εφόσον είναι πρακτικά δυνατό, τη θέση, τα όρια, την έκταση και τη φύση της ιδιοκτησίας που επηρεάζεται από αυτό. Στην προσπάθεια του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής (εδώ κυρίως αίτησης). Όπως έχει λεχθεί προηγουμένως, κατά το στάδιο αυτό το δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α. (πιο πάνω)). Στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802) τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Όπως επίσης έχει αναφερθεί, το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την τεθείσα μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων αλλά περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (Jonitexo Ltd v. Adidas (πιο πάνω) και Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd (πιο πάνω)). Το πρώτο κριτήριο του άρθρου 32 ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης στη βάση της καταχωρημένης δικογραφίας (εδώ σύμφωνα με τις έγγραφες προτάσεις που έχουν καταχωριστεί, την αίτηση, την ένσταση και τα έγγραφα που τις συνοδεύουν). Η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης έχει σχέση με τη νομική αξίωση της απαίτησης και καθιστά μια πρωταρχική ανάλυση της νομικής θέσης, επιβεβλημένη ώστε να τοποθετηθεί η υπόθεση στο ορθό νομικό πλαίσιο και να επισημανθεί το νομικό της υπόβαθρο. Δηλαδή να θεμελιώνεται νομικά και μόνο η αξίωση με βάση τα όσα περιέχονται στις έγγραφες προτάσεις. Ερχόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι οι Αιτητές έχουν καταχωρίσει την υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο, αγωγή, η οποία εκκρεμεί και στρέφεται εναντίον των Καθ' ων η αίτηση. Πρόκειται για υπόθεση που αφορά ισχυριζόμενα οφειλόμενα ποσά, τα οποία οι Αιτητές επιδιώκουν να ανακτήσουν από τους Καθ' ων η αίτηση ως χρέος. Μελέτη του περιεχομένου της έκθεσης απαίτησης καθιστά αντιληπτό ότι οι Αιτητές, ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που είναι, προχώρησαν, επικαλούμενοι νομοθετικές εξουσίες, σε υπολογισμό και επιβολή τελών υδατοπρομήθειας, αποκομιδής σκυβάλων, διανυκτέρευσης, επαγγελματικής άδειας και επαγγελματικής στέγης, τα οποία φαίνεται να κοινοποίησαν στους Καθ' ων η αίτηση, από τους οποίους απαιτούν την πληρωμή τους. Στην υπεράσπιση τους οι Καθ' ων η αίτηση θέτουν θέμα ανύπαρκτου αγώγιμου δικαιώματος των Αιτητών εναντίον των Καθ' ων η αίτηση αμφισβητώντας ότι οι Αιτητές έχουν εξουσίες που τους επιτρέπουν την επιβολή χρεώσεων και είσπραξη τελών. Επίσης θεωρούν ότι οι Αιτητές δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 1 αφού όπως ισχυρίζονται, η Καθ' ης η αίτηση 2, ως ενοικιάστρια και διαχειρίστρια του χώρου, κατέχει το ακίνητο και λειτουργεί το ξενοδοχείο με αποτέλεσμα να είναι αυτή υπεύθυνη για την αποπληρωμή των φόρων, τελών, χρεώσεων, επιβαρύνσεων και δικαιωμάτων που επιβάλλονται σχετικά με το ακίνητο και τη λειτουργία του ξενοδοχείου. Επίσης διαφωνούν με το ύψος του κατ' ισχυρισμό οφειλομένου ποσού επικαλούμενοι εσφαλμένους υπολογισμούς που έχουν τη μορφή υπερχρεώσεων, διεκδίκηση παράνομων χρεώσεων και παράλειψη συμπερίληψης πληρωμών που σύμφωνα με τους ιδίους έγιναν από την Καθ' ης η αίτηση 2. Στην Κύπρο οι δημοτικές αρχές έχουν καθήκοντα, ευθύνες και εξουσίες που πηγάζουν από τους περί Δήμων Νόμοι του 1985 έως 2022 (Ν.111/1985). Στα πλαίσια καλύτερης άσκησης τους η εν λόγω νομοθεσία επιτρέπει την έκδοση σχετικών δημοτικών κανονισμών (άρθρο 87). Συνδυασμένη μελέτη των προνοιών του Ν.111/1985 και των σχετικών δημοτικών κανονισμών του Δήμου Πέγειας που βρίσκονται σε ισχύ, εκ πρώτης όψεως καταδεικνύουν ότι οι Αιτητές έχουν εξουσία να υπολογίζουν, να επιβάλλουν και να εισπράττουν χρεώσεις, τέλη, φόρους, δικαιώματα, επιβαρύνσεις σχετικά, ανάμεσα σ' άλλα, σε ακίνητα, για την ύδρευση, συλλογή και αποκομιδή σκυβάλων, διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο που λειτουργεί, χρήση υποστατικού ως επαγγελματικής στέγης και άσκηση επαγγέλματος. Ενδεικτικά και μόνο παραπέμπω στα άρθρα 73, 74, 77, 78, 84(β) και (ζ), 85
(2)(ν)(i) και (ii), 103, 103Α, 104, 105, 106 και 128 του Ν.111/1985, χωρίς να αποκλείεται να υπάρχουν και άλλες σχετικές διατάξεις. Η περί του αντιθέτου θέση των Καθ' ων η αίτηση με την οποίαν αμφισβητούνται τέτοιες εξουσίες των Αιτητών συνιστά νομικό ζήτημα που χρήζει εξέτασης στη βάση λεπτομερούς νομικής ανάλυσης, οπότε δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του δικαστηρίου σε αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να ασκήσει την κρίση του, αλλά ζήτημα που θα αποφασιστεί μέσα από την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Για σκοπούς του σταδίου είναι αρκετή η πιο πάνω προσέγγιση του δικαστηρίου. Την ίδια στιγμή δεν έχει τεθεί ενώπιον μου καμία λεπτομέρεια ως προς την επικαλούμενη συμφωνία ενοικίασης και/ή διαχείρισης της ξενοδοχειακής μονάδας που λειτουργεί εντός του επίμαχου ακινήτου. Ούτε καν η επικαλούμενη συμφωνία έχει παρουσιαστεί στο δικαστήριο. Έχει απλά λεχθεί η ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας που παρέμεινε σε επίπεδο ισχυρισμού, ο οποίος αμφισβητείται από τους Αιτητές μέσα από το δικόγραφο της απάντησης. Ειδικότερα ουδεμία πληροφορία γνωστοποιήθηκε στη βάση μαρτυρικού υλικού ως προς το πότε μία τέτοια συμφωνία τέθηκε σε ισχύ, η τυχόν διάρκεια της, τους όρους που το επικαλούμενο έγγραφο αυτό διαλαμβάνει κ.λ.π. Εφόσον, όπως λέχθηκε, προσκρούει στην αμφισβήτηση των Αιτητών, καθίσταται επίδικο θέμα το οποίο χρήζει επίλυσης μέσα από την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Ωστόσο παραμένει ως παραδεκτό γεγονός η άρρηκτη σχέση της Καθ' ης η αίτησης 1 με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του επίμαχου ακινήτου, εντός του οποίου φαίνεται να λειτουργεί ξενοδοχείο που επίσης της ανήκει. Είναι παραδεκτό γεγονός ότι η Καθ' ης η αίτηση 1 είναι η μοναδική εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του επίμαχου ακινήτου και είναι εντός του τεμαχίου που της ανήκει λειτουργεί ξενοδοχείο, του οποίου επίσης είναι η ιδιοκτήτρια. Μπροστά σ' αυτά τα δεδομένα εκ πρώτης όψεως διαπιστώνεται αγώγιμο δικαίωμα των Αιτητών απέναντι στην Καθ' ης η αίτηση 1, το οποίο βεβαίως θα εξεταστεί μεταγενέστερα σε βάθος και με λεπτομέρεια. Υπάρχει μία σαφής και συγκεκριμένη νομική αξίωση που απαιτείται από πλευράς των Αιτητών εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 1, το πλαίσιο της οποίας προσδίδει στην παρούσα υπόθεση ξεκάθαρο νομικό υπόβαθρο. Κρίνω ότι έχει αποκαλυφθεί συζητήσιμη υπόθεση αφού υπάρχουν ζητήματα τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν ενώπιον του δικαστηρίου. Τέτοια θέματα που καλείται το δικαστήριο να εξετάσει είναι εάν η Καθ' ης η αίτηση 1 οφείλει οποιαδήποτε ποσά στους Αιτητές, εάν οι Αιτητές έχουν ορθά και νόμιμα υπολογίσει και επιβάλει στην Καθ' ης η αίτηση 1 τέλη, δικαιώματα, χρεώσεις και επιβαρύνσεις για τα ζητήματα που θίγει στην έκθεση απαίτησης της και καθορισμός ύψους τυχόν οφειλομένου ποσού αφού ληφθούν υπόψη ενδεχόμενες πληρωμές που έγιναν. Εφόσον διαπιστωθεί κάτι τέτοιο, το δικαστήριο θα πρέπει να κρίνει εάν η αξιούμενη θεραπεία της επιδίκασης των ειδικών αποζημιώσεων που έχουν προσδιοριστεί είναι κατάλληλη για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Έπεται ότι η πρώτη προϋπόθεση ικανοποιείται. Η πρώτη προϋπόθεση είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετη και συνήθως εξετάζεται σε συνδυασμό με το δεύτερο κριτήριο, το οποίο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα και συνίσταται στην παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση/δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο απαιτούμενος βαθμός απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας (Κυτάλα κ.α. v Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από τη μαρτυρία είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγοντας έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Με γνώμονα τα πιο πάνω το δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν αξιολογεί τις εκδοχές των μερών και δεν ασχολείται να εξακριβώσει ποια από αυτές αληθεύει για σκοπούς είτε απαίτησης είτε ανταπαίτησης. Το Δικαστήριο δεν καταλήγει ούτε σε ευρήματα αλλά ούτε και σε συμπεράσματα σε σχέση με την υπόθεση. Ούτε θα ασχοληθεί με την επίλυση νομικών ζητημάτων που έκαστη πλευρά θίγει. Η κατοχή, χρήση και εκμετάλλευση του επίμαχου ακινήτου επιφέρει, με βάση τις πρόνοιες του Ν.111/1985 και συναφείς κανονισμούς, χρέωση φόρων και τελών. Επίσης η άσκηση τουριστικού επαγγέλματος και η λειτουργία ξενοδοχειακής μονάδας σε καταλύματα εντός του τεμαχίου επιφέρουν χρεώσεις, τέλη και επιβαρύνσεις, όπως αυτά που απαιτούν οι Αιτητές. Από μια πρόχειρη μελέτη του μαρτυρικού υλικού στην όψη του και μόνο αλλά και της καταχωρημένης δικογραφίας, παρατηρώ ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν επικαλούνται εξόφληση των κατ' ισχυρισμό οφειλομένων ποσών αλλά ουσιαστικά ισχυρίζονται εσφαλμένους υπολογισμούς, υπερχρεώσεις και παράλειψη των Αιτητών να λάβουν υπόψη πληρωμές τους. Η δε συγκεκριμένη τοποθέτηση του ενόρκως δηλών Ματθαίου για συνάντηση του Δήμου Πέγειας με τους δικηγόρους των Καθ' ων η αίτηση στα πλαίσια συζήτησης για σκοπούς διευθέτησης του κατ' ισχυρισμό χρέους, κάτι που δεν αντικρούστηκε από τους Καθ' ων η αίτηση, ενισχύει την πιο πάνω αναφορά του δικαστηρίου. Θα πρέπει να λεχθεί ότι το ακριβές ύψος του κατ' ισχυρισμό οφειλομένου ποσού είναι ζήτημα που θα αποφασιστεί μέσα από την ακρόαση της αγωγής. Η ύπαρξη τέτοιου κατ' ισχυρισμό οφειλομένου ποσού, ανεξαρτήτως ύψους, δημιουργεί ζημιές στους Αιτητές, τις οποίες δικαιούνται να ανακτήσουν υπό τη μορφή ειδικών αποζημιώσεων. Δεν διαφεύγουν της προσοχής μου οι αναφορές των Καθ' ων η αίτηση και του συνηγόρου τους σε ότι αφορά την έκδοση δικαστικής απόφασης ημερ. 29.05.17 υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 2 στην αγωγή υπ' αρ. XXX/17 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση Ματθαίου). Οι εν λόγω τοποθετήσεις τους, με κάθε σεβασμό, δεν βοηθούν τις θέσεις τους στα υπό εξέταση ζητήματα της παρούσας αίτησης. Η καταχώρηση της εν λόγω αγωγής δεν συνιστά δέσμευση από μέρους των Αιτητών να καταχωρούν και να προωθούν αγωγή για κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα ποσά μόνο εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 2. Ούτε ταυτόχρονα αποτελεί κώλυμα για τους Αιτητές στην καταχώρηση και προώθηση άλλης αγωγής για κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα ποσά εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 1. Απλή ανάγνωση του περιεχομένου της δήλωσης που έγινε κανόνας δικαστηρίου στην αγωγή υπ' αρ. XXX/17 δείχνει ανάληψη δέσμευσης από την Καθ' ης η αίτηση 2 να πληρώνει τρέχοντα ποσά και φορολογίες που θα επιβάλλονται από τους Αιτητές σχετικά με το ξενοδοχείο και όχι υπόσχεση από τους τελευταίους ότι δεν θα ασκήσουν το δικαίωμα τους για πρόσβαση στο δικαστήριο επιδιώκοντας επίλυση τέτοιου είδους ζητημάτων με διάδικο την Καθ' ης αίτηση 1, εάν και εφόσον κρίνουν κάτι τέτοιο. Σε καμία περίπτωση το λεκτικό που χρησιμοποιήθηκε στην εν λόγω αγωγή υποστηρίζει τους ισχυρισμούς των Καθ' ων η αίτηση και του συνηγόρου τους. Στη βάση των ενώπιον μου δεδομένων και στοιχείων, δημιουργούνται παράμετροι που εκ πρώτης όψεως εμβολιάζουν την εκδοχή των Αιτητών με ορατή πιθανότητα επιτυχίας, χωρίς αυτό να αποτελεί καθ' οιονδήποτε τρόπο αξιολόγηση της αλήθειας της εκδοχής της. Επομένως καταλήγω ότι πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση. Η τρίτη προϋπόθεση, ήτοι να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα της θεραπείας που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (Παναγίδης v. Παναγίδης
(2001)1 Α.Α.Δ. 396). Το κριτήριο αυτό ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Τέτοια περίπτωση υπάρχει όταν ο ενάγοντας δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία και νοουμένου ότι ο εναγόμενος βρίσκεται στην οικονομική θέση που μπορεί να αποζημιώσει εάν και εφόσον χρειαστεί, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι' αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Προς ενίσχυση των πιο πάνω χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το νομικό σύγγραμμα Commercial Injunctions του Steven Gee Q.C., 5η έκδοση, σελίδα 44, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "The first question is whether if the claimant were correct at trial, an award of damages would be an adequate remedy. If damages in the measure awarded at common law would be an adequate remedy, and the defendant would be in a financial position to pay them, then, however strong the claimant's case appeared to be, no injunction should 'normally' be granted." Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231, Κυρισάββα ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία (M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791). Στην υπόθεση Ninemia Maritime Corporation v. Trane Schiffahrts-gesellschaft Gmbh (Niedersachsen, The)
(1983)1 W.L.R. 1412 τονίστηκε ότι το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένης υπόψη της μαρτυρίας στο σύνολό της, υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του ενάγοντα θα παραμείνει ανικανοποίητη. Δεν είναι απαραίτητο να επιδειχθεί άνομη πρόθεση, παρόλο ότι αν αποδειχθεί τέτοια πρόθεση το Δικαστήριο θα χορηγήσει το διάταγμα με περισσότερη ετοιμότητα. H απουσία πρόθεσης για αποξένωση περιουσίας έχει αναγνωρισθεί επανειλημμένα από τη δική μας νομολογία. Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιΐα «Λεωνίκ» Λτδ (πιο πάνω), η οποία αφορούσε την έκδοση προσωρινού διατάγματος απαγορευτικού της αποξένωσης ακινήτου, το οποίο δεν αποτελούσε το αντικείμενο της αγωγής, έγινε επισκόπηση της σχετικής επί του θέματος νομολογίας. Αναφέρεται στις σελίδες 789-790: "Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία (βλ. Lakatamitis, ανωτέρω, στη σελ. 525) ... Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου, Π. στη Ζεμενίδης v. Ζεμενίδου (Αρ. 1),
(1992)1 Α.Α.Δ. 54 εκδίδεται το διάταγμα ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων. Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη v. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782. Όπως αναφέρεται στην απόφαση του κ. Πική, Δ., όπως ήταν τότε, στη σελ. 785, εκείνο που απαιτείται είναι 'η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος.» «Όπου λοιπόν ενδέχεται να υπάρχει οτιδήποτε το αρνητικό στην έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος, εναπόκειται στον οφειλέτη να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα σχετικά στοιχεία. Η υποχρέωση του πιστωτή εκπληρώνεται με την παρουσίαση μαρτυρίας σε σχέση με μόνο τη γενικότερη εικόνα για στοιχειοθέτηση της αναγκαιότητας. Και αυτό η εφεσίβλητη κατά τη γνώμη μας το έπραξε. Δεν είναι δυνατό να αναμένεται η ανάληψη ανιχνευτικού έργου από τον εξ αποφάσεως πιστωτή σε σχέση με την προσωπική και περιουσιακή κατάσταση του οφειλέτη για να παρουσιάσει ο πρώτος στοιχεία τα οποία βασικά ενδιαφέρουν τον δεύτερο και τα οποία μπορεί ο ίδιος να παρουσιάσει αν επιθυμεί. Επρόκειτο για αίτηση δια κλήσεως. θα το θεωρούσαμε δε αδιανόητο να ήταν αλλιώς." Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση, δεν παραγνωρίζω το περιεχόμενο πρόσφατης συνομιλίας που ο Δήμαρχος Πέγειας είχε με τους δικηγόρους των Καθ' ων η αίτηση περί πρόθεσης αποξένωσης στους δανειστές τους της λειτουργήσιμης ξενοδοχειακής μονάδας που βρίσκεται εντός του επίμαχου τεμαχίου και αποτελεί βασική πηγή εισοδήματος τους στα πλαίσια άσκησης της επαγγελματικής τους δραστηριότητας, γεγονός που δεν αντικρούστηκε από τους Καθ' ων η αίτηση, παρόλο ότι δεν είναι απαραίτητος παράγοντας για την εξέταση του κριτηρίου αυτού. Βαρύνουσα σημασία έχουν τα ακόλουθα στοιχεία που έχουν συνεκτιμηθεί και αποτελούν κοινό έδαφος των μερών αλλά και που επιβεβαιώνονται από μαρτυρικό υλικό που προσκομίστηκε: (α) Το επίμαχο ακίνητο αποτελεί τη μόνη ακίνητη περιουσία της Καθ' ης η αίτησης 1 με αξία €31.065.300 βάση εκτίμησης κτηματολογίου 01.01.18 (Τεκμήριο 4 ένορκης δήλωσης Ματθαίου). (β) Το πιο πάνω ακίνητο επιβαρύνεται με διάφορα εμπράγματα βάρη (Τεκμήριο 4 ένορκης δήλωσης Ματθαίου). (γ) Φαίνεται να υπάρχουν απλήρωτες οφειλές της Καθ' ης η αίτησης 1 στο Τμήμα Φορολογίας ύψους €367.833,10 που αφορούν την περίοδο 2013-2017, η εκκρεμότητα των οποίων οδήγησε στην επιβάρυνση του επίμαχου ακινήτου με έξι εμπράγματα βάρη (Τεκμήριο 4 ένορκης δήλωσης Ματθαίου). (δ) Οι Καθ' ων η αίτηση έλαβαν από συγκεκριμένο οργανισμό πιστωτικές διευκολύνσεις προφανώς μεγάλου ύψους και ως εξασφάλιση αυτών εγγράφηκε προς όφελος του εν λόγω οργανισμού η υποθήκη υπ' αρ. ΧΧ/ΧΧΧΧ/2012 κυμαινόμενου επιτοκίου που εξασφαλίζει ποσό τουλάχιστον €20.755.000,00 (Τεκμήριο 4 ένορκης δήλωσης Ματθαίου). (ε) Ουδεμία αναφορά γίνεται για ύπαρξη κινητής περιουσίας της Καθ' ης η αίτησης 1 ενώ προφανώς η χορήγηση πιστωτικών διευκολύνσεων από δανειστή καταδεικνύει πρόβλημα αυτόνομης ρευστότητας που αποσκοπεί στην αντιμετώπιση οικονομικών ζητημάτων. (στ) Εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 1 υπάρχει η εκκρεμούσα αγωγή αρ. ΧΧΧ/21 στην οποίαν οι Αιτητές απαιτούν την πληρωμή κατ' ισχυρισμό οφειλομένου ποσού ύψους €51.869,54 για τα έτη 2002-2020 (Τεκμήριο 1 ένορκης δήλωσης Ματθαίου). (ζ) Η Καθ' ης η αίτηση 1 καταβάλλει προσπάθειες μέσω συζητήσεων με τους Αιτητές για διευθέτηση οφειλομένων ποσών χωρίς όμως μέχρι σήμερα να το έχει καταφέρει. Τα πιο πάνω δεδομένα δικαιολογημένα δημιουργούν εικόνα αβέβαιης και ασταθούς οικονομικής κατάστασης της Καθ' ης η αίτησης 1, η οποία ένεκα και της μεγάλης διάρκειας της, δείχνει έλλειψη δυνατότητας να παρέχει αφ' εαυτής τα εχέγγυα ικανοποίησης πιθανής δικαστικής απόφασης. Οι πιο πάνω αριθμοί που καταγράφονται σε συνάρτηση με την προαναφερόμενη εκτιμημένη από το κτηματολόγιο αξία του επίμαχου ακινήτου, καταδεικνύει ότι σε περίπτωση που μεταβιβαστεί και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπο αποξενωθεί το εν λόγω τεμάχιο υπάρχει ο κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση που τυχόν εκδοθεί προς όφελος των Αιτητών. Σε τέτοια περίπτωση οι Αιτητές κινδυνεύουν να παραμείνουν χωρίς ουσιαστική ή αποτελεσματική θεραπεία. Συνεπώς, στη βάση των συγκεκριμένων στοιχείων και γεγονότων της υπόθεσης αυτής, φαντάζει δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, οπότε ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση. Το θέμα όμως δεν ολοκληρώνεται με την σωρευτική εκπλήρωση των πιο πάνω κριτηρίων. Αναγνωρίζεται από τη νομολογία πως αφότου ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Οι παράγοντες που μπορούν να επιδράσουν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου κατά την εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι διάφοροι. Κάτω από τις περιστάσεις που έχω αναφέρει, θεωρώ ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος διατηρεί την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων παρά η μη έκδοση του επειδή, όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται, εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στους Αιτητές. Αντίθετα δεν έχει λεχθεί οτιδήποτε πως αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα η Καθ' ης η αίτηση 1 θα υποστεί οποιαδήποτε βλάβη. Έπεται ότι, υπό τις περιστάσεις, το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της συνέχισης της σημερινής κατάστασης πραγμάτων. Από τα προαναφερόμενα προκύπτει ότι πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
- Επειδή το επίμαχο ακίνητο επί του οποίου ζητείται η δέσμευση του δεν αποτελεί αντικείμενο της αγωγής χρήζουν εξέτασης και οι πρόνοιες του άρθρου 5 του Κεφ.6, ανεξάρτητα από αυτές του άρθρου 32 του Ν.14/
- Η εξουσία που παρέχεται στο δικαστήριο είναι διακριτική. Εξετάζοντας επιγραμματικά στην προκειμένη περίπτωση τα κριτήρια που διέπουν την δυνατότητα έκδοσης του αιτουμένου διατάγματος στη βάση των δεδομένων παρατηρώ τα εξής: (α) Οι Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αγωγή διεκδικώντας την ανάκτηση ποσών υπό τη μορφή αποζημιώσεων που θεωρούν ότι τους οφείλουν οι Καθ' ων η αίτηση. (β) Η αγωγή εκκρεμεί προς εκδίκαση και ζητείται η δέσμευση του επίμαχου ακινήτου για χάριν διευκόλυνση εκτέλεσης δικαστικής απόφασης που τυχόν εκδοθεί προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση. (γ) Η Καθ' ης η αίτηση 1 είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του εν λόγω τεμαχίου. (δ) Στη βάση του ιδίου σκεπτικού που αναπτύχθηκε για τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, οι Αιτητές έχουν καλή βάση αγωγής και ότι τυχόν μεταβίβαση και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπο αποξένωση του επίμαχου ακινήτου σε τρίτο πρόσωπο θα τους εμποδίσει από ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν εκδοθεί υπέρ τους. (ε) Έχουν τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου όλα τα στοιχεία που προσδιορίζουν, ανάμεσα σ' άλλα, τη θέση, τα όρια, την έκταση και τη φύση της ιδιοκτησίας του εν λόγω τεμαχίου (Τεκμήριο 4 ένορκης δήλωσης Ματθαίου). (στ) Για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί προηγουμένως και αφορούν το ισοζύγιο της ευχέρειας, προκρίνεται η θέση της αποφυγής μεταβίβασης και/ή αποξένωσης του επίμαχου ακινήτου μέχρι να κριθούν τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής που εκκρεμεί προς εκδίκαση. Συνεπώς κρίνω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 του Κεφ.
- Υπό το φως όλων των πιο πάνω, κρίνω ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης κλίνει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης της υπό κρίση αίτησης καθ' όσον αφορά μόνο εναντίον της Καθ' ης η αίτησης
- Συνακόλουθα η αίτηση επιτυγχάνει μερικώς. Εκδίδεται διάταγμα που απαγορεύει και/ή εμποδίζει την Εναγόμενη αρ.1 και/ή τους αντιπροσώπους και/ή αξιωματούχους και/ή υπαλλήλους και/ή εντολοδόχους και/ή έλκοντες από αυτής δικαιώματα να πωλήσουν, υποθηκεύσουν, δεσμεύσουν, μεταβιβάσουν, διαθέσουν και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπον αποξενώσουν το ακίνητο με αρ. εγγραφής 0/ΧΧΧΧΧ, Φ/Σχ. ΧΧ/ΧΧ, τεμάχιο ΧΧΧ, εμβαδού 18.100 τετραγωνικά μέτρα, χωράφι, μερίδιο το ΟΛΟ (1/1), τοποθεσία 'ΚΟΚΚΙΝΟΚΑΜΠΟΣ' εντός του Δήμου Πέγειας, της επαρχίας Πάφου, ιδιοκτησίας της εναγόμενης αρ.1, μέχρι τελικής εκδικάσεως της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του δικαστηρίου. Οι Αιτητές να υπογράψουν εγγύηση ύψους €400.000 για τυχόν ζημιές που ήθελαν προκληθούν από την έκδοση του εν λόγω διατάγματος. Σε ότι αφορά τα έξοδα, έχοντας υπόψη μου ότι η αίτηση έχει επιτύχει σε ότι αφορά τον ένα από τους δύο Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο δικηγόρο στην παρούσα διαδικασία, θεωρώ ότι θα πρέπει να είναι μειωμένα χωρίς βέβαια να υπάρχει παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα που διέπει την επιδίκαση τους. Κατά συνέπεια, τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο στη βάση ενός σετ εξόδων, μειωμένα όμως κατά το ήμισυ, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 1 και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας στην αγωγή. Καμία διαταγή για έξοδα εκδίδεται σε σχέση με την Καθ' ης η αίτηση
- (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο