Φωτίου ν. Gordian Holdings Limited, Αρ. Αίτησης/Έφεσης: 11/22, 31/3/2022

(3)(γ) του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, Ν.9/1965, όπως τροποποιήθηκε, από τώρα και στο εξής «ο Νόμος». Το άρθρο 44ΙΕ του Νόμου προνοεί τα ακόλουθα: «επίδοση σηµαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας µε συστηµένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραµµένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισµένη σε µητρώο του Τµήµατος Κτηµατολογίου και Χωροµετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση δύναται να γίνει µε οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσµούς Πολιτικής ∆ικονοµίας, περιλαµβανοµένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης µε διάταγµα ∆ικαστηρίου κατόπιν γενικής αίτησης:». Από το Τεκμήριο 7 στην ένορκο δήλωση του Δημητρίου προκύπτει ότι ο αριθμός που έλαβε από το Ταχυδρομείο η επιστολή η οποία απευθύνονταν προς την Εφεσείουσα με εσώκλειστη την Ειδοποίηση Ι είναι ο RBΧΧΧΧΧΧΧΧΧCY. Από την πορεία του φακέλου προκύπτει ότι η Ειδοποίηση Ι επιδόθηκε στην Εφεσείουσα ή για την Εφεσείουσα με συστημένο ταχυδρομείο στις 11.2.21 στην Λευκωσία. Σημαντικό είναι, επίσης, να σημειωθεί ότι η πλευρά της Εφεσείουσας δεν επεδίωξε να αμφισβητήσει την πορεία του «Επιστολικού Ταχυδρομείου» με ένα από τους τρόπους που επιτρέπουν οι Θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας και να αναδείξει ως θέση της είτε ότι κανένα πρόσωπο δεν εξουσιοδοτήθηκε από αυτή για να παραλάβει εκ μέρους της την Ειδοποίηση Ι στην Λευκωσία, είτε ότι τα όσα γενικά αναφέρονται στο σχετικό έγγραφο είναι αναληθή. Φρονώ πως αν η Εφεσείουσα σοβαρά αμφισβητούσε την επίδοση της Ειδοποίησης Ι με συστημένο ταχυδρομείο θα το έκανε ακολουθώντας την διαδικασία που υποδεικνύουν οι Θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας. Δεν το έπραξε, όμως, πράγμα που καταδεικνύει λαμβανομένων υπόψη και όλων όσων άλλων αναφέρθηκαν πιο πάνω ότι αναληθώς ισχυρίζεται ότι δεν της επιδόθηκε και, κατ' επέκταση, ότι δεν παρέλαβε την Ειδοποίηση Ι με συστημένο ταχυδρομείο. Σύμφωνα με άλλο λόγο έφεσης «οι επίδικες ειδοποιήσεις» τύπου ΙΑ είναι άκυρες και πρέπει να ακυρωθούν ή παραμερισθούν από το Δικαστήριο για τους εξής επιπρόσθετους λόγους: (α) η Ειδοποίηση Ι δεν επιδόθηκε δεόντως και/ή καθόλου σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα και (β) οι Ειδοποιήσεις Ι που επιδόθηκαν σε κάποια από τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα απευθύνονται στην Εφεσείουσα και όχι στα πρόσωπα αυτά. Σύμφωνα με την πλευρά της Εφεσείουσας μη ορθή επίδοση της Ειδοποίησης Ι στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα καθιστά την επίδοση της Ειδοποίησης ΙΑ σε αυτά πρόωρη. Πρόωρη θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και η επίδοση της Ειδοποίησης ΙΑ στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα αν η Ειδοποίηση Ι που επιδόθηκε σε αυτά ενωρίτερα αντί να απευθύνεται στα εν λόγω πρόσωπα απευθύνεται σε άλλο πρόσωπο, όπως στην κρινόμενη περίπτωση την ενυπόθηκο οφειλέτη, ήτοι την Εφεσείουσα. Και αυτό γιατί με μια τέτοια Ειδοποίηση Ι τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα δεν καλούνται προσωπικά να καταβάλουν το οφειλόμενο ποσό αφού η Ειδοποίηση Ι δεν απευθύνεται σε αυτά. Η Εφεσείουσα δεν νομιμοποιείται να ζητά την ακύρωση της Ειδοποίησης ΙΑ που επιδόθηκε στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ή μέσω της δικής της αίτησης/έφεσης να ενεργεί γι' αυτά. Το άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου καθιστά σαφές ότι εκείνος που δύναται να ζητά τον «παραµερισµό της ειδοποίησης της σκοπούµενης πώλησης» είναι ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόµενο µέρος νοουμένου ότι έχει καταχωρήσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο με την οποία να αξιώνει τον εν λόγω παραμερισμό στην βάση συγκεκριμένων λόγων και εντός 45 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της Ειδοποίησης ΙΑ. Αφ' ης στιγμής εφεσείων στην παρούσα αίτηση/έφεση είναι μόνο η Εφεσείουσα, αυτή, δύναται να ζητά τον παραμερισμό της Ειδοποίησης ΙΑ που επιδόθηκε σε αυτήν και μόνο σε αυτήν. Όπως και να' χει ο ισχυρισμός της Εφεσείουσας ότι η Ειδοποίηση Ι δεν επιδόθηκε στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα είναι εντελώς αόριστος αφ' ης στιγμής κατά πρώτο δεν εξειδικεύεται ποια είναι τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα και κατά δεύτερο σε ποια από αυτά δεν διενεργήθηκε επίδοση. Οπότε και μόνο γι' αυτό καμία βαρύτητα δεν θα μπορούσε να προσδοθεί στην πιο πάνω θέση. Η Εφεσείουσα προωθεί, επίσης, ως λόγο έφεσης ότι κακώς η Εφεσίβλητη επέδωσε σε αυτήν την Ειδοποίηση Ι εντός του Ιουνίου του 2021 καθότι με τον Τροποποιητικό Νόμο 98(Ι)/21 η εφαρμογή των διατάξεων του Μέρους VIA του Νόμου είχε ανασταλεί μέχρι τις 31.7.21. Κατ' αρχή θα πρέπει να αναφερθεί ότι όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 7 στην ένορκο δήλωση του Δημητρίου η Ειδοποίηση Ι επιδόθηκε στην Εφεσείουσα με συστημένο ταχυδρομείο και με ιδιώτη επιδότη στις 11.2.21 και 31.3.21 αντίστοιχα και όχι τον Ιούνιο του 2021. Σχετικός είναι, επομένως, όχι ο Τροποποιητικός Νόμος 98(Ι)/21, αλλά ο Τροποποιητικός Νόμος 212(Ι)/20 ο οποίος τροποποίησε τον βασικό Νόμο με την προσθήκη του άρθρου 61 το οποίο προνοεί ως ακολούθως: «Η εφαρµογή των διατάξεων του Μέρους VIA αναστέλλεται µέχρι την 31η Μαρτίου 2021 στην περίπτωση κύριας κατοικίας του χρεώστη ή επαγγελµατικής στέγης του χρεώστη: ..................

(1)Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου: "κύρια κατοικία" έχει την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από το άρθρο 44ΙΕ. "επαγγελµατική στέγη" σηµαίνει ακίνητο το οποίο χρησιµοποιείται ως χώρος στέγασης πολύ µικρής επιχείρησης, που απασχολεί λιγότερο από δέκα

(10)εργαζοµένους και µε ετήσιο κύκλο εργασιών που δεν υπερβαίνει τα δύο εκατοµµύρια ευρώ (€2.000.000), όπως ο όρος αυτός ορίζεται στη Σύσταση της Επιτροπής της 6ης Μαΐου 2003 σχετικά µε τον ορισµό των πολύ µικρών, των µικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων». Η Εφεσείουσα παραλείπει στην ένορκό της δήλωση να αναφέρει κατά πόσο το ενυπόθηκο ακίνητο εμπίπτει σε μια από τις δύο κατηγορίες που αναφέρονται στον Τροποποιητικό Νόμο 212(Ι)/20. Στην απουσία τέτοιας μαρτυρίας η θέση είναι δίχως άλλο έκθετη σε απόρριψη. Πάντως στην Ειδοποίηση ΙΑ που επισυνάπτεται ως τεκμήριο στην ένορκο δήλωση της Εφεσείουσας αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο είναι οικόπεδο! Αποτελεί λόγο έφεσης ότι οι Ειδοποιήσεις Ι είναι εσφαλμένες ως προς τον τύπο και το περιεχόμενό τους και/ή δεν είναι σύμφωνες με τις πρόνοιες του Νόμου. Η θέση είναι γενικόλογη και αόριστη. Δεν εξειδικεύεται πού έγκειται το σφάλμα και/ή η ασυμφωνία. Ως εκ τούτου καμία βαρύτητα δεν μπορεί να προσδοθεί σε αυτήν. Πέραν τούτου σημειώνεται ότι οι λόγοι έφεσης για τους οποίους μπορεί να αμφισβητηθεί η εγκυρότητα μιας Ειδοποίησης τύπου ΙΑ είναι αυτοί που εξαντλητικά απαριθμούνται στο άρθρο 44(Γ)

(3)του Νόμου το οποίο προνοεί ως ακολούθως:

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόµενο µέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε

(45)ηµερών από την ηµεροµηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύµφωνα µε το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό ∆ικαστήριο για παραµερισµό της ειδοποίησης της σκοπούµενης πώλησης, µόνο για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούµενες κατά τον προβλεπόµενο τύπο και περιεχόµενο, προϋποθέσεις· (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί· (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσµίας για καταβολή της πληρωµής προς τον ενυπόθηκο δανειστή· (δ) έχει εκδοθεί παρεµπίπτον απαγορευτικό διάταγµα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύµφωνα µε το άρθρο 32 του περί ∆ικαστηρίων Νόµου ..................................». Είναι, λοιπόν, λόγος παραμερισμού της Ειδοποίησης ΙΑ ότι αυτή δεν πληροί τις απαιτούµενες κατά τον προβλεπόµενο τύπο και περιεχόµενο προϋποθέσεις. Δεν αποτελεί λόγο παραμερισμού της Ειδοποίησης ΙΑ το ότι δεν πληροί τις απαιτούµενες κατά τον προβλεπόµενο τύπο και περιεχόµενο προϋποθέσεις η Ειδοποίηση Ι. Επομένως και ο λόγος αυτός έφεσης απορρίπτεται. Για τον ίδιο λόγο έκθετος σε απόρριψη είναι και ο λόγος έφεσης που αφορά στην Ειδοποίηση Θ. Το ότι δεν επιδόθηκε Ειδοποίηση Θ δεν αποτελεί λόγο παραμερισμού της Ειδοποίησης ΙΑ. Ο λόγος αυτός δεν εμπίπτει στους λόγους που εξαντλητικά απαριθμούνται στο άρθρο 44(Γ)

(3)του Νόμου το περιεχόμενο του οποίου παρατέθηκε πιο πάνω. Τα πιο πάνω απαντούν στις παραγράφους 2-7.1(α)-(η) της ένορκης δήλωσης της Εφεσείουσας και στους λόγους έφεσης 2(α)-(στ). Απαντούν, επίσης, στις παραγράφους 7.2(α), (β), (γ) και (Δ) της ένορκης δήλωσης της Εφεσείουσας και στους λόγους έφεσης 3(α), (β), (γ) και (Δ). Αναφορικά με τον τέταρτο λόγο έφεσης που πραγματεύεται η παράγραφος 7.3(Α) της ένορκης δήλωσης της Εφεσείουσας υποδεικνύονται τα ακόλουθα. Κατ' αρχή η Ειδοποίηση ΙΑ είναι αδύνατο να αναφέρει ποιο θα είναι το υπόλοιπο κατά την ημερομηνία της επίδοσης αφού κατά την σύνταξή της είναι άγνωστο πότε θα διενεργηθεί η επίδοση. Ούτε και λογικά είναι ορθό να αναφέρει το υπόλοιπο κατά την ημέρα του πλειστηριασμού αφού κατά την σύνταξή της είναι άγνωστο αν μέχρι την ημερομηνία του πλειστηριασμού γίνουν πληρωμές. Όπως και να' χει στην προκειμένη περίπτωση η Ειδοποίηση ΙΑ συντάχθηκε στις 11.1.22 και σε αυτήν αναφέρεται το υπόλοιπο μαζί με τους τόκους που οφείλονταν μέχρι εκείνη την ημερομηνία. Κάτι το οποίο κρίνω λογικό. Πάντως διαφωνώ με την διατυπωθείσα θέση ότι η Ειδοποίηση ΙΑ δεν πληροί τις απαιτούµενες κατά τον προβλεπόµενο τύπο και περιεχόµενο προϋποθέσεις. Σύμφωνα με τον προβλεπόμενο τύπο η Ειδοποίηση ΙΑ οφείλει να αναφέρει το υπόλοιπο, τους τόκους και τα έξοδα. Δεν υποδεικνύει, όμως, μέχρι πότε το υπόλοιπο και οι τόκοι που πρέπει να αναγραφούν σε αυτήν θα πρέπει και να υπολογισθούν. Κρίνω ότι το λογικό είναι όπως η ημερομηνία αυτή είναι η ημερομηνία σύνταξης της Ειδοποίησης ΙΑ. Αν ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα επιθυμούν να ξοφλήσουν μπορούν κάλλιστα να πληροφορηθούν το οφειλόμενο κατά την ημέρα της πληρωμής υπόλοιπο από την Εφεσίβλητη. Πάντως η θέση της Εφεσείουσας επί του προκειμένου θέματος δεν εισηγείται την λύση στο πρόβλημα που κατά την θέση της αναδεικνύεται. Τα όσα αναφέρονται στις υποπαραγράφους (Β)-(Δ) της παραγράφου 7.3 της ένορκης δήλωσης της Εφεσείουσας δεν αντανακλώνται στους λόγους έφεσης. Συνεπώς δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και δέον να αγνοηθούν. Επίσης οι υποπαράγραφοι (Β) και (Δ) δεν προωθήθηκαν με την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Εφεσείουσας οπότε δίκαιο είναι να λεχθεί ότι εγκαταλείφθηκαν. Όπως, όμως, και να' χει υποδεικνύονται εις απάντηση τα ακόλουθα. Η Ειδοποίηση ΙΑ αναφέρει ότι η υποθήκη έχει αριθμό Υ3021/2002 και είναι του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου. Επομένως τα όσα αναφέρονται στις υποπαραγράφους (Β) και (Δ) της παραγράφου 7.3 της ένορκης δήλωσης της Εφεσείουσας δεν ευσταθούν. Ούτε τα όσα αναφέρονται στην υποπαράγραφο (Γ) ευσταθούν. Ό,τι στο «ΔΕΛΤΙΟ» δηλώνεται ως έκταση του ενυπόθηκου ακινήτου είναι προδήλως του όλου και όχι του ½ μεριδίου. Η ένδειξη «1/2» αναφέρεται στο μερίδιο του ακινήτου που υποθηκεύθηκε. Οι λόγοι έφεσης υπό παραγράφους 7.4(Α)-(Δ) της ένορκης δήλωσης της Εφεσείουσας έχουν ήδη απαντηθεί. Το παράπονο δε της Εφεσείουσας ότι ο ιδιώτης επιδότης δεν επέδωσε την Ειδοποίηση ΙΑ στον σύζυγό της προσωπικά, αλλά σε αυτήν γι' αυτόν δεν ευσταθεί. Κατά τον χρόνο επίδοσης στην Εφεσείουσα ο σύζυγος της Εφεσείουσας βρισκόταν στο σπίτι όπου διενεργήθηκε και η επίδοση στην Εφεσείουσα σύμφωνα με την μαρτυρία της ιδίας. Οι Θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας επιτρέπουν υπό αυτές τις περιστάσεις την επίδοση στην Εφεσείουσα για τον σύζυγό της. Τέλος τα όσα αναφέρονται περί αντισυνταγματικότητας δεν προωθήθηκαν με την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Εφεσείουσας οπότε δίκαιο είναι να λεχθεί ότι εγκαταλείφθηκαν. Ακολουθεί ότι δεν χρειάζεται να εξετασθούν. Υπό το φως όλων των πιο πάνω η αίτηση/έφεση δεν μπορεί παρά να έχει απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η αίτηση/έφεση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εφεσίβλητης/Καθ' ης η αίτηση και εναντίον της Εφεσείουσας/Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο