Φωτίου ν. PETRADAKI RESTAURANT LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1072/19, 4/5/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:A48 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1072/19 Μεταξύ: ΧΧΧΧ Φωτίου, από την Πάφο και
- PETRADAKI RESTAURANT LTD
- Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας Ημερομηνία: 4.5.22 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα/Αιτητή: κκ Μ. Τελώνης και Γ. Ζυμπουλάκη Τελώνη ΔΕΠΕ Για την Εναγόμενη 1 εταιρεία/Καθ' ης η αίτηση: κκ Π. Γ. Ευθυμίου ΔΕΠΕ -------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Αφορμή για την έκδοση της παρούσης απόφασης αποτέλεσε αίτηση που υποβλήθηκε εκ μέρους του Ενάγοντα/Αιτητή στις 10.12.21 με την οποία ζητείται η τροποποίηση του τίτλου της αγωγής, του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και της Έκθεσης Απαίτησης. Η υπό κρίση αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του Αιτητή και στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στην Δ.9, θθ.7, 10, 11, Δ.25, Δ.27, θ.3, Δ.48, θθ.1-2 και 9 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Με την υπό κρίση αίτηση επιδιώκονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: η τροποποίηση του τίτλου της αγωγής με την διαγραφή του Εναγόμενου 2, ήτοι του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, εναντίον του οποίου, ας σημειωθεί, η αγωγή απορρίφθηκε ανεπιφύλαχτα στις 24.9.21 ως εξωδίκως διευθετηθείσα και την προσθήκη ως εναγόμενου 2 κάποιου ΧΧΧΧ Πολεμίτη - παράγραφος 1 της υπό κρίση αίτησης τροποποιήσεις στην παράγραφο 1 του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και διαγραφή των παραγράφων 2 και 3 αυτού οι οποίες αφορούν στον Εναγόμενο 2 - παράγραφος 2 της υπό κρίση αίτησης και εκτεταμένες τροποποιήσεις στην Έκθεση Απαίτησης. Στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Μετά την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης και της κλήσης για οδηγίες περιήλθαν εις γνώση του Αιτητή «νέα δεδομένα αναφορικά με την ουσία της υπόθεσης» τα οποία δεν ήταν γνωστά σε αυτόν κατά την ανάθεση της υπόθεσης στους δικηγόρους του και, κατ' επέκταση, κατά την σύνταξη και καταχώρηση της αγωγής. Διεφάνη, λοιπόν, η ανάγκη για τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος και της Έκθεσης Απαίτησης. Τα νέα αυτά στοιχεία είναι αναγκαίο όπως προβληθούν ενώπιον του Δικαστηρίου ώστε το Δικαστήριο να έχει ολοκληρωμένη εικόνα των γεγονότων της υπόθεσης και για να σχηματίσει ορθή κρίση. Συγκεκριμένα περί τον Οκτώβριο του 2021 ο Αιτητής πληροφορήθηκε από άτομο που διαμένει στο χωριό Κάθηκας, όπου βρίσκεται η ταβέρνα «ΧΧ ΧΧΧΧ», από τώρα και στο εξής «η ταβέρνα», ότι ο ΧΧΧΧ Πολεμίτης, από τώρα και στο εξής «ο Πολεμίτης», κατά πάντα ουσιώδη για την αγωγή χρόνο ήταν και εξακολουθεί να είναι ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας η οποία βρίσκεται στην οδό ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ, Χ5 στο εν λόγω χωριό. Οι δικηγόροι του στους οποίους ανέφερε τούτο τον συμβούλευσαν ότι o Πολεμίτης υπείχε ευθύνη για την συντήρηση, επιδιόρθωση, επισκευή και διατήρηση της ταβέρνας σε καλή κατάσταση. Γι' αυτό τον λόγο ο Πολεμίτης θα πρέπει να προστεθεί ως διάδικος. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να καταχωρηθεί ξεχωριστή αγωγή εναντίον του Πολεμίτη για τα ίδια επίδικα ζητήματα και αργότερα να ζητηθεί η συνένωση της με την παρούσα αγωγή. Το αίτημα θα πρέπει να γίνει αποδεκτό προς αποφυγή, επομένως, της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Η έγκριση της υπό κρίση αίτησης είναι, επομένως, προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 2, ήτοι του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, αποσύρθηκε στις 24.9.21 ως εξωδίκως διευθετηθείσα. Γι' αυτό τον λόγο ο Εναγόμενος 2 θα πρέπει να διαγραφεί και το κλητήριο ένταλμα και η Έκθεση Απαίτησης να τροποποιηθούν ανάλογα. Ο Πολεμίτης δε θα πρέπει να προστεθεί ως εναγόμενος
- Σύμφωνα με την νέα Διαταγή 25 μετά την έκδοση της κλήσης για οδηγίες ουδεμία τροποποίηση επιτρέπεται με εξαίρεση το εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στην σύνταξη της δικογραφίας και τις περιπτώσεις εκείνες όπως την παρούσα κατά την οποία «έχουν προκύψει νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά την λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος ή της δικογραφίας, αναλόγως της περίπτωσης». Ο Αιτητής κατά την ανάθεση της υπόθεσης στους δικηγόρους του δεν γνώριζε ότι ο Πολεμίτης ήταν ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας, ούτε και θα μπορούσε είτε πριν είτε κατά την καταχώρηση της αγωγής να προβεί σε σχετική έρευνα στα μητρώα του Κτηματολογίου. Εμποδίζονταν από τον νόμο που αφορά στα προσωπικά δεδομένα. Παρουσιάζεται, λοιπόν, ανάγκη για τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος και της Έκθεσης Απαίτησης. Η έγκριση της υπό κρίση αίτησης θα εξυπηρετήσει την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η υπό κρίση αίτηση γίνεται καλόπιστα αφού πρόσφατα περιήλθαν εις γνώσιν του Αιτητή τα γεγονότα που πιο πάνω αναφέρθηκαν τα οποία είναι ουσιώδη για την υπόθεση. Ο Αιτητής δεν τα γνώριζε κατά την έγερση της αγωγής. Μόλις δε τα πληροφορήθηκε μετά την καταχώρηση της αγωγής έδρασε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η αιτούμενη τροποποίηση είναι αναγκαία ώστε να προσδιοριστεί με ακρίβεια και ολοκληρωμένα η απαίτηση του Αιτητή. Ο Πολεμίτης είναι αναγκαίος διάδικος. Σε περίπτωση μη έγκρισης της υπό κρίση αίτησης ο Αιτητής θα επηρεαστεί στην ολοκληρωμένη παρουσίαση της απαίτησης του. Η αιτούμενη τροποποίηση δεν θα προκαλέσει βλάβη στους Εναγόμενους, ούτε θα μεταβάλλει την βάση ή το «υπόβαθρο» της αγωγής τα οποία εξακολουθούν να παραμένουν τα ίδια. Θέση της πλευράς του Αιτητή όπως αυτή αποκρυσταλλώνεται μέσα από την υπό κρίση αίτηση, την ένορκο δήλωση που την συνοδεύει και την αγόρευση των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή είναι ότι ευθύνη για το επίδικο δυστύχημα, το οποίο σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης επισυνέβη στον χώρο της ταβέρνας, δεν φέρει μόνο η Καθ' ης η αίτηση υπό την ιδιότητα της κατόχου της ταβέρνας αλλά και ο Πολεμίτης υπό την ιδιότητα του ιδιοκτήτη της, ο οποίος ως προκύπτει με ενάργεια από τα πιο πάνω είναι άλλος από τον κάτοχό της. Ως ιδιοκτήτης δε της ταβέρνας ο Πολεμίτης είχε σύμφωνα με την πλευρά του Αιτητή την ευθύνη για την συντήρηση και/ή διατήρηση της ταβέρνας σε καλή κατάσταση έτσι ώστε να μην εμπερικλείει κινδύνους για τους παρευρισκόμενους αδειούχους και/ή προσκεκλημένους στην ταβέρνα. Η υπό κρίση αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση της Εναγόμενης 1 εταιρείας/Καθ' ης η αίτηση. Με Ειδοποίηση Ένστασης που καταχωρήθηκε εκ μέρους της προβάλλονται 6 λόγοι ένστασης. Η Ειδοποίηση Ένστασης συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κύριου ΧΧΧΧ Σιμιλλίδη, από τώρα και στο εξής «ο κύριος Σιμιλλίδης», δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων της Καθ' ης η αίτηση και δεόντως εξουσιοδοτημένου από την Καθ' ης η αίτηση να προβεί στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Παρατίθενται αυτούσιοι οι λόγοι ένστασης: Η αίτηση των αιτητών είναι αβασιμη, ανεδαφική και παράτυπη αφού στην προκείμενη περίπτωση δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτουν οι θεσμοί Περί Πολιτικής Δικονομίας για την καταχώρηση αίτησης τροποποίησης, στο στάδιο αυτό Η αίτηση των αιτητών δεν αφορά στην διόρθωση καλόπιστου λάθους στην σύνταξη της δικογραφίας, ούτε και αφορά νέα δεδομένα, μη υπαρκτά κατά την λήψη οδηγιών για την έγερση της αγωγής και ή την καταχώρηση του κλητηρίου εντάλματος Όλα τα γεγονότα τα οποία επιζητούν να περιλάβουν στην Ε/Α τους ήταν γνωστά εις τον ενάγοντα και εις τους δικηγόρους του, από την αρχή και/ή, θα μπορούσαν να είναι γνωστά με εύλογη επιμέλεια Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ταβέρνας εις τον χώρο της οποίας διατείνεται ο ενάγοντας, επεσυνέβη το φερόμενο ως ατύχημα, είναι άσχετο με το ποιος λειτουργεί διαχειρίζεται την ταβέρνα. Άλλωστε οι εναγόμενοι με την παράγραφο 4 της Ε/Υ τους παραδέχονται ότι, λειτουργούν για πολλά χρόνια ταβέρνα στην κοινότητα Κάθηκας Ο αιτητής δεν παραθέτει οιαδήποτε γεγονότα και υποστηρικτικά έγγραφα στη βάση των οποίων να προκύπτει με την αναγκαία προαπαιτούμενη σαφήνεια η ανάγκη για την προσθήκη αναγκαίου διαδίκου Η αίτηση του αιτητή, γίνεται με υπέρμετρη καθυστέρηση η οποία σε καμία περίπτωση δικαιολογείται με την προαπαιτούμενη επάρκεια και σαφήνεια. Ο κύριος Σιμιλλίδης υιοθετεί τους λόγους ένστασης και απορρίπτει την υπό κρίση αίτηση καθώς και το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που την συνοδεύει. Ζητά την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης ως νομικά και ουσιαστικά αβάσιμης και παράτυπης με έξοδα εναντίον του Αιτητή για τους λόγους που αναφέρονται στην ένσταση. Στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση ουσιαστικά επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης. Για τον λόγο αυτό η παράθεση των λόγων ένστασης δεν κρίνεται σκόπιμη. Η ακρόαση διεξήχθη στην βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την υπό κρίση αίτηση και την ένσταση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους υποστήριξαν ο καθένας την θέση του διαδίκου που εκπροσωπεί. H Δ.9, θ.10 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία να διατάξει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας την προσθήκη οποιουδήποτε προσώπου ως διαδίκου την παρουσία του οποίου θεωρεί αναγκαία για να μπορέσει να αποφασίσει πλήρως και αποτελεσματικά αναφορικά με όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή. Άδεια, ωστόσο, για προσθήκη συνεναγόμενου μπορεί να μην παραχωρηθεί αν αυτό θα έχει ως συνέπεια την προσθήκη νέας βάσης αγωγής (Βλ. Manchester Lines Ltd a.o. v. Viamar Coach Industry Ltd
(1983)1 CLR 178, Raleigh v. Goschen
(1898)1 Ch. 81). Επίσης δεν θα επιτραπεί προσθήκη τρίτων ως εναγομένων όταν τα τρίτα αυτά πρόσωπα δεν είναι πρόσωπα που θα έπρεπε να εναχθούν από την αρχή ή δεν είναι πρόσωπα η παρουσία των οποίων ως εναγόμενοι είναι αναγκαία για να βοηθήσει το Δικαστήριο να αποφανθεί πλήρως και αποτελεσματικά επί όλων των εγειρόμενων στην υπόθεση ζητημάτων (Βλ. Manchester Lines Ltd a.o. v. Viamar Coach Industry Ltd
(1983)1 CLR 178). Άλλοι παράγοντες που δεν επιτρέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της αίτησης για προσθήκη εναγόμενου είναι η ενδεχόμενη καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής, το ότι ο προτεινόμενος εναγόμενος είναι αλλοδαπός εκτός της δικαιοδοσίας (Βλ. Sonco Canning Ltd v. Adriatica (Societe per Azioni di Navigazione)
(1983)1 CLR 127) καθώς και το κατά πόσο ο προτεινόμενος εναγόμενος θα μπορούσε να εγείρει θέμα παραγραφής της εναντίον του απαίτησης (Βλ. Covotsos Textiles Ltd v. Ellerman Lines Ltd a.o.
(1983)1 CLR 479, Lucy v. W.T. Henleys Telegraph Works Co. Ltd
(1970)1 QBD 393). Σημαντικό στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9, θ.10 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας είναι και το κατά πόσο η απόφαση στην αγωγή θα επηρεάσει άμεσα τρίτα πρόσωπα ή κατά πόσο τρίτα πρόσωπα θα κληθούν άμεσα ή έμμεσα να πληρώσουν οτιδήποτε ή αν θα δεσμεύονται από το αποτέλεσμα της δίκης. Στην υπόθεση Cyprus Trading Corporation v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.α.
(2000)1Β ΑΑΔ 1335 το Εφετείο υιοθέτησε τον λόγο της απόφασης του Λόρδου Devlin στην Αγγλική υπόθεση Αmon v. Raphael Tuck & Sons Ltd
(1956)1 All E R 273 σύμφωνα με τον οποίο ο μοναδικός λόγος που δικαιολογεί την προσθήκη εναγόμενου είναι το τρίτο πρόσωπο να δεσμεύεται από το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Αν ναι, τότε, η υπόθεση δεν μπορεί να αποφασισθεί πλήρως και αποτελεσματικά εκτός αν το πρόσωπο αυτό είναι διάδικος. Παρατίθεται αυτούσιο το απόσπασμα: «Όπως αναφέρθηκε στην Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd. [1956] 1 All E.R. 273, στη σελίδα 287:- "The only reason which makes it necessary to make a person a party to an action is so that he may be bound by the result of an action and the question to be settled therefore must be a question in the action which cannot be effectively and completely settled unless he is a party"». Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε από τον John Stephenson J. στην Αγγλική υπόθεση Fire, Auto and Marine Insurance Co. Ltd v. Greene
(1964)2 All E R 761 καθώς και από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση General Insurance Co. of Cyprus Ltd v. Maroulla Georghiou & Another
(1963)2 CLR 117. Στην υπόθεση Gurtner v. Circuit
(1968)1 All E R 328 ο Λόρδος Denning M.R. επέλεξε διαφωνώντας με την στενή ερμηνεία που δόθηκε από τον Λόρδο Devlin στην Αmon v. Raphael Tuck & Sons Ltd
(1956)1 All E R 273, πιο πάνω, να δώσει μια ευρεία ερμηνεία στον κανόνα όπως είχε δοθεί σε αυτόν και από τον Λόρδο Esher M.R. στην Byrne v. Brown
(1889)22 Q.B.D. 657. Σύμφωνα με τον Λόρδο Denning θα πρέπει να δοθεί τέτοια ευρεία ερμηνεία στον θεσμό ώστε να δύναται να προστεθεί τρίτο πρόσωπο όποτε είναι δίκαιο ή βολικό. Η ευρεία αυτή ερμηνεία υιοθετήθηκε από το Αγγλικό Εφετείο (Court of Appeal) στην υπόθεση Vandervell Trusts
(1969)3 All E R 490 πλην όμως η απόφαση του Αγγλικού Εφετείου ανατράπηκε από την Βουλή των Λόρδων. Ο Viscount Dilhorne ανέφερε τα ακόλουθα ενδεικτικά στις σελίδες 23-24: «My difficulty about accepting Lord Denning's wide interpretation is that it appears to me wholly unrelated to the wording of the rule. I cannot construe the language of the rule as meaning that a party can be added whenever it is just or convenient to do so. That could have been simply stated if the rule was intended to mean that. However wide an interpretation is given, it must be an interpretation of the language used. The rule does not give power to add a party whenever it is just or convenient to do so. It gives power to do so only if he ought to have been joined as a party or if his presence is necessary for the effectual and complete determination and adjudication on all matters in dispute in the cause or matter». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Η δυσκολία που έχω να αποδεχθώ την ευρεία ερμηνεία του Λόρδου Denning είναι γιατί κατά την άποψή μου αυτή δεν σχετίζεται καθόλου με το λεκτικό του θεσμού. Δεν μπορώ να ερμηνεύσω τον θεσμό προς την κατεύθυνση ότι διάδικος δύναται να προστεθεί όποτε είναι δίκαιο ή βολικό. Αν ο σκοπός του θεσμού ήταν αυτός το λεκτικό του θα ήταν ανάλογο. Όσο ευρεία και αν είναι η ερμηνεία που μπορεί να δοθεί δεν παύει να είναι η ερμηνεία του λεκτικού που χρησιμοποιείται. Ο θεσμός δεν δίδει την εξουσία για προσθήκη διαδίκου όποτε είναι δίκαιο ή βολικό. Δίδει την εξουσία προς την πιο πάνω κατεύθυνση μόνο όταν ο νέος διάδικος θα πρέπει να προστεθεί ως διάδικος ή όταν η παρουσία του είναι αναγκαία για την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των επίδικων ζητημάτων στην υπόθεση». Όπως υποδείχθηκε στην Αγγλική Νομολογία, η οποία υιοθετήθηκε και από την δική μας Νομολογία, οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης υπαγορεύουν ότι ένα άτομο που δεσμεύεται από μια απόφαση σε αγωγή που κινήθηκε εναντίον άλλου διάδικου και είναι άμεσα υπεύθυνο έναντι του ενάγοντα για πληρωμή της απόφασης που θα εκδοθεί θα πρέπει να δικαιούται να ακουσθεί στην διαδικασία στην οποία επιδιώκεται να εξασφαλισθεί η απόφαση. Ένα θέμα σε μια διαφορά δεν αποφασίζεται αποτελεσματικά και πλήρως εκτός αν οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης τηρούνται και δοθεί σε όλους όσοι πρόκειται να καταστούν υπεύθυνοι για να ικανοποιήσουν την απόφαση η ευκαιρία να ακουσθούν. Παρατίθεται πιο κάτω το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Diplock στην υπόθεση Gurtner v. Circuit
(1968)1 All E.R. 328 που παρατίθεται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ηellenic Bank v. Kosma
(1984)1 CLR 53 στη σελίδα 61: «Clearly the rules of natural justice require that a person who is to be bound by a judgment in an action brought against another party and directly liable to the plaintiff on the judgment should be entitled to be heard in the proceedings in which the judgment is sought to be obtained. A matter in dispute is not, in my view, effectually and completely 'adjudicated upon' (my italics) unless the rules of natural justice are observed, and all those who will be liable to satisfy the judgment are given an opportunity to be heard». Για την εμβέλεια της εξουσίας του Δικαστηρίου διαφωτιστική είναι και η ακόλουθη περικοπή από την υπόθεση Ανδρέας Οδυσσέως v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1Β ΑΑΔ 1372, σελίδα 1375: «Η επιλογή των εναγομένων προσώπων σε μια αγωγή είναι δικαίωμα το οποίο ανήκει βασικά στον ενάγοντα (Βλ. Supreme Court Practice 1982 3 - σελ. 210. Το Δικαστήριο έχει ωστόσο την εξουσία (Βλ. Κανόνες Πολιτικής Δικονομίας - Διαταγή 9 θ.10) να διατάξει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, είτε κατόπιν αιτήσεως είτε χωρίς αίτηση, την προσθήκη οποιουδήποτε προσώπου ως διαδίκου την παρουσία του οποίου θεωρεί αναγκαία για την πλήρη και αποτελεσματική επίλυση όλων των θεμάτων που εγείρονται στην αγωγή. Είναι αυτόδηλο ότι το ζήτημα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου και καθώς έχει ειπωθεί στην Παπαχριστοφόρου v. Χαραλάμπους (ανωτέρω) η απόφαση ως προς το αν βρίσκονται όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι ενώπιον του Δικαστηρίου είναι συναρτημένη προς τα επίδικα θέματα όπως αυτά προσδιορίζονται στις γραπτές προτάσεις». Σχετικές είναι και οι υποθέσεις P.T. Κiani Kertas v. Ιnterorient Navigation Company Limited κ.α.
(2001)1(Α) ΑΑΔ 300, Παπαχριστοφόρου v. Χαραλάμπους
(1991)ΑΑΔ 906 και Ανδρέας Οδυσσέως v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1372. Η πλευρά του Αιτητή διατείνεται ότι ο Πολεμίτης υπό την ιδιότητά του ως ιδιοκτήτης της ταβέρνας έχει ευθύνη δυνάμει του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε. Δεν υποδεικνύει, όμως, την πρόνοια από τον εν λόγω Νόμο στην βάση της οποίας λόγω της πιο πάνω ιδιότητας προκύπτει ευθύνη για τον Πολεμίτη. Φρονώ δε πως η ιδιοκτησία του υποστατικού στο οποίο στεγάζεται η ταβέρνα δεν είναι ικανή να αποδώσει ευθύνη στον Πολεμίτη για το επίδικο δυστύχημα και τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες που υπέστη ο Αιτητής. Κατά Νόμο υπεύθυνος για την ασφάλεια ακίνητης ιδιοκτησίας απέναντι στα πρόσωπα που την επισκέπτονται υπό την ιδιότητα του απλού αδειούχου, του προσκεκλημένου ή ακόμα και του επεμβασία δεν είναι ο ιδιοκτήτης της ακίνητης ιδιοκτησίας, αλλά ο κάτοχός της. Ακολουθεί ότι και στην υπό εξέταση περίπτωση που οι ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες προκλήθηκαν στον Αιτητή από την στατική κατάσταση της ταβέρνας ενώ ο Αιτητής βρισκόταν σε αυτήν ως πελάτης ευθύνη για την ασφαλή κατάσταση της ταβέρνας έναντι του Αιτητή είχε κατά τον ουσιώδη χρόνο ο κάτοχος της ταβέρνας και όχι ο ιδιοκτήτης της, η δε ευθύνη αυτή είναι γνωστή στο Δίκαιο ως ευθύνη του κατόχου (occupier's liability). Σύμφωνα με την παράγραφο 2 της Έκθεσης Απαίτησης η ταβέρνα είναι νομική οντότητα και είναι η Καθ' ης η αίτηση η οποία σύμφωνα με την παράγραφο 1 της Έκθεσης Απαίτησης διατηρεί επιχείρηση εστιατορίου στην ταβέρνα. Κάτοχος, επομένως, της ταβέρνας κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν η Καθ' ης η αίτηση, κάτι το οποίο υποστηρίζει, άλλωστε, και ο ίδιος ο Αιτητής. Το άρθρο 51
(2)(β) του Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε, προνοεί ως ακολούθως:
(2)Υποχρέωση, να µην επιδεικνύεται αµέλεια υφίσταται στις πιο κάτω περιπτώσεις, δηλαδή— (α) .................................. (β) ο κάτοχος ακίνητης ιδιοκτησίας υπέχει τέτοια υποχρέωση έναντι κάθε προσώπου που τελεί νόµιµα, καθώς και έναντι του κυρίου οποιασδήποτε ιδιοκτησίας που αποκτήθηκε νόµιµα, εντός, επί ή τόσον πλησίον της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας ώστε κατά τη συνήθη πορεία των πραγµάτων να επηρεάζεται από την αµέλεια: Νοείται ότι ο κύριος και ο κάτοχος ακίνητης ιδιοκτησίας υπέχουν από κοινού τέτοια υποχρέωση σε σχέση µε τη συντήρηση και την επισκευή της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας, έναντι κάθε προσώπου που δεν βρίσκεται, καθώς και έναντι του κυρίου ιδιοκτησίας που δεν βρίσκεται εντός ή επί της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας ή εντός ή επί οποιασδήποτε ακίνητης ιδιοκτησίας η οποία συνέχεται και κατέχεται µαζί µε την ακίνητη αυτή ιδιοκτησία από τον κύριο και τον κάτοχό της ή από τον καθένα από αυτούς: Νοείται περαιτέρω ότι ο κάτοχος ακίνητης ιδιοκτησίας δεν υπέχει τέτοια υποχρέωση σε σχέση µε την κατάσταση ή τη συντήρηση ή την επισκευή της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας έναντι απλού αδειούχου (bare licensee) ο οποίος βρίσκεται ή η ιδιοκτησία του οποίου βρίσκεται, εντός ή επί της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας, παρά µόνο για προειδοποίηση αυτού, για οποιοδήποτε κρυµµένο ή απαρατήρητο κίνδυνο εντός ή επί ακίνητης ιδιοκτησίας, τον οποίο ο κάτοχος γνωρίζει ή πρέπει κατά τεκµήριο να θεωρηθεί ότι γνωρίζει. Στο σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148, Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο και Αποφάσεις», Τόμος 2, σελίδες 33-35 των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου αναφέρεται ότι το άρθρο 51
(2)(β) του Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε, δημιουργεί και ρυθμίζει τις ακόλουθες κατηγορίες υποχρέωσης αναπαράγοντας τις αρχές του κοινού δικαίου: γενική υποχρέωση του κατόχου η οποία οφείλεται προς κάθε πρόσωπο που βρίσκεται νόμιμα καθώς και προς τον κύριο οποιασδήποτε ιδιοκτησίας που βρίσκεται νόμιμα εντός, επί ή τόσο πλησίον της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας ώστε κατά την σύνηθη πορεία των πραγμάτων να επηρεάζεται από την αμέλεια. Η υποχρέωση αυτή είναι του επιπέδου και βαθμού της γενικής κοινής υποχρέωσης που εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση αμέλειας υποχρέωση του κατόχου σε σχέση με την κατάσταση ή την συντήρηση ή την επισκευή ακίνητης ιδιοκτησίας έναντι προσκεκλημένων (invitees) στην ιδιοκτησία αυτή υποχρέωση του κατόχου μόνο για προειδοποίηση για κρυμμένους κινδύνους που ο κάτοχος γνωρίζει ή έπρεπε να γνωρίζει έναντι απλών αδειούχων (bare licensees). Οι πιο πάνω υποχρεώσεις βαρύνουν τον κάτοχο και όχι τον ιδιοκτήτη. Η μόνη υποχρέωση σύμφωνα με το άρθρο 51
(2)(β) του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε, που βαρύνει τον κύριο ακίνητης ιδιοκτησίας από κοινού με τον κάτοχο της είναι η υποχρέωση για την συντήρηση και επισκευή της ακίνητης ιδιοκτησίας έναντι προσώπων ή κυρίων ιδιοκτησίας που δεν βρίσκονται εντός ή επί αυτής. Η υπό εξέταση περίπτωση δεν είναι τέτοια. Το επίδικο συμβάν έλαβε χώρα ενώ ο Αιτητής βρισκόταν στον χώρο της ταβέρνας. Υπό το φως όλων των πιο πάνω είναι ξεκάθαρο ότι τυχόν απόφαση υπέρ του Αιτητή στην αγωγή δεν θα επηρεάσει τον Πολεμίτη αφού ο Πολεμίτης δεν δεσμεύεται από το αποτέλεσμα της δίκης και δεν θα είναι υπεύθυνος για την πληρωμή της. Επομένως καμία παραβίαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης δεν θα λάβει χώρα αν δεν ακουσθεί ο Πολεμίτης. Η υπόθεση μπορεί να αποφασισθεί πλήρως και αποτελεσματικά χωρίς ο Πολεμίτης να είναι διάδικος. Ακολουθεί ότι ο Πολεμίτης δεν είναι αναγκαίος διάδικος, πράγμα που προδιαγράφει την τύχη της υπό κρίση αίτησης. Ο 4ος λόγος ένστασης κάνει νύξη στην ιδιοκτησία, από την μια, και την διαχείριση της ταβέρνας, από την άλλη και μέσω αυτού υποστηρίζεται ότι για σκοπούς, προδήλως, ευθύνης άλλο είναι η ιδιοκτησία και άλλο η κατοχή. Φρονώ πως αν και δεν είναι διατυπωμένος με την δέουσα καθαρότητα ο λόγος αυτός άπτεται των όσων ανωτέρω απασχόλησαν το Δικαστήριο. Επομένως με βρίσκει σύμφωνο η θέση που υποβόσκει στον λόγο αυτό ότι στην προκειμένη περίπτωση ο αναγκαίος διάδικος είναι το πρόσωπο που διαχειρίζεται και λειτουργεί την ταβέρνα και όχι ο ιδιοκτήτης της. Ο λόγος αυτός ένστασης κρίνεται, επομένως, ορθός. Ενόψει της διαπίστωσης του Δικαστηρίου ότι ο Πολεμίτης δεν είναι αναγκαίος διάδικος η εξέταση του 5ου λόγου ένστασης παρέλκει. Επίσης αφ' ης στιγμής το αίτημα για προσθήκη διαδίκου απέτυχε μοιραία θα πρέπει δίχως άλλο να αποτύχει και το αίτημα για τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος και της Έκθεσης Απαίτησης. Επομένως η εξέταση των λόγων ένστασης με αριθμούς 1-3 και 6 καθίσταται αχρείαστη. Τέλος υποδεικνύεται το εξής. Η εξώδικη διευθέτηση της αγωγής και η απόσυρσή της εναντίον του Εναγόμενου 2 δεν δικαιολογεί διαγραφή του Εναγόμενου 2 από τον τίτλο της αγωγής και τροποποίηση υπό τύπο διαγραφής από το κλητήριο ένταλμα και την Έκθεση Απαίτησης των ισχυρισμών που αφορούν στον εν λόγω Εναγόμενο. Η διαγραφή διαδίκου δικαιολογείται όταν διαφανεί ότι πρόσωπο ή πρόσωπα κακώς συνενώθηκαν ως διάδικοι σε αγωγή σύμφωνα με την Διαταγή 9 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Στην υπό εξέταση περίπτωση η διαγραφή δεν επιζητείται λόγω κακής συνένωσης, αλλά γιατί η αγωγή αποσύρθηκε εναντίον του Εναγόμενου 2. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, η πλευρά του Αιτητή να επικαλεσθεί κακή συνένωση αφ' ης στιγμής η αγωγή τερματίσθηκε για τον Εναγόμενο 2 με την εξώδικη διευθέτησή της. Συνεπεία, όμως, της απόσυρσης της αγωγής εναντίον του Εναγόμενου 2 οι ισχυρισμοί που τον αφορούν δεν θα προωθηθούν κατά την δίκη. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί να έχει παρά απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης 1 εταιρείας/Καθ' ης η αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα/Αιτητή όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο