P. L. ν. X. S., Αρ. Υπόθεσης: 1421/14, 11/8/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2022:A105 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Βλάμη, Α.Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1421/14 Μεταξύ: P. L. Ενάγοντα και X. S. Εναγόμενης Και δι' ανταπαιτήσεως: X. S. Εξ ανταπαιτήσεως Ενάγουσα και P. L. Εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενου ---------------------- Μονομερής Αίτηση ημερομηνίας 10.8.2022 Ημερομηνία: 11.8.2022 Εμφανίσεις: Για εναγόμενη - εξ ανταπαιτήσεως ενάγουσα: κα Χρ. Περικλέους για Michael Kyprianou & Co LLC ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex - tempore) Με την παρούσα μονομερή αίτηση η Αιτήτρια (Εναγόμενη - εξ' ανταπαιτήσεως Ενάγoυσα) αιτείται την έκδοση διατάγματος με το οποίο να δίδεται παράταση χρόνου στην καταχώρηση ειδοποίησης έφεσης σχετικά με την ενδιάμεση απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου ημερομηνίας 26.07.22, η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια αίτησης για παροχή ασφάλειας εξόδων. Περαιτέρω ζητείται διάταγμα από το Δικαστήριο με το οποίο να παρατείνεται ο χρόνος για την καταχώρηση της παρούσας αίτησης από τις 09.08.
- Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται στη Δ.35 θ.2, Δ.57 θ.2 και Δ.48 θ.2 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς επίσης στις συμφυείς και αναφαίρετες εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα δε γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση και που σύμφωνα με την Εναγόμενη δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων περιέχονται σε ένορκη δήλωση της δικηγόρου της κυρίας Χριστιάνας Παναγιώτου. Με βάση την ένορκη δήλωση σημειώνεται ότι στις 26.07.22 εκδόθηκε ενδιάμεση απόφαση στην παρούσα αγωγή που αφορούσε εξέταση αίτησης για παροχή ασφάλειας εξόδων της Εναγομένης. Επειδή η Εναγόμενη διαφωνεί με το αποτέλεσμα στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και επιθυμεί την καταχώρηση ειδοποίησης έφεσης, προέβηκε στην προώθηση της παρούσας αίτησης. Ωστόσο ο χρόνος καταχώρησης της έφεσης εξέπνευσε στις 09.08.
- Σύμφωνα με την ομνύουσα, η Εναγόμενη απουσιάζει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Κίνα για επαγγελματικούς και οικογενειακούς λόγους και δεν κατέστη δυνατή η επικοινωνία μαζί της ώστε να ενημερωθεί για το αποτέλεσμα της ενδιάμεσης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου ημερομηνίας 26.07.
- Επειδή η επικοινωνία, όπως σημειώνεται από την ενόρκως δηλούσα, κατέστη εφικτή αργά το απόγευμα στις 09.08.22, δόθηκαν τότε οδηγίες ώστε να ληφθούν τα δέοντα μέτρα για την άσκηση δικαιώματος καταχώρησης έφεσης σε σχέση με την εκδοθείσα δικαστική απόφαση. Είναι η θέση της ομνύουσας ότι αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα δεν θα επηρεαστεί καθ' οιονδήποτε τρόπο η απονομή της δικαιοσύνης, αντίθετα θα πληγούν ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα της Εναγομένης σε περίπτωση μη έκδοσης του. Σύμφωνα ακόμα με την ενόρκως δηλούσα, η Εναγόμενη δεν επέδειξε αδιαφορία ούτε περιφρόνηση προς τους θεσμούς ή τη διαδικασία και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η ευπαίδευτη συνήγορος της Εναγομένης κλήθηκε και αγόρευσε κατά πόσο δικαιολογείται η μονομερής έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Στην εμπεριστατωμένη αγόρευση της η εν λόγω συνήγορος, με παραπομπή σε νομολογία, υποστήριξε τις νομικές θέσεις και ισχυρισμούς της. Πλήρης ανάλυσης της νομικής επιχειρηματολογίας της κυρίας Π. είναι καταγραμμένη στα πρακτικά του Δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί. Εκεί και όπου χρειάζεται θα γίνεται συγκεκριμένη αναφορά. Στα πλαίσια εξέτασης της υπό κρίση αίτησης έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο της αγόρευσης της συνηγόρου της Εναγομένης καθώς επίσης το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, τα οποία μελέτησα με προσοχή. Το πρώτο πράγμα που με έχει προβληματίσει είναι η δυνατότητα και συνάμα αναγκαιότητα καταχώρησης μονομερούς αίτησης. Δηλαδή κατά πόσο ικανοποιείται το στοιχείο του κατ' επείγοντος λόγω εμφάνισης κινδύνου ώστε να δικαιολογείται η μονομερής προώθηση της παρούσας αίτησης. Προς τούτο έχει ερωτηθεί συγκεκριμένα η ευπαίδευτη συνήγορος της Εναγομένης και προέβαλε τη θέση πως η παρούσα αίτηση εντάσσεται κάτω από το Δ.57 θ.2 η οποία με βάση τη Δ.48 θ.8 επιτρέπει την καταχώρηση τέτοιων αιτήσεων, όπως την υπό κρίση, μέσω της μονομερούς οδού. Έχω μελετήσει με προσοχή τις πρόνοιες τη Δ.57 θ.2 και έχω την ταπεινή άποψη ότι το περιεχόμενο της προνοεί αύξηση των χρονικών προθεσμιών που ρητά οι θεσμοί προνοούν μέσα από τις πρόνοιες τους στα πλαίσια χειρισμού δικονομικών θεμάτων με τα οποία ασχολείται το Επαρχιακό Δικαστήριο. Προσεκτική μελέτη της Δ.35 θ.2 καθιστά αντιληπτό ότι σε ότι αφορά το συγκεκριμένο θέμα που καλύπτει το περιεχόμενο της Δ.35 θ.2, η όποια αναφορά γίνεται στη Δ.57 θ.2 έχει να κάμει με τις εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Συνεπώς αυτό που εκλαμβάνεται είναι ότι το Ανώτατο Δικαστήριο όταν εξετάζει θέμα όπως το συγκεκριμένο αντικείμενο της παρούσας αίτησης, διαθέτει εξουσία με βάση τη Δ.57 θ.2, αντίθετα το Πρωτόδικο Δικαστήριο όταν ασχολείται με την εξέταση αντικειμένου όπως την παρούσα περίπτωση η Δ.35 θ.2 είναι η δικονομική πρόνοια με βάση την οποία παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο να εξετάσει την υπό κρίση αίτηση. Επομένως η παρούσα περίπτωση θεωρώ ότι εμπίπτει ειδικά στις πρόνοιες της Δ.
- θ.2, εξ' ου και στη νομική βάση της αίτησης περιλαμβάνεται ρητά ο εν λόγω κανονισμός. Ανατρέχοντας στη Δ.48 θ.8 όπου απαριθμούνται οι αιτήσεις που προνοείται ότι δύνανται να γίνουν μονομερώς, παρατηρώ ότι στον κατάλογο αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται ο θεσμός που διέπει την παρούσα αίτηση. Προνοείται η δυνατότητα μονομερούς καταχώρησης με βάση άλλους κανονισμούς της ίδιας διαταγής όχι όμως του θεσμού 2 της Δ.35 στην οποία εμπίπτει η παρούσα περίπτωση. Για παράδειγμα προνοείται για τους θεσμούς 4, 6, 18, 20, 21 και 27 της Δ.35 και όχι για τον θεσμό 2 αυτής. Χωρίς βέβαια να αποτελεί δεσμευτικό προηγούμενο η πρωτόδικη απόφαση στην οποία με παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος στην αγωγή 788/10 απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερομηνίας 26.10.11, η νομική πτυχή επί της οποίας βασίζεται η εξέταση της αίτησης είναι η Δ.35 θ.2 η οποία με βάση τη Δ.48 θ.8 δεν προνοείται να καταχωρείται μονομερώς. Βέβαια δεν απαγορεύεται η προώθηση αίτησης μονομερώς, ωστόσο για να δικαιολογείται η μονομερής προώθηση της θα πρέπει να υπάρχει το στοιχείο του κατ' επείγοντως που αποτελεί δικαιοδοτικό όρο για την ανάληψη δικαιοδοσίας από το Δικαστήριο για την παροχή θεραπείας μονομερώς, όπως είναι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στην παρούσα περίπτωση. Στην υπόθεση Αίτηση C.M.K. Metal Constraction Limited και άλλος Πολιτική Αίτηση Αρ. 138/2018 ημερ. 07.11.18 λέχθηκε ότι η απόδοση θεραπείας χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά αποτελεί σοβαρή εκτροπή από θεμελιακή αρχή της φυσικής δικαιοσύνης. Γι' αυτό η εφαρμογή της θεραπείας αυτής δικαιολογείται κατ' εξαίρεση στις περιπτώσεις μόνο που στοιxειοθετείται κατεπείγουσα ανάγκη. Το Ανώτατο Δικαστήριο κατ' επανάληψη τόνισε την ανάγκη όπως η μονομερής δικαιοδοσία του Δικαστηρίου αναλαμβάνεται με φειδώ. Για να εκδοθεί ένα διάταγμα μονομερώς τα πράγματα πρέπει να είναι τόσο επείγοντα και τόσο πιεστικά που το δικαστήριο να μην έχει άλλη επιλογή παρά να εκδώσει το διάταγμα ('Ελενα Κυριάκου
(2010)1Β A.A.Δ. 1332 και Βαλεντίνα Θεοφάνους
(2010)1Α A.A.Δ. 234). Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd στη σελ. 604, κατ' ακολουθία της αναφοράς στο άρθρο 9
(1)τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, αναφέρεται πως: "Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση. Όπως διαπιστώνει ο Κωνσταντινίδης, Δ., σε δύο αποφάσεις του - (In Re Stavrou Hotel Apartments Ltd (Αίτηση Αρ. 76/94 -29/12/94), In Re B.P. CYPRUS LTD - (Αίτηση Αρ. 143/96 - 1/8/96)), το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το Άρθρο 9 του ΚΕΦ. 6." Περαιτέρω στην υπόθεση Astarti Development Plc κ.α. v. Χριστοδουλίδη κ.α., Πολιτική Αίτηση Αρ. 160/2015 ημερομηνίας 13.01.16 υποδείχτηκε ότι το κατεπείγον της θεραπείας συναρτάται προς την αμεσότητα τον κινδύνου, στην αποτροπή του οποίου η θεραπεία αποσκοπεί. H ύπαρξη του κατεπείγοντος δικαιολογείται μέσα από την προβολή συγκεκριμένων και σαφών ισχυρισμών. Στην προκειμένη περίπτωση δεν εντοπίζω να υπάρχει στοιχείο του κατεπείγοντος. Από τα γεγονότα που έχουν εκτεθεί, δεν προκύπτει οτιδήποτε που να αναδεικνύει επείγουσα ανάγκη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος προς αποτροπή επικίνδυνης κατάστασης που να έχει δημιουργηθεί και με την οποίαν συναρτάται άμεσα η εν λόγω επιδιωκόμενη θεραπεία. Στην υπόθεση χχχ Μυλωνάς v. Τράπεζα Κύπρού Δημόσια Εταιρεία Λτδ Πολιτική Έφεση Αρ. Ε176/2019 ημερ. 10.12.19 λέχθηκαν τα εξής: "Δεν ήταν δυνατό να επιτραπεί όπως η καθυστέρηση που επέδειξε ο Εφεσείοντας στην καταχώριση της αίτησης αποβεί σε βάρος του δικαιώματος της Τράπεζας, που είναι ο ενυπόθηκος δανειστής, να ακουστεί. Το στοιχείο του κατεπείγοντος δεν υπήρχε. Εάν η αίτηση καταχωρείτο σύντομα μετά την 8.8.2019, υπήρχε αρκετός χρόνος ώστε να επιδοθεί στη Τράπεζα και το ζήτημα να εκδικαστεί και αποφασιστεί πριν την εκπνοή τον χρόνου για την καταχώριση έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο. H έλλειψη χρόνου για να επιδοθεί η αίτηση στη Τράπεζα δημιουργήθηκε από την καθυστέρηση που επέδειξε ο Εφεσείοντας και δεν μπορεί να του επιτραπεί να επικαλείται τις δικές του παραλείψεις και να αναγάγει το ζήτημα ως κατεπείγον. " Περαιτέρω στην προαναφερόμενη υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση των C.M.K Metal Construction Limited (πιο πάνω) που αφορούσε ενδιάμεση αίτηση στα πλαίσια έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο σημειώθηκαν τα ακόλουθα: "εφόσον όμως [οι ενυπόθηκοι οφειλέτες] είχαν πρόθεση να καταχωρίσουν και ενδιάμεση αίτηση για αναστολή τον πλειστηριασμού, θα έπρεπε να ενεργήσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να μη δημιουργήσουν συνθήκες πίεσης για το Δικαστήριο αλλά, κυρίως, για την άλλη πλευρά. Θα έπρεπε να είχε(sίc) καταχωρίσουν(sίc) την έφεση και την ενδιάμεση αίτηση ενωρίτερα, οπότε και δεν θα υπήρχε ανάγκη για κατεπείγουσα αίτηση χωρίς ειδοποίηση. H δέουσα, υπ "αυτή την έννοια, δικονομική συμπεριφορά των αιτητών, θα έδιδε την ευκαιρία στο Δικαστήριο να προγραμματίσει και να χειριστεί την υπόθεση ακούγοντας προηγουμένως και τις δύο πλευρές, εξισορροπώντας τα εκατέρωθεν δικαιώματα και τους κινδύνους κάθε πλευράς. Αυτές όμως οι ορθές και δίκαιες δυνατότητες εξουδετερώθηκαν από τον χειρισμό των αιτητών να καταχωρίσουν την αίτησή τους στον ύστατο χρόνο που επέλεξαν να την καταχωρίσουν. . Ορθά Θεώρησε [το Επαρχιακό Δικαστήριο] πως το κατεπείγον της αίτησης προέκυπτε από τους χειρισμούς των ιδίων των αιτητών και συνεπώς δεν μπορούσαν να το επικαλούνται ως δικαιοδοτική προϋπόθεση της αίτησης τους. Αντίθετη προσέγγιση θα επιβράβευε τέτοιες πρακτικές προς ζημιά της απονομής της δικαιοσύνης και των ταλαιπωρημένων δικαστικών διαδικασιών. " Έχοντας υπόψη μου την προαναφερόμενη νομολογία και σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που τέθηκε ενώπιον μου και βεβαίως τα όσα έχουν λεχθεί από την ευπαίδευτη συνήγορο, αυτό που διαπιστώνω, ως δικαιολογία που προβάλλεται για την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, είναι η αδυναμία επικοινωνίας του δικηγορικού γραφείου που εκπροσωπεί την Εναγόμενη με την ίδια. Ωστόσο τίποτε δεν έχει λεχθεί σε σχέση με το επείγον που να δικαιολογεί μονομερή προώθηση της παρούσας αίτησης. Η ένορκη δήλωση δεν αναφέρει οτιδήποτε σε σχέση μ' αυτά. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι η ευπαίδευτη συνήγορος που άγγιξε το θέμα επιφανειακά ανάφερε ότι θα επηρεάζονταν τα δικαιώματα της Εναγομένης και κατ' επέκταση το συμφέρον της δικαιοσύνης λόγω της παρέλευσης του χρονικού διαστήματος που θα απαιτείτο για την ολοκλήρωση διαδικασίας μέσω διά κλήσεως οδού. Η θέση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνο. Αυτό δεν αποτελεί κατεπείγον και ούτε είναι ορθή η τοποθέτηση ότι το χρονικό διάστημα που θα διέρρεε θα ήταν μεγάλο τέτοιο ώστε να επηρεαστεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Υπάρχουν δια κλήσεως αιτήσεις που ορίζονται για εκδίκαση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Βεβαίως η όποια αδυναμία επικαλείται η ευπαίδευτη συνήγορος με την πελάτισσα της δεν αποτελεί στοιχείο κατ' επείγοντος υπό την έννοια που να δικαιολογεί την μονομερή προώθηση της αίτησης. Σε ότι αφορά όπως έχω πει τη θέση της ότι το χρονικό διάστημα που θα διέρρεε θα ήταν τέτοιο ώστε θα επηρεαζόταν το συμφέρον της δικαιοσύνης πέραν του ότι είναι γενικό και αόριστο, θεωρώ ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα καθότι θα μπορούσε να καταχωριστεί δια κλήσεως αίτηση και να εκδικαζόταν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν υπήρχε οποιοσδήποτε χρονικός περιορισμός στην ολοκλήρωση της διαδικασίας με δεδομένο ότι η καταχώρηση θα γινόταν το ίδιο χρονικό διάστημα που έλαβε μέρος και η μονομερής προώθηση της. Συνεπώς με γνώμονα τα πιο πάνω κρίνω ότι δεν συντρέχει το στοιχείο του κατεπείγοντος ώστε να δικαιολογείται η απόδοση της αιτούμενης θεραπείας κατά παρέκκλιση του θεμελιώδη κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, δηλαδή στην απουσία του ενάγοντα. Η απουσία του κατεπείγοντος μοιραία σφραγίζει και το αποτέλεσμα της παρούσας αίτησης. Ανεξαρτήτως όμως θα προχωρήσω και θα εξετάσω την αίτηση θεωρώντας ότι η παρούσα αίτηση θα μπορούσε να ενταχθεί κάτω από τη Δ.57 θ.2. Τούτο σε περίπτωση που η παρούσα απόφαση του Δικαστηρίου ανατραπεί σε ανώτατο επίπεδο δικαστικής κρίσης. Η Δ.57 θ.2 παρέχει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εγκρίνει αιτήσεις για παράταση χρόνου (Lupusco Volg Firming Ltd v. Kismetia Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 209/2014 ημερομηνίας 06.12.17). Τέτοιου είδους αιτήσεις θα πρέπει κατά κανόνα να υποβάλλονται πριν την εκπνοή της προβλεπόμενης προθεσμίας. Παραπέμπω στις υποθέσεις Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας
(1992)4 Α.Α.Δ. 1569, Salvage Ltd v. Republic
(1967)3 CLR 213 και Koni Constructions Ltd v. Marketrends Financial Planning Ltd κ.α.
(2012)1Β Α.Α.Δ. 1664. Στην υπόθεση Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας
(1992)(πιο πάνω) λέχθηκε, μεταξύ άλλων, η σημασία τήρησης των δικονομικών κανόνων επειδή η τήρηση τους είναι προς το δημόσιο συμφέρον. Η νομολογία υποδεικνύει ότι η υποβολή αίτησης για παράταση χρόνου πρέπει κατά κανόνα να υποβάλλεται πριν την εκπνοή της ισχύουσας προθεσμίας και ότι η τήρηση των προθεσμιών είναι προς το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης και παράκαμψη τους γίνεται μόνο εφόσον συντρέχουν λόγοι. Δεν αποκλείεται βεβαίως να καταχωρείται αίτηση και μετά τη λήξη της περιόδου ώστε να εξασφαλιστεί παράταση χρόνου. Η λέξη κατά κανόνα πάντοτε οδηγεί και σε κάποιας μορφής εξαίρεσης. Μεταξύ των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ τέτοιου αιτήματος είναι η παροχή εξήγησης για τη μη καταχώρηση της αίτησης πριν την εκπνοή της προθεσμίας. Έχω μελετήσει με προσοχή, όπως έχω πει, το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης και τη νομική επιχειρηματολογία της ευπαιδεύτου συνηγόρου. Όπως έχει λεχθεί, προβάλλεται ως λόγος το γεγονός ότι δεν κατέστη δυνατή η επικοινωνία με την Εναγόμενη. Πρόκειται για ένα γενικό, αόριστο και ασαφή λόγο. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ικανοποιήσει το Δικαστήριο. Δεν αναφέρθηκε τι προσπάθειες έχουν γίνει, πότε έγιναν αυτές, γιατί δεν έγινε προσπάθεια διά τηλεφώνου, γιατί δεν έγινε προσπάθεια διά τηλεομοιοτύπου, γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε η αποστολή ηλεκτρονικού μηνύματος, γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν οι διαδικτυακές πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και τόσα άλλα μέσα που η τεχνολογία διαθέτει για να επικοινωνούν σήμερα οι άνθρωποι μεταξύ τους. Συνεπώς και επί της ουσίας της η αίτηση πάσχει, αφού όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χόππης ν. Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ 143, για να γίνει δεκτό αίτημα για παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Εδώ καμία εξήγηση δεν έχει δοθεί ως προς τον λόγο της καθυστέρησης που να στηρίζεται σε συγκεκριμένα στοιχεία. Το Δικαστήριο απλά παραπέμπεται γενικά και αόριστα σε μια λεκτική τοποθέτηση που στερείται θεμελίωσης. Έχει λεχθεί από την ευπαίδευτη συνήγορο ότι επιθυμούσαν να έχουν οδηγίες της πελάτισσας τους ώστε να καταχωρήσουν έφεση επί της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 26.7.2022, ωστόσο δεν παρέχεται καμία εξήγηση γιατί η παρούσα αίτηση δεν καταχωρήθηκε, όπως κατά κανόνα προβλέπεται από τις πρόνοιες της Δ.57 θ.2, πριν την εκπνοή της, στην οποία να ζητείται παράταση χρόνου ώστε να καταστεί εφικτή η επικοινωνία με την πελάτισσα τους. Γιατί δεν έγινε προηγουμένως η καταχώρηση της παρούσας αίτησης μέσω της οποίας να ζητείται παράταση, εξηγώντας βεβαίως και την αδυναμία επικοινωνίας με την Εναγόμενη στη βάση συγκεκριμένων στοιχείων. Επομένως, όχι απλά ο λόγος της καθυστέρησης είναι γενικός και αόριστος που δεν ικανοποιεί το Δικαστήριο για την έγκριση της αίτησης, αλλά και η αίτηση καταχωρίστηκε μετά την εκπνοή της προθεσμίας χωρίς να υπάρχει αποχρώντας λόγος γι' αυτό, κάτι το οποίο έχω ήδη εξηγήσει. Δηλαδή θα μπορούσε να είχε καταχωριστεί ενωρίτερα η αίτηση στην οποία να ζητείται παράταση χρόνου κατ' επίκληση αδυναμίας επικοινωνίας με την Εναγόμενη. Ωστόσο έστω και καθυστερημένα που η παρούσα αίτηση έχει καταχωριστεί, ο λόγος της καθυστέρησης δεν είναι επαρκής και πειστικός. Σαφώς και έλαβα υπόψη μου το γεγονός ότι η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε μόλις μία μέρα μετά τη λήξη της προθεσμίας, σαφώς και έλαβα υπόψη μου τις συνέπειες από τυχόν μη έγκριση του αιτούμενου διατάγματος, πλην όμως για τους λόγους που έχω εξηγήσει δεν θα μπορούσα να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Καταλήγοντας θα πρέπει να πω ότι εκφράζεται και ο προβληματισμός του Δικαστηρίου κατά πόσο η ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 26.07.22 είναι από αυτές που δύναται να εφεσιβληθούν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βέβαια αυτό είναι κάτι που θα απασχολήσει την πλευρά της Εναγομένης η οποία είναι αυτή που θα αποφασίσει αν θα ασκήσει ή όχι τελικά το δικαίωμα της αυτό. Συνεπώς κρίνω ότι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Ουδεμία διαταγή για έξοδα εκδίδεται. (Υπ.) ............. Γ. Βλάμης, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Χ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο