GORDIAN HOLDINGS LIMITED ν. ANDREAS I. GEORGIOU HOLDINGS LTD κ.α., Αρ. Αγ. : 605/2021, 4/3/2022

(1988)1 Α.Α.Δ. 1338). Οι αιτητές στηρίζουν επίσης την αίτηση τους στην Δ.27, Θ. 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί ως ακολούθως: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι ούτε η παρούσα δικονομική πρόνοια παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να παράσχει τις αιτούμενες θεραπείες. Είναι γεγονός ότι οι αιτητές δεν επικαλούνται ανυπαρξία αγώγιμου δικαιώματος στην παρούσα αγωγή. Επικαλούνται όμως κατάχρηση της διαδικασίας και ότι η παρούσα αγωγή στην ουσία είναι ενοχλητική και καταπιεστική, κάτι το οποίο εντάσσεται στα πλαίσια της εν λόγω δικονομικής διάταξης. Στο Halsbury's Laws of Engalnd, 4th edition, vol.37, para.430 αναφέρονται γενικά οι εξουσίες του Δικαστηρίου να διατάσσει τον παραμερισμό δικογράφων ή να απορρίπτει αγωγές. Στην παράγραφο 431 του πιο πάνω συγγράμματος αναφέρεται ότι το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει τις πιο πάνω εξουσίες του για συγκεκριμένους λόγους. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι: "These powers may be exercised on the ground:

(1)that the pleading or indorsement discloses no reasonable cause of action or defence, as the case may be;

(2)that it is scandalous, frivolous or vexation;

(3)that it may prejudice, embarrass or delay the fair trial of the action; or

(4)that it is otherwise an abuse of the process of the court. Στην .....Νεοφύτου v. 1. ....ΜALAK κ.α., Πολ. Έφεση Αρ. 118/12, Ημερ. 21/06/2018, ECLI:CY:AD:2018:A297 όπου εξεταζόταν απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να εξετάσει ζήτημα παραγραφής αγώγιμου δικαιώματος που εγειρόταν στην υπεράσπιση αυτεπάγγελτα, έγινε αναφορά στις πρόνοιες της Δ.27, Θ. 1 και 2 και αποφασίστηκε ότι δυνάμει των προνοιών των πιο πάνω θεσμών, το ζήτημα, το οποίο ήταν νομικό και στην ουσία δικαιοδοτικό, μπορούσε να εγερθεί αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο, παρόλο που ο διάδικος που το εγείρει δύναται να υποβάλει σχετική αίτηση για προδικασμό. Συνεχίζοντας, λέχθηκαν και τα ακόλουθα: «Κατά αντιδιαστολή, αίτηση χρειάζεται από το διάδικο κατά το θ.3 της Δ.27, σε συνδυασμό με τη Δ.48, θ.9(ο), όπου επιδιώκεται διάταγμα διαγραφής οποιουδήποτε δικογράφου λόγω του ότι δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή όπου θεωρείται ότι η αγωγή ή η υπεράσπιση είναι επιπόλαιη και καταχρηστική οπότε το Δικαστήριο επί αιτήσει αποφασίζει το ζήτημα.» Ζητήματα απόρριψης αγωγής δυνάμει των προνοιών της Δ.27, Θ. 3 εξετάζονται κατά κανόνα από την αρχή της διαδικασίας με σχετική αίτηση που εισάγεται από τον αντίδικο ώστε να περισωθεί δικαστικός χρόνος και να μην δημιουργούνται αχρείαστα έξοδα (βλ. Daimler & Co. v. Continental Tyre Co Ltd

(1916)2 A.C. 307). Σύμφωνα με την νομολογία η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (βλ. Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη και άλλων

(2004)1Γ Α.Α.Δ. 1852) και Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Eθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.

(1999)1Β Α.Α.Δ. 1316). Aναφορικά με τον τρόπο άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου κατά την εξέταση τέτοιου είδους αιτήματος, στην Re Pelmako Development Ltd

(1991)1 A.A.Δ. 246 λέχθηκε ότι αίτηση για διαγραφή αίτησης για εκκαθάριση σαν μη αποκαλύπτουσα αγώγιμο δικαίωμα, επιπόλαια και ενοχλητική (frivolous and vexation) και σαν αποτελούσα κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of process) δυνάμει των προνοιών της Δ.27, Θ.3, κρίνεται αποκλειστικά με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου της, ανεξάρτητα από την μαρτυρία η οποία την υποστηρίζει. Επίσης, στο Halsbury's Laws of England, 4th edition, vol. 37, para 436 αναφέρεται ότι «..if the application is based only on the ground that the pleading or indorsement does not disclose a reasonable cause of action no evidence is admissible» (βλ. επίσης 1. Νoskov xxx κ.α. v. xxx Gavrilenko, Πολ. Έφεση Αρ. Ε101/2017, Ημερ. 14/10/2021 και ARTESA TRADING CO LIMITED κ.α. v. CREDIT BANK OF MOSCOW, Πολ. Έφεση Αρ. 147/2012, Ημερ. 3/4/2018). Η εξουσία διαγραφής δικογράφου ή απόρριψης μιας αγωγής για τους πιο πάνω λόγους ασκείται με φειδώ και διατάσσεται μόνο σε ξεκάθαρες περιπτώσεις. Στην Re Pelmako Development Ltd (ανωτέρω) λέχθηκαν τα κάτωθι: «Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, το οποίο δικαιολογείται μόνο εφ' όσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφεύγει ενώπιον Δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος.» Ξεκάθαρες περιπτώσεις διαγραφής αγωγής, μπορούν να αποτελέσουν απαιτήσεις όπου το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να διατάξει την αιτούμενη θεραπεία ή όπου αποτελούν δεδικασμένο. Στο Annual Practice

(1958), σελ. 575 αναφέρονται τα κάτωθι: «So if in an action of contract it appears clearly that there is no contract between the plaintiffs and the defendant ....; or no contract valid in law...; or if the matter be already res judicata ...; or if the action be brought solely to obtain relief which the court has no power to grant ...; or if relief be asked on a ground which is no ground for such relief .., the Statement of Claim will be struck out, and the action dismissed.» Ανεξάρτητα των πιο πάνω, επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά υπάρχει και υποχρέωση και γενικό καθήκον του Δικαστηρίου να εξετάζει, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας κατά πόσο αυτή αποτελεί κατάχρηση, εφόσον φυσικά όλα τα γεγονότα επί των οποίων θα κριθεί το ζήτημα βρίσκονται ενώπιον του. Πέραν λοιπόν του πιο πάνω διαδικαστικού κανονισμού που αναφέρθηκε, υπάρχει και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου να διαγράφει δικόγραφα ή να απορρίπτει αγωγές όταν αυτές αποτελούν κατάχρηση της διαδικασίας. Μια διαδικασία είναι καταχρηστική όταν χρησιμοποιείται για αλλότριους σκοπούς και μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές (βλ. Halsbury's Laws of England, 4th edition, vol. 37 para. 434 και Tζεννάρο Περέλλα v. Διευθυντή των Φυλακών, Πολ. Έφεση Αρ. 9173, 16/03/1995). Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της ALDI MARINE LTD,

(2012)1Β Α.Α.Δ 1069) λέχθηκαν τα εξής: «Στην υπόθεση In re Beogradska D.D. [1996] 1 Α.Α.Δ. 911 λέχθηκε ότι η πολλαπλότητα διαδικασιών που συνίσταται στην επιδίωξη όμοιου σκοπού με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων, αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Παράλληλα επισημάνθηκε το γεγονός ότι το Δικαστήριο κέκτηται σύμφυτης εξουσίας να απορρίπτει διαδικασίες που συνιστούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας ή και να αναστέλλει τη μεταγενέστερη μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης, ανάλογα με την περίπτωση. Το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση της Ολομέλειας στην εν λόγω υπόθεση έχει ως εξής: "Όπως φαίνεται από την πιο πάνω επισκόπηση της Αγγλικής νομολογίας η τελευταία έχει υιοθετήσει κατά κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δυο διαδικασίες - της μεταγενέστερης. Έχει δε υιοθετήσει το μέτρο της απόρριψης σε ποινικές υποθέσεις (Βλ. Mills, πιο πάνω). Δεν έχει διατυπώσει οποιοδήποτε κανόνα ο οποίος ρυθμίζει το πότε εφαρμόζεται το ένα ή το άλλο από τα δύο μέτρα. Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε την διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας."» Η κατάχρηση διαδικασίας μπορεί να υπάρχει όχι μόνο στην περίπτωση κατά την οποία επιδιώκεται όμοιος σκοπός με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων αλλά και στην περίπτωση κατά την οποία προωθούνται πέραν από τη μια διαδικασία για την επίτευξη στόχων που θα μπορούσαν να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία (βλ. Σοφία Κοζάκη v. Γεωργίου Κοζάκη

(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1710 στην οποία γίνεται παραπομπή στην Williams v. Hunt [1905] 1 KB 512). Kλασσική απόφαση για το ζήτημα του δεδικασμένου, που κατά κάποιο τρόπο καλύπτει και το ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας, είναι η Αγγλική απόφαση στην υπόθεση Henderson v. Henderson

(1843)3 Hare, 100, 115, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «where a given matter becomes the subject of litigation in, and of adjudication by, a court of competent jurisdiction, the court requires the parties to that litigation to bring forward their whole case, and will not (except under special circumstances) permit the same parties to open the same subject of litigation in respect of matter which might have been brought forward as part of the subject in contest, but which was not brought forward only because they have, from negligence, inadvertence, or even accident, omitted part of their case. The plea of res judicata applies, except in special cases, not only to points upon which the court was actually required by the parties to form an opinion and pronounce a judgment, but to every point which properly belonged to the subject of litigation, and which the parties, exercising reasonable diligence, might have brought forward at the time.» Το θέμα της κατάχρησης της διαδικασίας, απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή και εξέταση καθότι διαπίστωση του εξυπακούει δραστική αντιμετώπιση, όπως διακοπή μιας δικαστικής διαδικασίας. Απαιτείται η επιδίωξη όμοιου σκοπού με διάφορα ένδικα μέσα. (Βλ. Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522 και Πολ. Εφ. Αρ. 198/2012, Rashid ν. Παπόρη, ημερ. 6 Ιουνίου 2018). Όταν τίθεται ζήτημα κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας, το δικαστήριο οφείλει να βεβαιώνεται ότι η περίπτωση είναι ξεκάθαρα καταχρηστικής φύσης (βλ. Pambos Kostakis Moleskis Trading Ltd κ.ά. ν. Melpomeni Hotel Apartments Ltd

(2011)2 A.A.Δ. 365 και Χαραλαμπίδης Μιχάλης ν. Νικολάου Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522). Στρεφόμενος στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως αυτά αποκαλύπτονται και επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα αίτηση, είναι ξεκάθαρο ότι δεν εξετάζεται περίπτωση επιδίωξης όμοιου σκοπού με την προώθηση παράλληλων ένδικων μέσων. Είναι κοινό έδαφος ότι οι προγενέστερες αγωγές που καταχωρήθηκαν εναντίον των εναγόμενων αρ. 1 και 2, αφορούν δανειακές συμβάσεις και/ή πιστωτικές διευκολύνσεις και σε εκείνες αξιώνεται το υπόλοιπο των επίδικων λογαριασμών και η εκποίηση των υποθηκών που καταχωρήθηκαν στο Κτηματολόγιο και κατ' ισχυρισμό αποτελούν εξασφάλιση των ως άνω αναφερόμενων πιστωτικών διευκολύνσεων. Με την παρούσα αγωγή αξιώνεται στην ουσία η ειδική εκτέλεση συγκεκριμένων όρων των εγγράφων υποθηκών που οι εναγόμενοι υπέγραψαν σε σχέση με τις επίδικες υποθήκες, οι οποίοι αφορούν στο ζήτημα της ενοικίασης των ενυπόθηκων ακινήτων και την καταβολή των ενοικίων. Κατά συνέπεια δεν αξιώνονται με τις προηγούμενες αγωγές και την παρούσα οι ίδιες θεραπείες και ούτε αυτές εδράζονται επί των ίδιων γεγονότων, πέραν το ότι προκύπτουν από τα έγγραφα υποθήκης που υπογράφηκαν. Προκύπτει από τα τεκμήρια της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ότι οι Συμβάσεις και Δηλώσεις Υποθήκης, συνοδεύονται και από έγγραφα υποθήκης με συγκεκριμένους όρους. Εκείνο το οποίο στην ουσία θα πρέπει να εξεταστεί υπό τις περιστάσεις και αυτό είναι το όλο επιχείρημα των αιτητών, είναι κατά πόσο οι αξιώσεις της παρούσας αγωγής μπορούσαν και έπρεπε να είχαν περιληφθεί στις προγενέστερες αγωγές, στις οποίες γίνεται αναφορά στις επίδικες υποθήκες και αξιώνεται η εκποίηση τους και κατά πόσο η παράλειψη των εναγόντων να το πράξουν και να εγείρουν την παρούσα αγωγή, συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Έλαβα σοβαρά υπόψη το πιο πάνω επιχείρημα και έχω διεξέλθει των γεγονότων, όπως αυτά αποκαλύπτονται στο στάδιο το οποίο βρίσκεται η παρούσα διαδικασία. Έχω λάβει υπόψη μου τα γεγονότα της Έκθεσης Απαίτησης και αυτά που αποκαλύπτονται από το φάκελο της διαδικασίας και τα όσα αναφέρονται στην Αίτηση των Αιτητών. Το τι θα μπορούσε να περιληφθεί σε μια αγωγή και να εκδικαστεί μαζί με τις αιτίες αγωγής που εγείρονται σε αυτήν έτσι ώστε να συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας είναι ζήτημα γεγονότων σε κάθε περίπτωση. Στην Ηλίας Μ. Τσιακλίδης v. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(2005)1Α Α.Α.Δ. 768 όπου εξετάστηκε ζήτημα δεδικασμένου, οι αρχές του οποίου, όπως λέχθηκε, ισχύουν και για το ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας, υιοθετήθηκε απόσπασμα από την πρωτόδικη κρίση το οποίο είχε ως ακολούθως: «Με βάση τις πιο πάνω αποφάσεις η αρχή του δεδικασμένου καλύπτει όχι μόνο θέματα που συμπεριλήφθηκαν και αποφασίσθηκαν στην προηγούμενη αγωγή αλλά επίσης και θέματα που μπορούσαν κατάλληλα να συμπεριληφθούν, αν βέβαια αυτά αποτελούσαν μέρος της διαφοράς (part of the contest) και/ή ήσαν σημεία τα οποία κανονικά ανήκαν στο επίδικο θέμα (points which properly belonged to the subject of litigation) και τα οποία μπορούσαν οι διάδικοι με εύλογη φροντίδα να εντοπίσουν και συμπεριλάβουν στην πρώτη αγωγή τους. Είναι δηλαδή φανερό ότι η εν λόγω αρχή δεν απαιτεί να θέσουν οι διάδικοι ενώπιον του Δικαστηρίου σε μια μόνο αγωγή όλες τις διαφορές τους γενικά, αλλά μόνο εκείνες που είναι μέρος του επίδικου θέματος. Επομένως ουσιώδη σημασία για το θέμα που εξετάζουμε είναι τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Στο σύγγραμμα PHIPSON ON EVIDENCE, 12η έκδοση, σελ. 543 §1343 κάτω από τον τίτλο «Whole case» μεταξύ άλλων διαβάζουμε: "But plaintiffs are not bound, nor estopped if they fail to join dinstict causes of action though arising in respect of the same transaction."» Στο σύγγραμμα PHIPSON ON EVIDENCE, Eighteeth edition, σελ.1534 § 43 - 46 κάτω από τον τίτλο «Claims which could and should have been brought previously:» αναφέρονται τα εξής: «To bring a claim that could and should have been made as part of previous litigation is a form of abuse of process. "The rule is not based on the doctrine of res judicata in a narrow sense, nor even on any strict doctrine of issue estoppel or cause of action estoppels. It is a rule of public policy based on the desirability, in the general interest as well as that of the parties themselves, that litigation should not drag on for ever and that a defendant should not be oppressed by successive suits when one would do. The distinction from even the extended doctrine of res judicata is important because abuse of process is not confined by the rules that restrict res judicata estoppels and is potentially more flexible.» (η υπογράμμιση δική μου). Αναφορικά με τη διαφοροποίηση στην αντιμετώπιση του ζητήματος του δεδικασμένου από αυτό της κατάχρησης της διαδικασίας, σχετικό είναι το κάτωθι απόσπασμα από την απόφαση του Auld L.J στην Bradford & Bingley Building Society v. Seddon Hancock and Others (third parties) [1999] 1 WLR 1482: " In my judgment, it is important to distinguish clearly between res judicata and abuse of process not qualifying as res judicata, a distinction delayed by the blurring of the two in the court's subsequent application of the above dictum. The former, in its cause of action estoppels form, is an absolute bar to relitigation, and in its issue estoppel form also, save in "special cases" or "special circumstances". ...The latter, which may arise where there is no cause or issue estoppel, is not subject to the same test, the task of the court being to draw the balance between the competing claims of one party to put his case before the court and of the other not to be unjustly hounded given the earlier history of the matter." (η υπογράμμιση δική μου). Πιο κάτω στο ίδιο πιο πάνω αναφερόμενο σύγγραμμα αναφέρεται ότι «A decision as to whether to strike out a claim on the basis that it should have been brought in previous proceedings is decision involving the assessment of a number of factors to which there is only one correct answer as to whether or not there is an abuse of process, as opposed to a decision involving the exercise of discretion. The court should adopt broad - merits approach.» Προκύπτει από τα πιο πάνω αλλά και από όλα όσα αναφέρονται στο εν λόγω σύγγραμμα (βλ. παραγράφους 43 - 47) ότι θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη διάφοροι παράγοντες για να αποφασιστεί κατά πόσο μια μετέπειτα διαδικασία είναι καταχρηστική και στοιχεία που καταδεικνύουν μια τέτοια κατάχρηση (elements of abuse) (βλ. επίσης Τime Group Ltd v. Computer 2000 Distribution Ltd [2002] EWHC 126 QBD (TCC)). Σχετικό επίσης είναι και το κάτωθι απόσπασμα στη σελ. 1538 § 43 - 49 του πιο πάνω αναφερόμενου συγγράμματος κάτω από την αναφορά «Should have been litigated in earlier proceedings:» "This form of abuse of process is usually relied on between the parties in previous litigation. As such it operates as, in effect, an extension of the doctrine of merger and cause of action estoppel: although the subsequent litigation does not rely on identical cause of action, the argument is that because the second claim "covers issues of facts which are so clearly part of the subject - matter of the litigation and so clearly could have been raised that it would be an abuse of the process of the court to allow a new proceedings to be started in respect of them". In MCC Proceeds Inc v. Lehman Brothers International, Mummery L.J. treated it as critical that "the essential factual basis of the claims is the same in both cases" and that joinder of the defendants in the second action as a defendant in the first would not have "overloaded, or introduced complexity into, the first action". A party would be unlikely to be able successfully to allege that a claim "could and should" have been litigated in previous proceedings if in all likelihood the judge in the previous proceedings would have directed that it should be held over to await the conclusion of the previous claim.» Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι είναι μόνο στις περιπτώσεις που τα ζητήματα της δεύτερης αγωγής είναι ξεκάθαρα μέρος της αρχικής διαφοράς και προγενέστερης διαδικασίας και ξεκάθαρα μπορούσαν να εγερθούν σε εκείνη τη διαδικασία, που η μεταγενέστερη αγωγή θα κριθεί ως καταχρηστική. (βλ. επίσης Greenhalgh v. Mallard [1947] 2 ALL E.R. 255, 257). Διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος ο διάδικος να εμποδιστεί από το να προωθήσει μια γνήσια απαίτηση του (βλ. Βoard in Brisbane City Council v. Attorney - General for Queensland [1979] A.C. 411, 425). Έχει περαιτέρω νομολογηθεί ότι δεν πρέπει να γίνεται προσπάθεια να οριστεί (define) ή να κατηγοριοποιηθεί πλήρως (categorise fully) το τι μπορεί να συνιστά κατάχρηση μιας διαδικασίας oύτε να τίθενται αυστηροί κανόνες διότι ο σκοπός είναι να αποτρέπεται η κατάχρηση και δεν πρέπει να τίθεται σε κίνδυνο η διατήρηση γνήσιων απαιτήσεων (βλ. Barrow v. Bankside Agency Ltd [1996] 1W.L.R. 257). Aκόμη και στην περίπτωση που η αξίωση της νέας αγωγής ή διαδικασίας θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος της προηγούμενης διαδικασίας, δεν σημαίνει κατ' ανάγκη και εκ πρωιμίου ότι αυτή αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και δεν πρέπει να τίθενται αυστηροί κανόνες. Ούτε στην περίπτωση που η δεύτερη διαδικασία συγκρούεται με την πρώτη αποτελεί κατάχρηση χωρίς άλλο (βλ. Bradford & Bingley Building Society v. Seddon Hancock and Others (third parties) (ανωτέρω). Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω και στρεφόμενος στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης της παρούσας αγωγής ότι στις Αγ. Αρ. 834/2017, 837/2017, 838/2017, 839/17, 841/2017 και 842/2017, οι ενάγοντες επικαλούνται τις επίδικες υποθήκες ως εξασφάλιση των πιστωτικών διευκολύνσεων που παραχωρήθηκαν στους εκεί εναγόμενους, οι οποίες πιστωτικές διευκολύνσεις τερματίστηκαν και ζητούν την εκποίηση τους για κάλυψη και/ή εξόφληση των εν λόγω αξιούμενων οφειλών. Στην ουσία αξιώνουν σε εκείνες τις αγωγές τα υπόλοιπα των πιστωτικών διευκολύνσεων που παραχώρησαν στους εκεί εναγόμενους λόγω παράβασης των δανειακών συμβάσεων και εκποίηση των επίδικων υποθηκών, οι οποίες παραχωρήθηκαν ως εξασφάλιση τους. Οι Αιτητές στην ουσία ισχυρίζονται ότι εφόσον στις πιο πάνω αγωγές γίνεται αναφορά και επίκληση των επίδικων υποθηκών και εφόσον οι ενάγοντες, όπως οι ίδιοι αναφέρουν στην έκθεση απαίτησης στην παρούσα αγωγή γνώριζαν για την ενοικίαση των υποθηκευμένων ακινήτων από τις 17/03/2015, δηλαδή πριν από την καταχώρηση των προηγούμενων αγωγών, τότε η παρούσα αξίωση έπρεπε και θα μπορούσε να περιληφθεί σε εκείνες τις αγωγές. Το ζήτημα το οποίο στην ουσία εγείρεται είναι ότι εφόσον πρόκειται για τις ίδιες συμφωνίες υποθήκης οποιεσδήποτε άλλες αξιώσεις πηγάζουν από αυτές, τότε θα έπρεπε να εγερθούν στις προγενέστερες αγωγές και όχι να προωθούνται τμηματικά. Το ζήτημα όμως δεν περικλείεται στην πιο πάνω γενική αναφορά αλλά απαιτεί ιδιαίτερη εξέταση των γεγονότων και των περιστατικών της υπόθεσης αλλά και την φύση των επίδικων συμφωνιών, οι οποίες αποτελούν κατ' ισχυρισμό υποθήκες οι οποίες κατατέθηκαν στο Κτηματολόγιο με τις Συμβάσεις και Δηλώσεις Υποθήκευσης και περαιτέρω συνοδεύονται και από έγγραφα υποθήκης. Οι ενάγοντες στην παρούσα αγωγή τους επικαλούνται συγκεκριμένους όρους των εν λόγω εγγράφων υποθήκης, οι οποίοι σχετίζονται με τις αξιώσεις τους για το ζήτημα των ενοικίων και αυτοί προκύπτει να μην επηρεάζουν τα οποιαδήποτε άλλα δικαιώματα τους απορρέουν από τις εν λόγω υποθήκες. Προκύπτει επίσης να αξιώνουν την εφαρμογή των συγκεκριμένων όρων ή να προβάλλουν αξιώσεις για παράβαση των όρων αυτών μέχρι και σήμερα. Αξιώνουν συγκεκριμένα Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τους εναγόμενους να καταχωρήσουν κατάσταση των εισπραχθέντων ενοικίων μέχρι και σήμερα και απόφαση για καταβολή αυτών των ενοικίων που θα αποκαλυφθούν στους εναγόντες. Είναι προφανές από τα πιο πάνω ότι οι αξιώσεις της παρούσας αγωγής, αν και προκύπτουν από την ίδια συναλλαγή και συγκεκριμένα από τα έγγραφα υποθήκης τα οποία συνοδεύουν τις Συμβάσεις και Δηλώσεις Υποθηκών, των οποίων ζητείται η εκποίηση στις προγενέστερες αγωγές, είναι ανεξάρτητες και δεν απορρέουν από τα επίδικα ζητήματα εκείνων των αγωγών, έτσι ώστε να μπορούσε να λεχθεί ότι ξεκάθαρα έπρεπε να περιληφθούν στις αγωγές εκείνες και να εκδικαστούν μαζί. Η οποιαδήποτε αιτούμενη χρηματική θεραπεία αξιώνεται με τις προγενέστερες αγωγές δεν βασίζεται στις Συμβάσεις και Έγγραφα Υποθηκών αλλά στις δανειακές συμβάσεις και εγγυήσεις. Χωρίς φυσικά να παραγνωρίζεται ότι γίνεται επίκληση των εν λόγω συμφωνιών υποθηκών για σκοπούς εξόφλησης όμως των υπολοίπων των πιστωτικών διευκολύνσεων. Τούτο όμως, υπό τις περιστάσεις, κρίνω ότι δεν εμποδίζει τους ενάγοντες από το να επανέλθουν με την παρούσα αγωγή και να διεκδικήσουν χρηματικές αξιώσεις δυνάμει συγκεκριμένων όρων των επίδικων εγγράφων υποθηκών (βλ. Securum Finance Ltd v. Ashton and another [1999] 2 All E.R. (Comm) 331). Οι Αιτητές στην παρούσα, πέραν από το γεγονός ότι οι αξιώσεις της παρούσας αγωγής προκύπτουν από τις συμφωνίες υποθήκης, δεν αναφέρουν ούτε επικαλούνται ότι οι αυτές θα μπορούσαν και καταλλήλως να εγερθούν στις προγενέστερες αγωγές και να εκδικαστούν μαζί με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα ως παρεπόμενα αυτών. Επικαλούνται μόνο τις υπερασπίσεις τους σε εκείνες τις αγωγές, οι οποίες όμως αφορούν κατ' ουσία στην ακυρότητα των δανειακών συμβάσεων και στην παρεπόμενη εξάλειψη των υποθηκών. Από την αντίπερα όχθη οι ενάγοντες - καθ' ων η αίτηση με την ένσταση τους ισχυρίζονται ότι οι διάδικοι στην παρούσα αγωγή δεν είναι ακριβώς οι ίδιοι με τους διάδικους στις άλλες αγωγές και οι θεραπείες που ζητούνται με την παρούσα αγωγή είναι διαφορετικές και ανεξάρτητες. Στην βάση των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, η παρούσα αγωγή εδράζεται σε εντελώς διαφορετικά γεγονότα από αυτά των προγενέστερων αγωγών, σε διαφορετική αιτία αγωγής και αξιώνονται διαφορετικές θεραπείες εναντίον μόνο των ενυπόθηκων οφειλετών που εδράζονται κατ' αποκλειστικότητα σε συγκεκριμένους όρους των επίδικων εγγράφων υποθηκών και οι οποίοι προκύπτει να είναι ανεξάρτητοι και να μην επηρεάζουν το δικαίωμα των εναγόντων για εκποίηση των υποθηκών που αξιώνεται με τις προγενέστερες αγωγές. Δεν μπορεί να λεχθεί ότι το γεγονός και μόνο ότι επικαλούνται τις επίδικες υποθήκες στις προγενέστερες αγωγές για σκοπούς έκδοσης διατάγματος εκποίησης τους με απώτερο σκοπό την κάλυψη των αξιούμενων υπολοίπων των πιστωτικών διευκολύνσεων που τους παραχώρησαν, τότε και οι παρούσες αξιώσεις θα έπρεπε να είχαν περιληφθεί σε εκείνες τις αγωγές. Ο πυρήνας των γεγονότων και των αξιώσεων σε εκείνες τις αγωγές, κρίνω ότι δεν περιλαμβάνει τις αξιώσεις της παρούσας αγωγής έτσι ώστε να έπρεπε να περιληφθούν στις αρχικές αγωγές. Δεν μου διαφεύγει ότι υπό διαφορετικές περιστάσεις δυνατό να μπορούσαν να περιληφθούν. Ωστόσο, προκύπτει ότι η κατ' ισχυρισμό προνοούμενη διαδικασία για την εφαρμογή των επίδικων όρων των υποθηκών και συγκεκριμένα η ειδοποίηση 7 ημερών για την κατάθεση των ενοικίων που οι εναγόμενοι λάμβαναν έλαβε χώρα τις 19/04/2021. Δηλαδή, αναφύονται γεγονότα τα οποία απαιτούνται, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της έκθεση απαίτησης, για την στοιχειοθέτηση του αγώγιμου δικαιώματος, τα οποία έλαβαν χώρα μεταγενέστερα των αγωγών που καταχωρήθηκαν κατά το έτος 2017. Επαναλαμβάνω ότι τα επίδικα ζητήματα στις προγενέστερες αγωγές είναι διαφορετικά, αφορούν δανειακές συμβάσεις και οφειλές, περιλαμβάνουν εκείνες οι αγωγές και άλλους διαδίκους και δεν έχει καταδειχθεί ότι η μόνη κατάλληλη περίπτωση ήταν η περίληψη και εκδίκαση των ζητημάτων που εγείρονται στην παρούσα στις προγενέστερες διαδικασίες. Το γεγονός και μόνο, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, ότι η αιτία της παρούσας αγωγής προκύπτει από την ίδια συναλλαγή, δεν εμποδίζει τους ενάγοντες να την προωθούν και ούτε υπό τις περιστάσεις απολήγει σε κατάχρηση της διαδικασίας. Πέραν των πιο πάνω, δεν έχει καταδειχθεί και οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων των εναγόμενων με την έγερση της παρούσας αγωγής, οι οποίοι θα έχουν την ευχέρεια να επικεντρωθούν στα ιδιαίτερα και ξεχωριστά ζητήματα που αφορούν στις επίδικες υποθήκες και να υπερασπιστούν την υπόθεση τους. Ούτε έχει καταδειχθεί οποιοδήποτε κίνητρο ή σκοπιμότητα των εναγόντων στο να προωθούν την παρούσα αγωγή ή οποιαδήποτε άλλη περίσταση που να δικαιολογούσε το συμπέρασμα για κατάχρηση της διαδικασίας. Κρίνω ότι στην βάση των γεγονότων της παρούσας περίπτωσης ότι δεν πρόκειται για περίπτωση που οι ενάγοντες έπρεπε και θα μπορούσαν να περιλάβουν την αξίωση τους στις προγενέστερες αγωγές χωρίς άλλο. Αλλά ακόμη και έτσι να ήταν η περίπτωση, δεν έχει καταδειχθεί ότι πρόκειται για μια ξεκάθαρη περίπτωση κατάχρησης της διαδικασίας, εν τη έννοια και σκοπό της όπως έχει αναλυθεί ανωτέρω, έτσι ώστε να πρέπει να εμποδιστούν οι ενάγοντες να προβάλουν τις αξιώσεις τους, οι οποίες βασίζονται σε όρους εγγράφων υποθήκης που συνόδευαν τις Συμβάσεις και Δηλώσεις Υποθήκης που παραχωρήθηκαν και υπέγραψαν οι εναγόμενοι. Κατά συνέπεια, κρίνω ότι η παρούσα διαδικασία δεν αποτελεί κατάχρηση και η αίτηση δεν μπορεί να εγκριθεί και θα πρέπει να απορριφθεί. Απορρίπτεται με έξοδα υπερ των εναγόντων - καθ' ων η αίτηση και εναντίον των εναγόμενων αρ. 1 και 2 - αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.)............ Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο