Παπανδρέου ν. Παπανδρέου κ.α., Αρ. Αγωγής: 425/20, 25/2/2022

(11)λόγοι ένστασης, οι οποίοι σε συντομία είναι οι ακόλουθοι: Ότι η Ενάγουσα - Αιτήτρια επιδιώκει με την αίτησή της να διορθώσει λάθη και να συμπληρώσει κενά που υπάρχουν στην αρχική ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ότι δεν υφίσταται κανένας καλός λόγος για έγκριση της αίτησης, ότι το πραγματικό και/ή νομικό υπόβαθρο της αίτησης δεν δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ότι σκοπεί στο να απαντήσει σε ισχυρισμούς που όφειλε να προβλέψει ότι θα εγείρονταν οπόταν δεν συντρέχει καλός λόγος για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ότι σκοπεί στην διόρθωση πρωθύστερων παραλήψεων, ότι η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική, ότι επιχειρείται η εισαγωγή ανεπίτρεπτης μαρτυρίας, ότι η αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, ότι η αίτηση είναι γενική, αστήριχτη και αόριστη, ότι τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση είναι αναληθή και ότι δεν πληρούνται οι σχετικές και νομοθετικές προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Η Ένσταση βασίζεται στη Δ.28 θ.θ. 1 - 3, Δ.39, Δ.40 θ.θ. 9 και 13, Δ.48 θ.1 - 8 και 9, Δ.57 θ.2 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στον περί Δικαστηρίων Νόμο και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίχθηκε η Ένσταση καταγράφονται στην ένορκη δήλωση του XXXXX Παπανδρέου, Εναγόμενου 1 - Καθ΄ ου η Αίτηση, ο οποίος τα γνωρίζει προσωπικά. Είναι η θέση του Ομνύοντα ότι η Ενάγουσα - Αιτήτρια επιχειρεί να απαντήσει σε ισχυρισμούς που θα μπορούσε να προβλέψει ότι θα προβάλλονταν, οπόταν δεν συντρέχει καλός λόγος υπέρ της έκδοσης του διατάγματος. Υποστηρίζει ότι το συγκεκριμένο πληρεξούσιο έγγραφο βρισκόταν στην κατοχή της Ενάγουσας - Αιτήτριας πριν την καταχώριση της κυρίως αίτησης και παρέλειψε να το αποκαλύψει. Σε σχέση με τα γεγονότα ισχυρίζεται ότι ιδιοκτήτες του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/XXXXX, Φ/Σχ.2-296-376, Τμήμα 16 κατά 1/12 μερίδιο είναι η Αιτήτρια, ο ίδιος και τα άλλα δυο αδέλφια τους, όλο από 1/12 μερίδιο και το υπόλοιπο ανήκει σε άλλες δυο οικογένειες. Όλοι οι ιδιοκτήτες συμφώνησαν να γίνει προσπάθεια να πωληθεί το συγκεκριμένο ακίνητο και ανατέθηκε σε κτηματομεσίτη η πώλησή του. Για σκοπούς υλοποίησης της πώλησης ο ίδιος είχε υπογράψει, σε σχέση με το δικό του μερίδιο, Ειδικό Πληρεξούσιο Έγγραφο εξουσιοδοτώντας τους δικηγόρους συγκεκριμένου δικηγορικού γραφείου. Λόγω του ότι το μερίδιό του ήταν υποθηκευμένο στην ΣΕΔΙΠΕΣ ΛΤΔ, με την είσπραξη του τιμήματος ο συγκεκριμένος οργανισμός θα προέβαινε σε εξάλειψη της συγκεκριμένης υποθήκης και ο ίδιος δεν θα λάμβανε οποιοδήποτε ποσό. Όμως η πώληση δεν προχώρησε λόγω απόσυρσης του ενδιαφέροντος του προτιθέμενου αγοραστή. Περαιτέρω προωθεί τη θέση ότι το Τεκμήριο που η Αιτήτρια - Ενάγουσα επιχειρεί να καταθέσει δεν αποδεικνύει με οποιοδήποτε τρόπο δική του προσπάθεια αποξένωσης ακινήτων. Είναι η θέση του ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί οι ισχυρισμοί που θέλει να προβάλει η Ενάγουσα - Αιτήτρια στη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή της αποτελούν προσπάθεια διόρθωσης λαθών και συμπλήρωσης κενών. Κατά τη δική του άποψη είχε κάθε ευκαιρία να παρουσιάσει το συγκεκριμένο έγγραφο κατά την αρχική καταχώριση της ένορκης δήλωσής της στην αίτηση, αλλά επέλεξε να μην το πράξει. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι οι προτιθέμενοι ισχυρισμοί προωθούνται μετά την καταχώριση της Ένστασης στην κυρίως αίτηση και επιδιώκουν να καλύψουν κενά στην αρχική ένορκη δήλωση της Αιτήτριας - Ενάγουσας και να πλήξουν την αξιοπιστία της μαρτυρίας του Εναγόμενου 1 - Καθ΄ ου η αίτηση. Καταλήγει ότι δεν υπάρχει «καλός λόγος» που να δικαιολογεί την έγκριση του αιτήματος, αφού η απάντηση και αντίκρουση ισχυρισμών δεν συνιστά καλό λόγο έγκρισης του αιτήματος. Και οι δυο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου και θα αναφερθεί σ' αυτό όπου το κρίνει απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με τη Δ.48 θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπως τροποποιήθηκε το 1999: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.». Ανάγνωση της συγκεκριμένης δικονομικής πρόνοιας οδηγεί στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι πέραν της αρχικής ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση δια κλήσεως ή την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Ήτοι, δίδεται στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια, στην περίπτωση που καταδειχθεί «καλός λόγος» από το διάδικο που το ζητά, όπως παράσχει άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η εξουσία, επομένως, η οποία προβλέπεται από τη Δ.48 θ.4

(2), είναι διακριτικής φύσεως και ασκείται στη βάση των γεγονότων που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία θα πρέπει να αποκαλύπτουν την αναγκαιότητα για την παροχή της αιτούμενης άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, σε συνδυασμό με τη διαπίστωση, στο πλαίσιο αυτό, του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Τι συνιστά «καλό λόγο» έχει ερμηνευθεί στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαρία Κόκκινου v. Κυριάκου Κόκκινου, Έφ. Αρ. 29/2014, ημερ. 03/11/2016, στην οποία επισημάνθηκε ότι: « καλός λόγος» προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.». Καθοδηγητικά είναι επίσης και τα όσα καταγράφονται επί του θέματος από τον έντιμο κ. Ναθαναήλ Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, στην υπόθεση Mathew Shaw κ.ά. ν. Depha Investment Bank Ltd Αρ. Αγ. 8869/05, ημερ. 28/02/2007 : « Στόχος της αναμόρφωσης του θ.4 της Δ.48 με την Κ.Δ.Π. 5/99 ημερομηνίας 23/12/99, ήταν να αποφευχθούν τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την ερμηνεία που δόθηκε στον προηγούμενο θεσμό από νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ... Προσεκτική ανάγνωση και εξέταση του νέου θεσμού δείχνει, με αναφορά και στα όσα καταγράφονται στην παρ. 1 του θ.4, ότι στόχος της καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση της αίτησης ή της ένστασης αντίστοιχα ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση επί του πλήρους φάσματος της διαφοράς. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αποτελέσει καλό λόγο για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αν ο αιτητής εύλογα αισθάνεται μετά από την καταχώριση της ένστασης, ότι πρέπει να προσθέσει στα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση του, ώστε να έχει δυνατότητα επιτυχίας. Άλλη περίπτωση είναι όπου το Δικαστήριο επί μονομερούς αιτήσεως, συνήθως για απαγορευτικό διάταγμα, εγείρει ερωτηματικά ως προς ορισμένα προαπαιτούμενα της έκδοσης απαγορευτικού διατάγματος, οπότε και ο αιτητής δυνατόν να ζητήσει από το Δικαστήριο πριν την τελειωτική εξέταση και απόφαση επί της αιτήσεως του, την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε να προσθέσει διάφορους ισχυρισμούς και γεγονότα που έχουν σχέση είτε με το επείγον του χρόνου είτε τη γνώση από πλευράς του αιτητή των γεγονότων που οδήγησαν στην διαφορά κ.τ.λ». Σχετικό είναι και το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση A. Messios & Sons Ltd κ.ά ν. Ανδρέα Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, η οποία αφορούσε αίτημα το οποίο υποβλήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου για επαναφορά έφεσης η οποία είχε απορριφθεί λόγω μη προώθησής της. Τονίστηκαν τα εξής σχετικά και διαφωτιστικά για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για το ζήτημα παραχώρησης άδειας καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Στην σελίδα 199 διαβάζονται τα εξής: « Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιον μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.». Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για παραχώρηση άδειας για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ασκείται με βάση γεγονότα τα οποία τίθενται ενώπιόν του. Σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη για τους σκοπούς διαμόρφωσης της κρίσης του Δικαστηρίου είναι η φύση και οι ανάγκες της διαδικασίας, την οποία η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκει να εξυπηρετήσει. Προκύπτει, ότι μπορεί να δοθεί άδεια για να παρασχεθούν διευκρινίσεις, ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων. Είναι ζήτημα των εκάστοτε περιστάσεων σε συνάρτηση και με τη φύση της συγκεκριμένης διαδικασίας, στα πλαίσια της οποίας επιχειρείται να καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Mε δεδομένο το περιορισμένο αντικείμενο της ενδιάμεσης διαδικασίας εκδίκασης προσωρινού διατάγματος, η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης κατά τρόπο που να απαντώνται προβαλλόμενοι ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία, δεν είναι επιθυμητή. Αναφορά μπορεί να γίνει στο Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τομ. 24, σελ. 519, παρ. 972, υπό τον τίτλο «No fresh evidence after motion opened»). Ως δε έχει υποδειχθεί στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation (ανωτέρω), η διαδικασία της εκδίκασης προσωρινών διαταγμάτων δεν πρέπει να γίνεται «απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά». Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Κούππα v. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ κ.ά.

(2014)1(Β) Α.Α.Δ. 1665, αλλά και στις υποθέσεις Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 ΑΑΔ 248 και Milton Investment Co Ltd κ.ά. v. Dryden Group Ltd

(2014)1(A) Α.Α.Δ. 731, σε ενδιάμεσες αιτήσεις για προσωρινά διατάγματα το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος που ουσιαστικά θα ισοδυναμούσαν με απόφαση επί της ουσίας της αγωγής. Στην υπόθεση Recnex Trading Ltd v. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ

(2014)1A Α.Α.Δ. 866, αναφέρθηκε ότι ζητήματα αμφισβητούμενα θα πρέπει να αφήνονται να ακουστούν κατά την εκδίκαση της ουσίας, ενώ το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε τελικά συμπεράσματα τα οποία δυνατόν να παραβλάψουν τα δικαιώματα των διαδίκων. Η υπό κρίση Αίτηση θα εξεταστεί και θα κριθεί έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές και μη λησμονώντας ότι το ζητηθέν διάταγμα δεν έχει εκδοθεί μονομερώς. Θα πρέπει να εξεταστεί πρώτον, κατά πόσον η Αιτήτρια επιδιώκει να συμπληρώσει ηθελημένα κενά στην ένορκη δήλωση που συνόδευσε την αίτηση της για την έκδοση του Διατάγματος ούτως ώστε να τροποποιήσει ή αλλοιώσει την εικόνα που αρχικά έδωσε στο Δικαστήριο. Και δεύτερον, κατά πόσο οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί δεν θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί. Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω τους λόγους για τους οποίους η Ενάγουσα - Αιτήτρια ζητά άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης έτσι ώστε να αντικρούσει τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου 1 - Καθ΄ου η αίτηση 1 όπως αυτοί διαφαίνονται στη δική του ένορκη δήλωση. Για τους σκοπούς της εξέτασης της παρούσας Αίτησης έχω λάβει υπόψη μου τα επιχειρήματα των ευπαιδεύτων δικηγόρων τα οποία έχουν εκτεθεί με πληρότητα και με τρόπο υποβοηθητικό προς το Δικαστήριο μέσω των γραπτών τους αγορεύσεων. Από την επισυναφθείσα προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Ενάγουσας - Αιτήτριας, προκύπτει ότι το συγκεκριμένο έγγραφο το οποίο επιχειρεί να καταθέσει δεν την αφορά αλλά αφορά αποκλειστικά τον Εναγόμενο 1 - Καθ΄ου η αίτηση και το δικό του μερίδιο. Επίσης διαφαίνεται ότι το συγκεκριμένο έγγραφο είχε υπογραφτεί στις 27/10/

1. Δηλαδή υπήρχε κατά το χρόνο καταχώρισης της μονομερούς αίτησης για έκδοση των διαταγμάτων. Τεχνηέντως η Ενάγουσα - Αιτήτρια δεν αποκαλύπτει πότε περιήλθε στην κατοχή της το συγκεκριμένο έγγραφο ούτε και επεξηγεί πως σχετίζεται με τα υπό εκδίκαση θέματα. Όσο αφορά δε τις αξίες των ακινήτων αυτές παρατίθενται, στην παράγραφο 5 της προτιθέμενης ένορκης δήλωσης, γενικά και αόριστα. Έχω διεξέλθει το κείμενο της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από μέρους της Ενάγουσας - Αιτήτριας σε αντιπαραβολή με τους ισχυρισμούς που προβλήθηκαν εν πρώτοις από αυτή στην αρχική της ένορκη δήλωση αλλά και με αυτούς του Εναγόμενου 1 - Καθ' ου η αίτηση
2. Συμφωνώ με την ευπαίδευτη συνήγορο του Εναγόμενου 1 - Καθ' ου η αίτηση 1 και με τον λόγο ένστασης ότι δεν τεκμηριώνεται «καλός λόγος» για να δοθεί άδεια και να επιτραπεί η καταχώρηση της προτεινόμενης ένορκης δήλωσης. Συνεπακόλουθα, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα ως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο θα είναι υπέρ του Εναγόμενου 1 - Καθ΄ου η αίτηση. Θα καταβληθούν όμως στο τέλος της δίκης. Η κυρίως αίτηση ημερομηνίας 14/05/2021, για την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, ορίζεται για ακρόαση με γραπτές αγορεύσεις στις 11/03/
3. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο