← Κύπρος

Malamo Souvenir Shop Limited ν. Mike Tsoukkas & Son Enterprises Limited, Αρ. Αγ. 181/21, 21/4/2022

Malamo Souvenir Shop Limited ν. Mike Tsoukkas & Son Enterprises Limited, Αρ. Αγ. 181/21, 21/4/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2022:A41 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. ΜΑΘΗΚΟΛΩΝΗ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγ. 181/21 Malamo Souvenir Shop Limited Ενάγοντες v. Mike Tsoukkas & Son Enterprises Limited Εναγόμενοι ____________________ Ημερομηνία: 21 Απριλίου 2022 Για ενάγοντες/αιτητές: κ. Π. Χατζηπέτρου, για Δημητρίου & Δημητρίου ΔΕΠΕ Για εναγόμενους/καθ' ων η αίτηση: κ. Ν. Νικολάου, για Ν. Νικολάου ΔΕΠΕ Ενδιάμεση Απόφαση (Αίτηση αντεξέτσης ημερ. 15/3/2022 ) Εισαγωγή Στο πλαίσιο εκδίκασης της αίτησης παρακοής ημερ. 4/8/2021 και αφού το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση ημερ. 9/3/22 αποφάσισε ότι η ακρόαση της αίτησης θα διεξαχθεί στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, τηρουμένου του δικαιώματος του καθ' ου η αίτηση να καταθέσει (προφορικά) ενόρκως εάν αυτό επιθυμεί και τηρουμένου του δικαιώματος υποβολής αιτήματος για αντεξέταση, η πλευρά των αιτητών υπέβαλε αίτημα ζητώντας άδεια για αντεξέταση του διευθυντή των καθ' ων η αίτηση XXXXX Δ. Τσούκκα σε ότι αφορά το περιεχόμενο της Ε/Δ του η,ερ. 7/10/21 και συγκεκριμένα επί των παραγράφων 9, 12, 13 και 14 αυτής. Σημειώνεται ότι αρχικά ζητείτο άδεια για αντεξέταση και επί της παραγράφου 5 της Ε/Δ που συνοδεύει την ένσταση, αίτημα το οποίο όμως, όπως ο συνήγορος των αιτητών ανέφερε κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης, δεν επιθυμούσε να προωθήσει περαιτέρω. Η Αίτηση Η αίτηση ως αναφέρεται στη νομική βάση αυτής στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.39 Θ. 1, Δ.38 Θ.1-9 στη Δ.48 Θ.1-4, 8-10, Δ.64 , στον Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ.3) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999, στη σχετική με το θέμα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και επί των γενικών και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την Ε/Δ του διευθυντή των εναγόντων/αιτητών XXXXX Κουμάση, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο ομνύων για τους καθ' ων η αίτηση αναιρεί πλέον τα όσα ο ίδιος παρουσίασε ενώπιον του δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της αίτησης ημερ. 26/5/21 στη βάση της οποίας είχε εκδοθεί και οριστικοποιηθεί το προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 1/6/

  1. Ως αναφέρει ο αιτητής, στην Ε/Δ που συνοδεύει την αίτηση παρακοής ο ίδιος προβαίνει σε αναπαραγωγή αναφορών του κ. Τσούκκα ο οποίος ενόρκως είχε αναφέρει ότι οι εναγόμενοι είχαν πρόθεση να ενοικιάσουν το επίδικο υποστατικό σε τρίτα πρόσωπα το οποίο κατά τον εν λόγω χρόνο φαίνεται ότι ήταν διαθέσιμο. Επομένως ως αναφέρει η ανάγκη αντεξέτασης προέκυψε καθότι, ενώ ο ίδιος είχε δηλώσει ότι το επίδικο ακίνητο δεν είχε ενοικιαστεί αλλά επρόκειτο να ενοικιαστεί, πλέον και αφότου οριστικοποιήθηκε το διάταγμα παράκουσαν ηθελημένα το διάταγμα, αφού οι εναγόμενοι με τη συμβολή του Τσούκκα αλλάζοντας αντιφατικά τις θέσεις τους, ισχυρίζονται πλέον ότι είχαν παραδώσει την κατοχή του υποστατικού πριν την έκδοση του επίδικου διατάγματος ημερ.1/6/21, λέγοντας μάλιστα ότι είχαν παραδώσει την κατοχή από τον Απρίλιο του 2021, ισχυρισμός ο οποίος δεν είχε προωθηθεί στο πλαίσιο εκδίκασης της αίτησης για οριστικοποίηση του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει ότι ζητείται η αντεξέταση του ομνύοντα για τους καθ' ων η αίτηση σε σχέση με την παράγραφο 9 της Ε/Δ που συνοδεύει την ένσταση στην αίτηση παρακοής, όπου ο ομνύων για τους καθ' ων η αίτηση ισχυρίζεται ότι κατά την 1/6/2021 που είχε εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα, οι καθ' ων η αίτηση δεν είχαν στην κατοχή τους το επίδικο υποστατικό αφού το είχαν ενοικιάσει από τον Απρίλιο του
  2. Περαιτέρω αναφέρει ότι ζητείται η αντεξέταση και σε σχέση με την παράγραφο 12 της Ε/Δ, όπου ο ομνύων για τους καθ' ων η αίτηση ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι η εναγόμενη δεν έχει την κατοχή του επίδικου υποστατικού από την 1/4/2021 ημερομηνία κατά την οποία παρέδωσε την κατοχή του εν λόγω υποστατικού και υπέγραψε το Τεκμήριο Α (το οποίο επισυνάπτει) στις 15/6/
  3. Περαιτέρω ζητείται η αντεξέταση του σε σχέση με την παρ. 13 της Ε/Δ που συνοδεύει την ένσταση στην αίτηση παρακοής, όπου ο ομνύων για τους καθ' ων η αίτηση ισχυρίζεται ότι δεν είχε πρόθεση να παρακούσει το διάταγμα και ότι η κατοχή του υποστατικού ευρίσκεται στα χέρια της ενοικιάστριας δυνάμει έγκυρου και δεσμευτικού συμφωνητικού εγγράφου, του οποίου η ισχύς άρχεται τον Απρίλιο του 2021, δηλαδή πολύ πριν την προώθηση δικαστικών μέτρων εναντίον των καθ' ων η αίτηση. Κατά τον ίδιο τρόπο επιζητεί και την αντεξέταση σε σχέση με την παρ. 14 της Ε/Δ που συνοδεύει την ένσταση στην αίτηση παρακοής, με την οποία ισχυρίζεται ότι η κατοχή του υποστατικού διατέθηκε πολύ πριν την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Όπως υποστηρίζει τα πιο πάνω αποτελούν και την ουσία της αίτησης παρακοής και με αυτά επιβεβαιώνεται ότι οι καθ' ων η αίτηση ηθελημένα παρήκουσαν το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 1/6/
  4. Η Ένσταση Οι καθ' ων η αίτηση καταχώρισαν ένσταση στην υπό εξέταση αίτηση με την οποία προβάλλουν τους πιο κάτω λόγους ένστασης τους οποίους παραθέτω αυτούσιους:
  5. Η επίδικη αίτηση της Αιτήτριας/Εναγόμενης εταιρείας είναι αντικανονική, παράτυπη και ελλιπής.
  6. Η επίδικη αίτηση της Αιτήτριας/Εναγόμενης εταιρείας είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, αστήρικτη και αντινομική.
  7. Τα γεγονότα της ένορκης δήλωσης δεν δικαιολογούν την έκδοση του Διατάγματος.
  8. Τα γεγονότα της ένορκης δήλωσης που στηρίζουν την Αίτηση είναι αναληθή.
  9. Η επίδικη Αίτηση της Αιτήτριας/ Ενάγουσας εταιρείας, δεν δικαιολογείται καθότι η ένορκη δήλωση του διευθυντή της Εναγόμενης/Καθής η αίτηση εταιρείας κ. XXXXX Τσούκκα, επεξηγείται πλήρως και υποστηρίζεται από τεκμήρια, γεγονός το οποίο δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω επεξηγήσεις μέσα από την διαδικασία της αντεξέτασης.
  10. Δεν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις ή συγκεκριμένοι λόγοι που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως απαιτείται για την αντεξέταση του κ. Τσούκκα.
  11. Τα θέματα που επιγραμματικά ζητείται η αντεξέταση του διευθυντή της Εναγόμενης εταιρείας όπως περιγράφονται στην ένορκη δήλωση του διευθυντή των αιτητών που συνοδεύει την αίτηση τους, δεν είναι σαφώς προσδιορισμένα έτσι ώστε να γνωρίζει το δικαστήριο σε ποιά θέματα και σε ποιά έκταση ζητείται η αντεξέταση. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Διευθυντή των καθ' ων η αίτηση XXXXX Τσούκκα ο οποίος απορρίπτει τις θέσεις του ομνύοντα για τους αιτητές και ειδικότερα αρνείται ότι υπέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις που δικαιολογούν την αντεξέταση του για τους λόγους που οι αιτητές ισχυρίζονται, ενώ παράλληλα υποστηρίζει ότι τα όσα ο ίδιος αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ημερ. 7/10/21 είναι αρκούντως αναλυτικά και τεκμηριωμένα με τα τεκμήρια που επισυνάπτει, κατά τρόπο που δεν υφίστανται οποιαδήποτε κενά που να επιβάλλουν την αντεξέταση του, ειδικά στα θέματα που επικαλούνται οι αιτητές. Τουναντίον υποστηρίζει ότι είναι η πλευρά των αιτητών που υπέπεσε σε αντιφάσεις. Υποστηρίζει δε ότι το αίτημα υποβάλλεται για σκοπούς δημιουργίας εντυπώσεων και στα πλαίσια της προσπάθειας των αιτητών να τεκμηριώσουν την αίτηση τους μέσα από τη δική του αντεξέταση. Περαιτέρω υποστηρίζει ότι από φωτογραφικό υλικό που ο ίδιος ο ομνύσας για τους αιτητές προσκομίζει, προκύπτει ότι την 1/6/21 που εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα, γίνονταν ήδη έργα επί του επίδικου υποστατικού, γεγονός που κατά την θέση του επιβεβαιώνει τη θέση του ότι η κατοχή του επίδικου υποστατικού παραδόθηκε από τον Απρίλιο του
  12. Όσον αφορά τις παραγράφους 12, 13 και 14 αναφέρει ότι δεν χρειάζεται η αντεξέταση του επί αυτών και πως οι αιτητές δεν κατάφεραν να επεξηγήσουν σε τί θα εξυπηρετούσε η αντεξέταση του αφού οι θέσεις του αλλά και αυτές της εταιρείας είναι αρκούντως επεξηγημένες μέσα από τις θέσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Επίσης αναφέρει στη βάση νομικής συμβουλής που έλαβε ότι αιτήσεις της φύσεως αυτής εκδικάζονται στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και δυνατότητα αντεξέτασης παρέχεται μόνο όταν η θέση κάποιου δεν είναι σαφώς προσδιορισμένη μέσα από την ένορκη δήλωση του, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση. Η Διαδικασία Οι συνήγοροι των δύο πλευρών περιορίστηκαν σε αγορεύσεις, στα πλαίσια των οποίων υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με αναφορά στη σχετική νομολογία και νομοθεσία. Οι θέσεις και εισηγήσεις τους έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους, αναφορά δε σε αυτές θα γίνει πιο κάτω στα πλαίσια ανάλυσης της νομικής πτυχής της αίτησης και στο βαθμό που τούτο κρίνεται αναγκαίο. Νομική Πτυχή Η Δ.39 Θ.1 των Διαδικαστικών Κανονισμών περί Πολιτικής Δικονομίας, επί της οποίας στην ουσία στηρίζεται η υπό εξέταση αίτηση και στην οποία παραπέμπει η Δ.48 θ.4

(2)των εν λόγω Διαδικαστικών Κανονισμών προβλέπει ότι: «Upon an application evidence may be given by affidavit; but the Court or a Judge may, on the request of either party, order the attendance of the deponent for cross - examination» Η δε Δ.48 Θ.4
(2)ως έχει τροποποιηθεί από τον Περί Πολιτικής Δικονομίας (τροποποιητικό) (Αρ. 3) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999 Κ.Δ.Π. 5/99 ημερ. 23/12/1999 προβλέπει τα εξής: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Τόσο από το περιεχόμενο των ίδιων των πιο πάνω διατάξεων (Δ.48.4
(2)και Δ.39 Θ. 1) όσο και από τη σχετική με το θέμα νομολογία προκύπτει πως η έγκριση αιτήματος για παραχώρηση άδειας για αντεξέταση επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια[1] του Δικαστηρίου, η οποία μάλιστα μπορεί να ασκηθεί ανεξάρτητα από τυχόν συναίνεση των διαδίκων (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Λευτέρη Μήλου και Πανίκκου Χατζηλοϊζου
(2008)1 Α.Α.Δ 280). Νοείται βέβαια ότι η διακριτική ευχέρεια που διαθέτει το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και σε συνάρτηση πάντα με τις ιδιαίτερες περιστάσεις και ανάγκες της κάθε υπόθεσης. Ό,τι προκύπτει από την επί του προκειμένου νομολογία είναι ότι η αντεξέταση είναι επιτρεπτή επί ζητημάτων τα οποία είναι αναγκαία για την επίλυση του θέματος που αφορά η εκάστοτε υπό εξέταση αίτηση, αλλά δε θα πρέπει να δίδεται άδεια για αντεξέταση όταν αυτή εμφανώς θα επεκτείνει τη συζήτηση της αίτησης σε μη αναγκαία για την εξέταση της αίτησης ζητήματα. Δεδομένου τώρα του ότι η υπό εξέταση αίτηση υποβάλλεται στα πλαίσια αίτησης παρακοής κρίνω ορθό να αναφερθώ στη φύση και προϋποθέσεις επιτυχίας αίτησης παρακοής, για να καταδειχθεί και η τυχόν αναγκαιότητα ή και χρησιμότητα ή και σχετικότητα των αιτημάτων με τα επίδικα θέματα της διαδικασίας που θα επιληφθεί το Δικαστήριο. Η αίτηση παρακοής λοιπόν, εδράζεται ουσιαστικά στο άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60 το οποίο τιτλοφορείται "Εξαναγκασμός υποταγής σε διατάγματα" και έχει ως ακολούθως:- «42. Τηρουμένου οποιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού κάθε δικαστήριο θα έχει εξουσία να εξαναγκάζει σε υπακοή προς οποιοδήποτε διάταγμα που εκδόθηκε από αυτό, το οποίο διατάζει ή απαγορεύει την εκτέλεση οποιασδήποτε πράξης, με πρόστιμο ή φυλάκιση ή μεσεγγύηση πραγμάτων. Και το δικαστήριο δύναται επιπρόσθετα να επιδικάσει στο πρόσωπο προς το συμφέρον του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα τέτοιο ποσό υπό μορφή αποζημίωσης, όπως το δικαστήριο δύναται να θεωρήσει πρέπον.» Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων και Λάζαρος Μαύρος v. 1. Θεόδωρος Στυλιανού κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 2389) το άρθρο αυτό είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών και νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων. Καθορίζει τα μέσα για την εξασφάλιση συμμόρφωσης προς τα διατάγματα με την επιβολή προστίμου ή φυλάκισης ή με την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση πραγμάτων. Είναι άρθρο με ποινικό χαρακτήρα, το δε αδίκημα που διαγράφει δεν είναι αδίκημα αυστηρής ή απόλυτης ευθύνης (strict or absolute liability) αλλά αδίκημα που έχει τόσο αντικειμενική όσο και υποκειμενική υπόσταση. Η αντικειμενική του υπόσταση (actus reus) συνίσταται σε πράξη ή παράλειψη η οποία παραβιάζει το διάταγμα, η δε υποκειμενική του υπόσταση (mens rea) σε ηθελημένη ανυπακοή ή, άλλως, σε πρόθεση ανυπακοής ή καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου. Δεν αρκεί δηλαδή μόνο το αποτέλεσμα αλλά θα πρέπει να αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ενώπιον του Δικαστηρίου ηθελημένη παρακοή, δεδομένων και των συνεπειών από την επιτυχία της αίτησης που εμπεριέχει τον κίνδυνο επιβολής ποινής φυλάκισης[2]. Οι πιο πάνω αρχές επιβεβαιώθηκαν στην υπόθεση Μαρία Μαυρονικόλα ν. Αντυ Ξάνθου, Εφεση. αρ. 9/09, ημερ. 24.2.11 όπου αναφέρθηκαν και οι διαδικαστικές προϋποθέσεις επιτυχίας της αίτησης : « Όπως επιβεβαιώθηκε στην υπόθεση Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750, το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 (Ν.14/60), ως δικαιοδοτικό, προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για τη τιμωρία προσώπων, φυσικών ή νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων. Προϋπόθεση ενεργοποίησης της πιο πάνω δικαιοδοσίας είναι η τήρηση των διαδικαστικών προϋποθέσεων που τίθενται με τις πρόνοιες της Δ.42(Α
(1)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών. (Οικονομίδου ν. Ph. Economides Estates
(1999)1 A.A.Δ. 1145. Από την ιδία τη φύση της διαδικασίας παρακοής ως οιονεί ποινικής, (βλ.Halin v. Timur
(2005)1 A.A.Δ. 424), αναφύεται η ανάγκη πλήρους και αποτελεσματικής διαπίστωσης ύπαρξης των πιο κάτω προϋποθέσεων, επί ποινή ακυρότητας της διαδικασίας, (Μαρκίδης
(1991)1 Α.Α.Δ. 401: α. ΄Υπαρξη διατάγματος β. ΄Υπαρξη αναγκαίας οπισθογράφησης γ. Προσωπική επίδοση του διατάγματος δ. Προσωπική επίδοση της αιτήσεως παρακοής Σχετική επί του θέματος της ικανοποίησης των προϋποθέσεων για απόδειξη παρακοής είναι η υπόθεση Ονουφρίου ν. Bye
(2007)1 (Α) Α.Α.Δ. 371.» (βλ επίσης Δρόσος Μιχαηλίδης v. Margita Μιχαηλίδου Poliakova Έφεση 22/09 ημερ. 24/2/2011) Όπως δε προκύπει από τις πιο πάνω αποφάσεις, λαμβανομένης υπόψη της φύσης της υπόθεσης, η απόδειξη των επίδικων γεγονότων βαρύνει, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, τον κατήγορο. Υποθέσεις για την ύπαρξη γεγονότων, που συνθέτουν την κατηγορία, δε χωρούν όπως έχει πολλάκις νομολογηθεί (βλ. Λοΐζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365). Ως προς το βαθμό απόδειξης που απαιτείται στα πλαίσια αυτά, χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309 στις σελίδες 314 έως 315. «Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και το μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας». Στην δε απόφαση Iacovou Brothers (Constr.) Ltd v. Fashionwise Ltd
(2000)1 ΑΑΔ σελ. 1377 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του. (Ίδε Krashias Shoe Factory Ltd. v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dossier K.G.
(1989)1 (E) Α.Α.Δ. 750 και Louis Vuitton v. Dermosak Ltd and Orphanidou
(1992)1 A.A.Δ. 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός)(Αρ.3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης». Ως δε έχω ήδη πει η ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο να ρυθμίζει στην ουσία το δικαίωμα αντεξέτασης, ασκείται δικαστικά και με γνώμονα τους παράγοντες που έχω πιο πάνω προαναφέρει και έχοντας πάντα κατά νου το πλαίσιο και το σκοπό της διαδικασίας στα πλαίσια της οποία ζητείται η αντεξέταση ενόρκως δηλούντα καθώς και τα ζητήματα που το Δικαστήριο θα κληθεί να αποφασίσει στα πλαίσια της, που στην προκειμένη περίπτωση είναι μεταξύ άλλων η ηθελημένη παρακοή του διατάγματος από πλευράς των καθ' ων η αίτηση. Κύρια θέση των αιτητών σε σχέση με το ζήτημα αυτό, είναι ότι η ηθελημένη παρακοή του επίδικου διατάγματος ημερ. 1/6/21 από πλευράς των καθ' ων η αίτηση προκύπτει εν πολλοίς ως εκ του γεγονότος ότι ο διευθυντής των καθ' ων η αίτηση στην ένορκη δήλωση του, η οποία υποστήριζε την ένσταση του στην ενδιάμεση αίτηση στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα, υποστήριζε μεταξύ άλλων στην παρ. 7 αυτής, ότι οι εναγόμενοι είχαν πρόθεση να ενοικιάσουν το επίδικο κατάστημα χωρίς όμως να υπάρχει αναφορά ή δήλωση ότι το είχαν ενοικιάσει σε τρίτους, οι οποίοι μάλιστα να είχαν λάβει κατοχή του από τον Απρίλιο του
  1. Συναφώς αιτείται την αντεξέταση του σε σχέση με τις πιο πάνω αποδιδόμενες σε αυτόν αναφορές σε συνάρτηση με τις αναφορές του στις παραγράφους 9,12,13 και 14 της Ε/Δ που συνοδεύει την ένσταση στην αίτηση παρακοής, με τις οποίες ο ομνύων για τους καθ' ων η αίτηση υποστηρίζει στο πλαίσιο της αίτησης παρακοής, ότι δεν είχε πρόθεση παρακοής του διατάγματος, αφού ουσιαστικά το εν λόγω κατάστημα δεν ήταν στην κατοχή των καθ' ων η αίτηση από τον Απρίλιο του 2021 και επομένως δεν ετίθετο θέμα να το παρέδωσαν σε τρίτους μετά την έκδοση του επίδικου διατάγματος παραβιάζοντας το εν λόγω διάταγμα και ότι το επίδικο διάταγμα δεν μπορεί να εφαρμοστεί εφόσον η κατοχή είχε παραδοθεί σε τρίτους πολύ πριν εγερθεί η παρούσα αγωγή εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση και εξασφαλιστεί το επίδικο διάταγμα. Υπό το φως των ανωτέρω κρίνω ότι το ζήτημα σε σχέση με το οποίο ζητείται η αντεξέταση παρότι αφορά 4 παραγράφους είναι συγκεκριμένο και άπτεται ουσιώδους επίδικου ζητήματος που θα απασχολήσει κατά την εκδίκαση της αίτησης παρακοής, ήτοι του πότε ενοικίασαν/παρέδωσαν την κατοχή του επίδικου καταστήματος σε τρίτους οι καθ' ων η αίτηση και το οποίο διασυνδέεται με το ζήτημα της ηθελημένης παρακοής από πλευράς καθ' ων η αίτηση του επίδικου διατάγματος. Η δε περί του αντιθέτου εισήγηση των καθ' ων η αίτηση οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τα θέματα για τα οποία ζητείται η αντεξέταση δεν είναι σαφώς προσδιορισμένα, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Των πιο πάνω δεδομένων και έχοντας κατά νου ότι το βάρος απόδειξης των συστατικών στοιχείων της παρακοής συμπεριλαμβανομένου και του στοιχείου της ηθελημένης παρακοής, ευρίσκεται στους ώμους των αιτητών και μάλιστα στο βαθμό του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, κρίνω ότι οι αιτητές έχουν καταδείξει ότι η αντεξέταση που ζητείται αφορά ζητήματα τα οποία είναι αναγκαία για την επίλυση ενός εκ των βασικών επιδίκων θεμάτων που αφορά η κυρίως αίτηση. Με δεδομένο δε το περιορισμένο πεδίο αντεξέτασης το οποίο επιζητείται, θεωρώ πως δεν τίθεται θέμα εκτροπής της διαδικασίας ή επέκτασης της συζήτησης της αίτησης σε μη αναγκαία για την εξέταση της κυρίως αίτησης ζητήματα. Οι δε θέσεις των καθ' ων η αίτηση ότι οι ίδιοι έχουν θέσει και επεξηγήσει με ευκρίνεια τις θέσεις τους παραπέμποντας και σε τεκμήρια κατά τρόπο που δεν θα εξυπηρετήσει οτιδήποτε η έκδοση διατάγματος αντεξέτασης, όπως και η θέση τους με την οποία απορρίπτουν την ορθότητα του σκεπτικού των αιτητών στη βάση του οποίου ζητούν την αντεξέταση, δεν θεωρώ ότι μπορούν να αποτελέσουν λόγο για να απορριφθεί το αίτημα, αφού στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της ουσίας των επίδικων θεμάτων ή συγκρουόμενων εκδοχών, αλλά μόνο κατά πόσον αντικειμενικά ιδωμένο το αίτημα αντεξέτασης είναι δικαιολογημένο. Κατάληξη Καταληκτικά κρίνω ότι ουδείς εκ των λόγων ένστασης ευσταθεί. Υπό το φως δε των όσων ανωτέρω αναφέρθηκαν κρίνω ότι δικαιολογείται η έγκριση της αίτησης ως έχει περιοριστεί (βλ. παραγράφους 9,12,13, και 14) και συναφώς εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η παρουσία του κ. XXXXX Δ. Τσούκκα Α.Δ.Τ. XXXXX99 από το Παραλίμνι, ενόρκως δηλούντα στην ένσταση των εναγομένων /καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 07/10/2021, για αντεξέταση κατά την δικάσιμο στις 23/5/2022 και/ή σε οποιαδήποτε άλλη Δικάσιμο ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο, σε ότι αφορά το περιεχόμενο της ένορκης του δήλωσης ημερομηνίας 07/10/2021 και συγκεκριμένα των παραγράφων 9, 12, 13 και
  2. Τα έξοδα δεν βλέπω λόγο γιατί να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αίτησης και συνεπώς επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ................. Ν. Μαθηκολώνη, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλ. και τα όσα αναφέρονται για την αντίστοιχη προς τη Δ.39 παλιά αγγλική Δ.38 του Annual Practice του 1958 στη σελ.
  3. [2] [βλ. υποθέσεις Mouzouris v. Xylophagou Plantations
(1977)1 C.L.R.287, Photiou v. Hadjiforados
(1988)1 C.L.R.384, Krashias v. Adidas
(1989)1 C.L.R.750 και Borrie & Lowe's "Law of Contempt", B' έκδοση, σελ.395 και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.4)
(1993)1 Α.Α.Δ.961] cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.