BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LTD ν. SAFFRON κ.α., Αρ. Αγωγής: 123/10, 28/1/2022

(1)(ιι)(ee),2,4 -8 και στη Δ.59 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Προς υποστήριξη της αίτησης καταρτίστηκε ένορκη δήλωση από την XXXXX Τίκκου, δικηγόρο στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγόμενους 1 και 3 και εξουσιοδοτημένης στην κατάρτιση της παρούσας και γνώστη των γεγονότων. Σύμφωνα με την Ομνύουσα στις 08/09/2020 εκδόθηκε απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγόμενων 1 και

1. Σύμφωνα με την απόφαση οι Εναγόμενοι 1 και 3 - Αιτητές πρέπει να καταβάλλουν στην Ενάγουσα - Καθ΄ης η αίτηση το ποσό των €478.284,65 πλέον τόκο προς 3,9150% από 01/07/2017 μέχρι εξοφλήσεως με κεφαλαιοποίηση του τόκου την 30/06 και 31/12 εκάστου έτους πλέον τα έξοδα της αγωγής. Παράλληλα εκδόθηκαν και διατάγματα μεταξύ αυτών διάταγμα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου από την Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσα. Ενόψει της απόφασης οι Αιτητές - Εναγόμενοι 1 και 3 θα επηρεαστούν δυσμενώς οικονομικά αφού θα πρέπει να πληρώσουν το ποσό ενώ το ακίνητό τους θα πωληθεί. Εναντίον της συγκεκριμένης απόφασης ασκήθηκε στις 22/10/2020 έφεση. Με την έφεση προβάλλονται ως λόγοι εφέσεως ότι το Δικαστήριο λανθασμένα αποφάσισε ότι δεν τυγχάνει εφαρμογής ο κανόνας Clayton, ότι αξιολόγησε εσφαλμένα τη μαρτυρία και ότι το Δικαστήριο τήρησε μια καθόλα αντικειμενική στάση έναντι στην όλη ακροαματική διαδικασία. Είναι η θέση της Ομνύουσας ότι η Έφεση είναι καλόπιστη και οι λόγοι έφεσης είναι βάσιμοι και υπάρχουν καλές πιθανότητες επιτυχίας. Υποστηρίζει ότι υπάρχουν σοβαροί λόγοι ανατροπής της τελικής απόφασης και ως αποτέλεσμα αυτού οι Αιτητές - Εναγόμενοι 1 και 3 να μην είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν το συγκεκριμένο ποσό που επιδικάστηκε εναντίον τους και η Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσα να μην δικαιούται να πωλήσει το ακίνητο. Ισχυρίζεται η Ομνύουσα ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και προχωρήσει η εκτέλεση της απόφασης τότε η Έφεση, στην περίπτωση που πετύχει, θα καταστεί άνευ αντικειμένου αφού τυχόν αποζημιώσεις δεν μπορούν να καλύψουν τη ζημιά που θα υποστούν οι Αιτητές - Εναγόμενοι 1 και
2. Προωθεί τη θέση ότι στην περίπτωση που η Καθ΄ης η αίτηση - Εναγόμενη προχωρήσει σε εκτέλεση της απόφασης οι Αιτητές - Εναγόμενοι 1 και 3 θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά γιατί το επίδικο ακίνητο θα πωληθεί σε τρίτο πρόσωπο και δεν θα μπορούν να το ανακτήσουν ενώ οι ζημιές θα είναι μη ανατρέψιμες. Υποστηρίζει ότι στην περίπτωση επιτυχίας της έφεσης θα διαταχθεί η ολική ανατροπή της επίδικης απόφασης και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την επαναφορά του δανείου χωρίς να υπάρχει το αντικείμενο της αντιπαροχής. Αυτό θα αποδυναμώσει το αποτέλεσμα της έφεσης των Αιτητών - Εναγομένων 1 και 3 αφού θα είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν δόσεις έναντι του δανείου χωρίς να υπάρχει το ανάλογο αντίτιμο. Ισχυρίζεται, η Ομνύουσα, ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα για να δοθεί η ευκαιρία στους Αιτητές - Εναγόμενους 1 και 3 να ακουστούν στην έφεσή τους και να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος έφεσης. Κατά την δική της άποψη η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δεν θα επηρεάσει δυσμενώς τα συμφέροντα της Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσας. Κατά τη δική της άποψη υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις που επιβάλλουν την αναστολή της πρωτόδικης απόφασης έτσι ώστε τυχόν επιτυχία της έφεσης να μην παραμείνει χωρίς αντίκρισμα. Ιδιαίτερα ενόψει του ότι η Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσα έχει υποβάλει πρόταση προς τους Καθ΄ων η αίτηση - Εναγόμενους για την καταβολή του ποσού των €200.000 για τελική διευθέτηση της υπό κρίση υπόθεσης. Η Καθ' ης η αίτηση - Ενάγουσα καταχώρισε ένσταση προτάσσοντας δεκαεννέα

(19)λόγους ενστάσεως, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι δεν προτείνεται οποιαδήποτε εξασφάλιση ή εγγύηση στην Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσα σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης, ότι δεν παρατέθηκαν λεπτομέρειες σε σχέση με τον ισχυρισμό αναφορικά με την επιτυχία της έφεσης, ότι δεν υφίστανται οι ειδικές περιστάσεις που δικαιολογούν από την Καθ΄ης η αίτηση - Εναγόμενη την αποστέρηση των καρπών της, ότι λόγω της φύσης των εκδοθέντων διαταγμάτων, στην απόφαση ημερ. 08/09/2020, δεν παρέχεται ευχέρεια αναστολής, ότι δεν μπορεί να γίνει ασφαλής πρόγνωση ως προς την επιτυχία της έφεσης, ότι η έφεση έχει καταχωριστεί καταχρηστικά και για αλλότριους σκοπούς με απώτερο στόχο την παρεμπόδιση και παρακώληση της είσπραξης του επιδικασθέντος ποσού, ότι δεν αποκαλύπτεται οποιοσδήποτε λόγος για την αναστολή της δικαστικής απόφασης, ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης του αιτήματος, ότι η αίτηση είναι παντελώς αβάσιμη, παράτυπη και αντικανονική, ότι βασίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή νομική βάση, ότι δεν επηρεάζεται το δικαίωμα άσκησης της έφεσης εν την καταβολή του εξ αποφάσεως χρέους και ότι η Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσα είναι αξιόχρεη και σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης θα είναι σε θέση να επιστρέψει στους Αιτητές - Εναγόμενους 1 και 3 όποιο ποσό εισπράξει μέχρι τότε. Η ένσταση βασίστηκε στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στη Δ.35 θ.θ. 8 και 18, Δ.40 θ.θ. 1, 9, και 11, Δ.48 θ.θ. 1- 4, 8 και 9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στα άρθρα 91(Α) - (Δ) του περί Παρεμποδίσεως Δόλιων Μεταβιβάσεων Νόμου, στο περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Προς υποστήριξη της ένστασης κατατέθηκε ένορκη δήλωση του κ. Νικολάου, λειτουργού της Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσας, γνώστη των γεγονότων και εξουσιοδοτημένου στην κατάρτιση της συγκεκριμένης δήλωσης. Προωθεί τον ισχυρισμό ότι η υπό κρίση αίτηση έχει καταχωριστεί καταχρηστικά και με αλλότριους σκοπούς με απώτερο στόχο την καθυστέρηση και παρεμπόδιση των δικαιωμάτων της Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσας να διασφαλίσει την είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους ενώ παράλληλα παρεμποδίζεται η λήψη μέτρων εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης. Ισχυρίζεται, ο Ομνύοντας, ότι οι Αιτητές - Εναγόμενοι 1 και 3 απέτυχαν να αποδείξουν και να παραθέσουν επαρκείς λεπτομέρειες όσο αφορά τον ισχυρισμό τους σε σχέση με την επιτυχία της έφεσης ενώ τα όσα παρέθεσαν δεν αποτελούν βάσιμους λόγους για επιτυχία της καταχωρηθείσας έφεσης. Καταλήγει ότι οι Αιτητές - Εναγόμενοι απέτυχαν να ικανοποιήσουν τις προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ενώ παρέλειψαν να προτείνουν οποιαδήποτε εξασφάλιση ή οποιαδήποτε εγγύηση στην Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσα σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσής τους. Όσο αφορά τις συνομιλίες μεταξύ των μερών σύμφωνα με τον Ομνύοντα φανερώνουν την καλοπιστία της Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσας και δεν την δεσμεύουν. Και οι δυο πλευρές προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις διαβιβάζοντας προς το Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις. Το Δικαστήριο έχει κατά νου το περιεχόμενό τους και θα αναφερθεί σ αυτό όπου το κρίνει απαραίτητο. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Και οι δυο πλευρές συμφωνούν ότι στις 08/09/2020 είχε εκδοθεί απόφαση υπέρ της Ενάγουσας - Καθ΄ης η Αίτηση για το ποσό των €478.284,65 πλέον τόκοι και εκδόθηκαν επίσης διατάγματα μεταξύ αυτών και εκποίησης της υποθήκης. Ακολούθησε η καταχώριση Έφεσης στις 22/10/2020 στην οποία προβάλλονται, στην ειδοποίηση Έφεσης, είκοσι τρείς

(23)λόγοι Έφεσης. Ακολούθησε στις 04/12/2020 η υπό κρίση Αίτηση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ερχόμενη στη συνέχεια εξέταση της υπό κρίση αίτησης θα πρέπει αρχικά να λεχθεί ότι η εξέταση αυτής θα γίνει στη βάση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και η οποία περιλαμβάνεται στις ενόρκους δηλώσεις και τα τεκμήρια που επισυνάπτονται. Οποιεσδήποτε αναφορές στις αγορεύσεις των διαδίκων σε γεγονότα που δεν περιλαμβάνονται στα πιο πάνω δεν θα ληφθούν υπόψη καθότι ως είναι νομολογημένο δεν μπορεί να εισάγεται μαρτυρία μέσω αγορεύσεων. Περαιτέρω εφόσον δεν γίνεται αμφισβήτηση γεγονότων και στοιχείων που παρατίθενται στις ένορκες δηλώσεις με τον ορθό δικονομικό τρόπο, δεν επιτρέπεται τέτοια αμφισβήτηση μέσω αναφορών στις αγορεύσεις. Τέλος η εξέταση της αίτησης δεν μπορεί παρά να περιορίζεται στη βάση των λόγων που εγείρονται στην ένσταση και όχι σε οποιοδήποτε λόγο που προβάλλεται για πρώτη φορά στις αγορεύσεις (βλ. Inter-Global (Financial Services) Ltd v. Πεππή

(2005)1(Α) Α.Α.Δ. 213). Η αίτηση βασίζεται στην Δ.35 θ.18 η οποία έχει ως εξής: «18. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.». Η νομολογία που διέπει το θέμα εξέτασης εκτέλεσης απόφασης είναι πολύ γνωστή και έχει παρατεθεί εν εκτάση και από τους δυο ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων στις αγορεύσεις τους. Σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας, όπως έχουν αποκρυσταλλωθεί στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, το Δικαστήριο εξετάζοντας τέτοιου είδους αιτήσεις, όπως η παρούσα, κατέγραψε, στη σελ. 1150 ότι: «Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση Έφεσης.» (βλ. επίσης Penderhill Holdings Limited κ.ά. ν. Κλουκινά κ.ά.

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1921, 1932-3, P. & MA Restaurant Limited κ.ά. ν. Wakeham

(2011)1(Β) ΑΑΔ 1239, 1243-5, The Governor and the Company of the Βank of Scotland ν. S.S. Sapphire Seas

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 955, 966-8, Χαραλάμπους ν. Panayides Contracting Ltd

(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1978, 1982-3, A.B.P. Holdings Ltd κ.ά. ν. Κιταλίδη κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 287, 293 και Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ.592, 597). Εξηγήθηκε στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου (ανωτέρω) στις σελ.1150-1151 ότι: «Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της Έφεσης είναι η ακρόαση της Έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Στην πολύ πρόσφατη απόφασή του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Χατζηϊωάννου ν. Gordian Holdings Ltd Πολ. Εφ. 273/19, ημερ. 08/09/2020, ECLI:CY:AD:2020:A298 το Εφετείο αφού επανέλαβε τα ανωτέρω κατέληξε: «Περιοριζόμαστε στη διαπίστωση ότι δεν είναι τέτοια η παρούσα περίπτωση και συνεπώς ο παράγοντας της προοπτικής επιτυχίας της 'Εφεσης δεν αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας. Αυτό μας οδηγεί στα θεμέλια του τελευταίου και σημαντικότερου ζητήματος που εγείρει η Αίτηση. Κατά πόσο δηλαδή, σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, η Εφεσίβλητη θα είναι σε θέση να επιστρέψει το ποσό που επιδικάστηκε πίσω στον Εφεσείοντα, εφόσον ο τελευταίος της το καταβάλει (Charalambous v. Nicolaides Neophytou

(1985)1 CLR 737, 741). Οι δικηγόροι του Εφεσείοντα μας παρέπεμψαν σε νομολογία με την οποία αποδίδεται, όπως εισηγούνται, σημασία στην παράμετρο που αφορά στην εξασφάλιση του λαβείν του εξ αποφάσεως πιστωτή. Στην Παπακόκκινου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd

(1998)1(Α) ΑΑΔ 513, απορρίφθηκε η Έφεση κατά της απόφασης αναστολής της εκτέλεσης με αναφορά στο ότι (σελ.519) «Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι είχε εξασφαλιστεί η απαίτηση». Δεν είχε αμφισβητηθεί ότι η εξ αποφάσεως πιστωτής ήταν φερέγγυα, υπήρχε ωστόσο και η θέση του εξ αποφάσεως οφειλέτη ότι δεν ήταν καθόλου συνεργάσιμη και θα υπήρχαν δυσκολίες στην ανάκτηση του ποσού της απόφασης εάν το χρέος πληρωνόταν και η 'Εφεση επιτύγχανε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε διατάξει την αναστολή υπό το όρο κατάθεσης του ποσού της απόφασης στο Δικαστήριο, με τον οποίο ο εξ αποφάσεως οφειλέτης είχε ήδη συμμορφωθεί. Το Εφετείο δεν διαπίστωσε έδαφος για να επέμβει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου.». Περιορίζομαι και εγώ με τη σειρά μου, καθοδηγούμενη από το σκεπτικό της πιο πάνω απόφασης, να αναφέρω ότι οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης, θεωρώ ότι, δεν μπορούν να έχουν καταλυτική σημασία ούτε ιδιαίτερη σπουδαιότητα στην απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου. Ιδιαίτερα ενόψει του ότι το μεγαλύτερο μέρος των λόγων εφέσεως αφορά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσας, λόγοι 5, 8, 9, 11, 12, 13, 14, 15 και 16 και την αποδοχή της ως αξιόπιστης και τα συνεπακόλουθα ευρήματα λόγω της αποδοχής της συγκεκριμένης μαρτυρίας. Στην απόφαση Χαραλάμπους v. A. Panayides Contractors Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1978, αναφέρθηκαν οι αρχές, βάσει των οποίων μπορεί να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Παραθέτω αυτούσιο σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Κραμβή, σελ.1982: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Δ.35 θ.18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης.». Όπως αναφέρεται στο Annual Practice του 1958 και συγκεκριμένα στις σελίδες 1697 και 1698, η οποιαδήποτε αναστολή παρέχεται συναρτούμενη πάντοτε με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Η δε διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με γνώμονα τα γεγονότα και τις ιδιαίτερες περιστάσεις που αυτά επιβάλλουν. Συγκεκριμένα διαβάζονται τα ακόλουθα: « It is in the discretion of the Court to grant or refuse a stay (Becker - v - Earl´s Court Ltd

(1911)56 SJ 206; The Ratata [1897] P at p. 132; A. G. - v - Emerson

(1889)24 QBD pp.58,59), and the Court will grant it where the special circumstances of the case so require. » Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες, ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην απόφαση The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas

(2001)1 A.A.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ΄ αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.». Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης. Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν και στην υπόθεση Penderhil Holdings Limited κ.ά. v. Kλουκινά κ.ά.

(2011)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1921 όπου τονίστηκε επίσης ότι μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας είναι και οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας. Το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, με βάση τις πιο πάνω αρχές, λαμβάνει υπόψη τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Όπως προκύπτει από τη νομολογία η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης, είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις όπως έχει προαναφερθεί. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην προκειμένη περίπτωση τα προσφερθέντα από τους Αιτητές - Εναγόμενους 1 και 3 στοιχεία σχετικά με την αμφισβήτηση της ορθότητας της απόφασης ημερ. 08/09/2020, τα οποία και προκρίνουν ως λόγους έφεσης με πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης, δεν καθιστούν δυνατή με βεβαιότητα την πρόγνωση της έκβασης της καταχωρηθείσας Έφεσης. Όπως προκύπτει, στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να γίνει λόγος περί βεβαιότητας στην ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης κατ΄ έφεση χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος με αποτέλεσμα ο παράγοντας αυτός να μην μπορεί να έχει, στην προκείμενη περίπτωση, σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Σίγουρα η πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης βλάβης στους Αιτητές - Εναγόμενους 1 και 3 είναι δεσπόζον στοιχείο σε αιτήσεις αυτού του είδους όπως η υπό κρίση αίτηση στο πλαίσιο της προσπάθειας εξισορρόπησης των συγκρουόμενων δικαιωμάτων όπως επιτάσσει η σχετική νομολογία. Όπως προκύπτει στην υπό εξέταση περίπτωση ο κύριος λόγος επί τον οποίο οι Αιτητές - Εναγόμενοι 1 και 3 βασίζουν τις αιτούμενες θεραπείες είναι ο κίνδυνος πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς και/ή ο κίνδυνος να υποστούν δυσμενείς συνέπειες οι οποίες να μην είναι αναστρέψιμες σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης λόγω του ότι η Καθ΄ης η Αίτηση - Ενάγουσα θα έχει πωλήσει το ακίνητο οπόταν στην περίπτωση που πετύχουν δεν θα υπάρχει αντάλλαγμα. Στη αντίπερα όχθη η πλευρά της Ενάγουσας - Καθ΄ης η αίτηση δηλώνει φερέγγυα και ικανή να αποζημιώσει του Αιτητές - Εναγόμενους 1 και 3 στην περίπτωση που επιτύχουν στην Έφεση. Η θέση αυτή της Καθ΄ης η αίτηση ότι είναι φερέγγυα δεν αμφισβητήθηκε. Οπόταν στην περίπτωση που πετύχει η Έφεση οι Αιτητές - Ενάγοντες θα αποζημιωθούν πλήρως οικονομικά. Επιπρόσθετα ο παράγοντας χρόνος έχει τη δική του σημασία στα πλαίσια εξέτασης αιτήσεων αναστολής εκτέλεσης απόφασης όπως η παρούσα. Ως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, όσο πιο σύντομα από την έκδοση της απόφασης υποβάλλεται τέτοιο αίτημα τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες επιτυχίας του, υπό την έννοια ότι τούτο αποτελεί ένδειξη ότι η αίτηση δεν προωθείται καταχρηστικά. Στην Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου

(1990)1 Α.Α.Δ. 284 λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «Στην προκείμενη περίπτωση η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης για αναστολή της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης που επεκτείνεται σε ένα σχεδόν χρόνο, δεν εξηγείται. Εύλογα συνάγεται από τα γεγονότα της υπόθεσης ότι πρωταρχικός σκοπός του εφεσείοντα δεν είναι η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος έφεσης, αλλά η παράκαμψη της διαδικασίας για την τιμωρία του προς αποφυγή των συνεπειών της ανυπακοής του διατάγματος της 29/3/1989». Στην υπό εξέταση περίπτωση η απόφαση εκδόθηκε στις 08/09/2020 και η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκε στις 04/12/2020. Οπόταν δεν διαπιστώνεται καθυστέρηση. Η πρόσφατη Αγγλική Νομολογία κινείται σε ανάλογα πλαίσια με την Κυπριακή. Στο Σύγγραμμα Blackstone's Civil Practice, 2013, The Commentary (OUP, Oxford 2012), με αναφορά στη Hammond Suddard Solicitors v Agrichem International Holdings Ltd [2001] EWCA Civ 2065, αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελ. 1211, παρά. 71.46 ως προς τα ερωτήματα που καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο: «(a) If a stay is refused, what are the risks of the appeal being stifled? (b) If a stay is granted and the appeal fails, what are the risks that the respondent will be unable to enforce the judgment? (c) If a stay is refused and the appeal succeeds, and the judgment is enforced in the meantime, what are the risks of the appellant being able to recover what has been paid to the respondent?» Σε δική μου ελεύθερη μετάφραση: «

(1)Εάν το αίτημα αναστολής δεν γίνει αποδεκτό ποιες οι πιθανότητες η έφεση να εξουδετερωθεί;

(2)Εάν το αίτημα αναστολής γίνει αποδεκτό και η έφεση αποτύχει ποιες οι πιθανότητες ο εφεσίβλητος να μην μπορεί να εκτελέσει την απόφαση;

(3)Εάν το αίτημα αναστολής δεν γίνει αποδεκτό και η έφεση επιτύχει και η απόφαση έχει εκτελεστεί εν τω μεταξύ ποιες οι πιθανότητες ο εφεσείων να μην μπορεί να ανακτήσει αυτά που πλήρωσε στον εφεσίβλητο;» Στην παρούσα υπόθεση είναι κατά την άποψη μου ξεκάθαρο ότι εάν οι Αιτητές - Εναγόμενοι 1 και 3 αποτύχουν στην έφεσή τους θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να μπορέσουν να ικανοποιήσουν τυχόν ζημιές της Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσας. Αντίθετα, αν οι πετύχουν στην Έφεση τους η Καθ΄ης η αίτηση είναι φερέγγυα και θα μπορέσει να ικανοποιήσει την όποια απόφαση εκδοθεί εναντίον της. Το θέμα εμπίπτει καθαρά στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Λαμβάνοντας υπόψη μου ότι η υπό κρίση υπόθεση δεν παρουσιάζει οποιεσδήποτε ιδιαιτερότητες που να αφορούν το συγκεκριμένο ακίνητο και το γεγονός ότι δεν προτάθηκε οποιαδήποτε εγγύηση σε σχέση με την εκδοθείσα απόφαση του Δικαστηρίου και έχοντας κατά νου τα όσα έχω αναφέρει σε σχέση με την πιθανότητα να επιτύχουν οι Αιτητές - Εναγόμενοι 1 και 3 στην Έφεσή τους έχω αποφασίσει να απορρίψω το αίτημά τους. (Υπ.) ............... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο