Συμβούλιο Αποχετεύσεων Παραλιμνίου ν. Crown Resorts Limited, Αρ. Αγωγής:1335/14, 3/5/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2022:A57 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Α. ΛΟΥΚΑ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής:1335/14 Μεταξύ: Συμβούλιο Αποχετεύσεων Παραλιμνίου Εναγόντων -και- Crown Resorts Limited Εναγόμενων Ημερομηνία: 3/5/2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κ. Μουτσουρής Για Εναγόμενους: κα. Νεοφύτου Κούτρα ΑΠΟΦΑΣΗ
- Τα δικόγραφα Επί της Έκθεσης Απαιτήσεως οι Ενάγοντες εμφαίνονται ως νομικό πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, υπεύθυνο για τη συντήρηση και λειτουργία του αποχετευτικού συστήματος Παραλιμνίου. Έχουν εξουσία εντός των ορίων της περιοχής τους να επιβάλλουν και εισπράττουν φόρους, τέλη και δικαιώματα στους ιδιοκτήτες ή κατόχους ακίνητης ιδιοκτησίας, οι οποίοι εξυπηρετούνται ή πρόκειται να εξυπηρετηθούν από το σύστημα αποχετεύσεως λυμάτων. Οι Εναγόμενοι είναι κάτοχοι του ξενοδοχείου Elamaris και ασκούν δραστηριότητες εντός της περιοχής του Δήμου Παραλιμνίου. Συγκεκριμένα είναι ιδιοκτήτες του ακινήτου με αρ. εγγραφής [ ], Αρ. σχεδίου 2-294-378, Τμήμα [ ], στο Παραλίμνι (στο εξής «το Ακίνητο») και εξυπηρετούνται από το Σύστημα Αποχετεύσεων Λυμάτων των Εναγόντων. Επιβλήθηκαν στους Εναγόμενους από τους Ενάγοντες για τα έτη 2010, 2011 και 2012, αποχετευτικά τέλη ύψους €93.494,
- Κλήθηκαν να τα καταβάλουν και δεν το έπραξαν, ενώ δεν αμφισβήτησαν τα τέλη αυτά. Συνεπεία των ως άνω οι Ενάγοντες αξιώνουν το ποσό των €93.494,67, από τους Εναγόμενους. Στην Υπεράσπιση τους οι Εναγόμενοι αποδέχονται τις ιδιότητες των ίδιων και των Εναγόντων, αλλά και το γεγονός ότι είναι ιδιοκτήτες του Ακινήτου και του ξενοδοχείου Elamaris. Υποστηρίζουν ότι δεν καταδεικνύονται αποχετευτικά έργα με αποτέλεσμα να μην δικαιολογείται η επιβολή του επίδικου τέλους από τους Ενάγοντες. Δεν αναφέρεται ο τρόπος υπολογισμού του τέλους, αναφέρουν, ουδέποτε ειδοποιήθηκαν για την όποια σχετική οφειλή και ουδέν ποσό οφείλουν. Με την Απάντηση τους οι Ενάγοντες υποστηρίζουν ότι οι Εναγόμενοι ήταν πλήρως ενήμεροι για τα έργα των πρώτων και τα χρησιμοποιούν για τις ανάγκες του ξενοδοχείου τους. Αν αμφισβητούνται τα επιβληθέντα τέλη, θέτουν, θα έπρεπε να καταχωρηθεί προς τούτο προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Χαρακτηρίζουν ως εκ των υστέρων σκέψεις τους ισχυρισμούς των Εναγομένων και αναφέρουν ότι τους ειδοποίησαν έγκαιρα για την επιβολή των αποχετευτικών τελών.
- Η μαρτυρία Πριν ακουστεί μαρτυρία κατατέθηκαν τα ακόλουθα ως παραδεκτά γεγονότα (Έγγραφο Α): Οι Ενάγοντες είναι νομικό πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, υπεύθυνο για την εγκαθίδρυση, συντήρηση και λειτουργία του αποχετευτικού συστήματος Παραλιμνίου. Οι Εναγόμενοι είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης νόμιμα εγγεγραμμένη στον έφορο εταιρειών, ιδιοκτήτρια του Ακινήτου και επ' αυτού έχει ανεγερθεί το ξενοδοχείο Elamaris. Μετά την κατάθεση των ως άνω παραδεκτών γεγονότων κατέθεσε μόνο ένας μάρτυρας στην διαδικασία και αυτός ήταν εκ μέρους των Εναγόντων. Ο κ. Γιαννάκης Κοιτάζος, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής των Εναγόντων, ο οποίος παρέδωσε γραπτή δήλωση (Έγγραφο Β). Πέραν των παραδεκτών και των όσων αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης, ως εκτέθηκαν παραπάνω, κατέθεσε κατάσταση λογαριασμού με τα οφειλόμενα αποχετευτικά τέλη των Εναγόμενων τα έτη 2010, 2011 και 2012 (Τεκμήριο 2). Η κατάσταση αυτή απεστάλη στην διεύθυνση των Εναγομένων, παραλήφθηκε και ουδέποτε στάλθηκε πίσω. Ουδεμία ένσταση δεν υποβλήθηκε από τους Εναγόμενους ή αν τέτοια υποβλήθηκε απορρίφθηκε, επομένως το ποσό των €93.494,67 είναι οριστικό, αδιαμφισβήτητο, αμετάκλητο και απαιτητό. Αν οι Εναγόμενοι επιθυμούσαν να αμφισβητήσουν τα εν λόγω τέλη θα έπρεπε να προβούν έγκαιρα σε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο. Νόμιμα και έγκαιρα οι Ενάγοντες υπολόγισαν και απέστειλαν τα τέλη στους Εναγόμενους και οι τελευταίοι παραλείπουν μέχρι σήμερα να τους τα πληρώσουν. Κατά την αντεξέταση του ο κ. Κοιτάζος ερωτήθηκε για τον τρόπο υπολογισμού των τελών που επιβάλλονται. Απάντησε ότι αυτός είναι μηχανογραφημένος. Αρχειοθετούνται οι εκτιμήσεις από το Κτηματολόγιο σε ηλεκτρονική μορφή, όπως τις παραλαμβάνει το σύστημα των Εναγόντων. Ορίζουν τους συντελεστές φορολογίας, ανά χρονολογία, καταλήγουν στο ποσό της και στη συνέχεια κάνουν τις μαθηματικές πράξεις στο χέρι για να επιβεβαιώσουν ότι το πρόγραμμα το υπολόγισε σωστά. Τότε, καταλήγουν στο σχετικό σύνολο, αφού το έχουν υπολογίσει δύο φορές, μέσω του προγράμματος και δια χειρός. Σε υποβολή ότι θα έπρεπε να επιβληθούν στους Εναγόμενους τέλη ως χωράφι, γιατί αυτό καταγράφεται στον τίτλο του Κτηματολογίου ως περιγραφή του Ακινήτου απάντησε ότι: αν υπάρχει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, είναι υποχρέωση του ιδιοκτήτη να εκσυγχρονίζει τον τίτλο και όχι των Εναγόντων. Οι Ενάγοντες από την στιγμή που βλέπουν ότι με βάση τις πληροφορίες που έρχονται από το Κτηματολόγιο, υπάρχουν κτίρια, ξεκινούν μια διαδικασία για να εντοπίσουν τι είδους κτίρια είναι αυτά. Γιατί διαφορετικός συντελεστής ορίζεται για ξενοδοχείο, διαφορετικός για το χωράφι κοκ. Αφού το Συμβούλιο έκανε την έρευνά του και τους αρμόδιους φορείς, και εφόσον είδε τους καταλόγους που κατατάσσεται το Ακίνητο, αποφάσισε να φορολογηθεί αυτό ως ξενοδοχείο. Επέλεξε δηλαδή τον συντελεστή ξενοδοχείου. Στην συνέχεια ανάφερε ότι δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία από οποιονδήποτε ότι το Ακίνητο αποτελεί ξενοδοχείο. Είναι εκεί τόσα χρόνια κτισμένο, είναι στα μητρώα του ΚΟΤ, πληρώνεται διανυκτερεύσεις για ξενοδοχείο. Πρόσθεσε μάλιστα ότι θα ήταν άδικο κάποιος ο οποίος εκσυγχρόνησε τον τίτλο του και δουλεύει ως ξενοδοχείο να πληρώνει μεγαλύτερα τέλη από κάποιον που δεν τον εκσυγχρόνισε και επίσης λειτουργεί ξενοδοχείο. Το χωράφι, ως δηλαδή επιθυμούν οι Εναγόμενοι να χρεωθούν, δεν παράγει λύματα σε αντίθεση με το ξενοδοχείο. Ως προς την αποστολή και λήψη των επιστολών των Εναγόντων από τους Εναγόμενους, είπε ότι στάλθηκαν μέσω ταχυδρομείου και δεν επεστράφησαν. Ακόμα συμπλήρωσε ότι μέσω νενομισμένης δημοσίευσης που έγινε, ο κάθε ιδιοκτήτης θεωρείται ότι έλαβε ενημέρωση. Τέλος σε σχέση με τα αποχετευτικά έργα στα οποία προέβησαν οι Ενάγοντες ο κ. Κοιτάζος ανάφερε ότι εφαρμόζουν μία σύνδεση σε κάθε τεμάχιο, στο πεζοδρόμιο του κάθε ακίνητου. Τότε είναι υποχρέωση του ιδιοκτήτη να φέρει τα λύματα σε εκείνο το σημείο για να συνδεθεί. Έχουν ενημερώσει για το αποχετευτικό έργο, παρέχουν σύνδεση με το αποχετευτικό έργο και αποτείνονται στους Ενάγοντες οι Εναγόμενοι για να πάρουν νερό. Έχουν ενημερώσει, ως Συμβούλιο, και στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας και με επιστολή τους ίδιους τους Εναγόμενους.
- Ανάλυση μαρτυρίας Η μαρτυρία που παρουσιάστηκε προς υποστήριξη της υπόθεσης των Εναγόντων αμφισβητήθηκε ως προς συγκεκριμένες πτυχές της. Ειδικότερα αμφισβήτηση υπήρξε σε σχέση με τον υπολογισμό των τελών ως ξενοδοχειακής μονάδας και όχι ως χωραφιού και για τα αποχετευτικά έργα που έλαβαν χώρα. Τέθηκαν επίσης περιφερειακά ζητήματα, όπως η ενημέρωση των Εναγόμενων για τα οφειλόμενα τέλη και η ευθύνη για εκσυγχρονισμό του τίτλου ή αμφισβήτηση της εκτίμησης στο Κτηματολόγιο. Οι Εναγόμενοι δεν παρουσίασαν μαρτυρία και οι δικηγόροι των μερών απέστειλαν γραπτές αγορεύσεις. Αναφορά σε αυτές θα γίνεται όπου κριθεί χρήσιμο κατωτέρω. Αρκεί να αναφερθεί ότι πέραν της ανάλυσης της μαρτυρίας κύρια θέση των Εναγομένων είναι ότι θα έπρεπε να τους επιβληθεί τέλος ύψους 1,75%, ως ορίζει η Κατηγορία Γ για χωράφια και όχι ύψους 8% ως η Κατηγορία Α για ξενοδοχεία στην τουριστική περιοχή. Προς τούτο παραπέμπουν στο άρθρο 32 των Περί Αποχετεύσεων Παραλιμνίου Κανονισμών του 1992 που δημοσιεύθηκε με την Κ.Δ.Π. 261/
- Οι Ενάγοντες, πέραν των νομικών σημείων που εγείρουν στην Απάντηση και θα αναλυθούν κατωτέρω, ενώ τονίζουν τη μη παρουσίαση της όποιας μαρτυρίας από τους Εναγόμενους.
- Αξιολόγηση της μαρτυρίας Ο κ. Γιαννάκης Κοιτάζος μόνος μάρτυρας που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο είχε ευρεία γνώση του αντικειμένου του, μέσω της εμπειρίας και της κατάρτισης του. Απαντούσε με ακρίβεια και στοιχειοθετούσε τις απαντήσεις του με αναφορά ακόμα και στο νόμο χωρίς να τεθεί ότι είχε νομικό υπόβαθρο. Και δεν έμενε μέχρι εκεί. Ανέλυε τον σκοπό κάθε διάταξης, γιατί λάμβανε χώρα η κάθε διαφορετική διαδικασία και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και το ιστορικό υπόβαθρο κάθε διεργασίας. Ήταν, δε, μάρτυρας που προσέφερε στην επίλυση των επίδικων θεμάτων, μέσω της σαφήνειας των απαντήσεων του και της ανάλυσης των ζητημάτων που καταπιάνεται. Τα ως άνω άλλωστε προκύπτουν αβίαστα αν κανείς αναγνώσει τα όσα έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως εκτέθηκαν στην παράθεση της μαρτυρίας πιο πάνω. Εξήγησε με λεπτομέρεια τον τρόπο υπολογισμού των τελών, τον τρόπο ενημέρωσης και το πως αποφασίζουν σε ποια κατηγορία να κατατάξουν έκαστο ακίνητο. Η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε επί της ουσίας, δηλαδή δεν του υποδείχθηκε κάτι που να αντικρούει τα λεγόμενα του ούτε ανέπτυξε κάποια νομικά λανθασμένη θέση. Τουναντίον τεκμηρίωσε τα όσα ανάφερε, χωρίς να αφήσει περιθώρια αμφισβήτησης τους.
- Νομική Βάση Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 3 του περί της Εγκαθιδρύσεως και Κατασκευής Αποχετευτικών Συστημάτων, του Ελέγχου και Διαχειρίσεως Τούτων, δια την Επεξεργασίαν και Διάθεσιν Λυμάτων και περί Ετέρων Συναφών Ζητημάτων Νόμου αρ. 1/71 (όπως έχει έκτοτε τροποποιηθεί) (στο εξής «ο Νόμος)», το Υπουργικό Συμβούλιο έχει τη διακριτική ευχέρεια να κηρύξει μια περιοχή ως εμπίπτουσα μέσα στις πρόνοιες του πιο πάνω νόμου. Δεν αμφισβητείται ότι η περιοχή στην οποία κείτεται το Ακίνητο εμπίπτει στις πρόνοιες του Νόμου, ως σχετική περιοχή στην οποία έχουν εξουσία οι Ενάγοντες. Στην βάση του άρθρου 49 του Νόμου με έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου, τα Συμβούλιά δύνανται να προβαίνουν στην έκδοση, τροποποίηση και ανάκληση Καvovισμώv. Το Συμβούλιο Αποχετεύσεων μεριμνά μεταξύ άλλων για την κατασκευή, συντήρηση και λειτουργία κατάλληλων και επαρκών συστημάτων αποχέτευσης, συλλογής και επεξεργασίας λυμάτων ή ομβρίων υδάτων (άρθρο 12 του Νόμου). Το άρθρο 30 του Νόμου παρέχει στο Συμβούλιο ευχέρεια να εισπράττει, μεταξύ άλλων τέλος επί των ιδιοκτητών ή κατόχων ακίνητης ιδιοκτησίας που επωφελούνται ή πρόκειται να εξυπηρετηθούν από τα συστήματα αποχέτευσης λυμάτων (άρθρο 30
(1)(β)). Αυτούσιο το εν λόγω άρθρο έχει ως εξής: «(β) εν τέλος επί των ιδιοκτητών ή κατόχων ακινήτου ιδιοκτησίας, οίτινες εξυπηρετούνται ή μέλλουν να εξυπηρετηθώσιν υπό των συστημάτων αποχετεύσεως λυμάτων ή επωφελούνται ή μέλλουν ή δύνανται να επωφεληθώσιν εκ των τοιούτων έργων, είτε ομοιομόρφου ύψους επί εκάστης λίρας ή κλασματικού μέρους λίρας της εκτεμιμένης αξίας της ακινήτου ιδιοτησίας, αναφορικώς προς την οποία καταβάλλεται το τέλος ή δια προοδευτικής φορολογίας, εδραζόμενης επί τοιαύτης αξίας. [.]». Κύριο επιχείρημα των Εναγομένων είναι ότι στην βάση των όσων αναφέρονται στον Κανονισμό 32 της KΔΠ 261/92 θα έπρεπε να τους επιβληθούν τέλη ως χωράφι και όχι ως ξενοδοχείο. Βασίζουν την θέση τους στην αναφορά του Κανονισμού 32 σε ετήσιο τέλος που δε θα υπερβαίνει ποσό το οποίο θα υπολογίζεται με βάση την εκτιμημένη αξία του ακινήτου όπως αυτή είναι εγγεγραμμένη ή καταχωρημένη στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου, κατά τρόπο ο οποίος εκάστοτε θα καθορίζεται από το Συμβούλιο. Τούτο το επιχείρημα δεν μπορεί να καρποφορήσει για μια σειρά από λόγους. Εν πρώτοις ο Κανονισμός αναφέρεται σε εκτιμημένη αξία και όχι σε επιλογή του είδους του ακινήτου όπως αναφέρεται στο τίτλο ιδιοκτησίας. Εν προκειμένω και όπως εξήγησε ο κ. Κοιτάζος είναι στην βάση του τίτλου που τους δόθηκε από το Κτηματολόγιο και την εκεί εκτίμηση του Ακινήτου η οποία φτάνει τα 10 εκατομμύρια (αναφερόμενος σε μεταγενέστερη, νεότερη, εκτίμηση από αυτή του 1980 όπως φαίνεται στον Τίτλο Ιδιοκτησίας Τεκμήριο 3), που οι Ενάγοντες επέβαλαν το συγκεκριμένο τέλος. Δηλαδή εφάρμοσαν οι Ενάγοντες τις βουλές του Κανονισμού 32, αν και στη βάση του Κανονισμού 33 όταν: κάποιο ακίνητο περιλαμβάνει οικοδομές οι οποίες δεν είναι ακόμη εγγεγραμμένες ή καταχωρημένες στα βιβλία του Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου και δεν έχουν ληφθεί υπόψη ακόμη για τον καθορισμό της εκτιμημένης αξίας του ακινήτου στα πιο πάνω βιβλία, το Συμβούλιο μπορεί να ζητήσει τη βοήθεια του Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου για τον υπολογισμό της αξίας την οποία θα είχαν οι οικοδομές αυτές κατά το χρόνο καθορισμού της εκτιμημένης αξίας του ακινήτου και, με βάση το σύνολο της αξίας αυτής και της εκτιμημένης αξίας του ακινήτου, αφού προστεθούν, μπορεί να επιβάλλει επιπρόσθετο ετήσιο τέλος για κάθε οικοδομή μέχρι να περιληφθούν αυτές οι οικοδομές στα πιο πάνω βιβλία. Προβλέπουν δηλαδή οι ίδιοι οι Κανονισμοί σε περιπτώσεις όπου κτίρια δεν έχουν ακόμα συνυπολογιστεί στην εκτίμηση, ότι δύνανται οι Ενάγοντες με την αρωγή του τοπικού Κτηματολογίου να ανεύρουν την αξία αυτών και στην βάση εκείνης να επιβάλουν τέλη. Πόσω μάλλον στην παρούσα περίπτωση όπου τα κτίρια καταγράφοντα στον τίτλο, η εκτίμηση τα λαμβάνει υπόψη και είναι στην βάση εκείνης της εκτίμησης που επέβαλαν τέλη οι Ενάγοντες. Ακόμα με την θέση των Εναγόντων συνάδει και η σταθερή ερμηνεία του άρθρου 30 του Νόμου, από τη νομολογία όπως αρχικά τέθηκε στην Kanika Hotels Ltd και Αλλοι ν. Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος
(1997)3 Α.Α.Δ. 15, με το κατωτέρω λεκτικό: «Η διάκριση η οποία γίνεται στους Κανονισμούς μεταξύ ιδιοκτητών ξενοδοχείων και οργανωμένων διαμερισμάτων αφενός και άλλων ακινήτων αφετέρου, έχει ως αφετηρία τις διατάξεις του Άρθρου 30(β) του Νόμου, οι οποίες παρέχουν εξουσία για τη διαφοροποίηση των τελών ανάλογα με τη φύση της ιδιοκτησίας. Επίμετρο της διάκρισης είναι οι εγγενείς διαφορές μεταξύ ξενοδοχειακών μονάδων και καταλυμάτων αφενός και άλλων μορφών ιδιοκτησίας αφετέρου.» Η σχετική πρόνοια του άρθρου 30
(1)(β) του Νόμου αναφέρει ότι: «κατά τov καθoρισμόv τoυ τoιoύτoυ τέλoυς δυvατόv vα ληφθή ειδική πρόvoια διά τηv μείωσιv ή αύξησιv τoυ τέλoυς δι' ωρισμέvας τάξεις ιδιoκτησίας, αvαλόγως τoυ σκoπoύ, δι' ov, η βαρυvoμέvη διά τoυ τέλoυς ιδιoκτησία, χρησιμoπoιείται, της φύσεως γεvoμέvωv εγκαταστάσεωv και τo πρoκύπτov εις τηv τoιαύτηv ιδιoκτησίαv και τov ιδιoκτήτηv ή κάτoχov αυτής όφελoς ή για τη μείωση ή αύξηση του τέλους για ακίνητη ιδιοκτησία που ευρίσκεται μέσα σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή εντός των ορίων ορισμένου δήμου ή κοινότητας εντός της περιοχής του Συμβουλίου, λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη ανάκτησης του συνολικού κόστους των έργων εντός της συγκεκριμένης περιοχής» Εκ των ως άνω αβίαστα προκύπτει ότι εκείνο που λαμβάνεται υπόψη για την κατάταξη των ακινήτων στις διάφορες κατηγορίες, είναι οι ιδιαιτερότητες κάθε ακινήτου και όχι η κατάταξη τους στο τίτλο του Κτηματολογίου (βλ. και Lordos Hotels (Holdings) Ltd ν. Συμβουλίου Aποχετεύσεων Παραλιμνίου
(1998)4 ΑΑΔ 224). Αν λαμβανόταν υπόψη το τελευταίο στοιχείο και όχι το πρώτο, πέραν της παραγνώρισης των διαφορών μεταξύ των ακινήτων, θα διδόταν η ευχέρεια μη ανανέωσης του τίτλου από τους ιδιοκτήτες ώστε να παραμείνουν σε κατηγορία, η οποία έχει χαμηλότερο συντελεστή. Κάτι τέτοιο θα ήταν αφενός άδικο και αφετέρου θα δημιουργούσε τον παραλογισμό στον οποίο αναφέρθηκε ο κ. Κοιτάζος, ήτοι να χρεώνεται περισσότερα ο τυπικός ιδιοκτήτης που ανανέωσε τον τίτλο του από τους υπόλοιπους που λόγω μη έκδοσης των σχετικών αδειών δεν τους ανανέωσαν. Τούτοι οι παραλογισμοί είναι που αποφεύγονται με το άρθρο 30
(1)(β) και την συνακόλουθη έρευνα που διεξάγεται από τους Ενάγοντες, ούτως ώστε να διαπιστωθεί τι είδους κτίριο υφίστανται σε έκαστο ακίνητο για να γίνει η σχετική κατηγοριοποίηση. Εν πάση περιπτώσει το επιχείρημα των Εναγομένων δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό και για ακόμα ένα λόγο. Όπως ορθώς έθεσαν οι Ενάγοντες στην Απάντηση τους, η μη αμφισβήτηση της επιβολής των επίδικων τελών μέσω προσφυγής στο Διοικητικό ή Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο επιλαμβανόταν υποθέσεις διοικητικού δικαίου τότε, δεν επιτρέπει την σχετική εξέταση της νομιμότητας της πράξης από το παρόν Δικαστήριο. Υπάρχει δηλαδή τεκμήριο νομιμότητας των επίδικων τελών. Σχετική με το εν λόγω ζήτημα είναι η Takis P Markides Ltd. ν. Γενικού Eισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1997)1 ΑΑΔ 1424, όπου τονίστηκε η αρχή του ότι: Στην απουσία αμφισβήτησης πράξης ή απόφασης βάσει του Άρθρου 146.1, και ακύρωσης στο πλαίσιο εκείνης της διαδικασίας, εκτελεστή διοικητική πράξη τεκμαίρεται ως νόμιμη με όλες τις συνέπειες που ενέχει αυτή η διαπίστωση στα δικαιώματα των επηρεαζομένων. Η απόφαση για τον καθορισμό των τελών, όπως περιέχεται σε γνωστοποίηση, αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη και ως τέτοια δύναται να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος (L΄ Union Nationale (Tourism & Sea Resorts) Ltd κ.α. v. Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντας
(1998)3 ΑΑΔ 513). Εφόσον, δηλαδή, παρήλθε η προβλεπόμενη από το Άρθρο 146 του Συντάγματος προθεσμία των 75 ημερών για την καταχώριση προσφυγής κατά της εν λόγω πράξης, αυτή δεν επιδέχεται πλέον οποιασδήποτε αμφισβήτησης και εγείρεται βάσιμα από πλευράς των Εναγόντων η αγωγή για την είσπραξη των καθορισθέντων τελών. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που οι Εναγόμενοι τόσο στην αγόρευση τους όσο και στην επιστολή τους Τεκμήριο 4 αναφέρονται σε αποφάσεις όχι αστικές αλλά επί του άρθρου 146
(1)του Συντάγματος. Μέσω εκείνης της οδού αμφισβήτησαν τα τέλη άλλα πρόσωπα και ανέτρεψαν το τεκμήριο νομιμότητας και όχι στο πλαίσιο αγωγών και αφού παρήλθε η προθεσμία αμφισβήτησης των τελών. Το τεκμήριο νομιμότητας παρέμεινε άθικτο εν προκειμένω, με αποτέλεσμα τα τέλη να μη μπορούν να αμφισβητηθούν από τους Εναγόμενους ως τελεσιδίκως νόμιμα. 6. Κατάληξη Εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων για το ποσό των €93.494,67, ως οφειλόμενο ποσό αποχετευτικών τελών πλέον νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής. Δεν υφίσταται λόγος τα έξοδα να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της απόφασης, επομένως επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγόμενων, όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο