Π. Α. ν. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής? 507/2015, 14/11/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2022:A64 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιονː Χρ. Ππεκρή, Ε.Δ. €50.000 - €100.000 Αρ. Αγωγήςː 507/2015 Μεταξύ: Π. Α. Ενάγουσα και
- Cyprus Popular Bank Public Co Ltd
- Marfin CLR (Financial Services) Ltd (και ως ο επισυνημμένος πίνακας) Εναγομένων Ημερομηνία: 14.11.2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κα Γιατρού για ΑΔΑΜΟΣ ΛΑΝΤΟΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε Για Εναγόμενη 3: κα Φράγκου για ΑΛΕΚΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε Για Εναγόμενο 13: κ. Σελίπας ΑΠΟΦΑΣΗ (αναφορικά με τα έξοδα της υπόθεσης) Ως εμφαίνεται από τον φάκελο του Δικαστηρίου, η καταχώρηση της παρούσας αγωγής έλαβε χώρα την 30.6.2015 και αφότου οι έγγραφες προτάσεις ολοκληρώθηκαν, η αγωγή ορίστηκε αρκετές φορές για ακρόαση. Την 16.9.2022 που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση, οι συνήγοροι που εκπροσωπούν την Ενάγουσα ζήτησαν την άδεια του Δικαστηρίου για απόσυρση της αγωγής εναντίον των Εναγομένων 1, 3 και 13, εναντίον των οποίων η αγωγή προωθείτο, ως έγινε, με την αγωγή να αποσύρεται και να απορρίπτεται. Προέκυψε ωστόσο διαφωνία μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγομένων 3 και 13 ως προς τα έξοδα. Ενόψει της εν λόγω διαφωνίας, προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων έχω μελετήσει και λαμβάνω υπόψη μου και αναφορά σε αυτές θα γίνει όπου αυτό κριθεί σκόπιμο. Συνοψίζοντας αναφέρω ότι η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου της Ενάγουσας είναι ότι κάθε πλευρά θα πρέπει να επωμιστεί τα έξοδα της, εφόσον η Ενάγουσα έχει ήδη υποστεί ζημιά €50.000 για την αγορά αξιογράφων κεφαλαίου ονομαστικής αξίας και η καταχώρηση της αγωγής ήταν δικαίωμά της. Ως περαιτέρω υποστηρίζει η ευπαίδευτη συνήγορος της Ενάγουσας στη γραπτή της αγόρευση, στην προκειμένη περίπτωση η αγωγή δεν οδηγήθηκε σε ακρόαση συνεπώς οι Εναγόμενοι 3 και 13 δεν μπορεί να θεωρηθούν επιτυχόντες διάδικοι, ούτε και να γίνει οποιαδήποτε πιθανολόγηση επιτυχίας. Στον αντίποδα, η συνήγορος της Εναγομένης 3 στην εμπεριστατωμένη γραπτή της αγόρευση υποστηρίζει ότι τα έξοδα της διαδικασίας θα πρέπει να επιδικασθούν προς όφελός της, εφόσον σε περιπτώσεις απόσυρσης ή διακοπής της διαδικασίας ο εναγόμενος δικαιούται στην επιδίκαση των εξόδων υπέρ του. Ως επιχειρηματολογεί η κα Φράγκου, η Ενάγουσα, για δικούς της λόγους, αποφάσισε να αποσύρει την υπόθεσή της λίγο πριν αυτή ακουσθεί και η Εναγόμενη 3 δεν παρενέβη στη διαδικασία με δική της πρωτοβουλία. Με την θέση της Εναγομένης 3 συντάσσονται και τα επιχειρήματα που προβάλλει ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εναγομένου 13, ο οποίος στη γραπτή του αγόρευση επισημαίνει επιπρόσθετα ότι η αγωγή εκκρεμούσε εναντίον του Εναγομένου 13 για 8 χρόνια. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με την Διαταγή 59 Θεσμός 1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και με το Άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν. 14/60), η επιδίκαση των εξόδων της διαδικασίας ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και όχι αυθαίρετα, υπό το φως του γενικού κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης, εκτός εάν συντρέχει αποχρών λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής.[1] Σε περίπτωση δε έκδοσης διαφορετικής διαταγής ως προς την επιδίκαση των εξόδων, η κρίση του Δικαστηρίου πρέπει να καταγράφεται και να επεξηγείται. Όπως αναφέρθηκε στην Ζαβρού ν. Μιχαηλίδου
(1996)1 Α.Α.Δ. 477: «Η έκδοση διαταγής για έξοδα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικάζοντος δικαστηρίου. Στην άσκηση αυτής της εξουσίας προέχει ο κανόνας λογικής σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται». Οι αρχές που διέπουν το θέμα απασχόλησαν το Ανώτατο Δικαστήριο στην πρόσφατη απόφασή του στην Α.Γ. ν Σ.Α.Τ. Πολ. Εφ. αρ. 3/20 ημερ. 24.2.2022, μέσα στο πλαίσιο της οποίας έγινε παραπομπή στην Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 12 και αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσής του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο». Επιπρόσθετα των ανωτέρω, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ζήτημα των εξόδων ασκείται κατόπιν συνυπολογισμού όλων των περιστατικών της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένης της πορείας αυτής και του τρόπου χειρισμού της από έκαστο διάδικο.[2] Αξίζει τέλος να γινει αναφορά στο ακόλουθο απόσπασμα από την Glykys v. Ioannides 24 C.L.R. 220: «As regards the costs of the action it is clear that the learned trial Judge was moved by feelings of kindness towards the tenant in not ordering him to pay costs; feelings of kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question of costs». Εν προκειμένω, η αγωγή έχει αποσυρθεί, επομένως το Δικαστήριο δεν έχει αποφανθεί επί της ουσίας της υπόθεσης και δεν υπάρχει «επιτυχών διάδικος». Tο Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο δεν θα υπεισέλθει σε οποιοσδήποτε υπολογισμό θεωρητικών πιθανοτήτων επιτυχίας, σε περίπτωση που οι διάδικοι προχωρούσαν σε εκδίκαση της αγωγής. Η Ενάγουσα καταχώρησε την αγωγή ως ήταν δικαίωμά της και οι Εναγόμενοι 3 και 13 εναντίον των οποίων η εν λόγω αγωγή καταχωρίστηκε, έλαβαν μέρος στη διαδικασία καταχωρώντας την υπεράσπισή τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι από την καταχώριση της αγωγής μέχρι την απόσυρσή της, μεσολάβησε διάστημα περίπου 7 ετών. Τούτων λεχθέντων, το ερώτημα που εγείρεται είναι το κατά πόσο θα ήταν υπό τις περιστάσεις εύλογο και δίκαιο όπως οι Εναγόμενοι 3 και 13 αποστερηθούν των εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν υπερασπιζόμενοι την παρούσα αγωγή επί σειρά ετών, έναντι των όσων η Ενάγουσα τους καταλόγιζε. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, καθώς επίσης και το ότι, ως φαίνεται από τον φάκελο της υπόθεσης, η συμπεριφορά των Εναγομένων 3 και 13 στη διαδικασία δεν συνέτεινε προς την δημιουργία εξόδων, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως τα έξοδα επιδικασθούν υπέρ των Εναγομένων 3 και 13 και εναντίον της Ενάγουσας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Χρ. Ππεκρή, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Χρυσοστόμου ν Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ Πολ. Εφ. Αρ. 341/10 ημερ. 15.10.2015. [2] Χατζηιωάννου ν Γενικού Εισαγγελέα
(2000)1 Α.Α.Δ. 1451 & Φιλίππου ν. Φιλίππου
(1990)1 Α.Α.Δ 890. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο